Grzeszna miłość. Ink ebook

Moim czy­tel­ni­kom

I

W od­da­li było sły­chać nad­cią­ga­ją­cą bu­rzę, któ­ra mo­gła oka­zać się sprzy­mie­rzeń­cem Wil­son. A tego wła­śnie dziew­czy­na po­trze­bo­wa­ła. Tak samo jak ewa­ku­acji z tego dia­bel­skie­go i nio­są­ce­go śmierć miej­sca. Cze­ka­ła więc na ci­szę w domu. To mia­ło być jej punk­tem zero. Dziś dra­nie po­win­ni mieć wol­ne, przy­naj­mniej teo­re­tycz­nie. Dla­te­go tyl­ko te­raz mo­gła stąd znik­nąć, ale na­pa­to­czył się ten by­dlak. I cho­ciaż jej plan po­wo­li za­czy­nał się sy­pać, nie było już od­wro­tu. Mu­sia­ła ucie­kać. Choć­by mia­ła do koń­ca ży­cia oglą­dać się przez ra­mię, nie zo­sta­nie w tym miej­scu. Dla­te­go na­słu­chi­wa­ła.

Po upły­wie kilu mi­nut, zda­wa­ło się jej, że wszy­scy so­bie po­szli. Wła­śnie to była oka­zja, żeby zwiać. Ivy uciecz­kę pla­no­wa­ła od po­cząt­ku, kie­dy tyl­ko ją tu­taj umie­ści­li. Mia­ła w pla­nach ucie­kać tak dłu­go, aż jej nie znaj­dą, ale całą sy­tu­ację kom­pli­ko­wa­ło jesz­cze jed­no…

Spoj­rza­ła na pod­ło­gę i na le­żą­ce w ka­łu­ży krwi cia­ło oraz na swo­je dło­nie, któ­re wy­tar­ła w ręcz­nik i rzu­ci­ła go na pod­ło­gę. Nie chcia­ła tego zro­bić. Nie pla­no­wa­ła. Ten by­dlak pra­gnął od niej tego, cze­go mu nie mo­gła dać, więc za­to­pi­ła w jego szyi wcze­śniej skra­dzio­ny nóż. A te­raz sta­ła i pa­trzy­ła zszo­ko­wa­na na to, co zro­bi­ła je­dy­nie w sa­mo­obro­nie. Jej od­dech z każ­dą chwi­lą sta­wał się cięż­szy, ale naj­gor­sze było to, że nie pa­mię­ta­ła do­kład­nie, jak do tego do­szło. Po­peł­ni­ła mor­der­stwo w afek­cie. Typ był od niej więk­szy, wyż­szy i sil­niej­szy, a ona, mimo że na stra­co­nej po­zy­cji, za­bi­ła go.

Praw­da była taka, że nie chcia­ła ni­ko­go po­zba­wić ży­cia, jed­nak mia­ła do wy­bo­ru dwie dro­gi i wy­bra­ła jed­ną z nich. Poza tym nie prze­by­wa­ła tu­taj z wła­snej woli, więc się tyl­ko bro­ni­ła przed czymś, cze­go nie chcia­ła. Ale ci lu­dzie jej nie uwie­rzą. Po­zna­ła ich wy­star­cza­ją­co, by wie­dzieć, że je­śli zo­sta­nie, za­bi­ją ją bez mru­gnię­cia okiem. Dla­te­go mu­sia­ła przy­spie­szyć swój plan uciecz­ki. Li­czy­ła, że przy­naj­mniej przez kil­ka go­dzin nikt nie od­kry­je, że ktoś z nich wszedł, ale nie wy­szedł.

Scho­wa­ła za­krwa­wio­ny nóż do kie­sze­ni spodni, na­cią­gnę­ła na gło­wę kap­tur, pod któ­rym ukry­ła dłu­gie wło­sy. I od­li­cza­ła…

Je­den, dwa, trzy…

Drzwi fron­to­we trza­snę­ły. Sły­sza­ła wy­raź­nie od­da­la­ją­cy się war­kot sil­ni­ka. Od­cze­ka­ła jesz­cze chwi­lę, po czym ostroż­nie i bez ro­bie­nia ha­ła­su wy­szła z po­ko­ju. Ci­cho za­mknę­ła za sobą drzwi. Ro­zej­rza­ła się, po czym ru­szy­ła ko­ry­ta­rzem, aby po chwi­li sta­nąć przy wyj­ściu. Przy­tu­li­ła ple­cy do ścia­ny, roz­glą­da­jąc się uważ­nie, czy aby na pew­no ni­ko­go nie ma w po­bli­żu. Z tego, co zdą­ży­ła usta­lić, ka­mer ni­g­dy nie za­in­sta­lo­wa­no. Chy­ba za­kła­da­li, że nikt się nie od­wa­ży stąd uciec, ale ona się od­wa­ży­ła. Mia­ła od­wa­gę na­wet po­su­nąć się do czy­nu, za któ­ry gro­zi­ła jej śmierć, ale albo tam­ten, albo ona. Wy­bra­ła sie­bie.

Po­ma­ca­ła kie­szeń blu­zy, żeby spraw­dzić, czy wszyst­ko ma. A po­trze­bo­wa­ła tyl­ko jed­nej rze­czy. Ode­tchnę­ła z ulgą, świa­do­ma, że pra­wie trzy­ma wol­ność w swo­ich rę­kach. Zro­bi­ła dwa kro­ki i sta­nę­ła przy drzwiach, się­gnę­ła po klucz, wsa­dzi­ła go do zam­ka i prze­krę­ci­ła. Pa­ra­li­żo­wał ją strach, ale to była jej je­dy­na i za­ra­zem ostat­nia szan­sa. Wię­cej mieć nie bę­dzie.

Kie­dy otwo­rzy­ła drzwi fron­to­we, po­czu­ła uno­szą­cą się w po­wie­trzu wil­goć, któ­ra po­zwo­li­ła jej zła­pać od­dech. Taki pierw­szy, ja­kie­go nie czu­ła od ja­kie­goś cza­su. Jed­nak szyb­ko za sobą za­mknę­ła i ru­szy­ła spo­koj­nie chod­ni­kiem, a po chwi­li prze­szła na dru­gą stro­nę uli­cy i do­pie­ro wte­dy przy­spie­szy­ła. Na­wet nie za bar­dzo wie­dzia­ła, gdzie się znaj­du­je, ale to nie mia­ło zna­cze­nia, bo zna­ła kie­ru­nek uciecz­ki i to jej wy­star­czy­ło. Te­raz mu­sia­ła je­dy­nie na­wiać, li­cząc, że bu­rza i deszcz sku­tecz­nie za­trą po niej śla­dy, gdy­by zde­cy­do­wa­li się użyć psów tro­pią­cych. Chy­ba na­oglą­da­ła się za dużo fil­mów, ale uzna­ła, że le­piej dmu­chać na zim­ne.

Szła szyb­ko, a po chwi­li za­czę­ła biec tak, jak­by upra­wia­ła jog­ging. Sta­ra­ła się nie wzbu­dzać po­dej­rzeń. Nikt prze­cież nie za­cze­pi bie­gacz­ki, a ona mia­ła od­po­wied­ni strój, więc li­czy­ła, że roz­pły­nie się w mro­ku nocy.

Co ja­kiś czas od­wra­ca­ła gło­wę, ale nikt jej nie go­nił. Wszyst­ko wy­glą­da­ło w po­rząd­ku, dla­te­go po ja­kimś cza­sie bieg prze­szedł w marsz, a ona skie­ro­wa­ła się do gra­nic mia­sta, żeby z nie­go uciec. Aby to zro­bić, nie mo­gła jed­nak wzbu­dzać po­dej­rzeń. Po­zo­sta­wał je­den pro­blem. Koń­czył się chod­nik i zo­sta­ła sama as­fal­to­wa dro­ga, więc je­śli nią pój­dzie, bę­dzie to już wy­glą­da­ło po­dej­rza­nie. Nie my­śląc dłu­go, lek­ko zbo­czy­ła z tra­sy, żeby nikt jej nie za­uwa­żył.

Kie­dy mi­nę­ła ta­bli­cę z na­zwą mia­sta, oka­za­ło się, że była to miej­sco­wość le­żą­ca po są­siedz­ku jej miej­sca za­miesz­ka­nia. Ode­szła ka­wa­łek od dro­gi i za­trzy­ma­ła się w polu. Wa­ha­ła się, czy po­win­na wró­cić do domu, czy może jed­nak uciec stąd jak naj­da­lej… Roz­są­dek jej pod­po­wia­dał, żeby ma­sze­ro­wać przed sie­bie, więc kon­ty­nu­owa­ła uciecz­kę, trzy­ma­jąc się w bez­piecz­nej od­le­gło­ści od dro­gi. Dla­cze­go nie chcia­ła wra­cać do domu? Bo nie wie­dzia­ła, dla­cze­go ją po­rwa­no. Może dla pie­nię­dzy, a może z zu­peł­nie in­nych po­wo­dów. Ale ci dra­nie za­pew­ne wie­dzie­li, gdzie miesz­ka, więc mia­ła pew­ność, że gdy od­kry­ją tru­pa, pierw­sze co zro­bią, to po­ja­dą po nią wła­śnie tam. Niby mo­gła się zgło­sić na po­li­cję, tyl­ko nie była prze­ko­na­na, czy by jej po­mo­gli. Dla­te­go zmie­ni­ła plan i ucie­ka­ła przed sie­bie, li­cząc, że uda jej się znik­nąć bez śla­du. Bez te­le­fo­nu, pie­nię­dzy. Ni­cze­go. Wszyst­kie oso­bi­ste rze­czy za­bra­no jej wcze­śniej. Na­wet ze­ga­rek, pa­miąt­kę po bab­ci. Ucie­ka­ła tak, jak sta­ła, bo da­wa­ło jej to prze­wa­gę. Te skur­wy­sy­ny mo­gły prze­cież umie­ścić ja­kiś lo­ka­li­za­tor, a tak szan­se na na­mie­rze­nie jej były pra­wie ze­ro­we.

Szła, czu­jąc wciąż ogrom­ne na­pię­cie w cie­le, bo jesz­cze nie uda­ło jej się zbiec. Jesz­cze nie była dość da­le­ko. Kie­dy uciek­nie w bez­piecz­ne miej­sce, wte­dy za­cznie my­śleć, co da­lej. Wró­cić nie mo­gła. Może po­win­na po­wia­do­mić mat­kę, ale ta od kil­ku lat mia­ła na Ivy wy­je­ba­ne, li­czył się tyl­ko każ­dy ko­lej­ny fa­cet. A oj­ciec daw­no temu zna­lazł so­bie dru­gą żonę i miał nowe ży­cie, do któ­re­go jej nie za­pro­sił. Po­wie­dział, że da­dzą radę. Zo­sta­wił im dom i oszczęd­no­ści w ban­ku, któ­re były za­pi­sa­ne wła­śnie na Ivy. To też był po­wód zło­ści jej mat­ki, któ­ra uzna­ła, że wszyst­ko na­le­ża­ło się jej, a nie cór­ce. Po­cząt­ko­wo dziew­czy­na chcia­ła jej to od­dać, ale gdy zo­ba­czy­ła, co wy­pra­wia jej mama, szyb­ko zmie­ni­ła zda­nie. Zresz­tą to była dłu­ga i nie­zbyt przy­jem­na hi­sto­ria, do któ­rej nie chcia­ła wra­cać. Poza tym nie była pew­na, co do in­ten­cji wła­snej mat­ki. Na pew­no wie­dzia­ła o jej znik­nię­ciu. Zgło­si­ła je na po­li­cję czy może uzna­ła, że tak było le­piej, bo do­strze­gła szan­sę na prze­ję­cie haj­su? Wła­śnie o pie­nią­dze były wiecz­ne kłót­nie i tego dnia, kie­dy Ivy zo­sta­ła po­rwa­na, po­kłó­ci­ły się jak zwy­kle o to samo.

Te­raz roz­sąd­nie było nie wra­cać. A plan, jaki uło­ży­ła w gło­wie, był taki, że musi się gdzieś skryć, a póź­niej naj­le­piej jak­by do­tar­ła do du­że­go mia­sta. Znik­nie w tłu­mie i nikt jej nie znaj­dzie, aż przyj­dzie czas na po­wrót.

*

Kie­dy na­stał świt, była już ka­wał dro­gi od tam­tej miej­sco­wo­ści. Kie­ro­wa­ła się po­lny­mi dro­ga­mi, by nie wzbu­dzać po­dej­rzeń. Mia­ła przy so­bie małą bu­tel­kę wody, któ­ra była już w po­ło­wie pu­sta. A kie­dy do­pi­ła ostat­nią kro­plę, do­strze­gła w od­da­li nie­wiel­ką far­mę. Li­czy­ła, że uda jej się skryć w sto­do­le i do wie­czo­ra po­zo­stać nie­zau­wa­żo­ną. Gdy do­szła do za­bu­do­wań, opar­ła się o drew­nia­ną ścia­nę i zje­cha­ła tył­kiem na zie­mię. Czu­ła po­twor­ne zmę­cze­nie. Szła pra­wie bez prze­rwy, zro­bi­ła so­bie je­dy­nie dwa krót­kie po­sto­je. Ad­re­na­li­na wciąż ją trzy­ma­ła na naj­wyż­szych ob­ro­tach i dzię­ki niej mo­gła po­ko­nać taki ka­wał dro­gi. I cho­ciaż bar­dzo nie chcia­ła, po­wie­ki same za­czę­ły jej opa­dać… Słoń­ce tak przy­jem­nie przy­grze­wa­ło. Ci­cho wes­tchnę­ła, wdra­pa­ła się na belę sia­na, a za dru­gą scho­wa­ła. W tym miej­scu mia­ła za­miar prze­cze­kać, a kie­dy słoń­ce zaj­dzie, ru­szyć w dal­szą dro­gę. Taki przy­naj­mniej mia­ła plan, ale ten legł w gru­zach na kil­ka go­dzin przed za­cho­dem słoń­ca, gdy usły­sza­ła czy­jeś gło­sy.

– Tak, jest tu – ode­zwał się ko­bie­cy głos, na co Ivy stę­ża­ła. – A skąd ja mam to, u li­cha, wie­dzieć? Wi­dzia­łam tyl­ko buty. Sami przy­jedź­cie i so­bie sprawdź­cie, kto to. Ja tyl­ko was po­in­for­mo­wa­łam, że mam na far­mie nie­pro­szo­ne­go go­ścia, a wie­cie, ja­kie to nie­bez­piecz­ne.

Ivy cała się na­pię­ła, bo nie wie­dzia­ła, z kim ta ko­bie­ta roz­ma­wia. Słu­cha­ła więc każ­de­go sło­wa, ale już wie­dzia­ła, że i tak bę­dzie mu­sia­ła ucie­kać. Ro­zej­rza­ła się. Bele sia­na i zero prze­strze­ni, bo były uło­żo­ne jed­na na dru­giej. Ale gdy­by się prze­su­nę­ła odro­bi­nę w lewo, to za ple­ca­mi było tro­chę prze­strze­ni, żeby się stąd ja­koś wy­do­stać. I to była jej szan­sa, ale nie ru­szy­ła się, żeby ko­bie­ta nie wie­dzia­ła, że Ivy już wie.

– Nie są­dzę, żeby szyb­ko się stąd zwi­nę­ła – po­wie­dzia­ła, ro­biąc dwa kro­ki przed sie­bie. – Więc ma­cie czas i… Nie, do dia­bła, nie będę tu­taj stać i jej pil­no­wać – ści­szy­ła głos. – Mam ro­bo­tę i to jest wa­sza spra­wa. Nie strasz mnie – rzu­ci­ła i za­klę­ła.

Wil­son na­słu­chi­wa­ła, po czym po­chy­li­ła się i do­strze­gła, że ko­bie­ta od­cho­dzi w kie­run­ku drew­nia­ne­go domu. Jesz­cze coś tam mó­wi­ła gło­śno sama do sie­bie, ale dziew­czy­na po­sta­no­wi­ła ucie­kać. Prze­su­nę­ła się w lewo i prze­ci­snę­ła mię­dzy be­la­mi, żeby po chwi­li sta­nąć na zie­mi. Ro­zej­rza­ła się. Ni­ko­go nie było, więc ru­szy­ła przed sie­bie przez pole w kie­run­ku dro­gi, z któ­rej póź­niej bę­dzie mu­sia­ła zbo­czyć. Nie była pew­na, z kim ko­bie­ta roz­ma­wia­ła, bo to mógł być każ­dy, ale coś jej mó­wi­ło, że wła­śnie z nimi. Dla­te­go ucie­ka­ła da­lej.

Jesz­cze tego sa­me­go wie­czo­ru tra­fi­ła na zło w czy­stej po­sta­ci i po­now­nie nie dano jej wy­bo­ru. Te­raz, kie­dy ja­kimś cu­dem uda­ło się jej wy­rwać z rąk opraw­ców, sta­ła w staj­ni za­krwa­wio­na i le­d­wo od­dy­cha­ła. Czu­ła, że ten kosz­mar ni­g­dy się nie skoń­czy. To był ko­niec, ja­kie­go dla sie­bie nie chcia­ła. Do tego le­d­wo trzy­ma­ła się na no­gach, a kie­dy świa­tło pa­dło na jej twarz, wy­chry­pia­ła bła­gal­nie, żeby dali jej spo­kój:

– Pro­oo… pro­szę…

Po chwi­li osu­nę­ła się na zie­mię.

Nie­przy­tom­na Ivy nie mia­ła po­ję­cia, do­kąd tra­fi­ła. Nie wie­dzia­ła też, że być może jed­nak los szy­ko­wał dla niej zu­peł­nie coś in­ne­go, niż za­ło­ży­ła.

*

Drzwi sie­dzi­by klu­bu otwo­rzo­no z roz­ma­chem, a po chwi­li do środ­ka wpa­ro­wał pre­zes, z trzy­ma­ną na rę­kach nie­przy­tom­ną dziew­czy­ną.

– Do kuch­ni, na stół – po­in­stru­owa­ła go Eli.

– Kur­wa, wszyst­ko bę­dzie we krwi – mruk­nął.

– Zmy­je się, pa­ni­ka­rzu.

Eli sprząt­nę­ła kil­ka rze­czy ze sto­łu, któ­ry był na tyle dłu­gi i so­lid­ny, że spo­koj­nie moż­na było po­ło­żyć na nim na­wet jej męża.

– Trze­ba spraw­dzić, skąd ta krew – po­wie­dział pre­zes, gdy ukła­dał dziew­czy­nę na wznak.

– Przede wszyst­kim po­trzeb­ny jest le­karz – stwier­dzi­ła jego sta­ra. – Nie wie­my, czy to jest jej krew, czy może ko­goś in­ne­go. Na twa­rzy też ma za­dra­pa­nia.

– Kur­wa, do szpi­ta­la jej za­wieźć nie mo­że­my, za­czną się py­ta­nia – wark­nął wku­rzo­ny męż­czy­zna, wie­dząc, że jed­ne­mu z bra­ci nie spodo­ba się za­da­nie. – Spró­buj usta­lić, co to za krew, a ja sko­łu­ję dok­tor­ka.

– Dark­ness, co zna­czy, że go sko­łu­jesz?

– Zo­ba­czysz – rzu­cił, a w ko­lej­nej se­kun­dzie wy­padł z po­miesz­cze­nia.

Eli przez chwi­lę pa­trzy­ła na dziew­czy­nę, któ­ra mia­ła twarz uma­za­ną krwią, po czym się­gnę­ła po…

– Szlag – sap­nę­ła, bo na­wet ręcz­ni­ki pa­pie­ro­we się skoń­czy­ły.

Zo­sta­wi­ła ich go­ścia i szyb­ko po­bie­gła do swo­je­go po­ko­ju, po­nie­waż w szu­fla­dzie trzy­ma­ła świe­że ręcz­ni­ki. Wzię­ła dwa i wró­ci­ła z nimi do kuch­ni, po czym po­ło­ży­ła je na krze­śle, a po mi­nu­cie ście­ra­ła krew z twa­rzy oraz szyi dziew­czy­ny na tyle, na ile się dało, bo część już po­rząd­nie za­schła. Odło­ży­ła ubru­dzo­ny ma­te­riał i się­gnę­ła po dru­gi ręcz­nik, któ­ry zmo­czy­ła pod kra­nem z zim­ną wodą. Umy­ła jej dło­nie, na któ­rych pod war­stwą krwi ukry­ło się kil­ka prze­cięć. To za­pew­ne z tych ran są­czy­ła się czer­wo­na maź i dla­te­go tak źle wy­glą­da­ły jej ręce. Za­pew­ne nimi też uma­za­ła so­bie po­licz­ki. Jed­nak naj­gor­sze było przed nią, gdyż zo­sta­ła jesz­cze blu­za, któ­rej mu­sia­ła się po­zbyć, bo do­słow­nie prze­sią­kła krwią.

Odło­ży­ła ręcz­nik na bok i się­gnę­ła do blu­zy, któ­ra po krót­kiej chwi­li wy­lą­do­wa­ła na pod­ło­dze.

– Kur­wa – sap­nę­ła Eli.

– Jezu – pa­dło gdzieś za jej ple­ca­mi. – To źle wy­glą­da.

– Wiem, Wil­low. Ja… nie­do­brze mi.

– Ja się tym zaj­mę, sia­daj.

– Dzię­ki.

Sta­ra Ni­gh­ta, jak tyl­ko Eli usia­dła, za­bra­ła się za spraw­dza­nie, skąd się ta krew wzię­ła na ko­szul­ce. Do­tknę­ła pal­ca­mi i…

– Świe­ża.

– Czy­li jest ran­na – stwier­dzi­ła Eli.

Wil­low unio­sła za­krwa­wio­ny ma­te­riał i pod­wi­nę­ła go wy­żej na brzuch nie­przy­tom­nej dziew­czy­ny.

– Ja pie­przę – wy­du­si­ła, po­wstrzy­mu­jąc drże­nie rąk.

– Co jest? – Eli wsta­ła, żeby zaj­rzeć, ale to był błąd. – Zwy­mio­tu­ję – sap­nę­ła, a po chwi­li po­chy­la­ła się nad ku­chen­nym zle­wem i wy­plu­wa­ła za­war­tość żo­łąd­ka.

W cza­sie gdy sta­ra pre­ze­sa rzy­ga­ła jak kot, Wil­low się­gnę­ła po ręcz­nik i przy­tknę­ła do brzu­cha dziew­czy­ny. Star­ła ostroż­nie krew i zo­ba­czy­ła dwa cię­cia, ale też coś jesz­cze. Po­chy­li­ła się, zni­ży­ła gło­wę i za­ci­snę­ła usta, a na­stęp­nie prze­łknę­ła śli­nę.

– Jak sy­tu­acja? – za­py­tał wcho­dzą­cy pre­zes An­gel­sów.

– Ma trzy rany – od­po­wie­dzia­ła Wil­low i spoj­rza­ła na bla­dą ko­le­żan­kę. – Eli, sia­daj, bo wy­glą­dasz, jak­byś ty też mia­ła ze­mdleć.

– Chry­ste – sap­nę­ła sta­ra pre­ze­sa. – Jesz­cze ni­g­dy krew tak na mnie nie po­dzia­ła­ła.

– Wszyst­ko z tobą do­brze, ko­cha­nie? – za­py­tał pod­cho­dzą­cy do niej mąż.

– Tak – szep­nę­ła. – Ale tej dziew­czy­nie trze­ba po­móc i po­trzeb­ny jest me­dyk.

– Już się tym za­ją­łem. Ja­kieś inne ob­ra­że­nia? – zwró­cił się do sta­rej Ni­gh­ta.

– Ma chy­ba coś z po­licz­kiem, ktoś ją moc­no ude­rzył. I roz­cię­tą skó­rę na czo­le. Nogi wy­glą­da­ją w po­rząd­ku, ale nie je­stem le­ka­rzem. Nie znam się na tym.

– Od tego je­stem ja – oświad­czył wcho­dzą­cy Ink.

Oczy ko­biet skie­ro­wa­ły się na mo­to­cy­kli­stę, a ten ze spo­ko­jem pod­szedł do sto­łu, na któ­rym le­ża­ła ran­na dziew­czy­na. Przyj­rzał się jej, na­stęp­nie ra­nom, z któ­rych wy­pły­wa­ło spo­ro krwi.

– Prez, za­bierz swo­ją sta­rą, bo jest bla­da jak ścia­na. Wil­low mi po­mo­że, praw­da? – za­py­tał dziew­czy­nę.

– Je­śli tyl­ko po­tra­fię.

– Przy­ślij jesz­cze ko­goś do po­mo­cy, Dark­ness.

– Jak upo­ra­ją się z cia­ła­mi, bierz na­wet wszyst­kich. Eli – ujął żonę pod ra­mię – wy­cho­dzi­my. Je­steś bla­da jak trup, jesz­cze mi tu­taj ze­mdle­jesz.

Jak tyl­ko ta dwój­ka wy­szła, Wil­low spoj­rza­ła na bi­ke­ra. Wy­glą­dał, jak­by wie­dział, co robi, a prze­cież pa­rał się ta­tu­owa­niem. Nie po­dej­rze­wa­ła go o zna­jo­mość sztu­ki le­kar­skiej.

– Do­bra, co mam ro­bić? – za­py­ta­ła.

Ink po­sta­wił swo­ją dużą ma­te­ria­ło­wą tor­bę na krze­śle. Wy­cią­gnął kil­ka rze­czy, w tym strzy­kaw­kę, igłę i ja­kąś am­puł­kę.

– Zmon­tuj wszyst­ko. Za­kła­dam, że nie wiesz, jak na­brać płyn, więc…

– Wiem, cza­sem ro­bi­łam za­strzy­ki mo­jej kla­czy.

– O, to je­ste­śmy w domu. Na­bierz wszyst­ko. Nie chcę, żeby mi się obu­dzi­ła z bólu, kie­dy będę ją ła­tał, więc damy jej koń­ską daw­kę.

– Ja­sne.

Oby­dwo­je spraw­nie dzia­ła­li przy nie­zna­jo­mej. Wil­low wy­ko­ny­wa­ła każ­de po­le­ce­nie męż­czy­zny, któ­ry wy­glą­dał jak ra­so­wy le­karz. Sta­ra Ni­gh­ta nie mia­ła po­ję­cia, skąd po­sia­dał taką wie­dzę, ale chy­ba na­wet nie chcia­ła tego usta­lać, cho­ciaż cie­ka­wość ją zże­ra­ła. Nie za­py­ta­ła jed­nak, nie za­mie­rza­ła mu prze­szka­dzać.

– Kur­wa – za­klął Ink, kie­dy spraw­dził głę­bo­kość naj­więk­szej rany. – Daj mi te nici – po­ka­zał na opa­ko­wa­nie – i na­wlecz je. Mu­szę zszyć grub­szy­mi. Li­czę na za­sra­ny cud, że to się ład­nie za­skle­pi i nie bę­dzie wiel­kiej szra­my.

– Jest bar­dzo źle?

– Nie aż tak, jak za­ło­ży­łem. A je­śli się po­sta­ra­my, to nie bę­dzie mia­ła du­żej bli­zny. Dla­te­go to musi być per­fek­cyj­na ro­bo­ta.

– Czy­li bę­dzie żyć…

– Bę­dzie, bę­dzie. Nie jest tak źle, jak wy­glą­da – skła­mał odro­bi­nę, bo nie chciał de­ner­wo­wać dziew­czy­ny. – Za­kła­dam, że stra­ci­ła ciut krwi i wy­glą­da na po­rząd­nie od­wod­nio­ną, póź­niej pod­łą­czy­my jej kro­plów­kę. Ale te­raz za­ła­taj­my tę cho­ler­ną dziu­rę.

– Ktoś ją chy­ba dźgnął no­żem.

– Rana jest po­szar­pa­na, więc mu­siał być my­śliw­ski ze spe­cjal­ny­mi ząb­ka­mi albo wpa­dła na coś, co ją tak po­ha­ra­ta­ło.

– Na tym też się znasz? – za­py­ta­ła, kie­dy po­da­ła mu świe­żą igłę i nić do szy­cia.

– Znam się na wie­lu rze­czach, nie tyl­ko na ro­bie­niu ta­tu­aży.

– Męż­czy­zna wie­lu ta­len­tów?

– Ko­leś, któ­ry pró­bo­wał prze­żyć – od­po­wie­dział. – Mu­sisz po­trzy­mać jej rękę, że­bym miał do­stęp. Dasz radę?

– Tak.

Ink na­po­cił się przy ta­mo­wa­niu krwi i zszy­wa­niu naj­więk­sze­go cię­cia. Wy­szedł tro­chę z wpra­wy, ale dał radę. Na ko­niec przy­kle­ił spo­rej wiel­ko­ści opa­trun­ki na rany oraz skle­ił ma­ły­mi szwa­mi ska­le­cze­nie na czo­le. Po­zo­sta­łe za­dra­pa­nia były na tyle drob­ne, że zo­sta­wił je, żeby same się za­go­iły. Ale przy tego typu ob­ra­że­niach dziew­czy­na po­trze­bo­wać bę­dzie an­ty­bio­ty­ku oraz du­żej ilo­ści snu i od­po­czyn­ku.

– Kur­wa, go­to­we – ode­zwał się po dłuż­szej chwi­li mil­cze­nia i się wy­pro­sto­wał. Sam czuł się jak zwło­ki.

– Nie­zła ro­bo­ta. Je­steś le­ka­rzem? – za­py­ta­ła Wil­low.

– Daw­no temu, pra­wie za­po­mnia­łem – mruk­nął bi­ker i wrzu­cił rze­czy do swo­jej tor­by. – Trze­ba bę­dzie ją gdzieś prze­nieść – mó­wił sam do sie­bie, za­sta­na­wia­jąc się, co da­lej.

– Może do sa­lo­nu?

– Nie, to miej­sce dla wszyst­kich i nie­od­po­wied­nie dla niej. Po­pil­nuj jej, za­raz wró­cę.

Will kiw­nę­ła gło­wą, a Ink wy­szedł z kuch­ni i ru­szył na ze­wnątrz. Pod­szedł do swo­jej ma­szy­ny, uniósł wie­ko jed­nej z przy­mo­co­wa­nych sakw i scho­wał do niej tor­bę. Był na ty­siąc pro­cent pe­wien, że pre­zes przy­dzie­li mu pil­no­wa­nie tej dziew­czy­ny. Mógł to zro­bić bez pro­ble­mu, zwłasz­cza że nie miał w pla­nach za­kła­da­nia ro­dzi­ny. Miał już jed­ną: An­gel­sów i to mu wy­star­cza­ło. Sku­tecz­nie się wy­le­czył z po­sia­da­nia ko­goś bli­skie­go, kogo moż­na da­rzyć mi­ło­ścią.

– Jak nasz gość? – za­py­tał Moon.

– Po­zszy­wa­łem, ale naj­bliż­sza doba bę­dzie de­cy­du­ją­ca – od­po­wie­dział i wzru­szył ra­mio­na­mi. – Po­waż­nie się od­wod­ni­ła.

– Czy­li da­łeś radę – stwier­dził.

– Mi­nę­ło spo­ro cza­su, ale wy­cho­dzi na to, że pew­nych rze­czy się nie za­po­mi­na.

– Wiesz, że nie o to py­tam.

– A mia­łem wyj­ście? – Ink rzu­cił klu­bo­we­mu bra­tu kpią­ce spoj­rze­nie. – Nie chcę być od­po­wie­dzial­ny za jej śmierć, a miał­bym ją na su­mie­niu, któ­re i tak jest brud­ne jak smo­ła, je­śli tego bym nie zro­bił. Ona nie może być ofia­rą mo­jej prze­szło­ści.

– W ta­kim ra­zie do­bra ro­bo­ta, bra­cie. – Moon klep­nął kum­pla w ra­mię.

– Tyl­ko trze­ba ją za­brać. Leży na ku­chen­nym sto­le, a to nie jest zbyt od­po­wied­nie miej­sce dla ran­nej.

– Może umieść ją u sie­bie w po­ko­ju – za­su­ge­ro­wał brat Eli.

– Ten już do mnie nie na­le­ży. Prze­jął go Ri­ver.

– A dla­cze­go? Czy ja o czymś nie wiem?

– Ku­pi­łem dom w mie­ście. Nie­da­le­ko klu­bu, cho­ciaż może dla mnie jest nie­da­le­ko.

– To po grzy­ba się za­sta­na­wiasz, jak masz go­to­we roz­wią­za­nie? Za­bierz ją do sie­bie.

– Ja pier­do­lę, na chuj mi wrzód na du­pie, je­śli pre­zes nie każe? Poza tym nie wie­my, kim jest i co tu­taj robi. Le­piej, jak zo­sta­nie w klu­bie.

– Ra­cja. Do­bra, Ri­ver po­ra­dzi so­bie dzi­siaj bez po­ko­ju. Po­trze­bu­ją­ca waż­niej­sza.

– Sły­sza­łem swo­je imię? – Ri­ver wy­rósł przy nich jak spod zie­mi.

– Od­dasz po­kój na­sze­mu ran­ne­mu go­ścio­wi – oznaj­mił Ink.

– A dla­cze­go, kur­wa, niby mam od­dać?

– Bo do­sta­łeś go ode mnie, więc mo­żesz wy­świad­czyć wszyst­kim przy­słu­gę.

– I gdzie ja, do cho­le­ry, niby będę spał, co?

– U mnie. – Ink rzu­cił klu­cze od domu w kie­run­ku Ri­ve­ra. – Na jed­ną, góra dwie noce.

– Okej. Ale póź­niej ta mała wy­pier­da­la z mo­je­go po­ko­ju.

– Jed­nak je­steś skur­wie­lem – wy­ce­dził Moon.

– Tak, jak­by­ście wy – wska­zał na nich – nie byli.

– Okej, trze­ba ją prze­nieść, a wy dwaj mi po­mo­że­cie. Ru­szać dup­ska, już – wark­nął Ink, któ­ry był zmę­czo­ny tym ca­łym gów­nem, cią­gną­cym się sta­now­czo za dłu­go.

Naj­pierw roz­je­ba­li im bar i po­bi­li Guna. Póź­niej roz­nie­śli sklep i re­ga­ły, a te­raz An­gel­si mie­li na te­re­nie klu­bu dziew­czy­nę, któ­ra mo­gła być kim­kol­wiek. Za­je­bi­ście.

II

Trzask pio­ru­na było sły­chać w od­da­li, a po chwi­li za­dud­ni­ło i po­wie­trze prze­sią­kło wil­go­cią. Ale to kosz­mar obu­dził śpią­ce­go w fo­te­lu Inka. Męż­czy­zna od­dy­chał cięż­ko i z tru­dem ła­pał po­wie­trze. Przez chwi­lę nie bar­dzo wie­dział, gdzie się znaj­du­je, jed­nak to szyb­ko mi­nę­ło. Prze­tarł dło­nią wil­got­ną twarz, od­rzu­cił koc i wstał. Był tak spo­co­ny, że jego czar­ny T-shirt kle­ił mu się do skó­ry. Wie­dział, że te sny kie­dyś go wy­koń­czą, i wie­dział, dla­cze­go zno­wu wró­ci­ły. Rzu­cił szyb­kie spoj­rze­nie w kie­run­ku łóż­ka i po­krę­cił gło­wą.

Jego pa­cjent­ka od­dy­cha­ła i spa­ła pra­wie trzy­dzie­ści sześć go­dzin. Wie­dział, że z raną było do­brze, bo spraw­dzał re­gu­lar­nie. A jak nie on, to dziew­czy­ny czu­wa­ły przy niej na zmia­nę. Opie­kę mia­ła więc lep­szą niż w szpi­ta­lu. Wczo­raj odłą­czył jej kro­plów­kę, po­dał na wie­czór leki prze­ciw­bó­lo­we oraz an­ty­bio­tyk, żeby się jesz­cze prze­spa­ła, i sam się zdrzem­nął. Ale i tak był w chuj zmę­czo­ny. Spa­nie w fo­te­lu nie na­le­ża­ło do naj­wy­god­niej­szych.

Wy­pu­ścił cięż­ki od­dech, po czym zrzu­cił ubra­nie i nagi po­czła­pał do ła­zien­ki, gdzie od­krę­cił wodę i cze­kał, aż zro­bi się cho­ciaż­by let­nia. Nie­na­wi­dził zim­nej, bo wy­wo­ły­wa­ła przy­kre wspo­mnie­nia z prze­szło­ści. A prze­szłość miał pa­skud­ną, przy­naj­mniej tak uwa­żał. Ale na pew­no nie mniej po­je­ba­ną od hi­sto­rii ży­cia po­zo­sta­łych An­gel­sów. Tego był pe­wien na mi­lion pro­cent. Nie mia­ło zna­cze­nia, że ża­den z nich się nie spo­wia­dał z tego, przez co prze­szedł. Cza­sa­mi ro­zu­mie­li się bez słów i każ­dy z nich od­dał­by ży­cie za dru­gie­go, tak jak to mia­ło miej­sce w woj­sku. A to, że więk­szość z nich nie umia­ła i nie chcia­ła żyć we­dle na­rzu­co­nych za­sad ani speł­niać ocze­ki­wań in­nych lu­dzi, spra­wi­ło, że stwo­rzy­li swo­je wła­sne MC. Sie­dzie­li w tym za­grze­ba­ni po uszy. Czy mu to prze­szka­dza­ło? Ab­so­lut­nie nie. To była jego ro­dzi­na. Nie je­dy­na, jaką miał, ale je­dy­na, któ­ra go w peł­ni ak­cep­to­wa­ła ta­kim, ja­kim był, i to z jego nie­do­sko­na­ło­ścia­mi. W ro­dzi­nach ta­kich jak jego ta­kie rze­czy były pro­sto­wa­ne i bar­dzo nie­po­żą­da­ne. A on od za­wsze był wol­nym du­chem. Ro­bił, co chciał, i mó­wił, co chciał. Za­pła­cił za to wy­so­ką cenę, ale ni­cze­go nie ża­ło­wał. Jako czło­nek Black An­gels MC mógł ro­bić, co mu się po­do­ba­ło, bez spo­wia­da­nia się, by­le­by klub nie ucier­piał.

– Cho­le­ra – syk­nął, kie­dy kro­ple go­rą­cej wody ude­rzy­ły o jego spo­co­ną po noc­nym kosz­ma­rze skó­rę.

Unor­mo­wał tem­pe­ra­tu­rę wody, cze­ka­jąc, aż ona zmy­je z nie­go reszt­ki kosz­ma­ru. Za­wsze śnił o lu­dziach, któ­rym nie zdo­łał po­móc. Wy­raź­nie wi­dział ich twa­rze. Sny przy­no­si­ły pie­kło po­przed­nie­go ży­cia, do któ­re­go nie chciał wra­cać. To było też ży­cie, któ­re nie do koń­ca prze­mi­nę­ło. Wszy­scy An­gel­si byli z jed­nost­ki spe­cjal­nej, szko­le­ni w jed­nym celu. On miał naj­go­rzej, bo mu­siał jesz­cze ła­tać ran­nych, żeby da­wa­li radę. Nie za­wsze wy­cho­dzi­ło. Cza­sem był bez­sil­ny wo­bec od­nie­sio­nych ob­ra­żeń. Nie mógł być jed­no­cze­śnie anio­łem i dia­błem, a cza­sa­mi tego wła­śnie od nie­go ocze­ki­wa­no. I w koń­cu pew­ne­go dnia po­czuł, że ma dość. Prze­szedł w stan spo­czyn­ku, akta zo­sta­ły utaj­nio­ne, a on za­czął od nowa, cho­ciaż nie było lek­ko. Inni ucie­ka­li w pra­cę, al­ko­hol, klu­bo­we dziw­ki. On też nie był świę­ty i za koł­nierz nie wy­le­wał, tak samo jak nie stro­nił od ła­twych pa­nie­nek. Bo kto, do cho­le­ry, zre­zy­gno­wał­by z do­brej cip­ki, któ­ra była w da­nej chwi­li wy­tchnie­niem? Nikt. To zna­czy te­raz to już pre­zes i Ni­ght za­ło­ży­li so­bie te swo­je ró­żo­we kaj­da­ny, ale Ink był wol­nym du­chem. Nie wie­dział, czy chce mieć sta­rą. Było do­brze tak, jak było, i to mu wy­star­cza­ło.

Dzie­sięć mi­nut póź­niej okrę­cił ręcz­nik wo­kół bio­der i wy­szedł z ła­zien­ki, zo­sta­wia­jąc mo­kre śla­dy na pod­ło­dze. Wszedł do po­ko­ju, któ­ry za­jął na te kil­ka dni, ale przy­po­mniał so­bie, że prze­cież wy­wiózł swo­je rze­czy. Ci­cho wes­tchnął i po­sta­no­wił prze­szu­kać nie­wiel­ką ko­mo­dę. Przy do­brych wia­trach zo­sta­wił ja­kieś ubra­nie i znaj­dzie je, o ile Ri­ver nie wy­je­bał jego rze­czy. Wy­su­nął dol­ną szu­fla­dę, w któ­rej był je­den T-shirt, na szczę­ście jego wła­sny. Szyb­ko go wło­żył, na­stęp­nie prze­tarł swo­je mo­kre wło­sy ręcz­ni­kiem i rzu­cił go na krze­sło. Wcią­gnął je­an­sy na dupę oraz na sto­py skó­rza­ne czar­ne buty, zo­sta­wia­jąc je nie­zasz­nu­ro­wa­ne. Bok­ser­ki so­bie da­ro­wał.

Ubra­ny pod­szedł do łóż­ka, na któ­rym wciąż spa­ła dziew­czy­na. Po­chy­lił się nie­znacz­nie, de­li­kat­nie od­su­nął koc i spraw­dził stan opa­trun­ków. Lek­ko prze­sią­kły krwią, więc uznał, że musi je zmie­nić, a do tego po­trze­bo­wał swo­ich rze­czy. Okrył dziew­czy­nę, spraw­dził puls na szyi, któ­ry był mia­ro­wy, i wy­szedł z po­ko­ju. Naj­pierw chciał za­ha­czyć o kuch­nię, gdzie pa­no­wa­ła ci­sza, któ­rą lu­bił. Się­gnął do eks­pre­su i zna­lazł reszt­kę jesz­cze cie­płej kawy. Na­lał so­bie do kub­ka, do­pra­wił ły­żecz­ką cu­kru i spo­koj­nie po­pi­jał, cie­sząc się chwi­lą spo­ko­ju. Ta jed­nak nie trwa­ła dłu­go, bo do po­miesz­cze­nia wszedł klu­bo­wy brat.

– Zo­sta­ło jesz­cze coś kawy?

– Nie, zgar­ną­łem reszt­kę, Ste­el. A ty w ogó­le spać nie mo­żesz?

– Czło­wie­ku, do­pie­ro nie­daw­no wró­ci­li­śmy, jesz­cze trze­ba było zro­bić ro­ze­zna­nie. Wczo­raj po­zby­li­śmy się ciał i po­zo­sta­je nam się mo­dlić, żeby ich nie zna­le­zio­no.

– To, co ro­bi­my, ra­czej z Bo­giem nie ma nic wspól­ne­go – cmok­nął Ink.

– Ni­g­dy nie mia­ło – prych­nął Ste­el. – Jak ta nowa?

– Cho­dzi ci o ran­ną?

– Mhm.

– Nie jest źle – mruk­nął. – Śpi, ale mu­szę póź­niej zmie­nić jej opa­trun­ki, spraw­dzić szwy i po­dać ko­lej­ną daw­kę an­ty­bio­ty­ku. Spraw­dzi­li­ście nie­bosz­czy­ków, co to za jed­ni? – zmie­nił te­mat.

– Nie było jak – od­po­wie­dział mu Ni­ght, któ­ry sta­nął w pro­gu. – Ale kim­kol­wiek byli, ra­czej przy­szli po tę małą.

– Tak uwa­ża­cie?

– Tak – po­twier­dził ich wice. – Nie są stąd, nikt ich nie ko­ja­rzy, na­wet nie wiem, co to za klub. Za­kła­dam, że ta dziew­czy­na jest w ja­kiś spo­sób z nimi po­wią­za­na. Być może to dziew­czy­na jed­ne­go z nich lub…

– I tak ją za­ła­twił?

– A mało psy­cho­pa­tów cho­dzi po świe­cie, Ink? Aku­rat my wie­my naj­le­piej, ilu ich jest – oznaj­mił Ste­el, któ­ry za­czął ro­bić świe­żą kawę.

– Je­śli ma­cie ra­cję, ozna­cza­ło­by to, że ucie­ka­ła przed nimi i tra­fi­ła ja­kimś cu­dem do nas.

– I to mi się po­do­ba – uśmiech­nął się Ni­ght – że je­ste­śmy jej cu­dem.

– A to się jesz­cze zo­ba­czy, bo chuj wie, co to za jed­na i co nam na gło­wy ścią­gnę­ła – mruk­nął Ink. – Je­śli oka­że się wro­giem, to wie­cie, co się z nią sta­nie – po­wie­dział i od­sta­wił ku­bek. – Idę zmie­nić jej te za­sra­ne opa­trun­ki.

– Jak się obu­dzi, daj znać. Prze­słu­cha­my ją – po­in­for­mo­wał go Ste­el.

– Ja­sne, wi­ce­pre­ze­sie, bez­pie­czeń­stwo po­nad wszyst­ko.

– Zga­dza się.

Ink kiw­nął gło­wą, po czym opu­ścił dom i wy­szedł na ze­wnątrz. Po­ra­nek był cie­pły, a do wscho­du słoń­ca zo­sta­ło jesz­cze kil­ka­na­ście mi­nut, jed­nak nie­bo już mie­ni­ło się ko­lo­ra­mi. Pod­szedł do swo­jej za­par­ko­wa­nej nie­opo­dal ma­szy­ny, wy­jął z sa­kwy za­pas opa­trun­ków i wra­cał wła­śnie do środ­ka, kie­dy dro­gę za­ta­ra­so­wał mu Dark­ness. Męż­czy­zna wy­glą­dał na zmę­czo­ne­go. Zresz­tą chy­ba cały klub le­d­wo stał na no­gach. Mie­li dość in­ten­syw­ne ostat­nie dni, do tego stop­nia, że Ink mu­siał prze­ło­żyć klien­tów. Jed­nak dzi­siaj to był ostat­ni dzień, kie­dy mógł do­pra­co­wać pe­wien pro­jekt, nad któ­rym dłu­go sie­dział. Kim­kol­wiek była ta dziew­czy­na, w klu­bie po­zo­sta­wa­ła bez­piecz­na pod jego nie­obec­ność.

– Co tam, pre­ze­sie?

– Obu­dzi­ła się?

– Jesz­cze nie. Ale zo­ba­czy­my, bo idę ją obej­rzeć, może się ock­nie. Da­łem jej jed­nak taką koń­ską daw­kę le­ków wie­czo­rem, że pew­nie po­śpi do po­łu­dnia – wy­znał bez cie­nia skru­chy.

– Idę z tobą.

– A za­pra­szam.

We dwój­kę po chwi­li za­mknę­li drzwi daw­ne­go po­ko­ju Inka. Dark­ness pod­szedł do łóż­ka, na któ­rym spa­ła i mia­ro­wo od­dy­cha­ła bru­net­ka. W tym cza­sie Ink przy­szy­ko­wał wszyst­ko, co było mu po­trzeb­ne, i uło­żył z boku na po­dusz­ce, tuż obok gło­wy dziew­czy­ny.

– Od­kryj ją, prez – po­pro­sił Ink, co też klu­bo­wy brat uczy­nił.

– Kur­wa – za­klął Dark­ness na wi­dok za­krwa­wio­nej ko­szul­ki.

– Tak, wiem. Nie mamy ni­cze­go świe­że­go, ale to już za­schnię­te, nie ubru­dzisz się, więc śmia­ło.

– Nie było cza­su ścią­gnąć?

– Nie prze­sa­dzaj. To ubra­nie jej nie za­bi­je. Zmie­nię jej opa­trun­ki i zo­ba­czy­my, jak się za­skle­pia­ją rany.

– Prze­ży­je?

– Prze­cież żyje, więc to oczy­wi­ste, że tak. – Ink za­brał się do ro­bo­ty. – Ale za chwi­lę się prze­ko­na­my, jak się spra­wy mają. Bo jed­nak to wa­run­ki po­lo­we, a nie szpi­tal.

– Nie przez ta­kie gów­no nie­raz prze­szli­śmy.

– Ow­szem, ale ona to nie my, jak­byś za­po­mniał, prez.

– Cał­kiem nie­złe szy­cie – po­twier­dził Dark­ness, zmie­nia­jąc odro­bi­nę te­mat, gdy Ink usu­nął sta­rą gazę.

– A co? My­śla­łeś, że wy­sze­dłem z wpra­wy? To jak jaz­da na ro­we­rze, bra­cie. Może ko­śla­wo, ale do celu się do­je­dzie.

– Masz naj­wię­cej ukry­tych ta­len­tów spo­śród nas wszyst­kich.

– Nie prze­sa­dzaj­my. Po pro­stu inni są za le­ni­wi, żeby ro­bić pew­ne rze­czy. Ot co. Nie że­bym był ja­koś szcze­gól­nie pra­co­wi­ty.

– Co to? – za­py­tał, przy­glą­da­jąc się temu, co ro­bił Ink.

– Prze­my­wam an­ty­sep­ty­kiem i zo­sta­wię na chwi­lę, żeby wy­schło. Po­wie­trze jest naj­lep­szym sprzy­mie­rzeń­cem go­je­nia ran. Niech skó­ra wy­schnie, a ja ją spo­koj­nie zba­dam. Nie było na­wet na to cza­su.

– To może ja wyj­dę, co?

– Prze­cież nie będę jej roz­bie­rał – prych­nął Ink. – Od kie­dy ty taki de­li­kat­ny, pre­ze­sie?

– Nie wkur­wiaj mnie – wark­nął Dark­ness. – Nie krę­ci mnie oglą­da­nie cyc­ków in­nej ko­bie­ty, zwłasz­cza nie­przy­tom­nej.

– A mnie krę­ci? Poza tym ma sta­nik. Do prze­bra­nia jej to jed­nak le­piej, żeby przy­szły i zro­bi­ły to two­ja sta­ra oraz Wil­low. Też mam jesz­cze ludz­kie od­ru­chy, bra­cie – skwi­to­wał Ink, któ­ry za­czął bar­dzo ostroż­nie i do­kład­nie oglą­dać ran­ną.

Za­schnię­tej krwi było mnó­stwo, ale w ni­czym nie prze­szka­dza­ła. Trze­ba było stwier­dzić, czy nie mia­ła cze­goś zła­ma­ne­go. Na koń­cu oglę­dzin Ink się­gnął do le­wej, zwi­sa­ją­cej smęt­nie ręki dziew­czy­ny, ujął za nad­gar­stek i uniósł, żeby spraw­dzić jej bok.

– Stój – ode­zwał się Dark­ness. – Co to jest?

– Co?

– Albo mi się wy­da­wa­ło, albo ma coś na le­wym boku.

Ink po­szedł za wska­zów­ka­mi kum­pla, od­su­nął ma­te­riał, po­chy­lił gło­wę i za­marł. Spoj­rzał na Dark­nes­sa, a po­tem na dziew­czy­nę. W miej­scu, któ­re ła­two prze­oczyć, coś do­strzegł.

– Och, kur­wa – sap­nął.

– Co to? – za­py­tał pre­zes.

– Wy­pa­lo­ny znak.

– Wy­pa­lo­ny znak? Ochu­ja­łeś? Może ci się po­my­li­ło, co?

– Kur­wa, chy­ba po­tra­fię od­róż­nić ta­kie rze­czy – wark­nął Ink. – To nie jest ta­tu­aż, a po sta­nie skó­ry wi­dać, że dość świe­ży.

– Od­suń się – roz­ka­zał Dark­ness i pod­szedł. Sam mu­siał się przyj­rzeć i po­twier­dzić wer­sję klu­bo­we­go bra­ta. Był cza­sem jak nie­wier­ny To­masz i mu­siał zo­ba­czyć na wła­sne oczy.

Kuc­nął, się­gnął dło­nią i przyj­rzał się uważ­nie, a na­stęp­nie wstał i spoj­rzał na ich dok­tor­ka.

– Przy­po­mi­na zna­ko­wa­nie by­dła. No wiesz – wzru­szył ra­mio­na­mi – zna­ku­je się zwie­rzę­ta swo­imi ini­cja­ła­mi albo ini­cja­ła­mi ran­cza.

– Nie je­stem de­bi­lem, Dark­ness. Wiem, co to jest zna­ko­wa­nie by­dła. Ale żeby sku­mać, co za chuj zro­bił coś ta­kie­go dru­gie­mu czło­wie­ko­wi i dla­cze­go, to już brak mi wy­obraź­ni.

– A cho­le­ra wie. Świat jest po­je­ba­ny, Ink. Py­ta­nie po­zo­sta­je inne.

– Ja­kie?

– Co za skur­wie­le jej to wy­sma­ży­li? – Dark­ness wska­zał dwie wy­pa­lo­ne li­ter­ki wiel­ko­ści trzech cen­ty­me­trów.

– Za­kła­da­jąc, że sko­ro by­dło się zna­ku­je ini­cja­ła­mi, to za­pew­ne te też są czy­imiś.

– Może ini­cja­ły ja­kie­goś jej sza­lo­ne­go fa­ce­ta? – za­su­ge­ro­wał pre­zes.

– Dia­beł wie. Póki się nie obu­dzi, to się gu­zik do­wie­my. O ile w ogó­le bę­dzie chcia­ła po­wie­dzieć.

– Jak nie, to wy­pier­da­la. Kło­po­tów nie po­trze­bu­je­my.

– Zga­dzam się.

– Wra­cam do Eli, a ty czu­waj nad na­szym go­ściem.

Pre­zes wy­szedł, a Ink za­pa­ko­wał rze­czy i po­sta­wił tor­bę na pod­ło­dze tuż przy fo­te­lu, w któ­rym usiadł. Wy­cią­gnął te­le­fon i za­czął prze­glą­dać in­for­ma­cje na te­mat zna­ko­wa­nia by­dła i lu­dzi. Po ja­kimś cza­sie wpadł na pew­ną cie­ka­wost­kę, któ­ra dała mu spo­ro do my­śle­nia, ale po­sta­no­wił, że omó­wi to z klu­bo­wy­mi brać­mi póź­niej. Te­raz chciał się jesz­cze chwi­lę zdrzem­nąć, bo po­wie­ki po­wo­li same mu opa­da­ły.

Obu­dził się pra­wie dwie go­dzi­ny póź­niej. Oka­za­ło się, że dziew­czy­na da­lej spa­ła, więc wy­ko­rzy­stu­jąc to, wy­szedł z po­ko­ju i udał się po­now­nie do kuch­ni, żeby coś zjeść. W su­mie nie miał w ustach nic od pra­wie doby, więc te­raz kisz­ki gra­ły mar­sza. Już z da­le­ka wy­czuł sma­ko­wi­ty za­pach ja­jecz­ni­cy. Zjadł­by taką z be­ko­nem i prze­gryzł pszen­nym pie­czy­wem.

– Cześć – ode­zwał się pierw­szy do sto­ją­cej przy ku­chen­ce Wil­low.

– Cześć, Ink. Jak się ma ta dziew­czy­na? Prze­pra­szam, po­win­nam cię dzi­siaj zmie­nić, ale chy­ba wciąż żyję w ob­ło­kach.

– Dla­cze­go?

– Ni­ght ci nie po­wie­dział?

– Żeni się z tobą?

– No może nie do koń­ca, ale… – Wy­cią­gnę­ła rękę przed sie­bie. – Oświad­czył się przed­wczo­raj.

– O chu­ju zło­ty. Czy­li chłop osza­lał – stwier­dził ze śmie­chem.

– Mi tam pa­su­je to jego sza­leń­stwo. I pew­nie przez to wszyst­ko nie było cza­su.

– Gra­tu­la­cje, mała. – Ink przy­tu­lił dziew­czy­nę. – Tyl­ko trzy­maj go krót­ko, bo z nami tak trze­ba.

– Jak jesz­cze nie do­sta­łeś w pysk, to za­raz do­sta­niesz – pa­dło za ple­ca­mi bi­ke­ra, któ­ry mo­men­tal­nie pu­ścił dziew­czy­nę.

– Od­pier­dol się, Ice. Gra­tu­lo­wa­łem Wil­low, bo Ni­ght ochu­jał do resz­ty i się jej oświad­czył.

– Ład­ny żart.

– To nie żart. – Wil­low po­ka­za­ła mu pier­ścio­nek.

– Do­bra, jed­nak mu od­je­ba­ło. Wy­bacz, ale no…

– Ja je­stem szczę­śli­wa, a wy mo­że­cie ro­bić i mó­wić, co chce­cie, do­pó­ki wa­sze co­ho­nes nie znaj­dą się w dam­skich dło­niach.

– Moje ma­ca­ne są co week­end, a ja­koś sta­rej nie mam – za­śmiał się Ice.

– Dziw­ki się w to nie wli­cza­ją – mruk­nę­ła dziew­czy­na. – Ko­muś ja­jecz­ni­cy?

– Je­śli Ni­ght nam nie wpier­do­li, za wy­ko­rzy­sty­wa­nie cie­bie do go­to­wa­nia dla nas, to ja chęt­nie.

– Wasz kum­pel śpi jak dziec­ko.

– Da­waj. – Ice mach­nął ręką i wy­cią­gnął ta­le­rze. – Czy­li jest o dwóch mniej.

– To zna­czy?

– To zna­czy, że dwóch z nas od­le­cia­ło z tej gry z klu­bo­wy­mi pa­nien­ka­mi, Wil­low.

[…]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

Pro­jekt okład­ki: Pa­weł Pan­cza­kie­wicz / Pan­cza­kie­wicz Art.De­sign

Re­dak­cja: Ka­mi­la Re­cław

Ko­rek­ta: Ali­cja Ma­ty­jas, Wik­to­ria Ko­wal­ska

Re­dak­cja tech­nicz­na: Ma­riusz Goł­dyn

Kon­wer­sja e-bo­oka: Ga­briel Wy­glę­dacz / Stu­dio Aka­pit

Co­py­ri­ght © 2026

@ by Anna Wolf

@ for this edi­tion by Wy­daw­nic­two Wolf Sp. z o.o.

All ri­ghts re­se­rved

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne

ISBN 978-83-68960-07-5

Wy­daw­nic­two Wolf

Wy­da­nie I

Go­rzów Wiel­ko­pol­ski 2026