Białe krzyże ebook

Noc ma swoje tajemnice. Większość ludzi nie zdaje sobie z nich sprawy, bo żeby je poznać, trzeba wybrać się w najciemniejsze zakamarki miasta. On znał je wszystkie, ponieważ noc była jego żywiołem, jego miłością i jego przekleństwem. Kochał ją i nienawidził, bo noc była nie tylko piękna. Przede wszystkim była zła, bezwzględna i rządziła się innymi prawami niż dzień. Zbyt wiele ofiar nocy widział w swoim życiu, żeby nie traktować jej z trwożnym szacunkiem, niczym znienawidzonego pana, który od czasu do czasu, dla kaprysu, bije cię pałką po grzbiecie. Żebyś nie zapomniał, kto jest władcą, kiedy zachodzi słońce.

Tej nocy też wydarzyło się coś strasznego i pięknego zarazem. Właśnie zbliżał się do miejsca, gdzie to się stało. Nie chciał tam iść, a jednocześnie coś go ciągnęło. To był jego obowiązek, bo przecież był Czyścicielem. Znał swoje miejsce w organizacji i do obowiązków podchodził z wielkim zaangażowaniem. Bo gra toczyła się o coś większego niż jego marne życie na tym przeżartym zgnilizną świecie. Chodziło o to następne życie, na które czekał z wielką niecierpliwością.

Zbliżył się do ciemnego dziesięciopiętrowego bloku. Spojrzał w górę. O tej porze budynek sprawiał wrażenie wymarłego. Świeciło się tylko w dwóch oknach, do tego przynależących do innych klatek schodowych. To dobrze, nikt mu nie przeszkodzi, nikt go nie zauważy. Będzie cieniem, duchem, kimś, kto zjawia się po zachodzie słońca i odchodzi, zanim jego światło po raz kolejny pojawi się nad światem. Będzie niewidzialny, nieznany, nierozpoznany, jakby nigdy nie istniał. Bo ostatecznie tak właśnie było i jemu to bardzo odpowiadało.

Zatarł zmarznięte dłonie. O tej porze nocy temperatura spadła już do minus czternastu stopni Celsjusza. Do rana spadnie pewnie o jeszcze kilka stopni. To był najzimniejszy luty od wielu lat. Jemu to nie przeszkadzało. Postawił tylko wyżej kołnierz kurtki, mocniej naciągnął czapkę na uszy, poprawił szalik zakrywający usta i ostatni raz się rozejrzał.

Oczywiście był obserwowany. Ciemna sylwetka zamajaczyła pod krzakiem na końcu sznura aut zaparkowanych w rzędzie, pokrytych teraz szronem lśniącym w blasku księżyca. To dobrze. Niech patrzą i wiedzą, że jest lojalny i skłonny do poświęceń. Dla obietnicy przyszłego, lepszego życia.

Ruszył w kierunku bramy do skrajnej klatki schodowej. Domofon i zamek nie stanowiły dla niego problemu. Potrzymał chwilę dłonie w kieszeniach kurtki, żeby je rozgrzać, po czym wyjął narzędzia. Po minucie zamek puścił. Bułka z masłem. Ile razy już w taki sposób otwierał zamknięte drzwi? Nawet nie próbował liczyć.

W środku było cieplej, szczególnie kiedy minął wiatrołap i delikatnie zamknął za sobą drugie drzwi. Chwilę rozkoszował się tym ciepłem, ale nie za długo. Nie miał wiele czasu. Rozpoczął mozolną wędrówkę po schodach na ostatnie piętro. Nie spieszył się, uważnie nasłuchiwał, starał się nie robić hałasu i unikać świadków. O tej porze prawdopodobieństwo spotkania kogokolwiek było znikome. Kto miał tej nocy położyć się spać, już to zrobił, a kto miał rano wstać, jeszcze korzystał z dwóch lub trzech godzin pod ciepłą kołdrą. Włożył buty na gumowej podeszwie, więc wspinał się bezszelestnie, czasem tylko guma skrzypiała, kiedy nieostrożnie przekręcał stopę. Wspinaczka zajęła mu siedem minut. Nie zasapał się, nie spocił, nie zmęczył, i o to chodziło. Przez całą drogę na górę nie zapaliło się światło na żadnym z dziesięciu pięter. Sensory ruchu go nie widziały, czuł się jak zjawa nie z tego świata, jak anioł. Ciemność na klatce schodowej była prawie absolutna. Niczym najciemniejsza noc. To było nawet podniecające.

Stanął przed pierwszymi drzwiami przy schodach i wyciągnął z kieszeni grube gumowe rękawice do sprzątania. Kiedy majstrował na dole przy zamku, dłonie zdążyły zrobić się lodowate, a palce zesztywniały. Dlatego długo się męczył, zanim rękawice odpowiednio się ułożyły. Potem pchnął drzwi.

Nasłuchiwał, lecz w środku panowała cisza niczym w wiekowym grobowcu. Dopiero po długiej chwili coś zaszumiało. Włączyła się lodówka w kuchni. Uśmiechnął się i wszedł w mrok.

Drzwi bezszelestnie przymknęły się za jego plecami. Pociągnął nosem i poczuł ten podniecający zapach krwi i śmierci. Sięgnął do kieszeni po małą latarkę. Po chwili jasny punkcik radośnie skakał po ścianach, podłodze i suficie, jakby cieszył się z odkrywania tajemnic mieszkania, w którym się właśnie znalazł.

Mężczyzna przeszedł krótkim korytarzem i na końcu skręcił w prawo do dużego pokoju. Pierwsze, co rzuciło mu się w oczy, to uchylone drzwi na balkon, przez które do środka wpełzał bezlitosny mróz. Ocenił szybko, że nie jest tu jeszcze tak zimno jak na zewnątrz, więc balkon nie był długo otwarty. Może godzinę. To był dobry znak, świadczący o jego profesjonalizmie.

Skierował światło na ściany i wzruszenie ścisnęło mu gardło. Były tu – cudowne, małe i duże, święte i przeklęte. Po chwili znalazł to, co najważniejsze. Krzyż z ludzkiego martwego ciała. Uklęknął i pomodlił się do niego żarliwie. Następnie wstał i nie obdarzył go już nawet jednym spojrzeniem. Świecił po ścianach w poszukiwaniu tego, po co tu przyszedł. Pierwszy obraz znalazł na przeciwległej ścianie. Przyjrzał mu się. Jezus z koroną cierniową na czole w powłóczystych, jasnych szatach, z głową otoczoną świetlną aureolą, patrzył na niego surowo, pokazując dłonie przebite gwoździami i skrwawiony bok. Z jego serca tryskało tęczowe światło.

– „Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią!”1 Amen – szepnął samymi ustami.

Zdjął obraz, postawił go na podłodze w korytarzu i udał się na dalsze poszukiwania. Znalazł jeszcze dwa inne złe obrazy, potem figurkę ukrzyżowanego Chrystusa, krzyż z wiszącym na nim ciałem i kilka zwykłych małych obrazków z podobiznami świętych. Dokładnie przeszukiwał szuflady biurka i biblioteczkę, dlatego zajęło mu to długie kilkanaście minut. Wreszcie uznał, że swoją pracę wykonał z należytą starannością i nie ma sobie nic do zarzucenia.

Wyciągnął telefon z turecką kartą SIM, zarejestrowaną na jakiegoś niczego nieświadomego Turka, i wybrał numer sto dwanaście. Operator zgłosił się w miarę szybko.

– Centrum Powiadamiania Ratunkowego, słucham?

Usta miał zasłonięte zawilgotniałym od oddechu szalikiem, więc nawet nie bardzo się silił na zmianę barwy głosu.

– Chciałbym zgłosić morderstwo.

Operator zaczął go wypytywać o różne rzeczy, ale przerwał mu szorstko. Podał tylko adres i dodał:

– Jak będziesz zawiadamiał policję, powiedz, że tu są krzyże. Dużo krzyży.

Rozłączył się, wyciągnął baterię ze starego aparatu, chwycił większe obrazy pod ramię, mniejsze poupychał po kieszeniach, tak samo jak krzyżyki. Ten większy znad drzwi wcisnął za pasek spodni.

W progu ostatni raz zlustrował pogrążone w martwej ciszy mieszkanie. Był z siebie zadowolony. Nikt nawet nie zauważy, że w nocy to miejsce odwiedził ktoś jeszcze. Nie tylko posłańcy śmierci. Przymknął drzwi tak, jak je zastał, i ruszył schodami w dół. Tym razem zajęło mu to zaledwie cztery minuty.

Miasto było jeszcze bardziej zmrożone, niż kiedy tu przyszedł. I tak samo puste i ciche. Teraz w całym bloku nie świeciło się w żadnym oknie. Po kocich łbach sąsiedniej ulicy wolno przejechało auto. Zastygł w bezruchu, zerkając w tamtą stronę. Na szczęście to była taksówka, która zniknęła tak szybko, jak się pojawiła. Zerknął jeszcze pod krzak za długim ciągiem aut skrzących się w blasku księżyca. Nikogo tam nie było. A może wcześniej mu się jedynie wydawało, że ktoś tam jest. Noc płata ludziom różne dziwne psikusy.

Ruszył szybko w głąb osiedla i zatrzymał się przy oddalonej o kilkadziesiąt metrów wiacie śmietnikowej. Wszedł do środka i wyrzucił do kubła obrazy i resztę przedmiotów, które zabrał z mieszkania. Został mu tylko krzyż wciśnięty za pasek. Jego nie zamierzał wyrzucać, bo miał jedną słabość. Zbierał pamiątki. Z każdego takiego miejsca jedną. Najczęściej to był krzyż. Miał ich już parę w swojej kolekcji.

Nie minęło kilkanaście sekund, gdy człowiek, który sam siebie nazywał Czyścicielem, skręcił w boczną uliczkę i rozpłynął się w mroku, jakby go tu nigdy nie było.

1 Księga Wyjścia 20,4, za Biblią Tysiąclecia. ↩