Zuchwała wyprawa Dziamdziorka i Mamrotka ebook

 –  Dokąd jedziemy, Mamrotku? – spytał zaniepokojony skrzat Dziamdziorek.

–  Przed siebie, jak zwykle przed siebie – odparł jego starszy brat, Mamrotek, nadgryzając kolejną kanapkę.

Za oknami migały łodygi kwiatów i ziół, wonne powietrze owiewało policzki, a kolejka pędziła wzdłuż drogi wysadzanej rozkwitającymi lipami.

–  Mieliśmy nie ruszać się z naszego domu – rzekł niezadowolony Dziamdziorek.

–  Ach, co tam! – Mamrotek machnął dłonią umazaną miodem. – Byle dalej!… Trzeba poznawać świat.

–  W taki upał – Dziamdziorek otarł pot z czoła – nic mi się nie chce.

–  Nie marudź, Dziamdziorku – obruszył się Mamrotek. – Aż się prosi, żeby w piękny, lipcowy dzień wyruszyć na…

–  Jeśli chodzi o wyruszanie na…

–  Dziamdziorku, widzisz to, co ja? – przerwał mu brat skrzat.

–  Jeśli to można nazwać widzeniem – odparł bez namysłu Dziamdziorek i wpatrzył się w krajobraz za oknem. Po czym przetarł oczy ze zdumienia i spytał cicho:  – Albo… przywidzeniem?

–  Tam coś jest – rzekł z przekonaniem Mamrotek.

–  Mamrotku, czy to możliwe?

–  Jakby się unosiło…

–  Wszystko przez ten upał, braciszku…

–  Faluje w naszą stronę – zaniepokoił się Mamrotek.

–  Białe, powiewne… – zastanawiał się Dziamdziorek. – Panna młoda zgubiła welon na łące.

–  Jakby jakaś postać…

–  Zawoalowana – Dziamdziorek włożył palec do ust. – Wiesz co, braciszku?…

–  Wzlatuje i opada, wzlatuje i opada – powtarzał jego starszy brat, podskakując z wrażenia.

–  Pewnie jakaś… bratnia dusza? – kombinował Dziamdziorek, nie wyjmując palca z ust.

–  Dusza? Co ty pleciesz! – wołał rozgorączkowany Mamrotek. – W samo południe?! To może być tylko duch.

Wysoka postać w powiewnej, białej sukni polatywała obok pędzącego pociągu. Jej twarz nakrywała biała woalka, spod której wymykały się długie, białe włosy. Woalkę przytrzymywał na głowie wianek z białych róż.

–  Zaraz welon wkręci się w koła kolejki – zauważył rzeczowo Dziamdziorek.

–  Duch jest coraz bliżej! – wołał Mamrotek, nie przestając podskakiwać.

–  Wszystko przez ten upał, braciszku. Uspokój się…

–  Nie mogę! – krzyknął Mamrotek. – Duch jest tuż-tuż!

–  A jeśli to tylko – rozmyślał Dziamdziorek – ta… jak jej tam… fatamorgana?

Trzask wylatującego z torów pociągu, przerwał jego domysły. Kolejka stoczyła się do rowu i spłoszyła pszczoły, które z głośnym brzęczeniem uniosły się nad pole koniczyny.

–  Wyciągnę was! – usłyszeli srebrzyście brzmiący głos i dwie blade dłonie pomogły skrzatom wydostać się z przewróconego wagonika.