Wiek Hitlera Tom II. Hitler demokrata ebook

Od wydawcy

Czy w Pol­sce nie ma cen­zury? Oczy­wi­ście że jest. Nie­for­malna oczy­wi­ście. Kryp­to­nim tej komórki w moim przy­padku to WC GW (Wydział Cen­zury Gazety Wybor­czej). Otóż ten wydział posta­no­wił znisz­czyć książkę Degrella „Wiek Hitlera”. W togę cen­zora prze­brał się tym razem nie­jaki „redak­tor” Rafał Wój­cik. Jak to w WC, nie liczą się argu­menty i rze­telna kry­tyka, to nie jest prze­cież obo­wiąz­kiem cen­zora. Jego celem jest zatrzy­ma­nie dys­try­bu­cji książki i wsa­dze­nie wydawcy do wię­zie­nia. W tym celu robi się nagonkę na wydawcę u dys­try­bu­to­rów książki. Czyli dzwoni się wcze­śniej i infor­muje, że będzie donos do pro­ku­ra­tury na książkę i co oni na to. Zastra­szeni dys­try­bu­to­rzy – EMPIK, Matras i Azy­mut wyco­fują się z dys­try­bu­cji książki. Jeden z dys­try­bu­to­rów twier­dzi, że mają taki zwy­czaj, że w momen­cie zgło­sze­nia nie­po­praw­no­ści książki do pro­ku­ra­tury, wyco­fują ją z obiegu. Innymi słowy, ktoś, kto chciałby znisz­czyć jakieś wydaw­nic­two, może to łatwo zro­bić, zgła­sza­jąc listę nie­po­praw­nych ksią­żek do pro­ku­ra­tury!

Redak­tor „Wybor­czej” oczy­wi­ście nie stara się nawet pole­mi­zo­wać z fak­tami przed­sta­wio­nymi przez autora. To prze­cież nie o to cho­dzi. Cen­zor nie musi prze­cież pole­mi­zo­wać. A poza tym do tego, żeby pole­mi­zo­wać, trzeba mieć jakąś wie­dzę histo­ryczną. A z tym już gorzej u autora arty­kułu. Grzmi oczy­wi­ście, że powi­nien być wstęp „fachowca”-histo­ryka, a nie jakie­goś tam Andrzeja Ryby, który led­wie koń­czył histo­rię na UMK w Toru­niu i napi­sał jedy­nie około 100 wstę­pów i arty­ku­łów histo­rycz­nych i wydaje książki histo­ryczne rap­tem od jakichś 30 lat. Autor arty­kułu oczy­wi­ście z histo­rią nie miał dotąd nic wspól­nego, co oczy­wi­ście nie prze­szka­dza mu wcale w kry­tyce książki i mojej skrom­nej osoby wydawcy. Para­fra­zu­jąc słowa pio­senki p. Jerzego Stuhra „Pisać każdy może, jeden lepiej, drugi gorzej”.

Trudno pole­mi­zo­wać z kimś, kto nie rozu­mie, jaka jest rola źró­dła histo­rycz­nego. Tak, tak, źró­dła, drogi „redak­to­rze”. Otóż bez publi­ka­cji „Mein Kampf”, dzieł Sta­lina i Lenina, czy też innych pro­mi­nent­nych osób zwią­za­nych z tota­li­ta­ry­zmem jak mogli­by­śmy poznać ten tota­li­ta­ryzm? A wła­śnie Degrell jest osobą bli­sko zwią­zaną z Hitle­rem. Tak bli­sko, że Hitler trak­tuje go nie­mal jak syna. I tacy jak on, sto­jący na pie­de­stale, mogą przed­sta­wić nam histo­rię z ich punktu widze­nia – to jest, tota­li­ta­ryzm postrze­gany od środka. Bez takich ksią­żek nie można by okre­ślić, co się tak naprawdę wyda­rzyło w Niem­czech w XX w. I nie mogli­by­śmy zna­leźć odpo­wie­dzi na pyta­nie, dla­czego naród nie­miecki w bli­sko 100% popie­rał Hitlera pra­wie do samej kapi­tu­la­cji. I skąd się wziął ten ohydny nie­miecki anty­se­mi­tyzm?

Książka Degrella jest skarb­nicą w tym tema­cie. Śmiem twier­dzić, że żadna książka do tej pory wydana nie uka­zuje lepiej tego co się działo w gło­wach Niem­ców, niż „Wiek Hitlera”.

Źró­dła anty­se­mi­ty­zmu nie­miec­kiego autor szuka w pró­bach wpro­wa­dze­nia repu­blik rad przez komu­ni­stów pocho­dze­nia żydow­skiego. Oczy­wi­ście Róża Luxem­burg czy Karl Liebk­necht i inni przy­wódcy rewo­lu­cji nie­miec­kiej są pocho­dze­nia żydow­skiego. Żydzi domi­no­wali w ruchach komu­ni­stycz­nych – zarówno w Rosji, w Niem­czech, na Węgrzech, czy też w Pol­sce po II woj­nie świa­to­wej (szcze­gól­nie w bez­piece) – takie są nie­stety fakty. Dla­czego tak się działo? Odpo­wiedź jest pro­sta. Cechą ruchów komu­ni­stycz­nych był ich kosmo­po­li­tyzm („Pro­le­ta­riu­sze wszyst­kich kra­jów łącz­cie się”). I w tym kosmo­po­li­tyzmie naj­le­piej odnaj­do­wali się Żydzi. W ruchach komu­ni­stycz­nych nikt nie pytał o naro­do­wość, nie było więc tam dys­kry­mi­na­cji Żydów. To był jedyny prak­tycz­nie ruch w Euro­pie pierw­szej połowy XX w., w któ­rym Żydzi mogli robić karierę poli­tyczną i pia­sto­wać dowolne sta­no­wi­ska (jak w Rosji) bez żad­nych ogra­ni­czeń. Nic więc dziw­nego, że w 1939 roku część lud­no­ści żydow­skiej witała z rado­ścią na tere­nach wschod­nich Pol­ski Armię Czer­woną, a cza­sem sta­wała się człon­kami sadów tym­cza­so­wych, na mocy posta­no­wień któ­rych roz­strze­li­wano Pola­ków „bur­żu­azyj­nego pocho­dze­nia” (vide „Wol­ność w nie­woli” Wacława Zagór­skiego). Źró­dłem nie­miec­kiego anty­se­mi­ty­zmu były według Degrella dwie rze­czy: rewo­lu­cja w Niem­czech („nóż wbity w plecy”) oraz poczu­cie, że oto „Żydzi bogacą się na woj­nie, gdy my giniemy w oko­pach”. Abs­tra­hu­jąc od tego, czy ten pogląd był słuszny czy nie, takie mogło być poczu­cie ogółu spo­łe­czeń­stwa nie­miec­kiego, a Hitler dosko­nale to wyko­rzy­stał. Przed doj­ściem Hitlera do wła­dzy Niemcy były na dnie olbrzy­miego kry­zysu (6 mln bez­ro­bot­nych!). W tej sytu­acji potrze­bo­wano win­nego. Hitler łatwo go zna­lazł, gra­jąc na anty­se­mi­ty­zmie. A naród nie­miecki przy­jął to za pew­nik.

Ta strona Hitlera, uka­zana w tomie dru­gim, gdy w spo­sób demo­kra­tyczny doszedł do wła­dzy, jest może naj­mniej znana. No bo jak tu przy­znać, że tota­li­ta­ryzm wyko­rzy­stał demo­kra­cję do prze­ję­cia w spo­sób legalny wła­dzy? A potem w spo­sób rów­nie demo­kra­tyczny, par­la­men­tarny, tę demo­kra­cję zabił?!

Stąd dosyć prze­wrotny pod­ty­tuł tego tomu Degrella: „Hitler demo­krata”. Ale jak pisze autor, w tym okre­sie mie­li­śmy do czy­nie­nia z naj­lep­szym pro­gra­mem spo­łecz­nym, jaki kie­dy­kol­wiek powstał w XX wieku, a być może w całej histo­rii ludz­ko­ści!

Spró­bujmy go prze­ana­li­zo­wać.

1. Pro­gram budowy auto­strad – oka­zał się tym kołem zama­cho­wym gospo­darki, który wraz z pro­gra­mem miesz­ka­nio­wym prak­tycz­nie w ciągu 2–3 lat zli­kwi­do­wał sze­ścio­mi­lio­nowe bez­ro­bo­cie!

2. Pro­gram miesz­ka­niowy – miesz­ka­nie dla każ­dego. Powszechne łatwo dostępne kre­dyty, które naj­ła­twiej było spła­cić… dziećmi…Rodzi­nie która miała jedno dziecko, uma­rzano bowiem 25% zadłu­że­nia. A rodzi­nie która miała 4 dzieci uma­rzano kre­dyt w cało­ści! I w dodatku budżet nie padł, ponie­waż rodzice odda­wali do budżetu pie­nią­dze kupu­jąc różne rze­czy dzie­ciom, co zwięk­szało wpływy z podat­ków do skarbu pań­stwa.

3. Pro­gram socjalny – żaden inny robot­nik w Euro­pie nie miał tak dłu­giego płat­nego urlopu i nie miał takich dopłat do spę­dza­nia wypo­czynku w miej­sco­wo­ściach wypo­czyn­ko­wych.

4. Stwo­rze­nie nowego prawa, zabez­pie­cza­ją­cego prawa pra­cow­ni­cze w fabry­kach robot­ni­kom. Stwo­rze­nie insty­tu­cji sądów pra­cow­ni­czych, roz­strzy­ga­ją­cych spory mię­dzy pra­co­dawcą a pra­co­biorcą.

5. Wypusz­cze­nie na rynek obli­ga­cji pań­stwo­wych, które przy­nio­sły sza­lony wzrost środ­ków do budżetu pań­stwo­wego. To dzięki temu sfi­nan­so­wano cały pro­gram budowy auto­strad.

6. Rewo­lu­cja men­talna, bodaj naj­waż­niej­sza: każdy Nie­miec jest równy i każdy jest waż­nym ogni­wem spo­łe­czeń­stwa, nie­za­leż­nie od pozy­cji spo­łecz­nej, zawodu i umie­jęt­no­ści.

Nic więc dziw­nego, że Niemcy w ciągu kilku lat, gdy tak bar­dzo popra­wiła im się jakość życia, po pro­stu uwiel­biali Hitlera. A Hitler dbał przede wszyst­kim o stopę życiową Niem­ców – nawet wtedy, gdy już prze­gry­wał wojnę. To lud­ność nie­miecka była bowiem bez­po­śred­nim bene­fi­cjen­tem dóbr zra­bo­wa­nych w całej Euro­pie (vide „Pań­stwo Hitlera”). I tu leży klucz do roz­wią­za­nia zagadki, dla­czego Niemcy tak poko­chali Hitlera.

Z dru­giej strony pamię­tajmy, że owe przy­wi­leje socjalne doty­czyły tylko Niem­ców. Żydzi nie­mieccy w tym samym cza­sie pozba­wiani byli praw oby­wa­tel­skich, a wkrótce roz­po­częło się masowe ich mor­do­wa­nie, podob­nie jak Żydów z innych kra­jów Europy. Nazizm był sys­te­mem zbrod­ni­czym, zwłasz­cza dla wszyst­kich tych naro­dów, które Hitler w swo­jej obłą­kań­czej teo­rii raso­wej uznał za mało war­to­ściowe lub bezwar­to­ściowe. Zgod­nie z nią Żydzi powinni natych­miast znik­nąć z powierzchni ziemi, a Sło­wia­nie pra­co­wać dla dobra III Rze­szy aż do fizycz­nego wynisz­cze­nia. O zbrod­niach Hitlera i nazi­zmu napi­sano już bar­dzo dużo. Aby jed­nak naprawdę zro­zu­mieć fakt popar­cia nazi­zmu przez pra­wie wszyst­kich Niem­ców musimy się­gnąć do źró­deł, rela­cji ludzi zagłę­bio­nych w sys­te­mie, takich jak Degrell.

Tak zwana „poprawna poli­tycz­nie histo­ria” pró­buje nam przed­sta­wić dwa narody nie­miec­kie. Jeden – to ten hitle­row­ski, zepsuty do szpiku kości, zbrod­ni­czy. A drugi to ten nagle cudow­nie odro­dzony – powo­jenny, gdzie oto oka­zało się, że w Niem­czech żyją sami demo­kraci, a tylko hitle­row­ski „zamor­dyzm” powo­do­wał, że nie mogli uczest­ni­czyć w tej popraw­nej demo­kra­cji. Zaprze­cze­niem tej teo­rii jest wła­śnie Leon Degrell. To on napi­sał, co tak naprawdę myśleli Niemcy. I to jego myśl jest tak cenna z punktu widze­nia histo­ry­ków. Bo wła­śnie on poka­zał co myślała więk­szość Niem­ców o woj­nie i Hitle­rze! I to jest to tak cenne źró­dło histo­ryczne. Spoj­rze­nie na histo­rię XX wieku oczami kogoś, kto był posta­wiony na świecz­niku nazi­zmu, kto był kimś z wewnątrz sys­temu, z SS – naj­bar­dziej fana­tycz­nej orga­ni­za­cji hitle­row­skiej.

Oczy­wi­ście pan redak­tor z „Wybor­czej”, czy jego kolega z „Faktu” raczej nie rozu­mieją tych niu­an­sów i wagi Degrella jako źró­dła histo­rycz­nego. Symp­to­ma­tycz­nym przy­kła­dem nastro­jów spo­łecz­nych jest opis powrotu Degrella z frontu wschod­niego, gdzie Bel­go­wie wyle­gli na ulicę, aby witać ich boha­tera. Za chwilę weszli tam alianci i Degrella zaocz­nie ska­zano na śmierć w imie­niu tegoż spo­łe­czeń­stwa bel­gij­skiego, które tak tłum­nie go przed chwilą witało!

Więc co się stało z tym spo­łe­czeń­stwem? Nagle, w prze­ciągu paru dni zmie­niło ono poglądy o 180 stopni? Śmie­chu warte!

Cie­kawa jest teo­ria Degrella doty­cząca roli SS na fron­cie wschod­nim. Według niego ten milion SS-manów oca­lił Europe Zachod­nią przed zala­niem jej przez falę komu­ni­zmu. Według niego, gdyby nie poświę­ce­nie się fana­tycz­nych oddzia­łów SS – zarówno nie­miec­kich jak i ochot­ni­czych z całej Europy, czołgi Sta­lina zatrzy­ma­łyby się na Atlan­tyku i Europa dzi­siaj byłby komu­ni­styczna. I chyba w tym przy­padku Degrell nie­wiele roz­mija się z prawdą. Gdyby Sowieci doszli do Atlan­tyku przed lądo­wa­niem alian­tów, nie byłoby mowy o wol­nym Zacho­dzie!

Czy wobec tego win­ni­śmy wysta­wiać pomniki SS-manom? Na pewno nie. To byli zbrod­nia­rze, winni rze­czy strasz­nych, maso­wych mor­dów i okru­cieństw. Ale trzeba pamię­tać o róż­nych aspek­tach dzia­łal­no­ści tych oddzia­łów. Degrell chciał bro­nić Europy przed komu­ni­zmem!

I pozo­stał anty­ko­mu­ni­stą do ostat­nich swo­ich dni. Pró­bo­wano go ska­zać za zbrod­nie wojenne, ale nie można było, bo nawet w cza­sach Norym­ber­gii nie zna­le­ziono prze­ciwko niemu dowo­dów. Uznano go za win­nego zdrady ojczy­zny. I ska­zano zaocz­nie. To że go ska­zano, nie uspra­wie­dli­wia zwy­cięz­ców do śle­pej zemsty i zezwie­rzę­ce­nia. Bo tylko tak można nazwać to, co zro­biono z dziećmi Degrella, o czym pisze wydawca ame­ry­kań­ski. W tym momen­cie zwy­cięzcy niczym nie róż­nili się od nazi­stów.

Książkę Degrella wydaję nie po to, żeby sze­rzyć jego poglądy, czy też opi­nie o cha­rak­te­rze rasi­stow­skim i nazi­stow­skim. Wydaję ją jako źró­dło histo­ryczne. I wie­rzę, że histo­rycy i hob­by­ści kocha­jący histo­rię to źró­dło doce­nią. I nie rozu­miem powo­dów nagonki na moją osobę. W Pol­sce w ostat­nich lat wydano m.in. pamięt­niki Alberta Spe­era, Wal­tera Schel­len­berga, trzy­to­mowe dzien­niki Jose­pha Goeb­belsa, dzien­niki Alfreda Rosen­berga. Ba! Wydano też i Degrella. Nikt wydaw­ców tych ksią­żek nie ści­gał – i słusz­nie, gdyż zostały one wydane jako źró­dła histo­ryczne. Także ja (pod­kre­ślam to jesz­cze raz) wydaję książki Degrella w cha­rak­te­rze źró­deł histo­rycz­nych.

Chciał­bym ser­decz­nie podzię­ko­wać nastę­pu­ją­cym insty­tu­cjom i fir­mom:

1. „Gaze­cie Wybor­czej” i „Fak­towi” za roz­re­kla­mo­wa­nie Degrella i mojej skrom­nej osoby.

2. Pro­ku­ra­tu­rze IPN za umo­rze­nie sprawy o anty­po­lo­nizm książki Degrella z donosu „Gazety Wybor­czej” i „Fak­tów”.

3. Mer­li­nowi za opar­cie się napa­stli­wemu ata­kowi GW na wyco­fa­nie tej książki.

4. Bonito za dys­try­bu­cję tej książki mimo olbrzy­mich naci­sków medial­nych i śro­do­wi­sko­wych na rynku książki.

5. Wielu czy­tel­ni­kom dzwo­nią­cym do mnie ze sło­wami popar­cia na wieść, że prze­ciwko mnie toczy się śledz­two w Pro­ku­ra­tu­rze Gdań­skiej.

6. Pio­trowi Zycho­wi­czowi z „Do rze­czy” za arty­kuł w mojej obro­nie.

7. Mate­uszowi Łabu­zowi z por­talu „II wojna świa­towa” za wspar­cie na por­talu i tele­fo­niczne.

8. Mojemu synowi Mar­ci­nowi, za wzru­sza­jący list w mojej obro­nie opu­bli­ko­wany na face­bo­oku.

W chwili, gdy piszę te słowa, na­dal toczy się postę­po­wa­nie pro­ku­ra­tor­skie i na­dal grozi mi do 3 lat wię­zie­nia.

Agora w oso­bie p. redak­tora Pawła Sta­siń­skiego przy­słała mi list odma­wia­jący opu­bli­ko­wa­nia mojego spro­sto­wa­nia, które wobec tego publi­kuję w książce.

Kie­dyś, w latach osiem­dzie­sią­tych XX wieku, byłem wię­ziony za dzia­łal­ność w obro­nie wol­nego słowa. Za to, że kol­por­to­wa­łem pod­ziemne wydaw­nic­twa trzy­mano mnie pół roku w ponu­rym aresz­cie na Młyń­skiej w Pozna­niu. Dzi­siaj może być podob­nie…

No cóż, histo­ria po raz kolejny zato­czyła koło…

Andrzej Ryba

Sprostowanie

W arty­kule pana Rafała Wój­cika „Wiek Hitlera w Pol­sce” zamiesz­czo­nym 21.09.2016 roku w „Gaze­cie Wybor­czej” zna­la­zło się wiele rze­czy nie­praw­dzi­wych.

Pan Wój­cik przed­sta­wia mnie wyłącz­nie jako wydawcę spe­cja­li­zu­ją­cego się w wyda­wa­niu dzieł pro­pa­gu­ją­cych nazizm, co deli­kat­nie mówiąc jest nie­prawdą. Pomija mil­cze­niem fakt, że w pracy wydawcy wyda­łem mnó­stwo ksią­żek o tre­ści patrio­tycz­nej, a nie raz były to pierw­sze wyda­nia zapo­mnia­nych pol­skich auto­rów. Przy­to­czę tu cho­ciażby takie pozy­cje jak „Fala za falą” Pław­skiego, „Powstań­czy Tryp­tyk” Bli­che­wi­cza „Szczerby” (książka docze­kała się entu­zja­stycz­nej recen­zji w „Gaze­cie Wybor­czej”) czy wyda­nie wspo­mnień Kazi­mie­rza Leskiego z płytą z jego gło­sem.

Za swoją dzia­łal­ność wydaw­ni­czą zosta­łem zresztą odzna­czony orde­rem „Pro memo­ria”, „Zasłu­żony dzia­łacz kul­tury” (z rąk wice­mi­ni­stra kul­tury Arama Rybic­kiego) i dwu­krot­nie za zasługi na rzecz pamięci o Pol­skiej Mary­narce Wojen­nej.

Przed­sta­wie­nie mnie wyłącz­nie jako wydawcę ksią­żek o tema­tyce nazi­stow­skiej szka­luje moje dobre imię.

Autor zarzuca mi, że nie jestem „facho­wym histo­ry­kiem”, w związku z tym to nie ja powi­nie­nem pisać wstęp do książki Degrella. No cóż, dobrze byłoby wie­dzieć co autor ma na myśli uży­wa­jąc tego poję­cia. Jeśli ktoś, kto koń­czył histo­rię na UMK w Toru­niu, spe­cja­li­zuje się w wyda­wa­niu ksią­żek histo­rycz­nych od lat trzy­dzie­stu i napi­sał około 100 wstę­pów do ksią­żek i arty­ku­łów histo­rycz­nych nie jest „fachow­cem” god­nym napi­sać wstęp do „Wieku Hitlera”, to kto nim jest?

Z zacie­ka­wie­niem zer­k­ną­łem na Wiki­pe­dię, aby spraw­dzić doro­bek naukowy redak­tora Wój­cika, który pozwala mu tak kry­tycz­nie mnie oce­niać. Nie­stety nic na ten temat nie zna­la­złem, ale to pew­nie tym gorzej dla Wiki­pe­dii!

Panu Wój­ci­kowi nic nie prze­szka­dza jed­nak cyto­wać „nie­fa­chowca” w swoim arty­kule, gdzie przy­ta­cza całe frag­menty mojego wstępu, przy czym bez żad­nego słowa kry­tyki na temat tego co w nim napi­sa­łem!

Autor arty­kułu nie odnosi się wcale do tre­ści książki, czyli histo­rii pierw­szej wojny świa­to­wej w/g Degrella. Wnio­skuję w związku z tym, że p. Wój­cik albo nie prze­czy­tał tej książki, albo prze­stra­szył się, że będzie musiał skry­ty­ko­wać wielu „histo­ry­ków-fachow­ców” fran­cu­skich o uzna­nym dorobku nauko­wym, któ­rych Degrell tak czę­sto przy­ta­cza.

Pan Wój­cik skon­tak­to­wał się też z dys­try­bu­to­rami książki „Wiek Hitlera” – EMPIK-iem, Bonito.pl, Matra­sem pró­bu­jąc ich zastra­szyć, suge­ru­jąc że książka nie powinna być przez nich dys­try­bu­owana. Oczy­wi­ście też nie odno­sząc się do tre­ści książki.

Jak widać nie cho­dziło p. Wój­ci­kowi o mery­to­ryczną dys­ku­sję na temat książki, ale o znisz­cze­nie wydaw­nic­twa, poprzez zablo­ko­wa­nie jego sieci dys­try­bu­cyj­nej.

I jesz­cze jedno. Redak­tor Wój­cik nie zadał sobie na tyle trudu, aby spraw­dzić stopkę redak­cyjną w książce „Wiek Hitlera”, ata­ku­jąc wydaw­nic­two Finna a nie rze­czy­wi­stego wydawcę, czyli spółkę Kat­mar. Ale… prze­cież nie o praw­dziwe infor­ma­cje tu cho­dzi…

W spi­sie ksią­żek zamiesz­czo­nych w arty­kule, pro­pa­gu­ją­cych nazizm wg redak­tora Wój­cika, zna­la­zła się książka Sieg­frieda Knappe: „Sol­dat: Reflek­sje nie­miec­kiego żoł­nie­rza”. Jest to w rze­czy­wi­sto­ści książka anty­hi­tle­row­ska, a sam Knappe, autor książki, wspo­mina, jak to będąc w bun­krze Hitlera zasta­na­wiał się, czy nie strze­lić mu w łeb.

No cóż, pan Wój­cik jak widać gustuje w poglą­dach, że jeśli jakieś fakty nie pasują do jego tezy, to tym gorzej dla fak­tów.

I na koniec o rze­czy obrzy­dli­wej. Umiesz­cze­nie zdję­cia na któ­rym obok sie­bie są okładki z podo­bi­zną Adolfa Hitlera i Lecha Kaczyń­skiego jest zabie­giem god­nym Jose­pha Goeb­belsa. Gra­tu­luję! Jak widać, redak­to­rzy „Wybor­czej” czer­pią z dobrych wzor­ców.

Andrzej Ryba

Spe­cjalna dedy­ka­cja wydawcy [ame­ry­kań­skiego]

Niniej­szy zbiór prac zmar­łego gene­rała Leona Degrella ni­gdy nie prze­trwałby kosz­mar­nego spi­sku mają­cego na celu znisz­cze­nie jego dzie­dzic­twa (co opi­sane jest na stro­nach tej pracy), gdyby nie odda­nie i lojal­ność wdowy po gene­rale, Pani Jeanne Degrelle, która ści­śle współ­pra­co­wała ze mną i innymi człon­kami redak­cji The Bar­nes Review w celu oca­le­nia spu­ści­zny Leona Degrella przed bar­dzo real­nym histo­rycz­nym holo­kau­stem, który miał stać się jej gro­bem.

To wła­śnie Pani Jeanne Degrelle jest naj­od­po­wied­niej­szą osobą, któ­rej niniej­szy tom jest dedy­ko­wany.

Wil­lis A. Carto

Wydawca i redak­tor The Bar­nes Review,

Czer­wiec 2012

Wstęp – Leon Degrelle: Wojownik Zachodu

Oto inspi­ru­jąca, choć tra­giczna histo­ria ide­ali­stycz­nego, nie­złom­nego i nie­ustra­szo­nego przy­wódcy, któ­remu dane było prze­trwać naj­więk­sze wichry II wojny świa­to­wej tylko po to, by u samego schyłku życia zostać dosię­gnię­tym przez zdradę.

Michael Col­lins Piper

Leon Degrelle zmarł w Mala­dze, w Hisz­pa­nii, w dniu 1 kwiet­nia 1994 roku w wieku 87 lat. Przed II wojną świa­tową Degrelle był naj­młod­szym przy­wódca poli­tycz­nym Europy i ojcem ruchu rek­si­stow­skiego w Bel­gii. W cza­sie wojny stał się boha­te­rem frontu wschod­niego, gdzie wal­czył bro­niąc Europy przed komu­ni­zmem. Jako mąż stanu i żoł­nierz znał Hitlera, Mus­so­li­niego, Chur­chilla, Franco, Lavala, Pétaina i wielu innych przy­wód­ców euro­pej­skich z cza­sów tyta­nicz­nych ide­olo­gicz­nych i mili­tar­nych zma­gań, któ­rymi była II wojna świa­towa. Jako jedyny z nich prze­trwał jesz­cze nie­malże pół wieku, pozo­sta­jąc naocz­nym świad­kiem tam­tych wyda­rzeń.

Degrelle uro­dził się 15 czerwca 1906 roku w Bouil­lon w Luk­sem­burgu, w rodzi­nie o fran­cu­skich korze­niach. Był synem dobrze pro­spe­ru­ją­cego bro­war­nika, który wyemi­gro­wał z Fran­cji do Luk­sem­burga pięć lat przed jego uro­dzi­nami, spro­wo­ko­wany do tego kroku wyda­le­niem jezu­itów przez anty­kle­ry­kalny rząd fran­cu­ski. Mówiło się, że tylu męż­czyzn z rodu Degrel­lów zostało Jezu­itami, iż każdy Degrelle jest „Jezu­itą z ojca na syna”.

Młody Leon stu­dio­wał na Uni­wer­sy­te­cie Louvain, gdzie uzy­skał dok­to­rat z prawa, ale pochła­niały go także inne dzie­dziny nauki, takie jak sztuka, arche­olo­gia, filo­zo­fia i nauki poli­tyczne. Jego natu­ralne zdol­no­ści przy­wód­cze stały się widoczne już w cza­sach stu­denc­kich. Do czasu ukoń­cze­nia dwu­dzie­stego roku życia ów wyjąt­kowo uta­len­to­wany młody czło­wiek opu­bli­ko­wał pięć ksią­żek i pro­wa­dził wła­sny coty­go­dniowy dzien­nik.

Głę­bo­kie prze­ko­na­nia kato­lic­kie spra­wiły, iż Degrelle dołą­czył do bel­gij­skiej Akcji Kato­lic­kiej i, rzecz jasna, wkrótce stał się jed­nym z jej przy­wód­ców. Pasją Leona byli ludzie. Pra­gnął zjed­ny­wać sobie masy, w szcze­gól­no­ści mark­si­stow­skie. Chciał, aby współ­dzie­liły z nim jego ide­ały doty­czące socjal­nych i ducho­wych zmian w życiu spo­łecz­nym. Marzył o pod­nie­sie­niu ludzi na duchu, o wyku­ciu dla nich trwa­łego, spraw­nego i odpo­wie­dzial­nego pań­stwa, opar­tego na zdro­wym ludz­kim roz­sądku i funk­cjo­nu­ją­cego wyłącz­nie dla dobra ludu. Nic zatem dziw­nego, że Degrelle czę­sto powta­rzał: „Albo masz za sobą ludzi, albo nie masz niczego”. Jed­nym sło­wem, Degrelle był popu­li­stą.

Mimo, iż nie miał jesz­cze dwu­dzie­stu pię­ciu lat, był słu­chany z ogrom­nym zapa­łem. Jego książki i gazety były czy­tane wszę­dzie, gdyż zawsze poru­szały praw­dziwe i istotne tematy. W krót­kim okre­sie kilku lat zjed­nał sobie dużą część spo­łe­czeń­stwa. Sko­rum­po­wany świat bel­gij­skiej poli­tyki zwró­cił baczną uwagę na tego par­we­niu­sza. Mimo, iż Degrelle począt­kowo współ­pra­co­wał z bel­gij­ską Par­tią Kato­licką (jedną z trzech, poza libe­ra­łami i socja­li­stami, rzą­dzą­cych par­tii Bel­gii) w osta­tecz­nym roz­ra­chunku doznał roz­cza­ro­wa­nia dzia­ła­niami par­tyj­nej kliki i zaczął kon­cen­tro­wać swoje wysiłki na budo­wa­niu swo­jego ruchu rek­si­stow­skiego.

Żąda­jąc rady­kal­nych reform poli­tycz­nych i usta­no­wie­nia auto­ry­ta­tyw­nego „kor­po­ra­cyj­nego” pań­stwa spra­wie­dli­wo­ści spo­łecz­nej i jed­no­ści naro­do­wej, Degrelle roz­po­czął zde­cy­do­waną i dosko­nale pro­wa­dzoną kam­pa­nię pro­pa­gan­dową prze­ciwko rzą­dzą­cym par­tiom, które okre­ślał mia­nem pour­ris, – czyli „sko­rum­po­wa­nych” – zaś cyniczne mal­wer­sa­cje finan­sowe par­tyj­nych klu­bów i ich poplecz­ni­ków, któ­rych Degrelle nazy­wał „bank­ste­rami”, spra­wiły, że ruch rek­si­stow­ski wywal­czył ogromny poli­tyczny kapi­tał.

Ruch Degrella dostrze­gał fakt, iż par­tie rzą­dzące, tak skłonne do współ­pracy, gdy cho­dziło o dzie­le­nie łupów nagro­ma­dzo­nych przez poli­ty­ków, sprzy­jały podzia­łom i kon­flik­tom w Bel­gii. Histo­ryk Alan Cas­sels wska­zy­wał, iż „Degrelle stop­niowo sta­wał się coraz więk­szym anty­ka­pi­ta­li­stą – była to zmiana, będącą nie tyle odpo­wie­dzią na Wielką Depre­sję, co efek­tem wyni­ka­ją­cym z rosną­cej świa­do­mo­ści powią­zań pomię­dzy biz­ne­sem i rzą­dem, ujaw­nio­nych w kilku bel­gij­skich skan­da­lach.” 1

Plat­forma par­tii rek­si­stow­skiej odzwier­cie­dlała jej popu­li­styczne odchy­le­nie: „Przede wszyst­kim stała w opo­zy­cji do super­ka­pi­ta­li­zmu w Bel­gii i w Kongo, a następ­nie odrzu­cała bel­gij­skie par­tie i sys­tem par­la­men­tarny jako taki, uwa­ża­jąc je za zwy­kłą przy­bu­dówkę zgni­łego świata biz­nesu. Banki miały być kon­tro­lo­wane w bli­żej nie­usta­lony spo­sób, zaś pro­blem bez­ro­bo­cia miał być roz­wią­zany meto­dami pew­nego rodzaju pań­stwo­wego pla­no­wa­nia. Robot­nicy mieli być chro­nieni przez sys­tem kor­po­ra­cyjny ‘oparty na soli­dar­no­ści klas’, a struk­tura orga­ni­za­cyjna rek­si­stow­skich kon­fe­de­ra­cji została opra­co­wana teo­re­tycz­nie i wyło­żona na papie­rze dla han­dlu, prze­my­słu, rol­nic­twa, rze­mio­sła, wol­nych zawo­dów i nawet dla par­tyj­nej admi­ni­stra­cji bel­gij­skiego Konga. Jed­nak i tak więk­szość sta­rego sys­temu pozo­sta­łaby na miej­scu; było miej­sce dla monar­chii, a wręcz i dla par­la­mentu, który w okro­jo­nej for­mie współ­dzie­liłby wła­dzę legi­sla­cyjną z kor­po­ra­cjami.”2

24 maja 1936 roku rek­si­stow­scy kan­dy­daci Degrella odnie­śli wspa­niałe zwy­cię­stwo w walce wybor­czej z par­tiami o usta­lo­nej pozy­cji, gro­ma­dząc 34 miej­sca w Izbie Repre­zen­tan­tów i w Sena­cie.

Jed­nakże już wkrótce rzą­dzące bel­gij­skie par­tie pode­rwały się do walki by prze­ciw­sta­wić się zagro­że­niu, jakie dla ich wła­dzy stwa­rzali rek­si­ści, czemu dały wyraz w utwo­rze­niu jed­no­li­tej falangi prze­ciwko mło­demu popu­li­stycz­nemu przy­wódcy. Swego naj­bar­dziej namięt­nego syna potę­piła nawet hie­rar­chia kościoła kato­lic­kiego, dzia­ła­jąca w inte­re­sach „umiar­ko­wa­nia”. Kon­se­kwen­cją tych dzia­łań była powolna utrata zna­cze­nia przez ruch rek­si­stow­ski. Mimo, iż w obli­czu zgod­nego naci­sku esta­bli­sh­mentu jego par­tia zaczęła ule­gać dez­in­te­gra­cji, Degrelle został ponow­nie wybrany do Par­la­mentu z naj­więk­szą liczbą gło­sów spo­śród wszyst­kich depu­to­wa­nych.

Europa Degrella wciąż była podzie­lona na nie­wiel­kie kraje, z któ­rych każdy był zazdro­sny o każ­dego i zamknięty na kon­takty z sąsied­nimi naro­dami. Pod koniec lat trzy­dzie­stych, gdy wojna wisiała w powie­trzu, Degrelle poświę­cił swą uwagę na zapew­nie­nie neu­tral­no­ści Bel­gii w celu zapo­bie­że­nia ponow­nemu wyko­rzy­sta­niu jego kraju jako bufora mię­dzy Niem­cami i Fran­cją w sytu­acji, gdyby roz­po­częły się dzia­ła­nia wojenne. Lecz nawet wtedy, kiedy pra­co­wał nad krót­ko­ter­mi­nową kwe­stią inte­gral­no­ści bel­gij­skich gra­nic, Degrelle, ze swą dale­ko­wzrocz­no­ścią patrzył także na przy­szłość kon­ty­nentu. W cza­sach stu­denc­kich podró­żo­wał po Ame­ryce Łaciń­skiej, Sta­nach Zjed­no­czo­nych i Kana­dzie. Odwie­dził Afrykę Pół­nocną, Środ­kowy Wschód i, rzecz jasna, wszyst­kie kraje euro­pej­skie. Uwa­żał, iż prze­zna­cze­niem Europy jest speł­nie­nie wyjąt­ko­wej roli, co wyma­gało zjed­no­cze­nia jej na bazie wspól­nego dzie­dzic­twa kul­tu­ro­wego.

Mus­so­lini zapro­sił Degrella do Rzymu. Chur­chill przyj­mo­wał go w Lon­dy­nie, zaś Hitler w Ber­li­nie. Ryzy­ku­jąc swym życiem poli­tycz­nym, Degrelle podej­mo­wał despe­rac­kie wysiłki, aby powstrzy­mać pro­ces zapę­dza­nia Europy do nowej wojny. Jed­nakże odwieczna rywa­li­za­cja, małost­kowe ani­mo­zje i podej­rze­nia pomię­dzy Fran­cją i Niem­cami zostały spryt­nie wyko­rzy­stane. Powszech­nie uznane par­tie oraz par­tia komu­ni­styczna pra­co­wały po tej samej stro­nie bary­kady: na rzecz wojny. Dla Kremla była to wyjąt­kowa oka­zja na sko­mu­ni­zo­wa­nie Europy – po tym, gdy będzie już wykrwa­wiona i osła­biona.

3 wrze­śnia 1939 roku – pod wpły­wem naci­sków ze strony zor­ga­ni­zo­wa­nych krę­gów świa­to­wego żydo­stwa, wspar­tych wysił­kami pre­zy­denta Sta­nów Zjed­no­czo­nych Fran­klina Roose­velta, (który utrzy­my­wał bli­skie sto­sunki z wpły­wo­wymi eli­tami żydow­skimi w USA) – Anglia wypo­wie­działa wojnę Niem­com, cho­ciaż Hitler zro­bił wszystko, co w jego mocy, aby do owej wojny nie dopu­ścić.

Gdy Bel­gia została wcią­gnięta do kon­fliktu w 1940 roku, poli­tyczni wro­go­wie Degrella dostrze­gli oka­zję do usu­nię­cia przy­wódcy rek­si­stów. W dniu 10 maja 1940 roku został aresz­to­wany przez loja­li­stów rzą­do­wych, oskar­żony o przy­na­leż­ność do „pią­tej kolumny” i osa­dzony w wię­zie­niu, gdzie był bity i tor­tu­ro­wany. Uznany przez rodzinę za zmar­łego, Degrelle wylą­do­wał w obo­zie kon­cen­tra­cyj­nym w połu­dnio­wej Fran­cji. Gdy Niemcy, życz­li­wie nasta­wieni do Degrella, dowie­dzieli się o jego miej­scu pobytu, został on uwol­niony i powró­cił do Bel­gii, gdzie w rze­czy­wi­sto­ści począt­kowo uni­kał współ­pracy z nie­miec­kimi siłami oku­pa­cyj­nymi. Iro­nią pozo­staje fakt, iż odróż­niało go to od wielu z jego opor­tu­ni­stycz­nych opo­nen­tów ze sceny poli­tycz­nej przed­wo­jen­nej „demo­kra­tycz­nej” Bel­gii.

Jed­nak euro­pej­ska wojna domowa trwała na­dal, zaś komu­ni­styczni władcy przy­go­to­wy­wali się już do wyzbie­ra­nia roz­ła­ma­nych kawał­ków Europy. Dowia­du­jąc się o pla­nach inwa­zji Józefa Sta­lina do serca Zachod­niej Europy przez oku­po­waną przez Sowie­tów część Pol­ski a następ­nie Niemcy, Hitler uprze­dził go, doko­nu­jąc pre­wen­cyj­nego ude­rze­nia na Zwią­zek Radziecki w dniu 22 czerwca 1941 roku.

Naj­waż­niej­szy poli­tyczny i woj­skowy feno­men II wojny świa­to­wej jest jed­no­cze­śnie naj­mniej znany: Waf­fen-SS (dosłow­nie „uzbro­jone oddziały obronne”). A prze­cież Leon Degrelle był jed­nym z naj­słyn­niej­szych żoł­nie­rzy Waf­fen-SS. For­ma­cja ta była ide­olo­giczną i mili­tarną for­pocztą sztur­mową pla­no­wa­nego Nowego Porządku dla Europy. Po tym, jak Niemcy roz­po­częły szturm bastionu mię­dzy­na­ro­do­wego komu­ni­zmu, z każ­dego zakątka Europy napły­nęły tysiące mło­dych ludzi, mocno wie­rzą­cych w to, że oto ważą się także losy ich wła­snych kra­jów.

Ludzie ci, ochot­nicy, poło­żyli wła­sne życie na szali walki z Sowie­tami wie­rząc, iż po znisz­cze­niu bol­sze­wic­kiego zagro­że­nia będą wspól­nie pra­co­wać nad stwo­rze­niem zjed­no­czo­nej Europy. Ochot­nicy zasi­lili sze­regi Waf­fen-SS, które uro­sło do liczby czte­ry­stu tysięcy nie­nie­miec­kich Euro­pej­czy­ków wal­czą­cych na fron­cie wschod­nim. Sche­mat orga­ni­za­cyjny Waf­fen-SS powięk­szył się o wiele nowych dywi­zji. Nie­miecka część for­ma­cji liczyła sześć­set tysięcy ludzi.

Pomi­ja­jąc dawne wysiłki Napo­le­ona, liczące milion żoł­nie­rzy Waf­fen-SS sta­no­wiło pierw­szą praw­dzi­wie paneu­ro­pej­ską armię, jaka kie­dy­kol­wiek ist­niała. Zakła­dano, iż po woj­nie każda jed­nostka tej armii zapewni swo­jej nacji kadry dla struk­tur poli­tycz­nych wol­nych od małost­ko­wych nacjo­na­li­zmów prze­szło­ści. Wszy­scy żoł­nie­rze SS brali udział w tej samej walce. Wszyst­kich łączyło to samo spoj­rze­nie na świat. Wszy­scy byli towa­rzy­szami broni i odno­sili takie same rany.

Kiedy Hitler ude­rzył na Zwią­zek Radziecki, Degrelle zaofe­ro­wał utwo­rze­nie ochot­ni­czego bata­lionu zło­żo­nego z Waloń­czy­ków celem zapew­nie­nia hono­ro­wego miej­sca dla fran­cu­sko­ję­zycz­nych Bel­gów w nowej Euro­pie Hitlera. Po zacią­gnię­ciu się jako pro­sty sze­re­go­wiec, Degrelle w uzna­niu wyjąt­ko­wego boha­ter­stwa awan­so­wał przez wszyst­kie stop­nie od kaprala do gene­rała. Oso­bi­ście brał udział w sie­dem­dzie­się­ciu pię­ciu bez­po­śred­nich star­ciach, był sied­mio­krot­nie ranny. Był kawa­le­rem naj­wyż­szych odzna­czeń bojo­wych i jed­no­cze­śnie pierw­szym cudzo­ziem­cem, który otrzy­mał, przez wielu tak upra­gniony, Krzyż Rycer­ski Żela­znego Krzyża z Liśćmi Dębu, oso­bi­ście wrę­czony mu przez Hitlera w cza­sie cere­mo­nii w Ber­li­nie w dniu 27 sierp­nia 1944 roku.

Warto zauwa­żyć, że kiedy w 1941 roku Degrelle po raz pierw­szy wyru­szył na front wschodni, miał już 35 lat i ni­gdy przed­tem ani razu nie wystrze­lił z kara­binu. I cho­ciaż zapro­po­no­wano mu wysoki sto­pień – jako wyraz uzna­nia dla jego wybit­nych przed­wo­jen­nych osią­gnięć w roli przy­wódcy par­tii rek­si­stow­skiej – Degrelle, tak samo jak Piotr Wielki, wybrał rangę sze­re­gowca, dzie­ląc ze swymi towa­rzy­szami broni wszel­kie nie­wy­gody i pnąc się po dra­bi­nie awan­sów wyłącz­nie dzięki swym zdol­no­ściom, aż do obję­cia sta­no­wi­ska dowódcy jed­nostki, którą stwo­rzył: bry­gady SS „Wal­lo­nien”.

Nic zatem dziw­nego, że jego kole­dzy-ochot­nicy żar­to­bli­wie nazy­wali swego towa­rzy­sza, który stał się ich dowódcą, „Skrom­niś Pierw­szy, książę Bur­gun­dii”. Jed­nakże z ośmiu­set pierw­szych Waloń­czy­ków, któ­rzy wyru­szyli na front wschodni, tylko trzech prze­żyło wojnę – jed­nym z nich był Degrelle. W tym okre­sie pra­wie dwa i pół tysiąca jego roda­ków pole­gło, słu­żąc w mun­du­rze Waf­fen-SS i wal­cząc z Sowie­tami.

Degrelle powie­dział kie­dyś o SS: „Gdyby Waf­fen-SS nie ist­niało, Europa zosta­łaby cał­ko­wi­cie roz­je­chana przez Sowie­tów do 1944 roku. Dotar­liby do Paryża na długo przed Ame­ry­ka­nami. Odwaga żoł­nie­rzy Waf­fen-SS powstrzy­my­wała nisz­czy­cielką potęgę Sowie­tów pod Moskwą, Char­ko­wem, Czer­ka­sami i Tar­no­po­lem. Rosja­nie stra­cili w ten spo­sób dwa­na­ście mie­sięcy. Bez oporu, sta­wia­nego przez SS, Sowieci byliby w Nor­man­dii przed Eisen­ho­we­rem. Ludzie oka­zy­wali głę­boką wdzięcz­ność tym mło­dym chło­pa­kom, któ­rzy poświę­cali swoje życie. Od cza­sów wiel­kich zako­nów rycer­skich okresu śre­dnio­wie­cza nie było tak bez­in­te­re­sow­nego ide­ali­zmu i hero­izmu. W dzi­siej­szym wieku mate­ria­li­zmu, człon­ko­wie Waf­fen-SS jawią się jako jasne świa­tło ducho­wo­ści. Nie mam naj­mniej­szych wąt­pli­wo­ści, że poświę­ce­nie i nie­wia­ry­godne doko­na­nia Waf­fen-SS docze­kają się swego wła­snego piewcy w rodzaju Schil­lera. SS wyróż­nia się wiel­ko­ścią w nie­szczę­ściu.”

Po nie­mal czte­rech latach nie­prze­rwa­nych walk w pie­kle bitew, legion Degrella był jedną z ostat­nich jed­no­stek, które wyco­fały się z Rosji. Owa tyta­niczna walka prze­ciwko połą­czo­nym siłom komu­ni­zmu i „zjed­no­czo­nych demo­kra­cji” opi­sana jest w jego słyn­nej epo­pei „Kam­pa­nia w Rosji”, która przy­spo­rzyła mu euro­pej­skiej sławy, jako „Home­rowi XX wieku”.

I kiedy po czte­rech latach walki z komu­ni­zmem na fron­cie wschod­nim Degrelle powró­cił do Bruk­seli, zgo­to­wano mu naj­więk­sze masowe przy­ję­cie w histo­rii Bel­gii. Dzie­siątki tysięcy Bel­gów wyle­gło na ulice sto­licy by wiwa­to­wać na cześć powra­ca­ją­cego gene­rała. Wszystko to na dwa mie­siące przed aliancką inwa­zją ich kraju.

Jed­nakże Degrelle zda­wał sobie sprawę, iż jako jeden z naj­bar­dziej nie­prze­jed­na­nych wro­gów komu­ni­zmu, któ­remu udało się prze­trwać wojnę, sta­nie się nie­chyb­nym celem eks­ter­mi­na­cji. Nie zamie­rzał klę­kać przed zwy­cięz­cami.

Gdy upa­dły Niemcy, Degrelle ruszył w kie­runku Nor­we­gii, która w owym cza­sie wciąż znaj­do­wała się pod nie­miecką kon­trolą. Tam wsiadł na pokład samo­lotu trans­por­to­wego, któ­rym prze­le­ciał nad oku­po­waną przez alian­tów Europą. Wraz z załogą prze­trwał towa­rzy­szący im przez całą drogę nie­prze­rwany ogień arty­le­rii prze­ciw­lot­ni­czej i lądo­wał awa­ryj­nie na gra­nicy hisz­pań­skiej, kiedy skoń­czyło się paliwo. W cza­sie wymu­szo­nego lądo­wa­nia Degrelle odniósł liczne obra­że­nia, w tym kilka zła­mań. Docho­dząc do sie­bie, spę­dził rok w szpi­ta­lach, z czego więk­szość czasu w gip­sie, nie­zdolny do ruchu. W typo­wym dla sie­bie odru­chu, gdy tylko odzy­skał wła­dzę w pra­wej ręce, roz­po­czął pracę nad swym arcy­dzie­łem „Kam­pa­nia w Rosji”, która wyszła we Fran­cji w dwóch edy­cjach.

Wkrótce po zakoń­cze­niu dzia­łań wojen­nych alianci zagro­zili inwa­zją Hisz­pa­nii, o ile Degrelle i były fran­cu­ski pre­mier Pierre Laval nie zostaną wydani celem stra­ce­nia. Franco poszedł na kom­pro­mis. Wydał Lavala, lecz odmó­wił prze­ka­za­nia alian­tom Degrella, tłu­ma­cząc to fizyczną nie­moż­li­wo­ścią rusze­nia go ze szpi­tala.

Rok póź­niej Degrelle uzy­skał schro­nie­nie w klasz­to­rze. Jed­nakże w domu człon­ko­wie jego rodziny, jak rów­nież jego przy­ja­ciele i współ­pra­cow­nicy pod­le­gali aresz­to­wa­niom i byli zamę­czani na śmierć przez „demo­kra­tycz­nych wyzwo­li­cieli” Bel­gii. Jego dzieci (sie­dem córek i mały syn) zostały siłą wywie­zione do ośrod­ków odosob­nie­nia w róż­nych czę­ściach Europy, po tym jak zmie­niono im nazwi­ska, by unie­moż­li­wić ponowne połą­cze­nie rodziny lub choćby próbę usta­le­nia ich losu. Wła­dze bel­gij­skie zade­cy­do­wały, iż ni­gdy nie zezwoli im się na utrzy­my­wa­nie kon­taktu ze swoim ojcem, czy nawet ze sobą.

Nowy bel­gij­ski rząd ska­zał Leona Degrella na karę śmieci in absen­tia przy oka­zji trzech róż­nych pro­ce­sów. Usta­no­wiono spe­cjalne prawo, tak zwane Lex Degrel­lana, zaka­zu­jące prze­sy­ła­nia, posia­da­nia lub otrzy­my­wa­nia jakich­kol­wiek publi­ka­cji jego autor­stwa lub trak­tu­ją­cych o Degrellu. „Kam­pa­nia w Rosji” zna­la­zła się tym samym na liście pozy­cji zaka­za­nych w Bel­gii.

Pozo­sta­wiony samemu sobie, Degrelle zaczął odbu­do­wy­wać swoje zruj­no­wane życie. Pełen ener­gii i tak dla niego cha­rak­te­ry­stycz­nego nie­złom­nego ducha, pra­co­wał jako pra­cow­nik fizyczny w fir­mie budow­la­nej. I znów, podob­nie jak na polu walki, gdzie z sze­re­go­wego doszedł do gene­rała, Degrelle doro­bił się wła­snej, poważ­nej firmy budow­la­nej wyko­nu­ją­cej klu­czowe zle­ce­nia. Ope­ra­tyw­ność firmy i jakość wyko­ny­wa­nych przez nią usług stały się tak znane, że rząd ame­ry­kań­ski zło­żył mu zamó­wie­nie na wyko­na­nie prac zwią­za­nych z istot­nymi pro­jek­tami obron­nymi w Hisz­pa­nii, w tym lot­ni­skami woj­sko­wymi.

W mię­dzy­cza­sie, lojalni wysłan­nicy Degrella krą­żyli po Euro­pie w poszu­ki­wa­niu jego porwa­nych dzieci. Wszyst­kie zostały odna­le­zione i wró­ciły pod czułą opiekę swego ojca.

W okre­sie czter­dzie­stu lat Degrelle dwu­na­sto­krot­nie wzy­wał rząd bel­gij­ski do zor­ga­ni­zo­wa­nia jego publicz­nego pro­cesu z udzia­łem ławy przy­się­głych. Jego pona­wiane żąda­nia, aby być sadzo­nym przed legal­nym sądem (w prze­ci­wień­stwie do poka­zo­wych inkwi­zy­tor­skich pro­ce­sów w stylu Norym­bergi) spo­ty­kały się z pełną zakło­po­ta­nia i poczu­cia winy ciszą. Jed­no­cze­śnie miało miej­sce kilka poważ­nych prób zmie­rza­ją­cych do zli­kwi­do­wa­nia Degrelle w cza­sie, gdy prze­by­wał w Hisz­pa­nii. 5 lipca 1961 roku hisz­pań­ska poli­cja aresz­to­wała dwóch osob­ni­ków pró­bu­ją­cych wje­chać do Hisz­pa­nii od strony małej wio­ski w Pire­ne­jach na gra­nicy fran­cu­skiej. Samo­cho­dem Lin­coln Con­ti­nen­tal podró­żo­wał oby­wa­tel Izra­ela nazwi­skiem Zuis Aldu­ide Ide­lon oraz druga osoba z fran­cu­skim pasz­por­tem wysta­wio­nym na nazwi­sko Suison Jake De Mon.

Posia­dali przy sobie broń, amu­ni­cję, zagra­niczną walutę o war­to­ści około pół miliona dola­rów ame­ry­kań­skich, zestaw do nar­kozy, dokładny plan hisz­pań­skiej willi i, wresz­cie, pudło w kształ­cie trumny. Oby­dwaj osta­tecz­nie przy­znali się, iż sta­no­wili część spe­cjal­nej grupy koman­do­sów pra­cu­ją­cej dla wywiadu Izra­ela, któ­rej zada­niem było porwa­nie gene­rała Degrella. Plan był nastę­pu­jący:

Część zespołu (skła­da­ją­cego się w sumie z dzie­się­ciu osób) miała przy­być na posia­dłość Degrella heli­kop­te­rem, odu­rzyć go, porwać i wywieźć do Tar­ra­gony. Tam, nie­przy­tomny Degrelle miał być umiesz­czony w pudle i prze­nie­siony nocą na pokład małej łodzi, która miała skie­ro­wać się do jed­nego z fran­cu­skich por­tów na wybrzeżu Morza Śród­ziem­nego. Stam­tąd więk­szy sta­tek miał zabrać go do Izra­ela. Po przy­by­ciu na miej­sce miano go poka­zać publicz­nie, a następ­nie prze­ka­zać rzą­dowi bel­gij­skiemu lub po pro­stu zli­kwi­do­wać.

W osta­tecz­nym roz­ra­chunku hisz­pań­ska poli­cja zdo­łała aresz­to­wać przy­wódcę grupy koman­do­sów, oby­wa­tela Hisz­pa­nii, komu­ni­stę Rubio de la Goaqu­ina, jak rów­nież sze­ściu jego ludzi. Docho­dze­nie wyka­zało, że plan porwa­nia był w czę­ści opra­co­wany przez sowiec­kich agen­tów.

W 1983 roku hisz­pań­scy socja­li­ści, zjed­no­czeni w wysił­kach z mię­dzy­na­ro­do­wymi żydow­skimi gru­pami naci­sku, roz­po­częły hała­śliwą kam­pa­nię na rzecz depor­to­wa­nia Degrella z Hisz­pa­nii, jed­nak ich wysiłki speł­zły na niczym. Nie powstrzy­mało to jed­nak śro­do­wisk żydow­skich przed roz­pę­ta­niem kolej­nej ofen­sywy prze­ciwko gene­ra­łowi. Tym razem przy­wódcą stada był rabin Marvin Hier (nazy­wany przez swych kry­ty­ków „Rabbi Łgarz”) i jego kolega, rabin Abra­ham Cooper. Oby­dwaj stali na czele bar­dzo docho­do­wego przed­się­wzię­cia zaj­mu­ją­cego się pozy­ski­wa­niem fun­du­szy, zna­nego jako Cen­trum Szy­mona Wie­sen­thala – agen­cji z sie­dzibą w Los Ange­les, noszą­cej imię kon­tro­wer­syj­nego samo­zwań­czego „tro­pi­ciela nazi­stów”.

Ponie­waż osta­tecz­nie przy­znano, iż naj­bar­dziej nie­sławny ze wszyst­kich „nazi­stow­skich zbie­gów”, dr Josef Men­gele, był naprawdę mar­twy, a nie „ukry­wa­jący się w Argen­ty­nie” (lub Boli­wii, Para­gwaju, Pana­mie czy też innym podob­nym miej­scu), Hier i Cooper ewi­dent­nie doszli do wnio­sku, iż gene­rał Degrelle będzie ide­alną „nazi­stow­ską bestią”, nada­jąca się na „chłopca z pla­katu” dla insty­tu­cji pozy­sku­ją­cej fun­du­sze.

Obaj pano­wie wyzna­czyli nagrodę w wyso­ko­ści stu tysięcy dola­rów za „uję­cie” Degrella, co samo w sobie było farsą, gdyż gene­rał swo­bod­nie i otwar­cie żył w Hisz­pa­nii, będąc popu­larną oso­bi­sto­ścią życia towa­rzy­skiego, czę­sto bie­sia­du­jącą w oto­cze­niu grona przy­ja­ciół, wśród któ­rych było wielu jego wiel­bi­cieli z zagra­nicy, przy­by­wa­ją­cych, aby odwie­dzić eme­ry­to­wa­nego przy­wódcę woj­sko­wego i euro­pej­skiego męża stanu.

Gang Hiera-Coopera peł­nym gło­sem histe­rycz­nie nawo­ły­wał do osą­dze­nia Degrella za „zbrod­nie wojenne” i, rzecz jasna, nakła­niał dona­to­rów do pomocy w finan­so­wa­niu publicz­nej kam­pa­nii prze­ciwko gene­ra­łowi. Inte­re­su­ją­cym fak­tem pozo­staje, iż kilka lat wcze­śniej znany fran­cu­ski pro­du­cent tele­wi­zyjny, Jean Char­lier, który pra­co­wał nad mate­ria­łem doku­men­tal­nym o Degrellu, zwró­cił się zarówno do „Synów Przy­mie­rza” (B’nai B’rith), jak i do Szy­mona Wie­sen­thala z prośbą o infor­ma­cje, które mógłby wyko­rzy­stać w swoim pro­gra­mie, a które ujaw­nia­łyby naturę i bru­tal­ność owych „zbrodni wojen­nych” doko­na­nych przez Degrella. Char­liera poin­for­mo­wano, iż nie ma dowo­dów prze­ciwko gene­ra­łowi oraz, że Belg nie jest poszu­ki­wany przez jaki­kol­wiek try­bu­nał mię­dzy­na­ro­dowy jako prze­stępca wojenny. Jed­nakże teraz, gdy w inte­re­sie (finan­so­wym) Cen­trum Szy­mona Wie­sen­thala leżało ist­nie­nie „zbrod­nia­rza wojen­nego na wol­no­ści”, wer­sja ule­gła zmia­nie.

W owym cza­sie Degrelle sko­men­to­wał całą sprawę w wywia­dzie na wyłącz­ność, któ­rego udzie­lił gaze­cie tygo­dnio­wej The Spo­tli­ght w dniu 28 paź­dzier­nika 1985 roku: „Dr Abra­ham Cooper dosko­nale zdaje sobie sprawę, iż nie posiada naj­mniej­szych dowo­dów prze­ciwko mnie. Sam przy­znaje, iż może opie­rać się wyłącz­nie na wła­snych podej­rze­niach.” Degrelle pod­kre­śli, iż Cooper powie­dział mię­dzy innymi: „Nie zasko­czy­łoby mnie, gdyby oka­zało się, że [Degrelle] popeł­nił krwawe zbrod­nie.”

„Wyobra­ża­cie sobie coś takiego?”, pytał Degrelle. „Przez czter­dzie­ści lat nie­zli­czone ilo­ści razy podej­mo­wano śledz­two prze­ciwko mnie i każde z nich oka­zało się bez­owocne z tej pro­stej przy­czyny, iż ni­gdy nie zna­le­ziono nic prze­ciwko mnie. Cooper nie robi cere­mo­nii, kiedy chce, abym zapła­cił nie za jakieś naganne postę­po­wa­nie, ale za prze­ko­na­nia, moje prze­ko­na­nia. Pra­gnąc zemścić się za idee czło­wieka, który myśli ina­czej niż on, żydow­ski dygni­tarz roz­pę­tuje zagra­niczną obławę z nagrodą stu tysięcy dola­rów dla kogo­kol­wiek, kto pochwyci bestię żyw­cem.

Leon Degrelle, jak to dr Abra­ham Cooper o mnie powie­dział, ‘jest winien pro­mo­wa­nia nazi­stow­skich ide­ałów wśród mło­dych ludzi całego świata. Będziemy go pil­nie tro­pić i dopil­nu­jemy, aby zapła­cił za swoje występki.”

„Oto macie wła­ściwe ‘idee’”, dodał Degrelle. „Nikt nie może mieć innych prze­ko­nań, niż rabin Abra­ham. Rzadko spo­tyka się taki brak tole­ran­cji, szcze­gól­nie pły­nący z kraju pokroju Sta­nów Zjed­no­czo­nych, gdzie wol­ność prze­ko­nań okre­śla się jako świętą. Ta nagonka, zor­ga­ni­zo­wana przez pry­watne osoby, ma w sobie coś skan­da­licz­nego.”

„Owi myśliwi mają do dys­po­zy­cji bar­dzo kon­kretne fun­du­sze. Owe środki, współ­cze­sna rzeka pie­nię­dzy, do tego lata były prze­zna­czone na porwa­nie Josefa Men­gele. Ale wła­śnie usta­lono, że Men­gele nie żyje od pię­ciu lat – i to kiedy Wie­sen­thal obwiesz­czał całemu światu, że śle­dzi każdy jego krok i już za moment go schwyta. Opi­sy­wał każdy etap swo­jego pościgu, każdą kry­jówkę, z któ­rej Men­gele rze­komo umknął tuż przed poja­wie­niem się Wie­sen­thala, a w któ­rej w rze­czy­wi­sto­ści tam­ten ni­gdy nie prze­by­wał.”

Degrelle dodał także, iż fakt wysła­nia za nim „listu goń­czego” przez żydow­skich przy­wód­ców nie napawa go stra­chem.

„Widzia­łem lep­sze zabawy na fron­cie wschod­nim. Moje życie toczy się dokład­nie tak, jak przed­tem; sam kupuję swoje gazety i wychy­lam szkla­neczkę nad brze­giem morza. Nie zamie­rzam zatru­wać tego, co pozo­stało mi z życia pro­ble­mami bez­pie­czeń­stwa. Wie­rzę w swoje szczę­ście i wie­rzę w Boga. A On odróż­nia tych gonią­cych za milio­nami dola­rów od prze­śla­do­wa­nych. Pole­gam na Jego opiece i Jego spra­wie­dli­wo­ści.”

Cho­ciaż Degrelle zdo­łał pokrzy­żo­wać plany Cen­trum Szy­mona Wie­sen­thala w sto­sunku do swo­jej osoby, jego zaprzy­się­gli wro­go­wie pod­jęli jesz­cze jedną, ostat­nią próbę pozby­cia się gene­rała. Maga­zyn Hebdo, publi­ko­wany przez fran­cu­ski Front Naro­dowy, w dniu 27 grud­nia 1985 ujaw­nił, iż około dzie­się­ciu osób legi­ty­mu­ją­cych się wene­zu­el­skimi pasz­por­tami i naj­praw­do­po­dob­niej powią­za­nych z Mos­sa­dem przy­było do Madrytu w celu pod­ję­cia kolej­nej próby porwa­nia Degrella. Także i ten spi­sek został uda­rem­niony przez czujne służby hisz­pań­skie.

Praw­do­po­dob­nie miały miej­sce także i inne intrygi wymie­rzone w Degrella, lecz stary gene­rał nie­prze­rwa­nie pędził jawny tryb życia i kon­ty­nu­ował swą oso­bi­stą kru­cjatę na rzecz prawdy w histo­rii.

Pomimo postę­pu­ją­cych lat, gene­rał Degrelle zapo­cząt­ko­wał pracę nad przed­się­wzię­ciem, które byłoby uko­ro­no­wa­niem jego triumfu jako płod­nego mistrza pióra i pro­jek­tem god­nym wir­tu­oza słowa, któ­rego kie­dyś okre­ślono jako „jed­nego z naj­bar­dziej nie­zwy­kłych fran­cu­sko­ję­zycz­nych pisa­rzy.” W ciągu swego życia Degrelle napi­sał ponad czter­dzie­ści ksią­żek i ese­jów obej­mu­ją­cych tematy od poezji do eko­no­mii i od archi­tek­tury do histo­rii, lecz jego nowy zamysł był zaiste wielki w swym zasięgu.

Bel­gij­ski mąż stanu roz­po­czął pracę nad serią ksią­żek, która w zamy­śle miała skła­dać się z czter­na­stu tomów pod wspól­nym tytu­łem „Wiek Hitlera”, sku­pia­ją­cych się, rzecz jasna, na roli, jaką ode­grał Adolf Hitler w XX wieku i jego wpły­wie na czasy póź­niej­sze.

Degrella napa­wała entu­zja­zmem moż­li­wość swo­bod­nego gło­sze­nia poglą­dów i doce­niał szansę, jaką była per­spek­tywa wyra­że­nia swych myśli w języku angiel­skim, co pozwa­lało na dotar­cie do odbior­ców, któ­rzy z pew­no­ścią ni­gdy nie mieli spo­sob­no­ści, aby usły­szeć opi­nię „dru­giej strony”, dodat­kowo wyra­żoną jesz­cze pły­ną­cym pro­sto z serca gło­sem czło­wieka, który „był i widział”.

Gene­rał zano­to­wał w owym cza­sie cierpką uwagę: „Kie­dy­kol­wiek sły­szę aliancką wer­sję histo­rii, przy­po­mina mi się opo­wiastka o repor­te­rze, któ­rego wysłano do zre­la­cjo­no­wa­nia bójki. Skru­pu­lat­nie zapi­sał wszyst­kie ciosy wymie­rzone przez jedną ze stron, nie zauwa­ża­jąc żad­nego z dru­giej strony. Jego histo­ria sta­no­wiła praw­dziwe świa­dec­two agre­sji jed­nego uczest­nika bójki i mal­tre­to­wa­nia dru­giego. Ale nie­do­mó­wie­nie jest kłam­stwem. Nie zaprze­czam niczemu, co uczy­nił Hitler, ale wska­zuję także na to, co zro­bili komu­ni­ści i ich zachodni alianci, pozwa­la­jąc odbiorcy wydać osąd.”

Gene­ra­łowi zagwa­ran­to­wano, iż otrzyma wszel­kie nie­zbędne fun­du­sze na sfi­nan­so­wa­nie pro­jektu i w nie­dłu­gim cza­sie Degrelle ukoń­czył pierw­szy tom – oka­załą książkę, wydaną przez miesz­czący się w owym cza­sie w Tor­rance w Kali­for­nii, zało­żony w 1978 roku przez Wil­lisa Carto, Insti­tute for Histo­ri­cal Review (IHR), który stał się wio­dąca siłą w nur­cie okre­śla­nym jako rewi­zjo­nizm histo­ryczny.

Pierw­szy tom pracy Degrella – nie­kwe­stio­no­wane arcy­dzieło – nosił tytuł „Hitler – Uro­dzony w Wer­salu”. Oparty on jest na tezie, iż „bez układu wer­sal­skiego ni­gdy nie byłoby Hitlera” i że znana nam powszech­nie histo­ria Hitlera i Nie­miec może być zro­zu­miała wyłącz­nie w kon­tek­ście trak­tatu wer­sal­skiego i okrut­nego ujarz­mie­nia Nie­miec przez ich nie­prze­jed­na­nych wro­gów. Ta ponad pięć­set­stron­ni­cowa praca poru­sza kwe­stię fran­cu­sko-bry­tyj­skich intryg w Euro­pie Cen­tral­nej, pro­blem sys­te­ma­tycz­nego zdra­dza­nia pryn­cy­piów „czter­na­stu punk­tów” Wil­sona, zna­cze­nie taj­nych pak­tów od samego początku ska­zu­ją­cych misję Wil­sona na nie­po­wo­dze­nie, pro­ce­der cynicz­nego podziału ogrom­nych tery­to­riów doko­nany przez wiel­kie mocar­stwa bez oglą­da­nia się na wiele milio­nów ich nie­szczę­snych miesz­kań­ców – w tym oka­le­cze­nie Nie­miec i Austro-Węgier, któ­rym wydarto miliony Niem­ców (i nie­miec­kich Austria­ków), Węgrów i innych naro­do­wo­ści, zapę­dzo­nych jak trzodę pod nie­przy­ja­zną wła­dzę sąsied­nich kra­jów.

Pierw­szy tom – który spo­tkał się z sze­ro­kim uzna­niem i spra­wił, iż rze­sze czy­tel­ni­ków z całego świata zapra­gnęły poznać wię­cej prac pióra Degrella – stał się fun­da­men­tem, na któ­rym bazo­wać miała przy­szła seria ksią­żek. Kolej­nymi pla­no­wa­nymi tomami były: „Hitler Demo­krata”, „Hitler i Niemcy”, „Hitler i Kościół”, „Hitler i Stany Zjed­no­czone”, „Hitler i Sta­lin”, „Hitler i Anglia”, „Hitler i Fran­cja”, „Hitler i Banki”, „Hitler i Komu­ni­ści”, „Hitler i Żydzi”, „Hitler Poli­tyk”, „Hitler Stra­teg” oraz „Hitler i Trzeci Świat”.

Pełen entu­zja­zmu wobec nowego pro­jektu, gene­rał bez reszty poświę­cił się pracy z god­nym podziwu zapa­łem. Mając 79 lat, Degrelle pod­jął się zada­nia, na które nie­wielu ludzi w jego wieku mogłoby się porwać choćby tylko w zamy­śle. Do 1993 roku Degrelle ukoń­czył sześć kolej­nych tomów, zaś IHR był w trak­cie tłu­ma­cze­nia i publi­ka­cji tomów numer 2 i 3. I wtedy wyda­rzyła się tra­ge­dia.

Insti­tute for Histo­ri­cal Review został prze­jęty od wewnątrz – dosłow­nie z lufą przy­tkniętą do skroni – przez grupę kon­spi­ra­to­rów, któ­rych w owej zdra­dzie zaku­li­sowo wspie­rał zagad­kowy dzie­dzic nie­ru­cho­mo­ści z San Fran­ci­sco, który nie tylko pozo­sta­wał w bli­skich rodzin­nych sto­sun­kach z legen­darną i potężną rodziną Strau­sów ze słyn­nego nowo­jor­skiego kręgu żydow­skich elit, „Naszej Paczki”, ale który był także zaan­ga­żo­wany w dzia­łal­ność (zarówno na Środ­ko­wym Wscho­dzie, jak i w Azji), którą można bez­po­śred­nio powią­zać z intry­gami izra­el­skiej agen­cji wywia­dow­czej, Mos­sadu, i współ­pra­cu­ją­cych z nią ele­men­tów wewnątrz ame­ry­kań­skiej CIA.

Tak więc siły sto­jące za znisz­cze­niem IHR były nie­wąt­pli­wie tymi samymi siłami, które tak długo spi­sko­wały prze­ciwko Degrel­lowi. Tym samym, nie jest żad­nym zasko­cze­niem, iż natych­miast po prze­ję­ciu udzia­łów, klika, która objęła kon­trolę nad IHR obrała za cel serię wydaw­ni­czą Degrella „Wiek Hitlera” i z powo­dze­niem dopro­wa­dziła do jej likwi­da­cji.

Zabójcy IHR wycho­dzili ze skóry w swych ata­kach na prace gene­rała. Jedno z ofi­cjal­nych oświad­czeń zło­żo­nych przez kon­spi­ra­to­rów okre­ślało prace Degrella jako „powo­du­jące zaże­no­wa­nie IHR ze względu na swą jawną pro­hi­tle­row­ska wymowę”. Inna dekla­ra­cja nazy­wała monu­men­talne dzieło Degrella „bia­łym sło­niem z wyma­lo­waną z boku dużą swa­styką”.

Kam­pa­nię prze­ciwko bel­gij­skiemu gene­ra­łowi można uznać za co naj­mniej dzi­waczną – wystar­czy tylko pamię­tać o fak­cie, iż „Wiek Hitlera” był jed­nym z naj­wy­żej oce­nia­nych pro­jek­tów IHR.

Co wię­cej, sprze­daż pierw­szego tomu, „Uro­dzony w Wer­salu” było dla wydaw­nic­twa ogrom­nym finan­so­wym suk­ce­sem i ocze­ki­wano, że kolejne pla­no­wane tomy będą rów­nie popu­larne.

W każ­dym bądź razie stor­pe­do­wa­nie pracy Degrella dokład­nie obna­żyło agendę i motywy grupy kon­tro­lu­ją­cej obec­nie IHR: jej misją było znisz­cze­nie ruchu histo­rycz­nego rewi­zjo­ni­zmu u jego źró­deł, zaś dzie­dzic­two Degrella było pierw­szo­pla­no­wym celem.

Iro­nią pozo­staje fakt, że tysiące mil dalej, w Hisz­pa­nii, gene­rał Degrelle, nie wie­dząc o zdra­dzie IHR, kon­ty­nu­ował swą pracę, ufa­jąc, iż ukoń­czone manu­skrypty znaj­dują się w bez­piecz­nych rękach wydaw­nic­twa i są sys­te­ma­tycz­nie przy­go­to­wy­wane do publi­ka­cji. Jed­nakże to, co nastą­piło póź­niej, jest wyda­rze­niem, które jest trudne do poję­cia dla nor­mal­nego ludz­kiego umy­słu. 28 stycz­nia 1994 roku kon­spi­ra­to­rzy wysłali list do Degrella. Czy­tamy w nim:

„Drogi gene­rale Degrelle,

Naszym nie­ła­twym obo­wiąz­kiem jest poin­for­mo­wa­nie pana, iż kole­gium redak­cyjne na pod­sta­wie już dostar­czo­nych mate­ria­łów usta­liło, że przed­ło­żone przez pana kilka tomów bio­gra­fii Adolfa Hitlera nie nadaje się do publi­ka­cji. Pro­blemy, które można wymie­nić, obej­mują: cał­ko­wity brak histo­rycz­nego obiek­ty­wi­zmu; liczne błędy fak­to­gra­ficzne, nad­mierne pole­ga­nie na pew­nych tek­stach, czę­sto cyto­wa­nych, jak i pomi­nię­cie wielu innych źró­deł, oraz czę­ste powtó­rze­nia.

W chwili obec­nej, na mocy decy­zji zarządu oraz zgod­nie z opi­nią naszego praw­nika, jeste­śmy zmu­szeni do pro­sze­nia pana o zaprze­sta­nie pracy nad pro­jek­tem doty­czą­cym Hitlera.”

List był pod­pi­sany: „z powa­ża­niem.” W 1985 roku, autor obraź­li­wego listu, pisząc wstęp do „Kam­pa­nii w Rosji” Degrella, nazwał go „jedną z naj­więk­szych postaci tego i każ­dego innego wieku”, i zade­kla­ro­wał, iż „Degrelle nie ucieka przed pisa­niem nie­wy­god­nej prawdy i wyda­wa­niem trud­nych osą­dów.”

W rękach kon­spi­ra­to­rów z IHR znaj­do­wały się ręko­pisy prac już ukoń­czo­nych przez Degrella. Seria „Wiek Hitlera” została efek­tyw­nie zamor­do­wana. Kon­spi­ra­to­rzy odmó­wili wyda­nia cen­nych manu­skryp­tów i na dzień dzi­siej­szy, gdy pisane są te słowa (wiele lat póź­niej), ni­gdy ich nie opu­bli­ko­wali i praw­do­po­dobne jest, że mate­riały zostały znisz­czone.

Mimo, że Degrelle miał już 87 lat, wciąż cie­szył się god­nym podziwu zdro­wiem i zacho­wał pełną spraw­ność umy­słową. Jed­nak nadej­ście nik­czem­nego listu w powią­za­niu z wyda­rze­niami w wydaw­nic­twie, aku­rat w tak klu­czo­wym cza­sie, u schyłku dłu­giej kariery gene­rała spra­wiło, że bar­dzo mocno to prze­żył. Efek­tem była natych­mia­stowa cho­roba, a w dniu 1 kwiet­nia 1994 roku anioł śmierci osta­tecz­nie przy­szedł po czło­wieka, który w prze­szło­ści tyle razy go oszu­kał. Komu­ni­styczne kule, mio­ta­cze ognia, gra­naty, szrap­nele, czołgi, plu­tony egze­ku­cyjne, straż­nicy wię­zienni i oprawcy nie byli w sta­nie zabić Leona Degrella. Zro­biła to zdrada.

Wdowa po gene­rale, Pani Jeanne Degrelle, w liście z dnia 22 czerwca 1994 roku, opu­bli­ko­wa­nym w The Spo­tli­ght, sko­men­to­wała:

„Korzy­stam z tej oka­zji, by świad­czyć prze­ciwko kłam­stwom owych osób o wąt­pli­wej repu­ta­cji. Mój mąż był dro­bia­zgowy we wszyst­kich fak­tach histo­rycz­nych; był w posia­da­niu ogrom­nych zaso­bów refe­ren­cyj­nych, doku­men­tów histo­rycz­nych i mate­ria­łów każ­dego szcze­bla. Wszyst­kie jego prace, wydane i pla­no­wane, cha­rak­te­ry­zo­wał naj­wyż­szy poziom naukowy. Liczni histo­rycy z całego świata skła­dali mu hołd za jego ogromny wkład w histo­rię świata.”

Tra­giczne oko­licz­no­ści towa­rzy­szące ostat­nim mie­sią­com życia gene­rała Degrella i utrata jego cen­nych ręko­pi­sów muszą sta­no­wić część swo­istego dowodu – jak­kol­wiek nie­for­tunny nie byłyby kon­tekst – gdyż ilu­strują, do jakich gra­nic gotowi są posu­nąć się jego wro­go­wie w swych pró­bach uci­sze­nia jego dono­śnego głosu w histo­rii.

Wszakże pomimo skan­da­licz­nego roz­woju sytu­acji, która dopro­wa­dziła do znisz­cze­nia IHR (i osta­tecz­nie samego Degrella), nie wszystko było stra­cone.

Za sprawą praw­dzi­wego aktu Bożej łaski, zarówno Wil­lis Carto, jak i żona gene­rała wciąż posia­dali wcze­śniej­sze szkice nie­któ­rych prac Degrella i dzięki nie­oce­nio­nemu wspar­ciu ze strony pani Degrelle oraz żmud­nemu pro­ce­sowi sta­ran­nej rekon­struk­cji – wyma­ga­ją­cej setek godzin pracy i wysił­ków tłu­ma­czy i redak­to­rów – zespół The Bar­nes Review (nowego maga­zynu zało­żo­nego w 1994 roku przez Wil­lisa Carto i lojal­nych rewi­zjo­ni­stów w następ­stwie znisz­cze­nia IHR) był w sta­nie dosłow­nie wskrze­sić utra­cone prace Degrella – lub co naj­mniej ich znaczną część.

Oca­lony mate­riał – publi­ko­wany na prze­strzeni lat w The Bar­nes Review – koniec koń­ców uka­zuje się dzi­siaj w cało­ści jako „Hitler Demo­krata” po raz pierw­szy w okład­kach jed­nej książki.

Tak więc osta­tecz­nie, tom ten jest nie tylko monu­men­talną pracą histo­ryczną, praw­dzi­wie epicką, ale w pew­nym sen­sie hoł­dem dla czło­wieka, który go stwo­rzył: gene­rała Leona Degrella.

Jak więc można zakoń­czyć ten wstęp, będący jakże skąpą oceną tego wyjąt­ko­wego czło­wieka? Być może za naj­lep­sze pod­su­mo­wa­nie posłużą śmiałe słowa samego gene­rała Degrella, który pew­nego razu, zapy­tany przez dzien­ni­ka­rza, czy żałuje cze­goś z cza­sów II wojny świa­to­wej, odpo­wie­dział:

„Tylko tego, że prze­gra­li­śmy.”

Rozdział 1. Enigma Hitlera

Roz­dział 1 Enigma Hitlera

„Hitler – zna­łeś go – jaki on był?” Od 1945 roku tysiąc razy zada­wano mi to pyta­nie, i jest ono tym, na które naj­trud­niej zna­leźć odpo­wiedź. O II woj­nie świa­to­wej, a w szcze­gól­no­ści o Hitle­rze, napi­sano z górą dwie­ście tysięcy ksią­żek. Ale czy któ­ra­kol­wiek z nich odkryła praw­dzi­wego Hitlera?

„Enigma Hitlera wykra­cza poza wszelką ludzką zdol­ność poj­mo­wa­nia” – napi­sał nie­miecki libe­ralny tygo­dnik Die Zeit.

Salva­dor Dali, jedyny w swoim rodzaju geniusz sztuki, pró­bo­wał ją zgłę­bić w jed­nym ze swych naj­bar­dziej dra­ma­tycz­nych obra­zów. Kra­jo­braz opa­da­ją­cych zbo­czy gór nie­malże wypeł­nia płótno, pozo­sta­wia­jąc tylko kilka jasnych metrów mor­skiego brzegu usia­nego deli­kat­nie minia­tu­ry­zo­wa­nymi ludz­kimi posta­ciami: ostat­nimi świad­kami umie­ra­ją­cego spo­koju. Wielka, pła­cząca krwa­wymi łzami słu­chawka tele­fo­niczna zwie­sza się z gałęzi mar­twego drzewa; tu i tam wiszą para­sole i nie­to­pe­rze, któ­rych prze­sła­nie jest wymow­nie iden­tyczne.

Jak mówi Dali, „Para­sol Cham­ber­la­ina poja­wił się na tym obra­zie w zło­wiesz­czym świe­tle, co pod­kre­śla swą obec­no­ścią nie­to­perz; poru­szyło mnie to, kiedy go malo­wa­łem jako sym­bol nie­wia­ry­god­nego bólu.”

Następ­nie wyznał: „Czu­łem, że ten obraz okaże się głę­boko pro­ro­czy. Lecz muszę przy­znać, że ja też nie roz­gry­złem jesz­cze zagadki Hitlera. Pocią­gał mnie wyłącz­nie jako obiekt mojej sza­lo­nej wyobraźni, ponie­waż jawił mi się jako czło­wiek obda­rzony darem doko­na­nia nie­po­rów­ny­wal­nej z niczym zmiany.” Cóż to za lek­cja pokory dla kry­ty­ków, któ­rzy od 1945 roku śpie­szyli wyda­wać tysiące swych „osta­tecz­nych” ksią­żek, więk­szość z nich pogar­dli­wych, na temat czło­wieka, który nie dawał spo­koju samo­kry­tycz­nemu arty­ście do tego stop­nia, że czter­dzie­ści lat póź­niej wciąż nie miał pew­no­ści, co do swo­jej wła­snej psy­cho­de­licz­nej wizji.

Poza Salva­do­rem Dali, któż jesz­cze kie­dy­kol­wiek pró­bo­wał zapre­zen­to­wać obiek­tywny por­tret tego wyjąt­ko­wego czło­wieka, któ­rego Dali okre­ślił mia­nem naj­bar­dziej wybu­cho­wej postaci w histo­rii ludz­ko­ści?

Góry ksią­żek na temat Hitlera, peł­nych śle­pej nie­na­wi­ści i igno­ran­cji nie wno­szą wiele do prób wytłu­ma­cze­nia lub przed­sta­wie­nia naj­po­tęż­niej­szego czło­wieka, jakiego widział świat. Zasta­na­wiam się, czy tysiące tak zasad­ni­czo odmien­nych por­tre­tów Hitlera w jakimś stop­niu przy­po­mi­nają czło­wieka, któ­rego zna­łem? Hitlera sie­dzą­cego obok mnie, sto­ją­cego, roz­ma­wia­ją­cego, słu­cha­ją­cego. Stało się nie­moż­li­wo­ścią, aby ludziom przez dekady kar­mio­nym fan­ta­stycz­nymi opo­wie­ściami wytłu­ma­czyć, że to, co czy­tali lub sły­szeli w tele­wi­zji, zwy­czaj­nie nijak ma się do prawdy.

Ludzie przy­zwy­cza­ili się do odbie­ra­nia fik­cji, powta­rza­nej w kółko tysiąc razy, jako prawdy. A prze­cież ni­gdy nie widzieli Hitlera, ni­gdy z nim nie roz­ma­wiali, ni­gdy nie sły­szeli jed­nego słowa z jego ust. Samo nazwi­sko Hitlera natych­miast wycza­ro­wuje wykrzy­wio­nego w gry­ma­sie dia­bła, uoso­bie­nie wszel­kich nega­tyw­nych uczuć. Niczym dzwo­nek Paw­łowa, sama wzmianka o Hitle­rze ma uczy­nić prawdę i istotę rze­czy zbęd­nymi. Z cza­sem jed­nak histo­ria zacznie doma­gać się cze­goś wię­cej, niż tylko tego typu uprosz­czo­nych osą­dów.

Hitler jest zawsze obecny w mojej pamięci: jako czło­wiek pokoju w 1936 roku, jako czło­wiek wojny w 1944. Jest nie­moż­li­wo­ścią, aby tak nie­po­spo­lity czło­wiek na zawsze nie nazna­czył tych, któ­rzy byli bez­po­śred­nimi świad­kami jego życia. Nie ma dnia, aby Hitler nie poja­wiał się znowu w mojej pamięci; nie jako czło­wiek, który od dawna nie żyje, ale jako realna istota, która prze­cha­dza się po swoim biu­rze, siada w fotelu, popra­wia pło­nące bre­wiona w swoim kominku.

Pierw­szą rze­czą, którą każdy zauwa­żał, gdy tylko Hitler się poja­wiał, był jego mały wąsik. Nie­zli­czoną ilość razy radzono mu, by go zgo­lił, ale zawsze odma­wiał: ludzie byli przy­zwy­cza­jeni do Hitlera takiego, jakim był. Nie był zbyt wysoki. Napo­leon czy Alek­san­der Wielki też nie byli. Miał wyra­zi­ście nie­bie­skie oczy, które wielu uwa­żało za urze­ka­jące, cho­ciaż ja tak nie sądzi­łem. Nie wyczu­wa­łem też prą­dów, które, jak mówiono, pły­nęły z jego rąk. Mia­łem oka­zję ści­skać jego dłoń ład­nych parę razy, ale jakoś ni­gdy nie tra­fił mnie pio­run.

Jego twarz wyra­żała uczu­cia lub obo­jęt­ność w zależ­no­ści od pasji lub apa­tii, która ogar­niała go w danej chwili. Cza­sami wyglą­dał jak spa­ra­li­żo­wany, nie mówił ani słowa i tylko jego szczęki poru­szały się, jakby mie­ląc na pył coś, co mu prze­szka­dzało. Potem nagle się oży­wiał i wybu­chał poto­kiem słów skie­ro­wa­nych wyłącz­nie do cie­bie, zupeł­nie jakby zwra­cał się do dwu­mi­lio­no­wego tłumu ludzi na lot­ni­sku Tem­pel­hof. I wtedy jakby prze­cho­dził meta­mor­fozę. Nawet jego cera, zwy­kle raczej szara, roz­ja­śniała się w miarę, jak mówił. I nie ulega wąt­pli­wo­ści, że w takich momen­tach Hitler był oso­bli­wie fascy­nu­jący, zupeł­nie jakby posia­dał magiczną moc.

Wszystko, co mogłoby w jego uwa­gach wydać się zbyt poważne, szybko łago­dził nutą humoru. Barwne opisy, cięte ripo­sty – był w tym dobry. W mgnie­niu oka potra­fił nama­lo­wać sło­wem obraz wywo­łu­jący uśmiech lub w jed­nej chwili przy­wo­łać nie­ocze­ki­wane i roz­bra­ja­jące porów­na­nie. Potra­fił być szorstki i wręcz nie­ustę­pliwy w swych osą­dach a jed­no­cze­śnie zadzi­wia­jąco ugo­dowy, wraż­liwy i cie­pły.

Po 1945 roku Hitlera oskar­żono o każde moż­liwe okru­cień­stwo, lecz bycie okrut­nym nie leżało w jego natu­rze. Kochał dzieci. Zupeł­nie natu­ral­nym odru­chem było u niego zatrzy­ma­nie samo­chodu i dzie­le­nie się pro­wian­tem z mło­dymi rowe­rzy­stami, napo­tka­nymi po dro­dze. Któ­re­goś razu oddał swój płaszcz bez­dom­nemu, brną­cemu w desz­czu. Zwykł prze­ry­wać o pół­nocy pracę, by przy­go­to­wać jedze­nie dla swo­jego psa, Blondi. Jeśli nie lubił kotów, to tylko ze względu na fakt, iż polo­wały na ptaki.

Nie mógł się zmu­sić do jedze­nia mięsa, gdyż było to rów­no­znaczne ze śmier­cią żywej istoty. Nie zga­dzał się, by do przy­go­to­wa­nia jego posiłku poświę­cono bodaj kró­lika czy pstrąga. Na stole tole­ro­wał wyłącz­nie jajka, albo­wiem znie­sie­nie jaja ozna­czało, iż kurę raczej oszczę­dzono, a nie zabito.

Oby­czaje kuli­narne Hitlera sta­no­wiły wieczny powód mojego zdu­mie­nia. Jakim spo­so­bem ktoś potra­fił żyć na tak rygo­ry­stycz­nej die­cie, ktoś, kto uczest­ni­czył w tysią­cach wyczer­pu­ją­cych spo­tkań, z któ­rych wra­cał ocie­ka­jąc potem, czę­sto gubiąc przy tym kilo­gram lub dwa wagi? Ktoś, kto spał po trzy czy cztery godziny na dobę; i wresz­cie ktoś, kto od 1940 do 1945 roku dźwi­gał na swych bar­kach cię­żar całego świata rzą­dząc trzy­stoma osiem­dzie­się­cioma milio­nami Euro­pej­czy­ków? Jak – pyta­łem sam sie­bie – mógł fizycz­nie prze­trwać tylko na goto­wa­nym jajku, kilku pomi­do­rach, dwóch czy trzech nale­śni­kach i tale­rzu klu­sek? Ale jakoś to robił.

Pił wyłącz­nie wodę. Nie palił tyto­niu i nie tole­ro­wał w swoim oto­cze­niu osób palą­cych. O godzi­nie pierw­szej lub dru­giej nad ranem wciąż bez­tro­sko roz­ma­wiał przy kominku, mówiąc żywo i czę­sto zabaw­nie. Ni­gdy nie zdra­dzał naj­mniej­szych oznak zmę­cze­nia. Publika, ow­szem, mogła padać z nóg, ale nie Hitler.

Przed­sta­wiano go jako sta­rego i zmę­czo­nego czło­wieka. Nic nie jest bar­dziej dale­kie od prawdy. We wrze­śniu 1944 roku, kiedy to opo­wia­dano, iż jest już nie­źle trzę­są­cym się star­cem, spę­dzi­łem z nim tydzień. Jego stan fizyczny i psy­chiczny był wciąż wyjąt­kowy. Próba zama­chu na jego życie, pod­jęta 20 lipca, jeśli w ogóle na czymś zawa­żyła, to wręcz wlała w niego nowe siły. Popi­jał her­batę w swo­jej kwa­te­rze rów­nie spo­koj­nie, jak­by­śmy znaj­do­wali się w jego pry­wat­nym apar­ta­men­cie w Kan­ce­la­rii Rze­szy jesz­cze przed wojną lub podzi­wiali śnieg i błę­kitne niebo przez jego wiel­kie okno w Berch­tes­ga­den.

Fak­tem jest, że u schyłku życia zaczął się gar­bić, ale jego umysł był wciąż jasny jak bły­ska­wica. Testa­ment, który z wyjąt­ko­wym spo­ko­jem podyk­to­wał w przed­dzień swo­jej śmierci, o trze­ciej nad ranem 30 kwiet­nia 1945 roku, jest tego trwa­łym świa­dec­twem. Napo­leon w Fon­ta­ine­bleu nie był wolny od ata­ków paniki tuż przed swoją abdy­ka­cją. Cezar osłu­piał na widok swych zabój­ców i nakrył głowę togą na moment przed tym, gdy jego adop­to­wany syn wymie­rzył cios w jego pierś. Hitler, jak codzien­nie, po pro­stu zjadł śnia­da­nie, w ciszy uści­snął ręce swym współ­pra­cow­ni­kom i odszedł ku swej śmierci zupeł­nie jakby wybie­rał się na prze­chadzkę.

Kiedy to histo­ria była świad­kiem tak gigan­tycz­nej tra­ge­dii zakoń­czo­nej z tak żela­zną samo­kon­trolą?

Naj­bar­dziej godną uwagi cechą Hitlera była jego pro­stota. Jego umysł spro­wa­dzał naj­bar­dziej zło­żone pro­blemy do kilku nie­skom­pli­ko­wa­nych zasad. Jego dzia­ła­nia były ukie­run­ko­wane na pomy­sły i decy­zje, które mogły być zro­zu­miane przez wszyst­kich. Jego spo­sób myśle­nia był przej­rzy­sty dla robot­nika z Essen, drob­nego rol­nika, prze­my­słowca z Zagłę­bia Ruhry i pro­fe­sora uni­wer­sy­tetu. Sama kla­row­ność jego rozu­mo­wa­nia spra­wiała, iż wszystko sta­wało się oczy­wi­ste.

Jego zacho­wa­nie i spo­sób życia ni­gdy nie zmie­niły się o jotę, nawet, gdy stał się władcą Nie­miec. Żył i ubie­rał się oszczęd­nie. W począt­ko­wym okre­sie swo­jego pobytu w Mona­chium nie wyda­wał na jedze­nie wię­cej, niż jedną markę dzien­nie. Na żad­nym eta­pie swo­jego życia nie wydał ani gro­sza na sie­bie. Przez trzy­na­ście lat, które spę­dził w Kan­ce­la­rii Rze­szy, ni­gdy nie nosił przy sobie port­fela ani nawet nie miał wła­snych pie­nię­dzy.

Hitler bym samo­ukiem i nie pró­bo­wał tego faktu ukry­wać. Nie­kiedy iry­to­wała go zaro­zu­mia­łość zado­wo­lo­nych z sie­bie inte­lek­tu­ali­stów i ich błysz­czące pomy­sły w krzy­kli­wych opa­ko­wa­niach. Swą wła­sną wie­dzę zdo­był poprzez bez­u­stanną i selek­tywną naukę i wie­dział znacz­nie wię­cej, niż tysiące obwie­szo­nych dyplo­mami eru­dy­tów.

Nie sądzę, by kto­kol­wiek czy­tał wię­cej niż on. Zwykł czy­tać każ­dego dnia przy­naj­mniej jedną książkę, zawsze zaczy­na­jąc od wstępu i indeksu, aby oce­nić, czy książka wzbu­dzi jego zain­te­re­so­wa­nie. Posia­dał zdol­ność do wydo­by­cia istoty zagad­nie­nia i zacho­wa­nia jej w swym przy­po­mi­na­ją­cym kom­pu­ter umy­śle. Sły­sza­łem, jak mówił o trud­nych nauko­wych pra­cach z bez­błędną dokład­no­ścią, nawet w cza­sie, gdy wojna sza­lała w naj­lep­sze.

Jego inte­lek­tu­alna cie­ka­wość nie znała gra­nic. Dosko­nale znał dzieła naj­bar­dziej róż­no­rod­nych auto­rów i nic nie było zbyt skom­pli­ko­wane dla jego zdol­no­ści poj­mo­wa­nia rze­czy. Posia­dał głę­boką wie­dzę i zro­zu­mie­nie nauk Buddy, Kon­fu­cju­sza i Jezusa Chry­stusa, jak rów­nież Lutra, Kal­wina czy Savo­na­roli; dzieł gigan­tów lite­ra­tury takich jak Dante, Schil­ler, Szek­spir, Goethe i pisa­rzy-ana­li­ty­ków w rodzaju Renana czy Gobi­neau, Cham­ber­la­ina i Sorela.

Dosko­na­lił swą wie­dzę z zakresu filo­zo­fii, stu­diu­jąc Ary­sto­te­lesa i Pla­tona. Mimo, iż ten ostatni nie­spe­cjal­nie paso­wał do jego sys­temu war­to­ści, Hitler mimo wszystko potra­fił wydo­być z niego to, co uwa­żał za war­to­ściowe. Umiał cyto­wać z pamięci całe ustępy z Scho­pen­hau­era i przez długi czas nosił ze sobą kie­szon­kowe wyda­nie jego dzieł. Od Nie­tschego nauczył się wiele o sile woli.

Jego głód wie­dzy był nie­za­spo­ko­jony. Spę­dził setki godzin zagłę­bia­jąc się w prace Tacyta i Mom­m­sena, stu­dio­wał stra­te­gów woj­sko­wych, takich jak Clau­se­witz czy budow­ni­czych impe­riów jak Bismarck. Nic mu nie umy­kało: histo­ria świata czy histo­ria cywi­li­za­cji, stu­dia nad Biblią lub Tal­mu­dem, filo­zo­fia tomi­styczna i wszyst­kie arcy­dzieła Homera, Sofo­klesa, Hora­cego, Owi­diu­sza, Tytusa Liwiu­sza i Cyce­rona. Postać Juliana Apo­staty znał tak dobrze, jakby żył w jego cza­sach.

Jego wie­dza roz­cią­gała się rów­nież na mecha­nikę. Wie­dział jak dzia­łają sil­niki, rozu­miał bali­stykę róż­nych rodza­jów broni i zadzi­wiał naj­tęż­sze umy­sły medyczne swoją wie­dzą na temat medy­cyny i bio­lo­gii. Uni­wer­sal­ność wie­dzy Hitlera może zaska­ki­wać lub draż­nić tych, któ­rzy nie byli jej świa­domi, nie­mniej jed­nak pozo­staje ona histo­rycz­nym fak­tem: Hitler był jed­nym z naj­bar­dziej świa­tłych umy­słów XX wieku. Pod tym wzglę­dem po tysiąc­kroć prze­wyż­szał Chur­chilla, inte­lek­tu­al­nego mier­notę, czy też Lavala, z jego led­wie pobieżną zna­jo­mo­ścią histo­rii, lub Roose­velta, albo Eisen­ho­wera, który ni­gdy nie wzbił się ponad powie­ści detek­ty­wi­styczne.

Od naj­młod­szych lat Hitler był inny, niż pozo­stałe dzieci. Zawsze posia­dał swo­istą wewnętrzna moc i kie­ro­wał się swym duchem i instynk­tem.

Potra­fił zręcz­nie ryso­wać gdy miał tylko 11 lat. Jego szkice wyko­nane w tym wieku cechuje siła i wyra­zi­stość, co szcze­gól­nie widać w jego por­tre­cie Wal­len­ste­ina.

Jego pierw­sze obrazy i akwa­rele, stwo­rzone w wieku 15 lat, są pełne poezji i wraż­li­wo­ści. Jedna z jego naj­waż­niej­szych prac, „Zamek Uto­pia”, dowo­dzi, iż jako arty­sta cecho­wał się nie­zwy­kłą wyobraź­nią.

Jego orien­ta­cja arty­styczna przy­bie­rała różne formy. Pisy­wał poezje od cza­sów chło­pię­cych. Swo­jej sio­strze Pauli poda­ro­wał kom­pletną sztukę teatralną i zadzi­wił ją swym dzie­łem. W wieku 16 lat, w Wied­niu, roz­po­czął pracę nad operą. Zapro­jek­to­wał nawet deko­ra­cje, jak rów­nież i kostiumy. Oczy­wi­ście, posta­ciami byli wagne­row­scy boha­te­ro­wie. W stop­niu więk­szym niż arty­stą, Hitler był przede wszyst­kim archi­tek­tem. Setki jego prac są godne uwagi nie tylko ze względu na same obrazy, ale i na archi­tek­turę. Potra­fił odtwo­rzyć z pamięci naj­drob­niej­sze szcze­góły kopuły kościoła czy misterne kształty kutego żelaza. W rze­czy­wi­sto­ści to wła­śnie pra­gnie­nie zosta­nia archi­tek­tem spro­wa­dziło Hitlera na początku wieku do Wied­nia.

Kiedy ogląda się setki jego obra­zów, szki­ców i rysun­ków z tam­tego okresu, dowo­dzą­cych kunsztu w kre­śle­niu trój­wy­mia­ro­wych form, zadzi­wia­ją­cym jest, iż jego egza­mi­na­to­rzy z Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych dwu­krot­nie oblali go na kolej­nych egza­mi­nach. Nie­miecki histo­ryk Wer­ner Maser, nie­za­li­cza­jący się do przy­ja­ciół Hitlera, pod­dał owych egza­mi­na­to­rów suro­wej kry­tyce: „Wszyst­kie jego prace są świa­dec­twem nad­zwy­czaj­nej wie­dzy i talentu archi­tek­to­nicz­nego. Twórca Trze­ciej Rze­szy daje powody do wstydu daw­nej wie­deń­skiej Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych.”

Ocza­ro­wany pięk­nem kościoła w opac­twie bene­dyk­ty­nów, w któ­rym w chło­pię­cych latach nale­żał do chóru i słu­żył jako mini­strant, Hitler marzył prze­lot­nie o zosta­niu bene­dyk­tyń­skim mni­chem. Cie­ka­wostką pozo­staje fakt, iż to wła­śnie w tych wła­śnie cza­sach, za każ­dym razem, kiedy uczest­ni­czył we mszy, prze­cho­dził pod pierw­szą swa­styką, jaką dane mu było ujrzeć: wyryta w kamie­niu, wid­niała na tar­czy her­bo­wej nad głów­nym por­ta­lem kościoła.

Ojciec Hitlera, który był cel­ni­kiem, miał nadzieję, iż syn pój­dzie w ślady ojca i zosta­nie urzęd­ni­kiem pań­stwo­wym. Jego nauczy­ciel zachę­cał go, by został mni­chem. Zamiast tego, młody Hitler wyje­chał, czy też raczej uciekł, do Wied­nia. I tam wła­śnie, będąc zmu­szo­nym przez biu­ro­kra­tyczne aka­de­mic­kie mier­noty do rezy­gna­cji ze swych ambi­cji, stał się samot­ni­kiem odda­ją­cym się prze­my­śle­niom. Zagu­biony w sto­licy Austro-Węgier, szu­kał swego prze­zna­cze­nia.

Przez pierw­sze trzy­dzie­ści lat życia Hitlera, data 20 kwiet­nia 1889 roku nikomu nic nie mówiła. To wła­śnie tego dnia Hitler przy­szedł na świat w Brau­nau, małym mia­steczku w doli­nie rzeki Inn. Pod­czas swego wie­deń­skiego wygna­nia czę­sto wra­cał myślami do skrom­nego domu, a w szcze­gól­no­ści do swo­jej matki. Gdy zacho­ro­wała, wró­cił, aby się nią zająć. Całymi tygo­dniami opie­ko­wał się nią, wyko­ny­wał wszel­kie obo­wiązki domowe i wspie­rał ją jak naj­bar­dziej kocha­jący syn. Gdy osta­tecz­nie zmarła, w Wigi­lię Bożego Naro­dze­nia, jego ból nie znał gra­nic. Pogrą­żony w roz­pa­czy, pocho­wał matkę na małym wiej­skim cmen­ta­rzu.

„Ni­gdy nie widzia­łem syna, który tak roz­pa­cza”, powie­dział lekarz jego matki, który zbie­giem oko­licz­no­ści był Żydem. W swoim pokoju Hitler zawsze trzy­mał starą foto­gra­fię swo­jej matki. Pamięć o matce, którą tak bar­dzo kochał, pozo­stała z nim do dnia jego śmierci. Zanim odszedł z tego świata, 30 kwiet­nia 1945 roku, poło­żył przed sobą jej zdję­cie. Miała nie­bie­skie oczy, jak on, i podobną twarz. Jej mat­czyna intu­icja pod­po­wia­dała jej, że syn jest inny, niż pozo­stałe dzieci. Zacho­wy­wała się tak, jakby czuła, co będzie prze­zna­cze­niem jej dziecka. Kiedy umie­rała, zadrę­czała się aurą tajem­ni­czo­ści ota­cza­jącą jej syna.

Pomi­ja­jąc kon­takty z matką, lata mło­do­ści Hitlera to życie w odosob­nie­niu. Jego naj­więk­szym marze­niem była ucieczka od całego świata. Będąc w głębi ducha samot­ni­kiem, Hitler wałę­sał się po mie­ście, jadał skromne posiłki, lecz za to pochło­nął zbiory trzech biblio­tek publicz­nych. Uni­kał roz­mów i miał nie­wielu przy­ja­ciół.

Wydaje się nie­mal nie­moż­li­wo­ścią, by wyobra­zić sobie prze­zna­cze­nie, kiedy to czło­wiek zaczyna mając tak nie­wiele i osiąga takie szczyty. Alek­san­der Wielki był synem króla. Napo­leon był gene­ra­łem w wieku 24 lat i pocho­dził z dobrze sytu­owa­nej rodziny. Pięt­na­ście lat po przy­go­dzie z Wied­niem, Hitler wciąż będzie nie­zna­nym kapra­lem. Tysiące innych ludzi miało po tysiąc­kroć więk­sze moż­li­wo­ści, by odci­snąć swe piętno na losach świata.

W owym cza­sie Hitler nie kon­cen­tro­wał się jesz­cze na poli­tyce, ale, mimo, że jesz­cze nie zda­wał sobie z tego sprawy, to wła­śnie była droga, do któ­rej był naj­bar­dziej pre­dys­po­no­wany. Osta­tecz­nie poli­tyka będzie har­mo­ni­zo­wać z jego zami­ło­wa­niem do sztuki. Ludzie, masy, staną się gliną, któ­rej rzeź­biarz nada nie­śmier­telne kształty. Owa ludzka glina sta­nie się dla niego dzie­łem sztuki niczym mar­mu­rowe rzeźby Myrona, obrazy Hansa Makarta czy „Pier­ścień Nibe­lunga” Wagnera.

Jego umi­ło­wa­nie muzyki, sztuki i archi­tek­tury tak naprawdę nie ode­rwały go od poli­tycz­nego i towa­rzy­skiego Wied­nia. Aby prze­trwać, pra­co­wał jako zwy­kły pra­cow­nik najemny ramię w ramię z innymi robot­ni­kami. Był mil­czą­cym obser­wa­to­rem, ale nic nie umy­kało jego uwa­dze: ani próż­ność i ego­izm bur­żu­azji, ani moralne i mate­rialne ubó­stwo ludu, ani też setki tysięcy robot­ni­ków, któ­rzy falą prze­le­wali się sze­ro­kimi ale­jami Wied­nia, nio­sąc w ser­cach gniew.

Był zasko­czony rosnącą obec­no­ścią w Wied­niu bro­da­tych Żydów, noszą­cych kaftany – widok zupeł­nie w Linzu nie­znany.

„Jak też oni mogą być Niem­cami?” zada­wał sobie pyta­nie.

Czy­tał sta­ty­styki: w 1860 roku w Wied­niu było sześć­dzie­siąt dzie­więć rodzin żydow­skich; czter­dzie­ści lat póź­niej liczba Żydów wyno­siła dwie­ście tysięcy. Byli wszę­dzie. Widział, jak zrzu­cają ze swych bal­ko­nów dra­binki sznu­rowe, aby pomóc innym Żydom we wspię­ciu się na górę. Widział, jak zale­wają uni­wer­sy­tety, obsa­dzają sta­no­wi­ska praw­ni­cze i lekar­skie, przej­mują gazety.

Obec­ność w śro­do­wi­sku robot­ni­czym uświa­do­miła Hitle­rowi następ­stwa tego napływu, jed­nak robot­nicy nie byli jedy­nymi, któ­rzy na tę sytu­ację reago­wali.

Wiele pro­mi­nent­nych oso­bi­sto­ści zarówno w Austrii jak i na Węgrzech nie ukry­wało swo­jej nie­chęci na widok cze­goś, co w ich mnie­ma­niu było obcą inwa­zją ich kraju. Bur­mistrz Wied­nia, chrze­ści­jań­ski demo­krata i zna­ko­mity mówca, był jed­nym z tych, któ­rych Hitler chęt­nie słu­chał.

Hitler był rów­nież zanie­po­ko­jony losem ośmiu milio­nów austriac­kich Niem­ców, któ­rych utrzy­mano poza gra­ni­cami Nie­miec i tym samym pozba­wiono należ­nego im oby­wa­tel­stwa wła­snego kraju. Cesa­rza Fran­ciszka Józefa odbie­rał jako zgorzk­nia­łego i małost­ko­wego starca nie­zdol­nego do radze­nia sobie z bie­żą­cymi pro­ble­mami i nie­po­tra­fią­cego spro­stać temu, co przy­nie­sie przy­szłość.

Hitler wciąż zacho­wy­wał spo­kój, jed­nak stop­niowo pod­su­mo­wy­wał pewne kwe­stie w swym umy­śle. Po pierw­sze, Austriacy byli czę­ścią Nie­miec, wspól­nej ojczy­zny. Po dru­gie, Żydzi byli obcym ele­men­tem wewnątrz­nie­miec­kiej spo­łecz­no­ści. Po trze­cie, patrio­tyzm miał sens tylko wtedy, gdy był wspólny dla wszyst­kich klas spo­łecz­nych. Zwy­kli ludzie, z któ­rymi Hitler dzie­lił smutki i poni­że­nie byli tak samo czę­ścią ojczy­zny jak milio­ne­rzy z wyż­szych sfer. Po czwarte, w każ­dym kraju walka klas nie­uchron­nie skaże na ruinę zarówno robot­ni­ków, jak ich sze­fów. Żadne pań­stwo nie jest w sta­nie prze­trwać wojny klas; korzy­ści dla kraju może przy­nieść wyłącz­nie współ­praca pomię­dzy robot­ni­kami i ich prze­ło­żo­nymi. Robot­nicy muszą być sza­no­wani i mieć moż­li­wość życia w spo­sób godny i przy­zwo­ity. Kre­atyw­ność ni­gdy nie powinna być tłu­miona.

Gdy póź­niej Hitler twier­dził, iż swą spo­łeczną i poli­tyczną dok­trynę ukształ­to­wał w Wied­niu, mówił prawdę. Spo­strze­że­nia, które poczy­nił w sto­licy Austrii, dzie­sięć lat póź­niej sta­nęły na porządku dzien­nym.

W ten spo­sób Hitler przez kilka lat żył w prze­lud­nio­nym Wied­niu niczym fak­tyczny wyrzu­tek, jed­nak spo­koj­nie obser­wu­jąc przy tym wszystko wokół sie­bie. Jego siła pły­nęła z wewnątrz. Nie pozwa­lał, aby inni myśleli za niego. Wyjąt­kowe jed­nostki zawsze czują się samot­nie w wiel­kim ludz­kim sta­dzie. Hitler odbie­rał swoją samot­ność jako wyjąt­kową oka­zję do roz­my­ślań i nie pozwo­lił zalać się bez­myśl­nej fali.

Aby nie zagu­bić się na wiel­kich prze­strze­niach wyja­ło­wio­nej pustyni, silny duch musi szu­kać przy­stani wewnątrz samego sie­bie. Hitler był takim duchem.

Źró­dłem ognia – praw­dziwą bły­ska­wicą – w życiu Hitlera było słowo. Cały swój arty­styczny talent ukie­run­ko­wał na osią­gnię­cie mistrzo­stwa w komu­ni­ka­cji i elo­kwen­cji. Hitler potra­fił ocza­ro­wy­wać sło­wami i to słowa spra­wiały, że sam był jak zacza­ro­wany. Znaj­do­wał abso­lutne speł­nie­nie, gdy magia jego słów inspi­ro­wała serca i umy­sły tłu­mów, do któ­rych prze­ma­wiał. Gdy z mistycz­nym pięk­nem prze­ka­zy­wał nagro­ma­dzoną przez lata życia wie­dzę, za każ­dym razem czuł się odro­dzony. Jego magiczna elo­kwen­cja przez długi czas pozo­sta­nie roz­le­głym polem badań dla psy­cho­ana­li­ty­ków. Klu­czem do wszyst­kiego jest tutaj potęga słów Hitlera.

Bez nich ni­gdy nie byłoby ery Hitlera.

Czy Hitler wie­rzył w Boga?

Tak, głę­boko wie­rzył w Boga. Nazy­wał go Wszech­mo­gą­cym, panem wszyst­kiego, co znane i nie­znane.

Pro­pa­gan­dy­ści przed­sta­wiali go jako ate­istę. Nie był nim. Gar­dził peł­nymi hipo­kry­zji mate­ria­li­stami w sutan­nach, ale nie był w tym osa­mot­niony. Wie­rzył w koniecz­ność ist­nie­nia stan­dar­dów i teo­lo­gicz­nych dogma­tów, bez któ­rych, co nie­zmien­nie powta­rzał, wielka insty­tu­cja chrze­ści­jań­skiego kościoła zawa­li­łaby się. Te dogmaty gry­zły się z jego inte­li­gen­cją, lecz dostrze­gał jed­no­cze­śnie fakt, iż dla umy­słu ludz­kiego nie jest rze­czą łatwą poję­cie pro­ble­mów stwo­rze­nia, jego bez­gra­nicz­nego zasięgu i zapie­ra­ją­cego dech w pier­siach piękna. Akcep­to­wał fakt, iż każda istota ludzka ma potrzeby duchowe.

Śpiew sło­wika, wzory i kolory kwia­tów spra­wiały, iż bez­u­stan­nie wra­cał do wiel­kich pro­ble­mów stwo­rze­nia. Nikt na tym świe­cie nie roz­ma­wiał ze mną w tak elo­kwentny spo­sób na temat ist­nie­nia Boga. Nie dla­tego, że był wycho­wany w duchu chrze­ści­jań­skim (chrze­ści­jań­stwo począt­kowo raczej go szo­ko­wało), ale dla­tego, iż jego ana­li­tyczny umysł powią­zał go z kon­cep­cją Boga. Wiara Hitlera wykra­czała poza sche­maty i przy­pad­ko­wość. Bóg był dla niego pod­stawą wszyst­kiego, tym, który decy­duje o losie wszyst­kich rze­czy i okre­śla prze­zna­cze­nie jego i każ­dego innego czło­wieka.

Hitler nie przy­wią­zy­wał wiel­kiej wagi do swo­jego pry­wat­nego życia. W Wied­niu pomiesz­ki­wał w obskur­nych, peł­nych robac­twa kwa­te­rach. Ale nie omiesz­kał wypo­ży­czyć for­te­pianu, który zajął połowę jego pokoju, i skon­cen­tro­wał się na kom­po­no­wa­niu swo­jej opery.

Żył chle­bem, mle­kiem i zupą jarzy­nową. Jego ubó­stwo nie było uda­wane. Nie posia­dał nawet płasz­cza. Zimą pra­co­wał przy odśnie­ża­niu ulic. Nosił bagaże podróż­nych na dworcu kole­jo­wym. Spę­dził wiele tygo­dni w przy­tuł­kach dla bez­dom­nych. Ale ni­gdy nie prze­stał malo­wać czy czy­tać.

Mimo skraj­nego nie­do­statku, Hitler jakimś spo­so­bem zdo­łał zacho­wać schludny wygląd. Wła­ści­ciele i wła­ści­cielki miesz­kań w Wied­niu i w Mona­chium zapa­mię­tali go jako czło­wieka uprzej­mego i o miłym uspo­so­bie­niu. Jego pokój był zawsze ide­al­nie wysprzą­tany, jego skromny doby­tek był zawsze dro­bia­zgowo pose­gre­go­wany, a ubra­nia sta­ran­nie roz­wie­szone lub zło­żone. Sam prał i pra­so­wał swoje ubra­nia, czego w owych cza­sach nie robiło zbyt wielu męż­czyzn. Do prze­trwa­nia nie potrze­bo­wał pra­wie niczego. Sprze­daż kilku obra­zów była wszyst­kim, co było potrzebne do sfi­nan­so­wa­nia jego potrzeb.

Punk­tem zwrot­nym w jego życiu stała się I wojna świa­towa. Postrze­gał ją jako rękę prze­zna­cze­nia.

Rozdział 2. Nieznany żołnierz

Roz­dział 2 Nie­znany żoł­nierz

W SIERP­NIU 1914 roku nie­znany arty­sta zosta­nie nie­znanym żoł­nie­rzem. Nawet jego nazwi­sko pisano błęd­nie: w ofi­cjal­nych doku­men­tach wid­nieje jako „Hie­tler”. Nikt nie wie­dział o jego zdol­no­ściach malar­skich czy miło­ści do muzyki. Jeśli cho­dzi o dar ora­tor­stwa, sam led­wie miał o nim jakie­kol­wiek wyobra­że­nie. Będzie musiał dożyć trzy­dziestki, aby nagle zdać sobie z niego sprawę.

Poza tym, nikt w Niem­czech nie miał poję­cia o marze­niu, moty­wu­ją­cym tego nie­zna­nego austriac­kiego żoł­nie­rza do prze­pro­wadzki z Wied­nia do Mona­chium, o namięt­nym śnie o zjed­no­czo­nych, wiel­kich Niem­cach. Jed­nak w Mona­chium, kra­wiec nazwi­skiem Popp, który wyna­jął Hitle­rowi nie­wielki pokój, wspo­mi­nał o kar­teczce przy­cze­pio­nej do wez­gło­wia łóżka jego loka­tora:

Swo­bod­nie, z otwar­tym ser­cem cze­kamy na cie­bie.

Pełni wiary i gotowi do dzia­ła­nia,

Cze­kamy na cie­bie z rado­ścią.

Wielka nie­miecka ojczy­zno, pozdra­wiamy cię.

W Mona­chium Hitler miesz­kał przy Schle­is­she­imer­strasse, nie­da­leko od numeru 106, gdzie w ano­ni­mo­wo­ści rezy­do­wał inny zapa­lony miło­śnik ksią­żek nazwi­skiem Mayer. Jego praw­dziwe nazwi­sko brzmiało Wła­di­mir Iljicz Ulja­now, póź­niej zmie­nione na Lenin.

Iro­nia nad iro­niami: Hitler i Lenin spa­ce­ro­wali tymi samymi wąskimi ulicz­kami nie zna­jąc się nawza­jem i nawet nie śniąc, iż ich dok­tryny któ­re­goś dnia zde­rzą się w naj­więk­szej z wojen w histo­rii.

Pod nume­rem 34 Hitler spę­dził setki godzin malu­jąc i czy­ta­jąc, ni­gdy nie przyj­mu­jąc przy tym żad­nych gości. Podob­nie jak w Wied­niu, żył niczym pustel­nik, roz­my­śla­jąc o oca­le­niu zachod­niej cywi­li­za­cji. W tym samym cza­sie Lenin snuł plany jej znisz­cze­nia.

1 sierp­nia 1914 roku, życie Hitlera wypeł­nione książ­kami, sztuką i samot­no­ścią, nagle roz­sy­pało się na kawałki. Bez naj­mniej­szego waha­nia porzu­cił sztukę i naukę i, niczym czło­wiek dotknięty para­li­żem, który, cudow­nie ule­czony odrzuca kule, cisnął precz wszystko, co wią­zało się z jego ówcze­snym cywil­nym życiem.

„Móc wresz­cie dowieść przed obli­czem Boga szcze­ro­ści mych prze­ko­nań było praw­dzi­wym bło­go­sła­wień­stwem. Byłem pewien, że kiedy nadej­dzie wła­ściwy moment, wewnętrzny głos wskaże mi drogę.”

W opi­nii Hitlera, wojna miała wszystko poukła­dać. W walce będzie się liczył wyłącz­nie cha­rak­ter. „Kiedy obaj idą do woj­ska, pre­zes zarządu jest na rów­nej sto­pie z psim fry­zje­rem.” Chciwy i małost­kowy świat bur­żu­azji, któ­rym tak bar­dzo gar­dził, zosta­nie zmie­ciony. „Dla mnie było to wyba­wie­niem. Nie wsty­dzę się dziś powie­dzieć: padłem na kolana i dzię­ko­wa­łem Bogu.”

Miliony Euro­pej­czy­ków w całej Euro­pie czuło się dokład­nie tak samo. „Na Ber­lin!”, krzy­czeli Fran­cuzi. „Na Paryż!”, skan­do­wali Niemcy. W owych dniach pod­sy­ca­nego patrio­ty­zmu pod­nie­ce­nie się­gnęło zenitu zarówno wśród robot­ni­ków, jak i chło­pów. Ale w przy­padku Hitlera było to coś wię­cej niż zwy­kły zalew emo­cji; był to praw­dziwy wybuch prze­ko­na­nia, iż naród nie­miecki, sztucz­nie podzie­lony na Niem­ców i Austria­ków, zosta­nie zjed­no­czony przy­naj­mniej przez wojnę.

W nor­mal­nych warun­kach Hitler ni­gdy nie powi­nien zostać żoł­nie­rzem. Przez wiele lat cier­piał na gruź­licę, a jesz­cze kilka mie­sięcy przed wybu­chem wojny, 5 lutego 1914 roku, gdy zgło­sił się do służby woj­sko­wej, ode­słano go z kwit­kiem: „Nie nadaje się do służby woj­sko­wej lub pomoc­ni­czej. Zbyt słaby. Odmowa.”