Tarot. Systemy wróżebne ebook

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Spis treści

Spis ilustracji

Wprowadzenie

Na granicy poznania

Wróżbiarstwo jako usługa

Wróżbiarskie błędy i przesądy

Wróżenie

Dwa sposoby odwracania kart

Trzy karty

Jak się uczyć tarota?

Wróżebne rozkłady tarota

Podkowa

Okno

Sztych

Co w trawie piszczy?

Dwa sposoby odwracania karty leżącej poziomo w Kłódce

Kłódka. Czytanie karty leżącej w poprzek

Co w sercu pika?

Randka

Zakręt życiowy

Dwie drogi

Zapora

Bibliografia

Taroteka XXIII

W serii Taroteka XXIII

Nawigacja

Okładka

Strona tytułowa

Spis treści

Wprowadzenie

Bibliografia

Spis ilustracji

Rys. 1. Dwa sposoby odwracania kart

Rys. 2. Trzy karty

Rys. 3. Podkowa

Rys. 4. Okno

Rys. 5. Sztych

Rys. 6. Co w trawie piszczy?

Rys. 7. Dwa sposoby odwracania karty leżącej poziomo w Kłódce

Rys. 8. Kłódka. Czytanie karty leżącej w poprzek

Rys. 9. Co w sercu pika?

Rys. 10. Randka

Rys. 11. Zakręt życiowy

Rys. 12. Dwie drogi

Rys. 13. Zapora

Wprowadzenie

Podobnie jak inne techniki przepowiadania przyszłości kartomancja budziła i wciąż jeszcze budzi wątpliwości natury moralnej, religijnej i duchowej. Dotyczy to zwłaszcza wróżbiarstwa z użyciem tarota, którego karty obrosły czarną legendą. Towarzyszy ona tarotowi niemal od początku jego istnienia, już bowiem w drugiej połowie XV wieku zakonny brat Johannes nazwał go „biblią szatana”, słusznie dostrzegając, że stanowi on symbolowy zapis jakiejś duchowej wiedzy i przypisując ją księciu ciemności. Nie pomogło tarotowi również to, że jako system wiążący mistyczne i ezoteryczne nauki kabały z magiczną praktyką dywinacji (wróżenia), stał się w XIX wieku ważną — by nie powiedzieć najważniejszą — częścią okultystycznej tradycji Zachodu. Do fuzji tarota i kabały musiało jednak dojść wcześniej, co najmniej w XVII stuleciu, o czym świadczy fakt, że już wówczas francuskie wróżki nazywane były kabalarkami. Efekt tego był taki, że do czartowskiego kotła wrzucono nie tylko tarota; znalazła się w nim również kabała kojarzona głównie z kartomancją. Oto czemu do dziś mówi się „stawiać” lub „kłaść kabałę” w znaczeniu „wróżyć kartami”, a ich widok wzbudza u wielu zabobonny lęk.

„Dość łatwo domyślić się, dlaczego sztuka wróżenia wiąże się w wyobraźni ludowej z paktem diabelskim” — stara się wyjaśnić ten fenomen katolicki pisarz, Denis de Rougemont, autor książki Udział diabła. „Wróżbita to ten, kto zarazem pada jego ofiarą i czerpie zeń korzyści. Za cenę czystości swej duszy uzyskuje niezwykłe moce, których źródło znajdować się może — zgodnie z potocznym odczuciem — tylko w królestwie podziemnym. Jest to hołd, jaki mimo woli — i, można by rzec, instynktownie — składa się anielskiej wiedzy Szatana. I istotnie jedno z jego imion, Pyton, oznacza Jasnowidza, a hebrajski wyraz „VB”, jakim się go określa — ducha zstępującego światła, dar proroctwa i magii. Ale utożsamienie jasnowidzenia jako takiego z tą mocą diabelską jest pomyłką, którą sam Diabeł starannie podtrzymuje w naszych umysłach. Gdyż przepowiadanie przyszłości nie jest samo w sobie czymś złym, wręcz przeciwnie. Biblia potępia jego nadużywanie, tak jak potępia prostytucję, wychwalając zarazem rozkosz zmysłów w najpiękniejszej ze swoich Pieśni (Pieśni nad Pieśniami — uwaga J.W.S). Sam Bóg nieustannie zsyła prorocze sny na tych, którzy go kochają, od Daniela po Jana z Patmos (autora Apokalipsy — uwaga J.W.S). A o narodzinach Chrystusa pierwsi dowiedzieli się i wyruszyli, aby mu oddać cześć, Magowie. Próżne byłoby negowanie pewnych faktów pod pretekstem, że nie potrafimy ich jeszcze wytłumaczyć: stoliki wirują, karty mówią, myśli przekazuje się bez słów. Świat jest pełen znaków, które przeznaczone są właśnie dla nas. Dlaczego zamykać uszy na to, co chcą nam powiedzieć?”

Tak otwarte — jak na chrześcijańskiego myśliciela — podejście do problemu dywinacji nie jest przez wszystkich akceptowane. Nic dziwnego, Biblia pełna jest wypowiedzi zakazujących uprawiania magii i wróżbiarstwa, ci zaś, którzy to czynią, porównywani są do bałwochwalców oddających hołd bożkom. Tych ostrzegawczych słów nie wolno lekceważyć, nawet jeśli traktujemy je z przymrużeniem oka. Widzieć w nich raczej trzeba przestrogę, uzmysławiającą temu, kto zajmuje się dywinacją, że wróżenie nie jest czynnością moralnie i duchowo obojętną. „W rękach człowieka niegodziwego tarot może stać się straszliwym narzędziem”- stwierdził swego czasu założyciel Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku, Samuel Liddell MacGregor Mathers (1854-1918). Miał rację. Nie narzędzie jest przecież winne temu, co z nim ludzie robią, lecz ci, którzy go używają.

Miast tedy zwalać winę na szatana, bądź lekkomyślnie negować „ciemną stronę mocy”, mądrzej jest przyjąć postawę odpowiedzialności za to co się czyni. Być świadomym, że wróżbitę obowiązuje zasada primum non nocere (po pierwsze, nie szkodzić). To zaś oznacza, że praktykując kartomancję należy trzymać się pewnych, określonych rygorów postępowania. Karty owszem, „mówią”, wróżbita ma chwile jasnowidzenia i przebłyski zadziwiającej intuicji, jednakże filtrem wróżebnego przekazu zawsze powinny być rozum i serce. „Światło Nieskończonego nie ma formy i przybiera kształt — dobry i zły — tylko w odbiorcy, stając się błogosławieństwem lub przekleństwem” — powiedział kiedyś rabi Nachman z Bracławia (1772-1810). Parafrazując tę wypowiedź, można rzec, iż wszystko to, co „mówią” karty oraz to, co jawi się w umyśle wróżącego, samo w sobie nie jest jeszcze ani dobre, ani złe i dopiero przekształcone w słowny przekaz zyskuje jeden z tych dwóch przymiotów. Słowo ma potężną moc. Może służyć temu, by wskazać komuś sposób rozwiązania problemów, warunkując to jego wolnym wyborem. Ale też może sprokurować mu przyszłość poprzez wszczepienie w umysł takiej sugestii, która działa jak samo się spełniająca przepowiednia.

Na granicy poznania

Dotykamy tu natury tarota, a dokładniej jego duchowych korzeni osadzonych w mistycznej i ezoterycznej kabale, z której się przecież wywodzi. Kabała uczy, że człowiek jest tą, obdarzoną wolną wolą istotą, poprzez którą przebiega napięcie między światem materii a światem ducha. Ten pierwszy świat (zwany w kabale światem czynienia) jest kosmosem, w którym obowiązuje żelazne prawo przyczyny i skutku (w hinduizmie nazywa się go prawem karmy) ukierunkowujące ciąg zdarzeń i wytyczające granice ich realizacji. Dominuje w nim to, co „być musi”, na co mamy niewielki wpływ, gdyż rzeczy dzieją się niezależnie od naszych chęci i pragnień. Czy chcę, czy nie słońce wschodzi na wschodzie, nastaje dzień i mój organizm budzi się ze snu, zaś to, że pokłóciłem się z sąsiadką, sprawia, że od kilku dni nie mówimy sobie „dzień dobry” i niezbyt przyjaźnie na siebie patrzymy. O ile jednak nie mogę sprawić, by słońce wschodziło na zachodzie, to przecież mogę dokonać zmiany w tym drugim przypadku, przepraszając sąsiadkę i prosząc o wybaczenie za niestosowne zachowanie. Jej reakcja może być różnoraka — może te przeprosiny przyjąć albo je odrzucić. Mamy więc nową przyczynę (przeprosiny) i jej co najmniej dwa skutki (przyjęcie przeprosin, ich odrzucenie). Nic nie jest już jednoznaczne, wektory zdarzeń biegną w dwóch kierunkach. W ten oto sposób oboje oddziałujemy na świat możliwości. Jest to kosmos wielorakich skutków danej przyczyny, których tor — w przypadku człowieka — wytyczają akty jego wolnej woli.

Jego najniższą, najbliższą nam sferę kabała nazywa światem formowania, a okultyzm światem astralnym (astralem). Jest on kosmosem ludzkich umysłów, w którym formują się najrozmaitsze idee, postanowienia, decyzje, wyobrażenia itp. Kryje się w nim potencjalna wielość możliwości działania w świecie materii. Poprzez ludzkie umysły sprzęga on świat materii z wyższymi, duchowymi poziomami świata możliwości. Na ich najwyższym poziomie są „zapisane”, a dokładniej istnieją w swej potencjalnej postaci, wszystkie możliwe wybory jakie jesteśmy w stanie podjąć.