Rozdarte serce ebook i audiobook

MAJA SZANECKA-ŻOŁDAK

ROZDARTE SERCE

@lindcopl

e-mail: [email protected]

Tytuł oryginału: Rozdarte serce

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej część nie może być przedrukowywana

ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana

w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody

Wydawnictwa Lind & Co Polska sp. z o.o.

Ten e-book jest zgodny z wymogami

Europejskiego Aktu o Dostępności (EAA)

Wydanie I, 2026

Opracowanie redakcyjne: Anna Kuciejewska Blue Moon

Projekt okładki: Daniel Rusiłowicz

(Grafiki na okładce częściowo wygenerowane przy użyciu AI)

Copyright © dla tej edycji:

Wydawnictwo Lind & Co Polska sp. z o.o., Gdańsk, 2026

ISBN 978-83-68927-25-2

Rozdział 1

Ola

Dzień, w którym rodzice zdecydowali, że będziemy mieli psa, był ekscytujący. Wcześniej mieliśmy buldoga francuskiego, bardzo starego i uroczego, ale z racji wieku nie mogłam już z nim spacerować. Wszystko go bolało i dużo spał, jednak odnosiłam wrażenie, że zawsze mnie słuchał. Lubiłam leżeć z nim i gładzić po aksamitnym futerku. Nawet jego pierdy i chrapanie mi nie przeszkadzały. Pewnie dlatego właśnie, kiedy odszedł, okazało się, że zapragnęłam drugiego, takiego samego jak on.

Widziałam w sobie całą masę wad. Byłam też najstarsza spośród rodzeństwa i skończyłam już szkołę podstawową. Czekałam tylko na wyniki testu ósmoklasisty, przez co odczuwałam ogromną presję. Mój tata był perfekcjonistą i tego samego wymagał ode mnie.

Ojciec pracował w banku, ale nie jako zwykły sprzedawca kredytów, a kierownik. I ta funkcja tak mocno weszła mu w krew, że stresowała nie tylko jego, ale i nas.

Moja mama, która zarządzała domem pod czujnym okiem taty, miała tyle obowiązków na głowie, że głowa mała. Mozolnie wykonywała swoje zadania, ale miała też czas dla siebie – w końcu trzeba iść z duchem czasu. Każdy powinien mieć swoją przestrzeń prywatną. Jak to mawiał ojciec – do wszystkiego trzeba dorosnąć. Mama była zapaloną ogrodniczką. Czy to może być hobby? Pewnie, i to jeszcze jakie! Mama posiadała specjalny pokój, gdzie zimą hodowała nasiona, które pod jej czujnym okiem, precyzyjnym oświetleniem i z odpowiednim nawodnieniem kiełkowały niczym maleństwa w żłobku. Potem, wraz z nadejściem wiosny, drżącymi rękoma wsadzała je do ziemi i tak rozpoczynała mozolną pracę nad obfitością plonów. Od niedawna, poza warzywami i owocami, uprawiała także rośliny ozdobne. Jej hobby zaczęło się rozrastać, więc żeby tata nie narzekał, że nasz dom przypomina palmiarnię, mama postanowiła wydawać rośliny ozdobne. W szczególności przypodobała sobie róże pustyni. Pięknie kwitną i są bardzo wytrzymałe. Nie wnikałam, dlaczego ją tak urzekły, ale w domu mieliśmy już całkiem pokaźne stado maluchów, które w przyszłości miały prezentować piękne kwiaty.

Kolejnym zajęciem mamy było moje młodsze rodzeństwo. Brat – upierdliwy i smrodliwy – zawsze wtykał nos w nie swoje sprawy. Na imię mu Tomek – był fanem gier, marzył o karierze piłkarza, ale najchętniej ćwiczył swoje umiejętności nie na boisku, tylko na wirtualnej murawie gry FIFA, o którą co roku prosił rodziców. Nie wiem, dlaczego uważał, że koniecznie co roku musiał dostać nową część. Uwielbiał też spacery po lesie. Odkrył jego uroki, kiedy tata dał mu miesięczny szlaban na konsolę do gier. Wtedy był okropny, chodził za każdym i narzekał, jak strasznie się nudzi.

Nie pamiętam już, co przeskrobał, jednak tata był z natury bardzo surowy, więc lepiej go nie irytować. Podobno właśnie wtedy mój brat znalazł kolegę, w co wątpiłam, bo nie dało się go znieść. Ów kolega pokazał mu uroki lasu, zaczął uczyć wielu rzeczy i powiedział, że w naszym lesie mogą żyć wilki, czym Tomek bardzo się podekscytował. Moim zdaniem z nudów zaczął czytać książki o lesie i odkrywać jego tajniki. A wilki? Cóż, sam je sobie wymyślił. Niedawno nawet próbował namówić tatę na zakup jakichś kamer, aby móc je zamontować w lesie i podpatrywać nocne życie zwierzaków.

Najmłodsza z naszej trójki była Weronika. Miała pięć lat i żyła w swoim świecie wróżek. Marzyła, by zostać elfem i żyć blisko Świętego Mikołaja. Nawet podczas posiłków nie mogła usiedzieć na miejscu. Była chyba najbardziej uroczą osobą w naszej rodzinie.

Jeśli chodzi o mnie, to poza wymarzoną szkołą byłam zwykłą piętnastolatką, którą życie zaskakiwało na każdym kroku. Nie miałam prawdziwej przyjaciółki ani nawet kandydatki na taką. W zasadzie to w mojej klasie nie było fajnych dziewczyn. Miałam co prawda koleżanki, ale prawdziwej przyjaciółki niestety brakowało – takiej, której mogłabym powierzyć swoje tajemnice. Niektóre dziewczyny lubiłam bardziej, inne mniej, ale liczyłam na to, że w technikum, do którego się wybierałam, znajdę osobę, przy której czułabym się swobodnie i wyśmienicie. Jeśli chodzi o chłopaków, to w większości były to dzieciaki. Czasami miałam wrażenie, że biologia zamroziła ich na umysłowym poziomie mojego młodszego brata. Byli jak dziesięciolatki – infantylni i durni. Gdybym miała taką możliwość, to chciałabym mieć dojrzałego i mądrego chłopaka. Czasami dochodziłam do wniosku, że o takim marzę częściej niż o przyjaciółce, jednak – znając mojego ojca – nigdy w życiu nie zgodziłby się, żebym z kimś się związała, tak więc pomysł związku najpewniej zostałby zduszony w zarodku. Tata przepędziłby każdego, bo według niego nadal byłam mała. Piętnaście lat to najgorszy wiek, bo dzieciaki w jego mniemaniu były za mało pilnowane, a on postanowił, że nie popełni tego błędu.

Co do psa – nadal pozostawał w sferze marzeń. Tata nie chciał już buldoga. Tomek walczył o owczarka niemieckiego, mama wolałaby małego, który nie zostawia sierści, a Werka z kolei chciała kotka. Tak czy siak, ostateczną decyzję podjąć miał ojciec – głowa rodziny. Taka decyzja też w końcu zapadła. Mój tatuś postanowił kupić border terriera. Nie miałam pojęcia, czym się kierował, ale w domu pojawiła się mała wydra.

Rozdział 2

Nela

W końcu nadszedł dzień, kiedy kupiliśmy Nelę. Była przesłodka i od razu skradła moje serce. Bardzo chciałam z nią spać, ale tata, jak to człowiek twardo stąpający po ziemi, powiedział, że pies ma swoje miejsce i nie życzy sobie, żeby spał w czyimkolwiek łóżku. Z tatą najciężej się było dogadać – zawsze uważał, że ma rację, a nawet jeśli jej nie miał, to nie przyznawał się do błędu, tylko odwracał sytuację tak, żeby wyszło na jego korzyść. Wiedziałam też, że mimo iż zgodził się na psa, to nie był zapalony do tego pomysłu tak jak mama. Dlatego też rozumiałam, że muszę jak najszybciej nauczyć pieska posłuszeństwa i czystości. Dobrze, że akurat było lato i nie musiałam chodzić do szkoły, w dodatku czekałam na wyniki rekrutacji do wymarzonego technikum weterynaryjnego. To jedyne miejsce, w którym siebie widziałam, ale zdaniem taty zbyt daleko od domu, przez co musiałabym mieszkać w bursie, a to by mi się nie podobało. Dlatego, zgodnie z jego sugestią, dokumenty złożyłam również do liceum.

Nela okazała się psotnym szczeniakiem, ale bardzo rozkosznym. Lubiła wyciągać różne rzeczy, a gdy pewnego razu zabrała moje słuchawki, musiałam ją gonić po całym domu, żeby wydrzeć jej zdobycz. Dla niej to niezła zabawa, ale na moje nieszczęście tata wszedł w najgorszym momencie.

– Nie możesz pozwolić, żeby kradła ci rzeczy – rzucił niby mimochodem, jednak spoglądał karcąco. Ojciec ostatnio działał mi coraz bardziej na nerwy.

– Przecież jej tego nie daję – odpowiedziałam, starając się zachować spokój. Z tatą nie warto się kłócić.

– To, że jest mała, nie znaczy, że można jej pozwolić na wszystko – skwitował w momencie, w którym Nela mnie podgryzła i jej małe, ostre jak igiełki zęby boleśnie mnie zraniły.

– Nie pozwalaj jej na takie podgryzanie. Dorośnie i stanie się to normą – ostrzegał mnie ojciec.

– Tato, ja wiem, jak sobie z nią poradzić. Poza tym, wciąż mnie strofujesz, chociaż nie jestem już małą dziewczynką – powiedziałam stanowczo.

– Doprawdy? Bo zachowujesz się inaczej – odrzekł tata, wgryzając się w jabłko, a ja poczułam, jak zalewa mnie fala gorąca.

Zgarnęłam małą i trzasnęłam drzwiami, co też zostało skomentowane przez ojca. Czasami miałam wrażenie, że oszaleję w tym domu.

***

Był pierwszy, słoneczny dzień wakacji. Mieliśmy wyjątkowo deszczowe lato przez większość czasu. Tata wyjechał na dwa dni na konferencję, a mama była zajęta swoim ogródkiem. Ja miałam zająć się siostrą, ale wpadłam na pomysł spaceru z Nelą. Tomek zaraz do nas dołączył.

– Idę z wami – powiedział.

– Tylko nie bierz piłki – poleciłam mu.

– Wezmę rower. Pokażę wam, jak się poruszać po lesie. Jestem ekspertem – odparł, pokazując na siebie kciukami. Przewróciłam oczami, bo to była druga najbardziej wkurzająca osoba w naszej rodzinie.

– Ja też chcę rower. – Werka podskakiwała, klaszcząc w ręce.

– Nie idziemy na typowy spacer, tylko planuję wejść z nią do lasu – powiedziałam władczo.

– Przecież tata zakazał – zauważył Tomek.

– A widzisz go tu gdzieś? – spytałam.

– No nie – odparł mój brat.

– No właśnie, więc albo idziecie ze mną i mnie słuchacie, albo zostajecie w domu. Jestem pewna, że mama chętnie przyjmie pomoc w pieleniu ogródka. Mogę to wam załatwić.

– Ale wredna jesteś – warknął Tomek, ale i tak chciał iść.

Wyruszyliśmy w końcu i, sama nie wiem dlaczego, ale już za progiem moje rodzeństwo stało się irytujące. Weronika zaczęła narzekać, że przez upał aż bolą ją nóżki. Tomek za to musiał kopnąć każdy kamień, jaki napotkał, przez co Nela mnie nie słuchała, tylko co chwilę się rozpraszała. A chciałam nauczyć ją chodzenia przy nodze.

– Przestaniesz się tak zachowywać?! – wykrzyknęłam do brata.

– Jak? – spytał zdziwiony.

– Kopać wszystko jak poparzony. A ty nie marudź, Werka – odparłam.

– Jedyna maruda to ty, puść Nelę do mnie! – odgryzł się Tomek.

– Nie, bo się zgubi – odpowiedziałam.

– Złapię ją, nie odpinaj jej smyczy – odpowiedział Tomek i odbiegł kawałek przed nas, rozkładając ręce, jakby czekał, aż psiak wpadnie mu w objęcia.

Niechętnie zgodziłam się, rozglądając, czy na jedynej wiejskiej drodze nie nadjeżdża żaden samochód i puściłam Nelę. Początkowo mała nie wiedziała, co robić, ale kiedy Tomek zaczął ją wołać i klepać się po kolanach, pobiegła w jego stronę. Myślę, że się do nas przyzwyczaiła; w końcu była z nami już dwa tygodnie.

– Dobry piesek! – Tomek zaczął ją pieścić.

Poczułam zazdrość, bo to ze mną miała się związać, więc podbiegłam i pociągnęłam ją do siebie.

– Co robisz? – zapytał Tomek.

– Idziemy do lasu – rozkazałam. Wiedziałam, że tam natura zaoferuje jej mnogość zapachów i pokocha mnie jak nikogo innego.

– Nie możemy iść sami do lasu z psem. Tata zakazał – zaprotestował Tomek.

Co by nie mówić, tata dobrze go wyszkolił. Robił wszystko, co mu kazał. Taka mała kopia ojca.

– Ja nie chcę do lasu – rozpłakała się Weronika.

– Nie rycz, pójdziemy tylko na chwilę i nie wejdziemy zbyt głęboko. Nauczymy ją przychodzenia do nas. Będzie fajnie i to będzie nasza tajemnica, ok? – przekonywałam Weronikę.

– Sam nie wiem – zawahał się Tomek.

– Wera, a ty umiesz dotrzymać tajemnicy? – spytałam.

– Tak, ale boję się – odparła.

– Będę cały czas przy tobie. Spokojnie, nic złego się nie stanie – zapewniłam ją.

Weszliśmy w las i z ochotą odpięłam naszego psiaka. Mała podrygiwała i podskakiwała, co chwilę przystając, żeby powąchać to kępkę trawy, to znów lichy kwiatek wyrastający samotnie wśród majestatycznych drzew. Werka, podobnie jak nasza mama, bała się lasu, mogła być w jego pobliżu, ale nie znosiła wchodzić w głąb. Dlatego też, żeby nie zaczęła płakać, stanęliśmy blisko drogi. To ją trochę uspokoiło i zapomniała, że zanurzamy się głębiej w las. Tomek przyniósł patyk, którym rzucił do Neli.

– Przynieś! Aport! – krzyknął do psa.

– Ale ty głupi jesteś. Najpierw nauczmy ją przychodzić do nas, a później dopiero aportować. Przytrzymaj ją – poleciłam.

– Dlaczego ty? – spytał Tomek.

– Bo jestem najstarsza – ucięłam.

Nie czekałam na jego protesty; młodszy brat potrafi być niezłym utrapieniem. Pobiegłam za drzewa i przycupnęłam, po czym zaczęłam wołać małą. Widziałam, jak gna przez las w moją stronę. Już miałam ją złapać, kiedy niedaleko nas zaszeleściły krzewy, a pozostałe odgłosy zwiastowały dzika. Serce podeszło mi do gardła. Zdołałam tylko zawołać do Tomka, żeby zabrał Weronikę, która zdążyła się rozpłakać. Ja chciałam szybko zapiąć Neli smycz, ale nie mogłam jej nigdzie zlokalizować.

– Nela! Do mnie, nie chowaj się! – krzyknęłam i czym prędzej pobiegłam do brata.

– Mała przybiegła do was? – zapytałam przestraszona.

– Nie. Słyszałaś tego dzika? – odpowiedział Tomek ze strachem w głosie.

– Tak, ale pies nie wrócił. Nie złapałam jej.

– Zgubiłaś ją?

– Nie zgubiłam, tylko mi uciekła – wyjaśniłam zestresowana.

– Podobno takim znawcą jesteś. To twoja wina – zakończył Tomek gorzko, a ja faktycznie poczułam się winna.

Byłam zazdrosna i zła, że nie jestem tak ważna, jakbym sobie tego życzyła, a teraz nie wiem, gdzie Nela pobiegła. Chciałam, żeby tylko ktoś przyznał, że jestem w czymś dobra.

– Dokąd idziesz? – zawołałam za Tomkiem, który oddalał się z Weroniką.

– Idę po mamę, a ty zacznij jej szukać – burknął do mnie.

DALSZA CZĘŚĆ DOSTĘPNA W WERSJI PEŁNEJ

Spis treści

Rozdział 1

Ola

Rozdział 2

Nela

Rozdział 3

Ukari

Rozdział 4

Ola

Rozdział 5

Ukari

Rozdział 6

Ola

Rozdział 7

Ola

Rozdział 8

Ola

Rozdział 9

Ukari

Rozdział 10

Ola

Rozdział 11

Ola

Rozdział 12

Ukari

Rozdział 13

Ola

Rozdział 14

Ola

Rozdział 15

Ukari

Rozdział 16

Ola

Rozdział 17

Ukari

Rozdział 18

Ola

Rozdział 19

Ola

Rozdział 20

Ukari

Rozdział 21

Ola

Rozdział 22

Ukari

Rozdział 23

Ola

Rozdział 24

Ola

Rozdział 25

Ukari

Rozdział 26

Ola

Rozdział 27

Ukari

Rozdział 28

Ola

Rozdział 29

Ola

Rozdział 30

Ukari

Rozdział 31

Ola

Rozdział 32

Ukari

Rozdział 33

Ola

Rozdział 34

Ukari

Rozdział 35

Ola