Wydawca: Akurat Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 236 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Audiobooka posłuchasz na:

tablecie MP3
smartfonie MP3
komputerze MP3
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Pobierz fragment dostosowany na:

Posłuchaj fragmentu audiobooka Czas: 5 godz. 31 min Lektor: Laura Breszka

Opis ebooka Podejrzany - Paulina Świst

To nie żarty, to nie przelewki, tu się dzieje, i to jak!

W roku 2014 Daniel Wyrwa był jeszcze żołnierzem 6. Batalionu Powietrzno-Desantowego w Gliwicach, a Maria Zimnicka – dobrze zapowiadającą się aplikantką adwokacką. Daniel, delikatnie mówiąc, nie miał dobrej reputacji. Wszyscy – poza Marią – wiedzieli o jego problemach z prawem, z narkotykami, ze skłonnością do przemocy i do maczania palców w nielegalnych przedsięwzięciach, ale przecież miłość nie wybiera… Maria urodziła córeczkę, Daniel wylądował na odwyku, Maria wyszła za mąż za kolegę z dzieciństwa, a potem… Potem zrobiło się szybko, ostro, groźnie, błyskotliwie, zaskakująco i wciągająco.

Fani Pauliny Świst dostaną więcej, niż oczekują, nowi czytelnicy natychmiast sięgną po jej wcześniejsze książki. Gwiazda świeci coraz jaśniej!

Dotychczasowe książki Pauliny Świst: "Propkurator", "Komisarz".

Opinie o ebooku Podejrzany - Paulina Świst

Fragment ebooka Podejrzany - Paulina Świst

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja:Monika Frączak

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta:Maria Śleszyńska, Katarzyna Szajowska

© for the text by Paulina Świst

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2018

Zdjęcia na okładce

© CURAphotography/Shutterstock

© Kira Vasilevski/Shutterstock

ISBN 978-83-287-0966-9

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2018

Bratu, dzięki któremu w wieku siedmiu lat znałam wszystkie kawałki Gunsów, nie znając ani jednego kawałka Majki Jeżowskiej. Znałam cały skład Milanu, nie wiedząc, kto to Barbie i Ken. Wiedziałam, co to spalony. Poznałam, co to życie w stresie z toksycznym sąsiadem i uodporniłam się na mobbing. Nauczyłam się gry w pokera i tego, że nauka kosztuje…

7 marca 2014 roku

Rozejrzałem się po leśnej polanie. Idealna. Pogoda, jak na marzec, też była całkiem niezła. Wrzuciłem bluzę do bagażnika i przeciągnąłem się. Potem zacząłem truchtać w miejscu, stopniowo zwiększając tempo. Parę skipów, kilka skrętów tułowia. Rozgrzałem też ramiona i nadgarstki. Sprzedałem kilkanaście kopów w drzewo. Na koniec przechyliłem parę razy głowę w lewo i prawo. Wyciągnąłem z bagażnika rękawiczki do MMA i ochraniacz na zęby.

– „Siwy” martwi się o swoje białe ząbki. – Usłyszałem głos za plecami. Uśmiechnąłem się i odwróciłem w stronę Przemka.

– Wieczorem mam imprezę. Poza tym jak dociągniesz do moich lat, to się nauczysz, że lepiej zapobiegać niż leczyć.

– Senseju – powiedział Przemek z szyderczym zachwytem i podciągnął dresowe spodnie.

Lubiłem gnojka. Miał dwadzieścia jeden lat i przypominał mnie, kiedy byłem w jego wieku. Doskonale wiedziałem, że jestem za stary, żeby jeszcze się w to bawić. Jednak wizja tego, jak zmieni się moje życie za kilka miesięcy, spowodowała, że zaczynałem wracać do starych nawyków. Złych nawyków. Nie byłem już gówniarzem i doskonale zdawałem sobie sprawę, że znów pakuję się w bagno. Im bardziej to sobie uświadamiałem, tym mocniej brnąłem. Zaczęło się od tego, że zupełnie niepotrzebnie polazłem do jednej z katowickich dyskotek. Spotkałem kumpla z dawnych lat. Zaprosił mnie do stolika i od słowa do słowa, od kreski do kreski wylądowałem na ustawce w środku lasu.

– Nie wygodniej byłoby ci w dresie? – Przemek wymownie popatrzył na moje bojówki.

– Dałbym sobie z nimi radę nawet w kiecce.

– Tak myślisz?

– Krótkiej kiecce w kwiatki.

– To wcale nie jest słaba ekipa… – zaczął Przemek.

– Widać, że wcześniej nie widziałeś go w akcji – wtrącił się Roman, który podszedł do nas i podał mi rękę. – Dobrze, że wróciłeś. Widzisz tego po prawej? – Wskazał głową na kolesi po drugiej stronie polanki. Skrajnie po prawej rozgrzewał się wysoki facet. Góra mięcha.

– No.

– Były mistrz Śląska w boksie. Będzie z nim problem.

– Nie będzie. – Uśmiechnąłem się pewnie i włożyłem do ust ochraniacz, potem włożyłem rękawice i stanąłem w linii z chłopakami.

Popatrzyłem na Romana, który wyszedł na środek i rozmawiał o czymś z równie wielkim kolesiem z drugiej ekipy. Podali sobie ręce. Roman wrócił do nas.

– Dwudziestu na dwudziestu. Bez sprzętu, ale to wiecie. Zasady jak zawsze: nie skakać po głowach, olać leżących i jeśli jakiś cipeusz od nich powie: „basta”, to go nie lejcie. Cały czas w grupie, bark w bark! NAPIERDALAMY! – ryknął. Poczułem uderzenie adrealiny. Dobrze znałem to uczucie. Dobiegliśmy do drugiej ekipy. Na pierwszy strzał poszedł jakiś koleś, który zaplątał się na drodze do byłego mistrza Śląska. Nie wstał. W końcu dopadłem celu. Akurat lał jednego z naszych. Młody chłopak dostał cios, po którym najwyraźniej miał dość, bo usłyszałem, jak zbolałym głosem jęczy: „basta”. Facet zostawił małolata i podniósł głowę. Nie miałem zamiaru go lekceważyć. Wiedziałem, że jeśli trafi mnie pięścią, prawdopodobnie skończę niczym Kojot Wiluś po zderzeniu z pociągiem. Zrobiłem unik, a potem wyprowadziłem potężne, na szczęście celne, kopnięcie prosto w wątrobę. Zamroczyło go. Wiedziałem, że muszę wykorzystać okazję. Błyskawicznie doskoczyłem do niego i zacząłem okładać. Wylądował na ziemi.

– Uważaj! Plecy! – Krzyknął do mnie Przemek.

Odwróciłem się szybko i instynktownie wyjebałem z łokcia chłopakowi, który najwyraźniej chciał mnie wywrócić na ziemię. Rozejrzałem się. Minęło zaledwie kilka minut i już było po wszystkim.

– TORCIDA, TORCIDA! – Usłyszałem za plecami i uśmiechnąłem się szeroko, wyjmując ochraniacz z ust.

***

Zaparkowałam przed hotelem Sevilla i wyszłam na mroźne powietrze. Była trzecia nad ranem. Łukasz zadzwonił o drugiej, rzucił, że mam go odebrać za godzinę i rozłączył się, nie czekając na moją odpowiedź, a potem przestał odbierać telefon. Humorek miałam przez to mocno średni. Nie wiem, jak dałam się namówić na robienie dziś za kierowcę. Obiecałam sobie solennie, że to przedostatni raz. Weszłam do recepcji wściekła jak osa i zapytałam o imprezę sekcji sportów walki. Recepcjonistka zmierzyła mnie takim wzrokiem, że od razu wiedziałam, że chłopaki raczej nie były grzeczne, a mój wygląd zapewne podpowiadał jej, że kłopoty będą jeszcze większe. Patrzyłam z uśmiechem, jak obcina moją mini i czarne skórzane kozaki. Jej aprobaty nie zyskała też skórzana kurtka, kończąca się zaraz pod biustem. W samochodzie miałam płaszcz, ale nie zamierzałam jej o tym informować. Wracałam z imprezy w Katowicach. Party było tematyczne i nosiło nazwę: „Kurwy i księża”. Jakoś nie czułam pociągu do sutanny, więc wybrałam drugą opcję.

– Trzecie piętro – wypluła z pogardą. Wspaniałomyślnie postanowiłam ją zignorować i poszłam w stronę windy.

Nacisnęłam przycisk i gapiłam się w srebrne drzwi. Usłyszałam śmiechy dobiegające z ustawionych za windą foteli. Siedziało tam trzech około dwudziestoletnich chłopaczków. Wyglądali na mocno pijanych. Jeden z nich wstał i chwiejnym krokiem ruszył w moją stronę. Ponownie nacisnęłam przycisk przywołujący windę.

– Idziesz na imprezę? – zagadał, chuchając odorem przetrawionego piwa. To była kropla, która przelała czarę goryczy. Nie wytrzymałam.

– Nie, kurwa, na ryby.

Kumple mojego adoratora wybuchnęli śmiechem, a na jego twarzy zobaczyłam wściekłość. Niedobrze… Znów mój język był szybszy niż głowa.

– Słuchaj, dziwko… – zaczął, łapiąc mnie za ramię. – Zaraz możemy pogadać inaczej.

– Sebek, bądź grzecznym żulem i sprawdź, czy cię nie ma przy automatach. Pani jest ze mną. – Usłyszałam za sobą głęboki głos.

Troglodyta puścił moją rękę, a ja odwróciłam się i uderzyłam prosto w tors jakiegoś faceta. Cofnęłam się i uniosłam wzrok. Przede mną stał blondyn, około sto osiemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu. Miał czarne dżinsy, prawie całkowicie rozpiętą koszulę, która ukazywała naprawdę imponujące mięśnie a na szyi nieśmiertelniki. Na klatce piersiowej widać było tatuaż – wyglądał tak, jakby zajmował większą partię ciała, a na torsie było tylko jego wykończenie. Patrzyłam na niego z otwartą buzią. Stan jego stroju wskazywał na to, że nie był trzeźwy, ale jego spojrzenie całkowicie temu przeczyło.

– Wchodź. – Popchnął mnie lekko w stronę otwartych drzwi windy i wcisnął guzik trzeciego piętra.

– Przepraszam, „Siwy”, nie wiedziałem – jąkał się Sebek, wpatrując się w niego z przestrachem.

***

Impreza nabierała tempa, a ja nie spałem od trzydziestu godzin. Musiałem jakoś się wzmocnić, bo jeszcze chwilka i skończyłbym pod stołem. Zwinąłem się na chwilę i zszedłem na parter. Poszedłem do hotelowego baru i zamówiłem red bulla. Usiadłem w wolnej loży i kiedy barman nie patrzył, wsypałem do szklanki gram amfy. Zamieszałem i błyskawicznie wypiłem. Nagle obok mnie usiadła jakaś „rycząca czterdziecha”.

– Widziałam, co zrobiłeś. Załatwisz mi też takiego drinka?

Popatrzyła na mnie i oblizała usta.

Pięć na dziesięć, oceniłem ją błyskawicznie. Światło było przytłumione, a ja nie widziałem tu zbyt wielu innych opcji. W sumie czemu nie? Zmierzyłem ją wzrokiem.

– A co z tego będę miał?

– Dotrzymam ci towarzystwa. – Oparła rękę o mój tors i powoli zaczęła rozpinać mi guziki koszuli. Była mocno pijana i jeszcze bardziej napalona. Uśmiechnąłem się lekceważąco i odtrąciłem jej rękę.

– Mało.

– Zrobię ci loda. – Przeszła do konkretów.

– Zaczynasz mówić z sensem – rzuciłem, wstając. – Daj mi parę minut.

Ruszyłem w stronę lobby. Towar miałem na górze, a nie zamierzałem ciągnąć jej tam ze sobą. Poszedłem do windy. Stała przed nią naprawdę śliczna dziewczyna. Miała długie blond włosy, wściekłą minę i naciskała guzik z taką energią, jakby zamierzała przepchnąć go na drugą stronę ściany. Kabaretki, mini i kurtka blondynki wskazywały jednoznacznie, czym się zajmuje, ale nie był to dla mnie problem. Błyskawicznie zapomniałem o lasce, którą zostawiłem w barze. Już zmierzałem w jej stronę, kiedy zobaczyłem, jak podchodzi do niej jeden z gówniarzy, których znałem z meczów. Czasem wpadali do Sevilli na dyskotekę. Powiedział coś do blondynki, a ta najwyraźniej mu odpyskowała, bo usłyszałem gromki śmiech jego kumpli. Złapał ją za ramię i zaczął szarpać. Błyskawicznie znalazłem się przy nich.

– Sebek, bądź grzecznym żulem i sprawdź, czy cię nie ma przy automatach. Pani jest ze mną – powiedziałem z pobłażliwym uśmiechem.

Poznał mnie. Czasem warto było grzeszyć szpetną reputacją. Wykorzystałem to, że blondi zapomniała chwilowo języka w gębie, i popchnąłem ją w stronę windy, pakując się za nią.

– Przepraszam, „Siwy”, nie wiedziałem. – Usłyszałem za sobą, ale zignorowałem gnojka.

Drzwi się zamknęły. Obróciłem się do swojej ślicznej znajomej.

– Jesteś nowa? Czemu wchodzisz sama do hotelu? Jeśli nie masz… – zastanowiłem się chwilę nad odpowiednikiem słowa „alfons” – hm… opiekuna, to musisz uprzedzić tego, który cię zamawia, żeby zszedł po ciebie. Inaczej prosisz się o problemy. A tak w ogóle, to kto cię wydzwonił i czemu nic o tym nie wiem?

***

Następny, który bierze mnie za kurwę, pomyślałam z rozbawieniem. Dostrzegałam śmieszną stronę tej sytuacji: co prawda nie szata zdobi człowieka, ale wystarczy jeden rzut oka na twój strój, żeby ktoś błyskawicznie zaklasyfikował cię do określonej kategorii ludzi. Ciekawe, co byś powiedział, cwaniaczku, gdybyś mnie zobaczył w służbowych ciuchach, pomyślałam i postanowiłam, że nie wyprowadzę go z błędu. Niech się czegoś nauczy.

– Przedstawił się jako Łukasz.

– „Zimny”?

Widziałam zdziwienie w jego oczach. Uff, czyli dobrze obstawiłam, że był z tej samej imprezy.

– Nie wiem. Powiedział tylko, jak ma na imię. – Trzymałam się swojej roli.

– Jego akurat bym nie podejrzewał o sprowadzanie tu dziewczyn… – Patrzył mi w oczy, jednocześnie zakładając mi za ucho kosmyk włosów. – Jeszcze pół godziny temu chciał jechać na Mariacką, twierdząc, że straszna tu posucha.

Tak bardzo zagapiłam się w jego jasnoniebieskie tęczówki, że aż podskoczyłam na dźwięk otwierających się drzwi windy.

Widok w holu trzeciego piętra był osobliwy. Grupa mężczyzn dopingowała dwóch facetów, którzy ścigali się w stronę drugiego końca korytarza. Szli na rękach. Uśmiechnęłam się.

– Świry.

– Ten z czarnymi włosami to mój brat. – Blondyn wskazał na faceta, który zdecydowanie wygrywał.

– Z łóżka bym nie wyrzuciła – powiedziałam, patrząc na seksownego bruneta.

– Stary jest. – „Siwy” uśmiechnął się, złośliwie mrużąc oczy. – Łukasz jest w jego wieku, więc też już lekko pachnie chryzantemą.

Wydęłam wargi jak ostatnia idiotka.

– Lubię doświadczonych facetów.

Blondyn wybuchnął śmiechem.

– Co to ma wspólnego z wiekiem?

– Ile masz lat?

– Trzydzieści trzy. Chyba że pytasz o lata doświadczenia… Wtedy dwadzieścia.

Przysunął się do mnie. Popatrzyłam na niego zbaraniała.

– Miałeś trzynaście lat, kiedy…? To się nadaje do prokuratury!

Chwilowo wypadłam ze swej roli, ale naprawdę byłam zszokowana. Znów się roześmiał. Najwyraźniej stanowiłam dla niego zabawne zjawisko.

– Widzę, że koleżanka praworządna. – Złapał mnie w pasie i lekko przyciągnął do siebie. – A ile panienka liczy sobie wiosen?

– Dwadzieścia pięć. To chyba znaczy, że dla mnie też jesteś za stary, co nie? – Uśmiechnęłam się złośliwie.

– Sprawdź – wyszeptał.

To, co jeszcze sekundę temu było dobrą, w zasadzie całkiem niewinną zabawą, nagle się zmieniło. Poczułam przyśpieszone tętno i rumieńce na policzkach.

***

Dziwka, która się rumieni! Niby nic w życiu nie było w stanie mnie już zdziwić, ale zawsze miałem dobry instynkt. Coś mi w niej bardzo, ale to bardzo nie pasowało.

– Zabierz ręce, bo ci przemodeluję tę słodką buźkę. – Usłyszałem zaraz za uchem. „Zimny”.

– Nie bądź zazdrosny. – Uśmiechnąłem się szeroko. – Wiem, że to ty zadzwoniłeś po tę wspaniałą blondynkę, ale miałeś jechać z Radkiem na Mariacką. Ja za to chętnie skorzystam z jej usług.

– Beze mnie cię nie odwiezie. Zapomnij.

– O czym ty mówisz? Nie chodzi mi… – Przerwałem, bo blondynka kopnęła mnie w kostkę. Spojrzałem na nią jak na wariatkę, ale ona nie patrzyła na mnie, tylko na „Zimnego”. Uśmiechnęła się do niego słodko.

– Nie odbierasz telefonu, Łukasz.

– Maryśka. Myślałem o Mariackiej. Nie chciałem ci mówić, bo nie wiedziałem, czy będzie ci się chciało mnie wozić.

„Zimny” był już najebany, ale mimo to zdziwił mnie ton jego głosu. Proszący. Chyba pierwszy raz w życiu taki u niego słyszałem. Czyżby coś ich łączyło? Prokurator i kurwa? Brzmiało jak science fiction.

– Wiesz, że jutro musisz być na chodzie? – zapytała, patrząc na niego uważnie.

Teraz naprawdę coś tu nie grało. Kompletnie nic z tego nie rozumiałem.

– I będę. Jeśli położę się o szóstej, to na dwunastą będę zdrowy.

– Dobrze. – Blondynka się uśmiechnęła. – Mam cztery miejsca. Chris Hemsworth jedzie? – rzuciła, wskazując na mnie.

– Nie – powiedział „Zimny”.

– Chętnie – wypaliłem w tej samej chwili.

„Zimny” spojrzał na mnie i popukał się w czoło.

– Zapomnij.

– Łukasz…

Spojrzała na niego takim wzrokiem, że pokręcił głową i skapitulował.

– Dobra, ale łapy przy sobie. Idę po Radka i Bartiego, zejdź do auta, bo robisz tu sensację. – Wymownie spojrzał na wpatrujących się w nią chłopaków. – Nie pytam, czemu ubrałaś się jak dziwka, ale mam nadzieję, siostrzyczko, że miałaś jakiś racjonalny powód. – „Zimny” odwrócił się do nas plecami, a ja ze zdumienia wybałuszyłem oczy.

***

– Przezabawne – powiedział chłopak, wchodząc za mną do windy.

Jego mina nie wróżyła niczego dobrego, ale jakoś nie umiałam nawet udawać przestraszonej.

– Co? – Zgrywałam głupią.

– Dobrze wiesz, za kogo cię wziąłem, Marysiu.

– Nie wiem. Za kogo? – zapytałam ze złośliwym uśmiechem.

– Skrajna głupota. Gdybyś trafiła na kogoś innego, mógłby ci zrobić krzywdę. Ten idiota na dole miał na to ochotę. Ktoś powinien przełożyć cię przez kolano i wybić z głowy głupie pomysły.

Prychnęłam głośno.

– Spróbuj.

Zaczął bębnić palcami w ścianę windy.

– Nie prowokuj mnie, panno Zimnicka, bo i bez tego ręka mnie świerzbi. Skrajna nieodpowiedzialność – powiedział, a mnie z miejsca trafił szlag. Nie znał mnie nawet dwudziestu minut, a miał zamiar mnie pouczać? Wolne żarty.

– Nawet gdybym była prostytutką, to nie sądzę, żeby w czterogwiazdkowym hotelu, w dwudziestym pierwszym wieku w dużym mieście dziwka była narażona na gwałt w większym stopniu niż każda inna kobieta. Czasy Samoobrony się skończyły. Mam wrażenie, że większość facetów w tym kraju już wie, że nawet prostytutkę można zgwałcić – wygłosiłam płomienną mowę.

Uśmiechnął się cynicznie.

– Mówiłaś, że ile masz lat?

Powiedział to w taki sposób, że od razu poczułam się jak głupia małolata. Niedobrze. Rzadko który facet był w stanie wyprowadzić mnie z równowagi. Słynęłam z niej.

– Wiedziałam, że na górze jest mój brat.

– Najebany.

– Ty chyba też nie najtrzeźwiejszy. – Znów się wkurzyłam. – Koszula ci się rozpięła – dodałam złośliwie.

Chyba dopiero ja mu to uświadomiłam, bo popatrzył ze zdziwieniem na swój ubiór. Zapiął guziki. W tym momencie drzwi windy się otworzyły.

– Tu zniknąłeś. Czekam i czekam… Co z tym drinkiem? – wymruczał rudy wamp w sukience lśniącej od cekinów. W przytłumionym świetle wyglądała na trzydzieści lat. Kiedy podeszła krok bliżej, zobaczyłam naciągniętą twarz i usta pełne botoksu. Teraz obstawiałam, że w rzeczywistości miała co najmniej czterdziestkę i kartę stałego klienta u chirurga plastycznego.

– Doczekała się pani – oznajmiłam wesoło, nie patrząc na chłopaka. – Powiem Łukaszowi, że zmieniłeś zdanie co do Mariackiej.

Nie oglądając się, pomknęłam w stronę wyjścia.

Stanęłam przy samochodzie i wyjęłam swoje „linki”. Nie paliłam nałogowo. W zasadzie tylko na imprezach. Dzisiejszy wieczór był jednak na tyle dziwny, że uznałam, że jest to dobra okazja. Ale facet! – pomyślałam z zachwytem. Nie chodziło tylko o wygląd. Zwłaszcza że nie przepadałam za blondynami. Włosy miał ścięte bardzo krótko, mimo to sprawiały wrażenie wręcz białych. Ale miał coś takiego w ruchach i zachowaniu, że wiedziałam, że nie powinnam się z nim zadawać. Mógłby sobie mnie owinąć wokół palca w pięć sekund. Łukasz by mnie zabił. Jego też. W zasadzie jego najpierw. Poza tym nie miałam najmniejszej ochoty na związek. Właśnie zaczęłam aplikację i musiałam się skupić na pracy i nauce. Ale czemu by sobie nie pomarzyć?

– Nie zmieniłem.

Stanął za mną, a kiedy się odwróciłam, wyjął mi z ręki papierosa i zaciągnął się nim.

– A gdzie ta miła pani? Wróciła do sanatorium?

– Jesteś wyszczekana. Lubię takie.

– Po tej rudej lampucerze widzę, że raczej nie jesteś z tych wybrednych.

Wyjęłam mu z ręki papierosa i się zaciągnęłam. Nie spuszczał wzroku z moich ust.

– Daniel, zapomniałeś kurtki.

Drgnęłam, słysząc męski głos, i popatrzyłam na bruneta, który wcześniej chodził po korytarzu na rękach.

– Dzięki. – Daniel wziął od niego skórzaną kurtkę i włożył ją. – Poznajcie się: moja koleżanka z windy, Marysia, i mój brat Radek.

– Miło mi.

Podałam mu rękę.

– Mnie również. Jesteś siostrą Łukasza, tak? – zapytał Radek, ale nie patrzył na mnie tylko na Daniela. Ostrzegawczo.

***

Mimo iż mój brat wypił niesamowite ilości alkoholu, nadal miał siłę robić minę pod tytułem: „co ty odpierdalasz?”. Nie przejąłem się specjalnie. Przywykłem. Byłem dla niego źródłem wiecznego rozczarowania. To on, mimo naszego dzieciństwa, wyrósł na stróża prawa i porządku. Ja natomiast ani z jednym, ani z drugim nie miałem za wiele wspólnego, i nie chciałem mieć.

– Tak. Gdzie on jest? – Marysia rzuciła papierosa i przydepnęła go kozakiem na niesamowitej szpilce. To tłumaczyło, czemu była niemal mojego wzrostu. Te obcasy miały co najmniej dziesięć centymetrów. Przypomniało mi się porno, które wczoraj oglądałem. Houston, mamy problem!

– Tu. – Głos „Zimnego” błyskawicznie rozgonił moje grzeszne myśli o jego siostrze.

STOP! Nie wpierdolę się w coś takiego nawet dla takiej laski. Niepotrzebny mi jej opętany wściekłością brat prokurator. Zwłaszcza że dobrze go znałem i wiedziałem, że mimo mojej historii nie całkiem świętego bardzo mnie lubił. Wiedziałem to wszystko, ale co z tego? I tak nie zawinąłem się do domu, choć to byłaby najlepsza opcja.

Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy w stronę Katowic. Mimo trzeciej w nocy ludzi było nadal mnóstwo, a miejsc parkingowych wcale.

– Stań tu. – „Zimny” wskazał Marysi miejsce.

– Nie zmieszczę się.

– Wjechałbym tam jelczem z naczepą – rzuciłem usłużnie z tylnego siedzenia.

– Rzecz jasna! Jest coś, w czym nie jesteś absolutnie doskonały, milordzie? – zapytała, odwracając się i patrząc na mnie jak na dupka tysiąclecia.

Westchnąłem głośno, wysiadłem i otworzyłem drzwi kierowcy.

– Zabieraj tyłek.

Marysia spojrzała na brata.

– Wysiadka – rzucił „Zimny” i wszyscy wraz z nim wyszli z auta.

Zaparkowałem bez najmniejszego problemu, po czym oddałem jej kluczyki, puszczając oko.

Nie wytrzymała i pokazała mi środkowy palec.

Korzystając z faktu, że reszta towarzystwa szła sporo przed nami, pozwoliłem sobie zapytać:

– To była propozycja?

– A co? Podobam ci się?

Najwyraźniej starała się mnie wybadać. Uśmiechnąłem się złośliwie.

– Całkiem, całkiem. Proszę pani, grosza bym od pani nie wziął!

– Wieniawa-Długoszowski. – Tym razem to ona zaskoczyła mnie, bezbłędnie odgadując, kogo zacytowałem. – Ale niestety, nie jesteś w moim typie, słodziaku.

He, he. Zapewne.

***

– Kto w takim razie jest w twoim typie, Mario? – zapytał Daniel. Wyraz jego oczu świadczył, że nabija się ze mnie. Oczywiście dałam się sprowokować.

– Lubię brunetów. Powyżej metr dziewięćdziesiąt wzrostu. Z zielonymi oczami… – Bezczelnie wymieniłam wszystkie cechy, których nie posiadał.

– Jak twój brat?

– Tak. Tylko że statecznych, szarmanckich, wiernych i odpowiedzialnych.

– Czyli nie jak twój brat.

Daniel skinął głową w kierunku Łukasza. Na jego szyi zawisła właśnie jakaś panienka. Na oko studentka, więc pewnie młodsza od niego o jakieś piętnaście lat. Ode mnie też co najmniej o trzy. Westchnęłam.

– Łukasz, weź kolegów i chodźcie do Lemona – ekscytowała się małolata. – My tam idziemy z dziewczynami.

Poczułam się, jakbym oglądała kolejny odcinek My Super Sweet 16 na MTV.

– Skąd on je bierze? One wszystkie są takie same! Hodują je gdzieś? – rzuciłam szeptem do Daniela.

– Kiedyś też go o to pytałem. – Zaśmiał się prosto do mojego ucha. – Magia internetu.

Kiedy musnął moje włosy, poczułam dreszcz biegnący wzdłuż kręgosłupa. Pięknie. W tym momencie zobaczyłam, że przygląda nam się Radek.

– Twój brat chyba mnie nie lubi albo mam coś na twarzy – powiedziałam wciąż szeptem.

– Nie sądzę. – Daniel wybuchnął śmiechem. – To policjant. Wszędzie węszy spisek. Pewnie domyśla się, że będą kłopoty. Bo będą, prawda?

Uśmiechnął się krzywo.

– Intuicja mi podpowiada, że lubisz kłopoty. – Znów nie powściągnęłam języka. – Ty też jesteś policjantem? – zapytałam, ignorując jego rękę przesuwającą się po mojej talii.

– A wyglądam?

– Nie. Szczerze mówiąc, wyglądasz na bandziora.

Znów się roześmiał, ale jego oczy pozostały zimne.

– Niby czemu?

– Tatuaż – odpowiedziałam.

Odprężył się.

– Jak obiecasz, że będziesz grzeczna, to pokażę ci kiedyś całość.

Pociągnął mnie za rękę w stronę drzwi do Lemona.

– Obiecuję – powiedziałam i pokazałam mu dwa skrzyżowane palce.

– Tobie naprawdę należy się lanie. Porządne. Na razie ci daruję.

– Łaskawy pan – rzuciłam słodkim tonem, a on znów wybuchnął śmiechem.

***

Usiedliśmy w ogromnej loży. Patrzyłem z uśmiechem, jak Barti i „Zimny” nawijają małolatom jakieś bzdety. Radek wpatrywał się we mnie i siedzącą obok Marysię do chwili, kiedy kolejna koleżanka małolaty „Zimnego” usiadła obok niego. Miała całkiem niezły dekolt i mój brat szybciutko stracił zainteresowanie nami. Bardzo dobrze.

– Będziemy siedzieć i patrzeć na tę integrację pokoleń czy idziesz ze mną do baru? – Podniosłem się, wyciągając rękę w stronę Marii. Pomogłem jej wstać i przepchnęliśmy się w stronę czerwonej wyspy na środku dyskoteki.

– Co dla państwa? – spytał barman, a ja popatrzyłem na dziewczynę.

– Cola – rzuciła smętnie.

– Dla mnie też. Z podwójną wódką.

Zapłaciłem i podałem jej napój.

Chwilę staliśmy w milczeniu. W mojej głowie trybiki obracały się niezwykle szybko i jak zawsze zatrzymały w najbardziej nieodpowiednim miejscu.

– Dasz mi numer? – spytałem, a ona zakrztusiła się colą.

– Po co?

Popatrzyła na mnie takim wzrokiem, jakbym co najmniej zaproponował jej, żeby umyła mi auto. Najwyraźniej nie dotarło do niej, że doskonale widzę, jak na nią działam. Tego, jak ona działa na mnie, wolałem nie rozważać. Gdyby nie była siostrą „Zimnego”, z pewnością już zaciągnąłbym ją w jakieś ustronne miejsce. Zamiast tego włączyłem opcję „siła spokoju” i odpowiedziałem tonem wykładowcy uniwersyteckiego:

– A po co się daje numer? Zadzwonię do ciebie i cię gdzieś zabiorę.

– Nie wiem, czy to najlepszy pomysł. Mój brat nie będzie zachwycony.

Przechyliłem głowę.

– Mówiąc: „nie będzie zachwycony”, masz na myśli, że będzie toczył z ust pianę i żądał mojej głowy na tacy?

– Coś w ten deseń – przyznała z uśmiechem.

– Rozważam to od dwóch godzin i stwierdziłem, że zaryzykuję.

– Dam ci – powiedziała.

Tym razem ja zakrztusiłem się drinkiem.

– Numer dam ci, zboku – wyszeptała mi do ucha, odstawiła szklankę na bar i wyszła na parkiet. Pokręciłem głową z niedowierzaniem, cały czas obserwując jej ruchy. Jednak nie dane mi było długo cieszyć się tą pokazówką. Do baru podszedł „Zimny”.

– Zwijamy się.

Marysia, zobaczywszy go, błyskawicznie do nas podeszła.

– Już? – zapytałem.

– Jest piąta.

Siostra patrzyła na niego z szyderczym uśmiechem.

– A twoja Paris Hilton?

– Przegięła z piciem i wsadziłem ją do taksówki. Tamte dwie zostały z Bartim i Radkiem, ale na nich raczej nie będziemy czekać. Mam niejasne wrażenie, że będą dziś spali w akademiku.

– Okej – westchnęła Marysia. Spojrzała na mnie. – Podrzucić cię gdzieś czy zostajesz?

– Jedziesz przez Gliwice?

Nie powstrzymałem się, choć wiedziałem, że rozsądniej byłoby powiedzieć, że zostaję do końca. Wyrwać jakąś pannę i zapomnieć o Marii Zimnickiej.

Uśmiechnęła się.

– Mogę jechać.

W czasie drogi niewiele rozmawialiśmy. Widziałam, że Marysia co chwilę zerka na „Zimnego”, który przyłożył głowę do szyby.

Nie daj się wrobić, pomyślałem, widząc, że zastanawia się, czy do mnie zagadać. Byłem na trzysta procent przekonany, że Łukasz wcale nie śpi.

– No więc skoro nie jesteś ani policjantem, ani bandytą, to co robisz na co dzień?

Nasze spojrzenia spotkały się w lusterku.

– Jestem żołnierzem – odparłem, ignorując to, co krzyczało mi w głowie: że za chwilę nie będę, bo jakiś głupi chuj wprowadził ograniczenie do dwunastu lat służby, a ja nie miałem żadnego pomysłu, co zrobić ze sobą dalej.

– O kutwa. Bezapelacyjnie przepadnę.

Zrobiła minę zakochanej małolaty i zatrzepotała rzęsami.

– Dlaczego?

Znów mnie rozbawiła.

– Wiesz, jak jest… Za mundurem… i tak dalej.

Nasze spojrzenia znów spotkały się w lusterku. Uśmiechnąłem się i przyłożyłem palec do ust, wskazując głową na „Zimnego”. Zrozumiała. Powiedziałem jej, gdzie ma jechać. Zebrałem się w sobie. Dość mam, kurwa, problemów. Niepotrzebna mi siostra kolegi, który na dodatek jest prokuratorem. Gdyby się o tym dowiedzieli niektórzy moi znajomi, miałbym przejebane. Przed domem podziękowałem i wysiadłem z samochodu. Wsadziłem ręce w kieszenie dżinsów i stałem, patrząc na jej auto. Przez chwilę nic się nie działo, a potem wrzuciła wsteczny, cofnęła i zatrzymała się obok mnie. Otworzyła szybę i popatrzyła na mnie z łobuzerskim uśmiechem.

– Sześć dziewięć sześć dziewięć jeden dwa sześć sześć dziewięć – powiedziała.

Wyszczerzyłem zęby.

– Sześć dziewięć, mówisz?

Pokazała mi język i zamknęła okno.

Mimo że wiedziałem, że to kurewsko zły pomysł, to powtarzając w głowie ciąg cyfr, błyskawicznie wyjąłem z kieszeni telefon.

***

– Co ty najlepszego wyrabiasz?

Podejrzewałam, że Łukasz nie śpi, ale stwierdziłam, że mimo to zaryzykuję i dam Danielowi numer. Trafiło mnie jak grom z jasnego nieba.

– Wiozę swojego pijanego brata do domu – odpowiedziałam spokojnie.

– Mogłaś się jeszcze posolić, popieprzyć i położyć na gorącym półmisku. Dawno nie widziałem, żeby ktoś się tak wystawił. Daniel to nie jest chłopak dla ciebie.

– Pomijając fakt, że twoim zdaniem nikt nie jest chłopakiem dla mnie, to powiedz mi dlaczego?

– Daniel jest żołnierzem. Wcześniej też nie był święty. Poza tym jest w gorącej wodzie kąpany i błyskawicznie wpada w złość. Zabiłby cię po miesiącu. Wiem, co mówię, znam cię dwadzieścia pięć lat. Masz parszywy charakter.

– Taki jak ty. Rozumiem. Czyli twoim zdaniem powinnam się rozglądać za statecznym miśkiem w kapciach, który słuchałby moich poleceń i powtarzał tylko: „Tak, kochanie”, „Jak sobie życzysz, skarbie”? – zapytałam ze złością.

– Tak byłoby najlepiej – stwierdził Łukasz i znów przycisnął czoło do szyby. – Zrobisz, co zechcesz, ale nic z tego nie będzie. Jeśli ma instynkt samozachowawczy, to cię oleje. Jeśli nie ma i zrobi ci krzywdę, czego jestem pewien, to pożałuje, że się urodził.

– Nie dotkniesz go, Łukasz. Nawet palcem. – Mój głos naprawdę zabrzmiał poważnie. – Nie mam pięciu lat. Przysięgnij mi, że nie będziesz się wtrącał.

– Będziesz żałowała.

– Kurwa, jestem dorosła. Nie będziesz mi wybierał facetów, z którymi się spotykam, bo powiem matce, że skrycie marzysz o stabilizacji, tylko wstydzisz się przyznać. Wiesz, co to oznacza? Zacznie podsyłać ci córuchny swoich koleżanek, miłe panie z odzysku, oczywiście w twoim wieku.

Łukasz popatrzył na mnie ewidentnie przerażony.

– Nie ośmielisz się.

– Chcesz się przekonać, kochany braciszku? – spytałam słodko.

– Dobra. Masz rację, nie moja sprawa. Tylko nie przychodź potem do mnie z płaczem.

– Załatwione.

5 maja 2017 roku

Zadzwoniłem do drzwi. Drzwi uroczego domku na wsi. Domku na wsi, którego projekt pokazywała mi dwa lata temu, mówiąc, że jest idealny. Mimo że byłem kompletnie zaćpany, zapamiętałem, że pokój dziecka miał być na piętrze. Obok sypialni. „Na początku będziemy mieli blisko, a jak mała podrośnie, to przerobimy na dziecięcy ten pokój, który jest najbardziej oddalony od sypialni”. Jeździła długopisem po planie budynku, drugą ręką rozpinając moje spodnie. STOP. Nie byłem w stanie o tym myśleć. Nie mogłem. Inaczej za pół godziny wylądowałbym w domu z dziesięcioma gramami amfy i wszystko zaczęłoby się na nowo. Może tak byłoby lepiej, szepnął głos w mojej głowie, a ja, jak co dzień od sześciuset trzynastu dni, odpowiedziałem mu, że nie dziś. Może jutro, ale dziś nie. Na razie działało.

Marysia otworzyła drzwi.

– Wchodź – powiedziała i zostawiła mnie w przedpokoju.

Położyłem kask na szafce na buty. Zdjąłem kombinezon, wyjąłem z torby dżinsy i bluzę, przebrałem się i wszedłem do kuchni. Nina siedziała w krzesełku do karmienia i jadła monte, rozpieprzając je po całym stoliku, babrząc palcami w tym, co spadło jej z łyżeczki. Córeczka tatusia, uwielbiała bałagan.

– Danel! – wygruchała na mój widok i wyciągnęła rączki, żebym wyjął ją z krzesełka.

– Czekaj. Ubrudzi cię.

Marysia ominęła mnie i wytarła jej ręce.

– Cześć, skarbie. – Wyjąłem Ninę i podrzuciłem. – Mam coś dla ciebie.

– Cio maś? – zapytała z zainteresowaniem.

– Pokażę ci.

Poszedłem z nią do przedpokoju i wyjąłem z torby wielką świnkę Peppę.

– Peppa!

Nina rozpromieniła się, jakbym właśnie darował jej księżyc, i przytuliła do siebie świnkę, która była prawie tak duża jak ona.

– A teraz uważaj…