Wydawca: Wiedza Powszechna Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2010

Niemiecki. Konwersacje bez tajemnic ebook

Mirosława Buchholtz

(0)

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Niemiecki. Konwersacje bez tajemnic - Mirosława Buchholtz

17 rozdziałów przedstawiających określone formy wypowiedzi w poszczególnych sytuacjach, jak m.in. rozmowa telefoniczna, wyrażanie upodobań, niechęci, zmartwienia, zdziwienia, próśb, opinii. Wzory wypowiedzi zróżnicowane stylistycznie (oficjalne, poufałe itp.), ćwiczenia urozmaicone anegdotami, klucz do ćwiczeń. Publikacja dla osób znających podstawy języka niemieckiego. Nowa pisownia niemiecka.

Opinie o ebooku Niemiecki. Konwersacje bez tajemnic - Mirosława Buchholtz

Fragment ebooka Niemiecki. Konwersacje bez tajemnic - Mirosława Buchholtz

Okład­ka, kar­ty ty­tu­ło­we

GRZE­GORZ PFE­IFER

Re­dak­cja i ko­rek­ta

ZE­SPÓŁ

Re­dak­tor tech­nicz­ny

MA­RIA KU­CHAR­SKA

Skład i ła­ma­nie

OFI – KRY­STY­NA ŻY­CHO­WICZ

© Co­py­ri­ght by Wy­daw­nic­two WIE­DZA PO­WSZECH­NA

War­sza­wa 2014

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne. Każ­da re­pro­duk­cja lub ad­ap­ta­cja ca­ło­ści bądź czę­ści ni­niej­szej pu­bli­ka­cji, nie­za­leż­nie od za­sto­so­wa­nej tech­ni­ki re­pro­duk­cji (dru­kar­skiej, fo­to­gra­ficz­nej, kom­pu­te­ro­wej i in.), wy­ma­ga pi­sem­nej zgo­dy Wy­daw­cy.

Po­przed­nie wy­da­nia uka­za­ły się pod ty­tu­łem

Co, kie­dy, jak po­wie­dzieć po nie­miec­ku.

Wy­daw­nic­two WIE­DZA PO­WSZECH­NA

Al. Bo­ha­te­rów Wrze­śnia 9 02-389 War­sza­wa

Tel. 22 720 06 10

e-mail:kon­takt@wie­dza.pl

Księ­gar­nia wy­sył­ko­wa

Tel. 22 720 06 10

e-mail:sklep@wie­dza.pl

www.wie­dza.pl

Wy­da­nie III 2010 r.

ISBN 978-83-63556-45-7

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

WSTĘP

Nie­miec­ki. Kon­wer­sa­cje bez ta­jem­nic to pu­bli­ka­cja prze­zna­czo­na dla tych, któ­rzy – dys­po­nu­jąc pod­sta­wo­wą zna­jo­mo­ścią ję­zy­ka nie­miec­kie­go – pra­gną ją usys­te­ma­ty­zo­wać i udo­sko­na­lić z my­ślą o kon­tak­tach za­wo­do­wych i to­wa­rzy­skich. Do­star­cza ona wska­zó­wek, jak for­mu­ło­wać wy­po­wie­dzi od­po­wied­nio do oko­licz­no­ści, róż­ni­cu­jąc pod wzglę­dem ich cha­rak­te­ru – ofi­cjal­ne­go, po­ufa­łe­go, żar­to­bli­we­go itp. Łą­czy więc na­ukę ży­we­go ję­zy­ka mó­wio­ne­go z ele­men­ta­mi sa­vo­ir-vi­vre’u.

Z książ­ki tej Czy­tel­nik się do­wie, ja­kich zwro­tów uży­wa­my w ję­zy­ku nie­miec­kim, gdy chce­my na­wią­zać kon­takt z kimś nie­zna­jo­mym, za­te­le­fo­no­wać gdzieś, wziąć udział w dys­ku­sji, za­gad­nąć zna­jo­me­go, po­wie­dzieć ko­muś kom­ple­ment, za­pro­sić go­ści, wznieść to­ast, zło­żyć ży­cze­nia, wy­ra­zić sym­pa­tię, współ­czu­cie czy uprzej­mie cze­goś od­mó­wić.

Każ­dy roz­dział skła­da się z na­stę­pu­ją­cych czę­ści: wzo­ry wy­po­wie­dzi ty­po­we dla kon­kret­nej sy­tu­acji z tłu­ma­cze­niem na ję­zyk pol­ski, „Uśmiech­nij się”, czy­li aneg­do­ty za­wie­ra­ją­ce wy­bra­ne wy­ra­że­nia z ob­ja­śnie­nia­mi oraz ćwi­cze­nia. Na koń­cu książ­ki po­da­no klucz do ćwi­czeń. For­mie grzecz­no­ścio­wej Sie w ję­zy­ku nie­miec­kim od­po­wia­da­ją pol­skie for­my pan, pani, pań­stwo, pa­no­wie, pa­nie, w prze­kła­dzie na­to­miast za­sto­so­wa­no głów­nie for­mę pan.

Książ­ka po­wsta­ła w wy­ni­ku co­dzien­nych ob­ser­wa­cji w śro­do­wi­sku ję­zy­ko­wym ro­do­wi­tych Niem­ców. Moim nie­miec­kim przy­ja­cio­łom skła­dam ni­niej­szym ser­decz­ne po­dzię­ko­wa­nia za kon­sul­ta­cje oraz zwe­ry­fi­ko­wa­nie mo­jej pra­cy.

Au­tor­ka

1 NAWIĄZYWANIE ROZMOWY

■ przed­sta­wia­my się

■ przed­sta­wia­my ko­goś

■ po przed­sta­wie­niu się moż­na coś po­wie­dzieć

■ prze­pra­szam!

■ pro­si­my o in­for­ma­cję

■ pro­po­nu­je­my po­moc

■ przyj­mu­je­my po­moc

■ od­rzu­ca­my po­moc

■ dzię­ku­ję!

■ pro­szę!

przed­sta­wia­my się

ofi­cjal­nie

– Darf ich mich vor­stel­len? Mein Name ist Hans Mey­er. Ich kom­me aus Ulm.

Pani po­zwo­li, że się przed­sta­wię. Na­zy­wam się Hans Mey­er. Je­stem / Po­cho­dzę z Ulm.

– Be­ate Nus­sle­in. An­ge­nehm. / Sehr an­ge­nehm.

Be­ate Nus­sle­in. Milo mi. / Bar­dzo mi milo.

mniej ofi­cjal­nie

– Ach übri­gens, ich he­iße Elke Schne­ider.

Może się przed­sta­wię, na­zy­wam się Elke Schne­ider.

– Es freut mich, Sie ken­nen zu ler­nen.

Cie­szę się, że pa­nią po­zna­łam.

swo­bod­nie

– Übri­gens, ich he­iße Jür­gen.

Przed­sta­wię się, [na­zy­wam się] Jür­gen.

– Freut mich, dich ken­nen zu ler­nen.

Cie­szę się, że cię po­zna­łem.

przed­sta­wia­my ko­goś

ofi­cjal­nie

– Darf ich [Ih­nen] vor­stel­len? Herr Mül­ler. Frau No­wak.

Pań­stwo po­zwo­lą. Pan Mül­ler. Pani No­wak.

– Darf ich be­kannt ma­chen?

Czy mogę przed­sta­wić?

– Frau No­wak, darf ich Sie mit Herrn Mül­ler be­kannt ma­chen?

Pani No­wak, czy mogę pani przed­sta­wić pana Mül­le­ra?

mniej ofi­cjal­nie

– Frau No­wak, ich möch­te Ih­nen Herm Mül­ler vor­stel­len.

Pani No­wak, chciał­bym pani przed­sta­wić pana Mül­le­ra.

swo­bod­nie

– Eva, das ist Pe­ter.

Ewo, to [jest] Piotr.

– Das ist Pe­ter. Das ist Eva.

To [jest] Piotr. To [jest] Ewa.

po przed­sta­wie­niu się moż­na coś po­wie­dzieć

– Ich bin zum er­sten Mal in Mün­chen.

Je­stem po raz pierw­szy w Mo­na­chium.

– Ich ma­che hier Urlaub.

Je­stem tu na urlo­pie.

– Ich bin hier zur Kur.

Je­stem tu­taj na ku­ra­cji / w sa­na­to­rium.

– Ich bin dien­stlich / ge­schäftlich hier.

Je­stem tu­taj służ­bo­wo / w spra­wach han­dlo­wych.

– Ich stu­die­re hier seit einem Jahr.

Stu­diu­ję tu od roku.

– Ich bin nur zu Be­such hier.

Je­stem tu tyl­ko w od­wie­dzi­nach.

– Was für ein Wet­ter! Der Re­gen kön­n­te en­dlich au­fhören.

Co za po­go­da! Deszcz mógł­by wresz­cie prze­stać pa­dać.

– Eine her­r­li­che Aus­sicht! Ma­chen Sie hier auch Urlaub?

Pięk­ny wi­dok! Czy pań­stwo rów­nież spę­dza­ją tu urlop?

prze­pra­szam!

gdy prze­ci­ska­my się w tłu­mie

– Ge­stat­ten Sie bit­te!

Pań­stwo po­zwo­lą!

– Ent­schul­di­gung! / Ve­rze­ihung!

Prze­pra­szam!

– Ent­schul­di­gung! Darf man durch?

Prze­pra­szam! Czy mogę tędy przejść?

– Wür­den Sie mich bit­te dur­chlas­sen / vor­be­ilas­sen?

Czy mo­gli­by mnie pań­stwo prze­pu­ścić?

– Dür­fte ich bit­te durch­ge­hen?

Chciał­bym [tędy] przejść.

gdy ko­goś po­trą­ci­my itp.

– Ve­rze­ihung! / Ent­schul­di­gung! / Ent­schul­di­gen Sie bit­te!

Prze­pra­szam!

– Es tut mir Leid.

Jak­że rai przy­kro.

pro­si­my o in­for­ma­cję

gdy prze­ry­wa­my ko­muś roz­mo­wę, prze­szka­dza­my ofi­cjal­nie

– Ent­schul­di­gen Sie bit­te die Störung! Kön­nen Sie mir sa­gen, wo die Sem­mel­stra­ße ist?

Prze­pra­szam, że prze­szka­dzam! Czy mógł­by mi pan po­wie­dzieć, gdzie jest Sem­mel­stra­ße?

– Ich möch­te Sie nicht stören, aber ich su­che Dok­tor Mül­ler. Wis­sen Sie zu­fäl­lig, wo er ist?

Nie chciał­bym prze­szka­dzać, ale szu­kam dok­to­ra Mül­le­ra.

Czy może pan wie, gdzie on jest?

grzecz­nie

– Ent­schul­di­gen Sie bit­te! Kön­nen Sie mir sa­gen, wo die Sem­mel­stra­ße ist?

Prze­pra­szam! Może mi pan po­wie­dzieć, gdzie jest Sem­mel­stra­ße?

– Ent­schul­di­gen Sie bit­te! Wo ist die Sem­mel­stra­ße?

Prze­pra­szam! Gdzie jest Sem­mel­stra­ße?

– Ve­rze­ihen Sie bit­te! Ist der Platz frei?

Prze­pra­szam! Czy to miej­sce jest wol­ne?

swo­bod­nie

– Ent­schul­di­gung! Kön­nen Siemir sa­gen, wie ich zum Bahn­hof kom­me?

Prze­pra­szam! Czy może mi pan po­wie­dzieć, jak doj­dę do dwor­ca?

– Gu­ten Tag! Wis­sen Sie, obder Bus schon ab­ge­fah­ren ist?

Dzień do­bry! Nie wie pan, czy au­to­bus już od­je­chał?

w Ba­wa­rii i Au­strii

– Grüß Gott! Kön­nen Sie mir sa­gen, wo die Sem­mel­stra­ße ist?

Dzień do­bry. Czy może rai pan po­wie­dzieć, gdzie jest Sem­mel­stra­ße?

mię­dzy mło­dy­mi ludź­mi

– Kan­nst du mir sa­gen, wie spät es ist?

Czy mo­żesz mi po­wie­dzieć, któ­ra go­dzi­na?

– We­ißt du zu­fäl­lig, wo ich eine Te­le­fon­kar­te be­kom­men kann?

Czy nie wiesz przy­pad­kiem, gdzie mogę ku­pić kar­tę te­le­fo­nicz­ną?

– We­ißt du viel­le­icht, wo ich hier te­le­fo­nie­ren kann?

Może wiesz, skąd mogę za­dzwo­nić?

– Wo kann man denn hier te­le­fo­nie­ren?

Skąd tu moż­na za­dzwo­nić?

non­sza­lanc­ko

– Sa­gen Sie mal, wo kann man hier ein Bier trin­ken?

Niech mi pan po­wie, gdzie moż­na się tu na­pić piwa?

pro­po­nu­je­my po­moc

– Kann ich Ih­nen hel­fen?

Czy mogę panu po­móc?

– Kann ich Ih­nen be­hil­flich sein?

Czy mogę być panu w czymś po­moc­ny?

przyj­mu­je­my po­moc

– Ja, gern.

Tak, bar­dzo pro­szę.

– Ja, ich wäre Ih­nen dank­bar.

Tak, był­bym panu wdzięcz­ny.

– Ja, es ist lieb von Ih­nen.

Tak, to miło z pana stro­ny.

– Ja. Das ist re­izend.

Tak, świet­nie.

od­rzu­ca­my po­moc

– Es ist nett / re­izend von Ih­nen, aber ich kom­me schon [selbst] zu­recht.

To miło z pana stro­ny, ale już so­bie po­ra­dzę.

– Dan­ke, ich schaf­fe es schon.

Dzię­ku­ję, już so­bie po­ra­dzę.

– Dan­ke, es geht schon.

Dzię­ku­ję, już w po­rząd­ku.

dzię­ku­ję!

– Dan­ke.

Dzię­ku­ję.

– Dan­ke schön.

Dzię­ku­ję bar­dzo.

– Vie­len Dank!

Bar­dzo dzię­ku­ję!

– Schönen Dank.

Ogrom­nie dzię­ku­ję.

– Herz­li­chen Dank.

Ser­decz­nie dzię­ku­ję.

– Ich be­dan­ke mich.

Je­stem wdzięcz­ny.

– Dan­ke, sehr auf­merk­sam.

Dzię­ku­ję, to bar­dzo uprzej­me.

pro­szę!

– Bit­te.

Pro­szę.

– Bit­te, bit­te. / Aber bit­te.

Ależ pro­szę bar­dzo.

– Gern ge­sche­hen.

Cała przy­jem­ność po mo­jej stro­nie.

– Ke­ine Ur­sa­che.

Dro­biazg! / Nic wiel­kie­go!

– Nichts zu dan­ken.

Nie ma za co.

– Nicht der Rede wert.

Nie ma o czym mó­wić.

Uśmiech­nij się

Ein Mann stellt se­ine Frau vor:

(nach zwei Jah­ren Ehe) „Darf ich Ih­nen vor­stel­len?* Das ist me­ine Frau.“

(nach zwan­zig Jah­ren Ehe) „Das ist me­ine Frau. Kön­nen Sie sich das vor­stel­len?“

*Darf ich… vor­stel­len? – Czy mogę przed­sta­wić…?

*sich etwas vor­stel­len – wy­obra­żać so­bie coś

Ein Be­su­cher aus der Pro­vinz er­kun­digt sich bei einem

Ber­li­ner nach dem Weg zum Zoo:

„Ent­schul­di­gen Sie bit­te! Ich möch­te gern in den Zoo…“ „Als was denn?“*

*Als was denn? – Jako co?

Ein jun­ger Mann mit einem Ge­igen­ka­sten* unter dem Arm hält einen Pas­san­ten an* und fragt:

„Ve­rze­ihen Sie bit­te, wie kom­me ich zur Mu­si­khoch­schu­le?“

„Sie müs­sen üben, üben, üben…”

*der Ge­igen­ka­sten – fu­te­rał na skrzyp­ce

*den Pas­san­ten an­hal­ten – za­trzy­mać prze­chod­nia

Ćwi­cze­nia

1. Stu­dent chce po­móc ko­le­żan­ce nieść wa­liz­kę. Co mówi? Pro­szę po­dać dwie moż­li­wo­ści.

……………………………………………?

……………………………………………?

2. Stu­dent­ka chęt­nie przyj­mu­je po­moc. Co mówi?

……………………………………………

3. Co mówi, kie­dy nie chce przy­jąć po­mo­cy?

……………………………………………

4. Pro­szę po­łą­czyć od­po­wied­nio 1-5 i a-e:

1. Gu­ten Tag! Wis­sen Sie,

2. Ent­schul­di­gen Sie bit­te!

3. Ich möch­te Sie nicht stören,

4. We­ißt du zu­fäl­lig, wo

5. Ve­rze­ihen Sie bit­te, sind

a) Kön­nen Sie mir zehn Euro we­chseln?

b) Sie Dok­tor Mül­ler?

c) ich eine Te­le­fon­kar­te kau­fen kann?

d) ob der Bus schon ab­ge­fah­ren ist?

e) aber ich su­che Frau Blo­me.

5. Ja­kie­go sło­wa uży­je­my,

a) aby zwró­cić na sie­bie uwa­gę (chcąc o coś po­pro­sić lub za­py­tać)?

b) kie­dy ko­goś nie­chcą­cy po­trą­ci­my?

c) aby prze­pro­sić za nie­zręcz­ne za­cho­wa­nie (np. nie­spo­dzie­wa­ne kich­nię­cie)?

6. Pro­szę uzu­peł­nić po­niż­sze zda­nia:

a) Herr Bach­mann stellt sich förm­lich vor.

Herr Bach­mann:……………? Mein Name ist Lo­thar Bach­mann.“

Herr Schwi­tal­la: „Volk­mar Schwi­tal­la. An­ge­nehm.“

b) Mar­kus mag die­se förm­li­che Art nicht. Er sagt ein­fach: „Ach übri­gens, ich he­iße Mar­kus.“

Ilse an­twor­tet: „Ich bin Ilse…………………………“

7. Pro­szę po­łą­czyć od­po­wied­nio 1-6 i a-f:

1. Kan­nst du mir fünf Euro we­chseln?

2. Kann ich Ih­nen ir­gen­dwie hel­fen?

3. Ent­schul­di­gen Sie bit­te! Ist der Bus schon ab­ge­fah­ren?

4. Übri­gens, ich he­iße Da­vid.

5. Ve­rze­ihen Sie bit­te, ist der Platz frei?

6. Eine her­r­li­che Aus­sicht! Ma­chen Sie hier Urlaub?

a) Und ich bin Eva.

b) Nein, ich bin dien­stlich hier.

c) Ich muss na­chschau­en.

d) Ja, bit­te sehr.

e) Dan­ke, es geht schon.

f) Ja, schon eine We­ile.

2 ROZMOWA TELEFONICZNA

■ te­le­fo­nu­je­my – od­bie­ra­my te­le­fon

■ py­ta­my o toż­sa­mość roz­mów­cy

■ stwier­dza­my po­mył­kę

■ prze­ka­zu­je­my wia­do­mość

■ koń­czy­my roz­mo­wę

■ zo­sta­wia­my wia­do­mość na au­to­ma­tycz­nej se­kre­tar­ce

■ pro­si­my o od­dzwo­nie­nie

te­le­fo­nu­je­my – od­bie­ra­my te­le­fon

te­le­fo­nu­ją­cy

– Gu­ten Tag! / Hal­lo! Hier ist Lu­dwig Schenk.

Ist Frau Lück zu spre­chen? / Kann ich Frau Lück spre­chen?

Dzień do­bry! / Halo! Tu Lu­dwig Schenk.

Czy mogę mó­wić z pa­nią Lück?

– Ich möch­te bit­te Frau Lück spre­chen.

Chciał­bym roz­ma­wiać z pa­nią Lück. / Czy mogę pro­sić pa­nią Lück?

– Ist Frau Lück er­re­ich­bar?

Czy za­sta­łem pa­nią Lück?

od­bie­ra­ją­cy te­le­fon po­da­je swo­je na­zwi­sko albo mówi

– Hal­lo!

Słu­cham.

je­śli cho­dzi o od­bie­ra­ją­ce­go, mówi

– Am Ap­pa­rat.

Przy te­le­fo­nie. / Słu­cham.

je­śli cho­dzi o inną oso­bę, mówi

– Ja, einen Mo­ment bit­te.

Tak, chwi­lecz­kę.

– Sie ist le­ider nicht da.

Kann ich etwas au­srich­ten?

Nie­ste­ty, nie ma jej.

Czy mam coś prze­ka­zać?

je­śli oso­ba ta nie może po­dejść

– Sie ist le­ider nicht zu spre­chen.

Nie­ste­ty, nie może te­raz po­dejść.

py­ta­my o toż­sa­mość roz­mów­cy

od­bie­ra­ją­cy ofi­cjal­nie

– Ent­schul­di­gen Sie bit­te! Mit wem spre­che ich?

Prze­pra­szam! Z kim roz­ma­wiam?

mniej ofi­cjal­nie

– Wer ist bit­te am Ap­pa­rat?

Kto [jest] przy te­le­fo­nie?

te­le­fo­nu­ją­cy upew­nia się, czy do­brze się po­łą­czył swo­bod­nie

– Bin ich bei Puni?

Czy to miesz­ka­nie Puni?

– Ist da Puni?

Czy to Puni?

stwier­dza­my po­mył­kę

te­le­fo­nu­ją­cy

– Ent­schul­di­gen Sie! Ich habe mich ver­wählt.

Prze­pra­szam. Źle wy­bra­łem nu­mer.

– Ich habe wohl eine fal­sche Num­mer ge­wählt.

Zda­je się, że wy­bra­łem zły nu­mer.

– Ent­schul­di­gung!

Prze­pra­szam!

od­bie­ra­ją­cy te­le­fon

– Sie ha­ben sich le­ider ver­wählt.

Nie­ste­ty, źle pan wy­brał nu­mer.

– Da ha­ben Sie die fal­sche Ver­bin­dung.

Źle pana po­łą­czo­no.

– Falsch ver­bun­den!

Po­mył­ka!

prze­ka­zu­je­my wia­do­mość

te­le­fo­nu­ją­cy

– Kann ich eine Na­chricht für Frau Mar­tin hin­ter­las­sen?

Czy mogę zo­sta­wić wia­do­mość dla pani Mar­tin?

od­bie­ra­ją­cy te­le­fon

– Kann ich etwas au­srich­ten?

Czy mam coś prze­ka­zać?

– Was soll ich au­srich­ten?

Co mam prze­ka­zać?

koń­czy­my roz­mo­wę

– Auf Wie­der­hören!

Do usły­sze­nia!

zo­sta­wia­my wia­do­mość na au­to­ma­tycz­nej se­kre­tar­ce

– Hallo, hier ist Ma­rio Hel­wig. Ich wol­l­te Ih­nen sa­gen, dass …

Halo, tu Ma­rio Hel­wig. Chcia­łem panu po­wie­dzieć, że…

pro­si­my o od­dzwo­nie­nie

ofi­cjal­nie

– Ich bit­te um bal­di­gen Rüc­kruf.

Pro­szę o szyb­ką od­po­wiedź te­le­fo­nicz­ną.

– Bit­te ru­fen Sie mich möglichst bald zu­rück!

Pro­szę o od­dzwo­nie­nie moż­li­wie naj­prę­dzej!

mniej ofi­cjal­nie

– Mel­den Sie sich bit­te bei mir!

Pro­szę do mnie za­dzwo­nić! / Pro­szę się ode­zwać!

swo­bod­nie

– Mel­de dich bei mir!

Ode­zwij się! / Od­dzwoń!

– Al­fred, ruf mich an, so­bald du nach Hau­se kommst! Es ist drin­gend.

Al­fred, za­dzwoń do mnie, jak tyl­ko przyj­dziesz do domu! To pil­ne.

Uśmiech­nij się

Mar­kus sagt zu Pe­ter:

„Heu­te früh hat mich Ju­lia Ro­berts an­ge­ru­fen.“

„Mensch, Mar­kus, du bist ein Glück­spilz*. Und was hat sie ge­sagt?“

„Sie hat ge­sagt: ,Falsch ver­bun­den‘.“

*der Glück­spilz – szczę­ściarz

Ćwi­cze­nia

1. Pro­szę po­łą­czyć od­po­wied­nio 1-5 i a-e:

1. Kann ich Gabi spre­chen?

2. Ver­bin­den Sie mich bit­te mit dem Chef!

3. Ent­schul­di­gen Sie, mit wem spre­che ich?

4. Kann ich etwas au­srich­ten?

5. Dorsch am Ap­pa­rat.

a) Pe­ter Pau­li.

b) Nein, dan­ke. Ich rufe noch mal an.

c) Ja. Einen Mo­ment bit­te.

d) Ent­schul­di­gung! Ich habe mich ver­wählt.

e) Er ist le­ider nicht zu spre­chen.

2. Co mówi te­le­fo­nu­ją­cy (A)?

A: Hal­lo, hier ist Jo­achim. Ich möch­te Ulli spre­chen.

B: Er ist le­ider nicht da.

A:…………………………………………?

B: Selb­stver­stän­dlich. Was soll ich au­srich­ten?

3. Co mówi od­bie­ra­ją­cy te­le­fon (B)?

A: (głos dziec­ka) Bin ich bei Puni?

B: Nein, du…………………………………

4. Jak wy­ra­zić proś­bę, by oso­ba nie­obec­na za­dzwo­ni­ła póź­niej?

(ofi­cjal­nie) Ich bit­te………………………

(mniej ofi­cjal­nie) Mel­den………………………

(swo­bod­nie) Ruf…………………………

5. Jak się że­gna­my przez te­le­fon?

3 DYSKUSJA

■ pro­si­my o po­wtó­rze­nie wy­po­wie­dzi

■ pro­si­my o wy­ja­śnie­nie wy­po­wie­dzi

■ ko­ry­gu­je­my in­ter­pre­ta­cję na­szej wy­po­wie­dzi

■ prze­ry­wa­my ko­muś

■ kie­dy ktoś nam prze­ry­wa

■ zmie­nia­my te­mat dys­ku­sji

■ za­my­ka­my po­sie­dze­nie

pro­si­my o po­wtó­rze­nie wy­po­wie­dzi

je­śli cze­goś nie do­sły­sze­li­śmy lub nie zro­zu­mie­li­śmy

– Wie bit­te?

Pro­szę? / Słu­cham?

– Kön­n­ten Sie das wie­der­ho­len?

Czy mógł­by pan po­wtó­rzyć?

pro­si­my o wy­ja­śnie­nie wy­po­wie­dzi

– Was me­inen Sie da­mit?

Co pan przez to ro­zu­mie? / Co pan chce przez to po­wie­dzieć?

– Wie me­inen Sie das?

Jak pan to ro­zu­mie?

– Kön­n­ten Sie mir das er­klären?

Czy mógł­by mi pan to wy­ja­śnić?

ko­ry­gu­je­my in­ter­pre­ta­cję na­szej wy­po­wie­dzi

– So habe ich das nicht ge­me­int.

Nie to mia­łem na my­śli.

– Ent­schul­di­gen Sie! Das habe ich nicht ge­sagt.

Prze­pra­szam! Ja tego nie po­wie­dzia­łem.

– Da ha­ben Sie mich mis­sver­stan­den. Ich wol­l­te sa­gen…

W ta­kim ra­zie źle mnie pan zro­zu­miał. Chcia­łem po­wie­dzieć…

prze­ry­wa­my ko­muś

– Darf ich Sie kurz unter­bre­chen?

Czy mogę panu na chwil­kę prze­rwać?

– Wenn ich unter­bre­chen darf…

Je­śli mogę prze­rwać…

– Darf ich eine ku­rze Zwi­schen­be­mer­kung ma­chen?

Czy mogę wtrą­cić krót­ką uwa­gę?

– Darf ich noch auf ein Pro­blem auf­merk­sam ma­chen?

Czy mogę zwró­cić uwa­gę na jesz­cze je­den pro­blem?

– Dür­fte ich noch kurz ein­flech­ten, dass.

Czy mógł­bym jesz­cze do­dać / wtrą­cić, że…

– Ich möch­te nur sa­gen, dass.

Chciał­bym tyl­ko po­wie­dzieć, że…

– Wenn ich Sie recht ver­ste­he, wol­len Sie sa­gen, dass.