Możesz na mnie liczyć, Pikusiu ebook

WPRO­WA­DZE­NIE

Nad­szedł dzień wy­pro­wadzki z ro­dzin­nego domu – po­czą­tek ży­cia na wła­sną rękę. W cza­sie pa­ko­wa­nia rze­czy na dnie szu­flady biurka zna­la­złam stary, wy­bla­kły ze­szyt. Był to se­kretny pa­mięt­nik, który pi­sa­łam w dzie­ciń­stwie i który kie­dyś dużo dla mnie zna­czył, ale póź­niej gdzieś prze­padł.

Tego dnia bar­dzo się spie­szy­łam i od rana by­łam smutna, tro­chę zde­ner­wo­wana. Ba­łam się, że nie zdążę spa­ko­wać wszyst­kich po­trzeb­nych rze­czy. Jed­nak gdy tylko otwo­rzy­łam pa­mięt­nik na pierw­szej stro­nie, zro­zu­mia­łam, że na dziś już wy­star­czy smutku i ner­wów.

Zo­sta­wi­łam po­otwie­rane kar­to­nowe pu­dła. Zo­sta­wi­łam kartki, które prze­ciąg roz­rzu­cił na pod­ło­dze. Zo­sta­wi­łam opu­sto­szałą szafę i wszyst­kie przed­mioty.

Zro­bi­łam so­bie mię­tową her­batę, usia­dłam w ogro­do­wej al­tance i roz­po­czę­łam lek­turę pa­mięt­nika, któ­rego strony usiane były ko­śla­wym pi­smem.

Niebo zdą­żyło już na­siąk­nąć bar­wami wie­czoru, przez cięż­kie ga­łę­zie ja­błoni prze­świ­ty­wał so­czy­sty, je­sienny za­chód słońca. Opa­dłe li­ście pach­niały słodko, na rę­ka­wie ko­szuli przy­sia­dła bie­dronka, ze wszyst­kich stron do­cho­dziło cy­ka­nie ko­ni­ków po­lnych... Po­woli ro­biło się ciemno, nie obyło się bez lampki i cie­płego koca.

A ja wciąż czy­ta­łam. Wspo­mnie­nia wi­ro­wały jak barwna ka­ru­zela, aż za­częło mi się krę­cić w gło­wie. Jaka ja by­łam dziwna. Jaka śmieszna!

Jak do­brze wtedy wie­dzia­łam, co na­prawdę jest w ży­ciu ważne. Naj­waż­niej­sze na świe­cie.

Gdy w końcu prze­wró­ci­łam ostat­nią po­dartą stronę, przy­ozdo­bioną błysz­czą­cymi na­klej­kami w kształ­cie kwiat­ków, po nie­bie prze­mknęła spa­da­jąca gwiazda.

Nim jej złoty ogon znik­nął, zdą­ży­łam wy­po­wie­dzieć ży­cze­nie: że­bym ni­gdy nie za­po­mniała ci­chego dźwięku ma­łego, brą­zo­wego dzwo­neczka. NI­GDY.