Mężczyzna w masce ebook

Sarah Mallory

Mężczyzna w masce

Tłumaczenie:

Wojciech Usakiewicz

Tytuł oryginału: At the Highwayman's Pleasure

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills&Boon, an imprint of HarperCollins Publishers, 2014

Redaktor serii: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Barbara Syczewska-Olszewska

© 2014 by Sarah Mallory

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016, 2026

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Bez ograniczania wyłącznych praw autora i wydawcy, jakiekolwiek nieautoryzowane wykorzystanie tej publikacji do szkolenia generatywnych technologii sztucznej inteligencji (AI) jest wyraźnie zabronione. HarperCollins korzysta również ze swoich praw na mocy artykułu 4(3) Dyrektywy o jednolitym rynku cyfrowym 2019/790 i jednoznacznie wyłącza tę publikację z wyjątku dotyczącego eksploracji tekstu i danych.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 34A

[email protected]

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-291-3051-6

Opracowanie ebooka Katarzyna Rek

PROLOG

Czerwiec 1794 roku

Charity zamknęła oczy i wystawiła twarz do słońca. Żar lał się z bezchmurnego błękitnego nieba, a wysoko nad ziemią wesoło trylował skowronek. Lekki wiatr igrał z jej rozpuszczonymi włosami.

Zupełnie jak w raju, pomyślała, ale gdy uniosła powieki, zobaczyła tylko okoliczne pola, a w oddali, na drugim brzegu rzeki, jeszcze przed pasem kopiastych wzgórz na wschodzie, wieś Saltby. Surowa czworoboczna wieża kościoła górowała nad kilkoma zagrodami.

Stanowczo byłoby lepiej, gdyby nie musiała tam wrócić.

Potrząsnęła głową i wyzywająco wysunęła do przodu podbródek. Poczuła ciężar długich włosów, które opadły jej na plecy. Należało je związać i schować pod czepkiem, zanim dotrą z Jenny do wsi, tymczasem jednak miło było je rozpuścić. Dawały cudowne poczucie swobody.

Usłyszała chichot.

– Boże, Charity, są takie gęste, że na pewno nie zdążą wyschnąć, nim dojdziemy do Saltby – zauważyła przyjaciółka i odsunęła jej kilka jasnych pukli z szyi.

– Mimo wszystko było warto. – Charity wzięła Jenny pod ramię. – Chodźmy. Trzeba wracać do domu.

Ruszyły głęboką doliną, rozmawiając i beztrosko kołysząc czepkami trzymanymi za tasiemki. Dopiero gdy pokonały następny zakręt, zobaczyły, że przed nimi coś się dzieje.

– Niebiosa, nie wiedziałam, że dzisiaj ktoś tu będzie – powiedziała Jenny.

Na płaskim terenie przy strumyku odbywało się strzyżenie owiec. Okolona kamiennymi murkami zagroda była ich pełna. Pasterze pędzili grupę zwierząt do wody, by zmyć im tłuszcz z runa. Pośrodku całego tego zamieszania, na głazie, stała czarno ubrana znajoma postać. Mężczyzna uniósł ręce ku niebu, a w dłoni trzymał książkę. Charity wiedziała, że to Biblia. Mężczyzna recytował ustępy z Ewangelii, ale strzygący nie zwracali na niego większej uwagi, pochłonięci pracą, którą chcieli skończyć przed zmrokiem.

– Niebiosa, to twój ojciec – syknęła Jenny.

– Tak – przyznała kwaśno Charity. – Phineas ma się za nowe wcielenie Wesleya i naucza bezbożników. Zawróćmy, zanim nas zauważy. Pójdziemy dłuższą drogą, przez wzgórze.

– Za późno.

Czarno ubrany mężczyzna zeskoczył z zaimprowizowanej ambony i coś krzycząc, zbliżał się do nich wielkimi krokami. Nie było rady. Dziewczęta przystanęły i na niego poczekały.

– A dokąd to się wybieracie?! – zapytał ostro.

Odpowiedziała mu Jenny.

– Wracamy do domu, panie Weston. Byłyśmy w odwiedzinach u starej pani Crawshaw, zaniosłyśmy jej koszyk z jedzeniem. Jej syn służy teraz w wojsku i nie ma kto się nią zaopiekować, więc pani Weston uznała…

Phineas jej nie słuchał. Spoglądał gniewnie na dziewczęta, twarz pokryły mu czerwone plamy.

– Chodzicie po wsi bez chust na ramionach i z rozpuszczonymi włosami niczym…! – Urwał oburzony.

– Było tak gorąco, że w powrotnej drodze przystanęłyśmy w ustronnym miejscu, żeby się wykąpać – oznajmiła Charity, spoglądając wyzywająco na ojca. – Robiłyśmy to wiele razy.

– Tak, ale już nie jesteście dziećmi. Macie po czternaście lat i powinnyście wiedzieć, że Pan krzywym okiem patrzy na kobiety obnażające się w tak bezwstydny sposób.

– Nie zamierzałyśmy nikomu się pokazywać – odparła. – Zanim dojdziemy do Saltby, włosy nam wyschną, a nawet jeśli nie, to schowamy je pod czepkami. – Czuła na sobie przeszywający wzrok ojca i widziała ślinę na jego wargach, gdy cedził słowa.

– Chcesz narzucać się tym wszystkim mężczyznom jak zwykła dziewka!

– Nie, zamierzałyśmy iść inną drogą… – Urwała, bo Phineas szybko ją dopadł i chwycił za nadgarstek.

– Puść mnie! – zawołała.

– Bóg mi świadkiem, że próbowałem cię nauczyć skromności, ale nic z tego nie wyszło. „Po uczynkach można poznać dziecię, czy jego charakter jest czysty i prawy”. Twój charakter też można poznać.

– Przecież nie zrobiłyśmy niczego złego.

– Już ja was nauczę unosić się pychą.

Próbował schwytać Jenny, ale Charity uczepiła się rękawa ojca i go odciągnęła.

– Uciekaj do domu! – zawołała do przyjaciółki, a widząc jej wahanie, krzyknęła jeszcze: – Dla mnie nic nie możesz zrobić, ratuj siebie!

– A sobie uciekaj! – wrzasnął Phineas za biegnącą dziewczyną. – Nie ukryjesz się przed gniewem Pana, Jennifer Howe. Ogłoszę to wszem wobec z ambony w najbliższą niedzielę!

– Tego nie zrobisz, ojcze! – zaprotestowała Charity, usiłując się uwolnić. – Pójdziesz do pani Howe, ona da ci trzy gwinee na fundusz parafialny i na tym sprawa się skończy.

– Ośmielasz się krytykować moją służbę Panu?!

Wydęła wargi.

– Zbyt wiele razy widziałam, jak kilka sztuk srebra może złagodzić twoje święte oburzenie.

Zmarszczył czoło.

– Wyrodna córka!

– To my swoją pracą służyłyśmy Panu – odpaliła. – Wspomagałyśmy ubogich, z czego pożytek jest większy niż z twoich nauk, które do nich kierujesz.

Phineas wskazał wolną ręką ludzi krzątających się nad strumieniem.

– Wykorzystałaś to jako pretekst, aby przyjść tutaj i narzucać się tym mężczyznom. Znam waszą przewrotność i zepsucie, dziewczęta. – Wsunął jej rękę we włosy, a gdy zacisnął pięść, Charity krzyknęła. – Wiesz, że mieszasz mężczyznom w głowach tym… tym bogactwem złota, prawda? To próżność, dziewczyno, słyszysz mnie? Próżność! „Obrzydłe dla Pana są serca przewrotne”.

– Puść mnie!

– Najpierw musisz się przekonać, kim stają się ci, którzy szydzą z Pana i jego sług.

Nie zwracając uwagi na krzyki córki, zaczął ją ciągnąć za sobą w stronę pasterzy strzygących owce. Mężczyźni popatrzyli ku niemu nieufnie, niektórzy mrucząc gniewnie pod nosem, ale nikt nie odważył się głośno zaprotestować. Phineas dowlókł Charity do głazu, z którego wcześniej przemawiał, i zmusił ją, by usiadła.

– Jacobie, podejdź tu i ją przytrzymaj.

– Nie, wielebny, nie…

Phineas odwrócił się ku niemu z twarzą pełną pogardy.

– Ośmielasz się sprzeciwiać słudze bożemu?

Jacob podszedł i ujął Charity za ramiona.

– Przepraszam, panienko.

Nie wiadomo, czy usłyszała to jego bąknięcie, bo głośno szlochała. Phineas prawie wyrywał jej włosy razem z cebulkami. Usłyszała jego grzmiący głos:

– Eliasie, przynieś mi nożyce.

– Nieeee!

Krzyczała, płakała, błagała, ale bez skutku. Raz po raz słyszała chrzęst nożyc, a przy każdej garści obciętych włosów Phineas recytował werset z Biblii.

Nie trwało to długo, więcej czasu zajęłoby pasterzowi ostrzyżenie owcy. Charity poczuła, jak lekka stała się nagle jej głowa, a skóra na szczycie zaczęła ją palić od słońca. Jacob ją puścił, ale się nie ruszyła. Siedziała na skale, już nie płakała, a jedynie tępo wpatrywała się w ziemię.

Phineas się cofnął.

– A Bóg powiedział: „Karcenia dziecku nie żałuj, gdy rózgą uderzysz – nie umrze”.

Jego słowa padły w próżnię. Mężczyźni przestępowali z nogi na nogę i nie bardzo wiedzieli, co ze sobą począć. Skowronek odleciał i nawet owce przestały beczeć.

Charity wolno podniosła się na nogi. Rozejrzała się dookoła. Niebo wciąż tworzyło nad jej głową błękitne sklepienie, wzgórza wyglądały tak samo jak przedtem, a jednak wszystko się zmieniło, jakby jej świat się oddalił, a ona patrzyła na tę scenę z dystansu, jak beznamiętny obserwator. Zerknęła na ojca. Na gniewnej twarzy nadal miał czerwone plamy i ciężko oddychał. Stał z ramionami opuszczonymi wzdłuż ciała, a w dłoni wciąż trzymał nożyce.

– Przecież nie jestem dzieckiem – powiedziała wolno. – Już nie. Ostatni raz pozwoliłam ci tknąć się palcem.

Z tymi słowami odwróciła się i odeszła, zostawiając u jego stóp swoje włosy – długie, jedwabiste i gęste pasma, które wyglądały niczym złociste runo.

ROZDZIAŁ DRUGI

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji