Lila aktywnie poznaje świat – Jadę do żabiego stawu ebook

Lila aktywnie poznaje świat – Jadę do żabiego stawu

Ilustracje: Paulina Dybała

Zdjęcie na okładce: Midjourney

Copyright ©2024, 2025 Magdalena Kłosowicz i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727224886

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Moim dzieciom, dzięki którym ciągle jestem w ruchu

W sobotę Lila z samego rana wyskoczyła z łóżka i pobiegła do okna sprawdzić, jaka jest pogoda. Chociaż lubiła przedszkole, dni wolne lubiła najbardziej, bo wtedy mogła spędzać więcej czasu z rodzicami. Mama Lili uwielbiała ruch i zawsze dbała o to, by dzieci się nie nudziły. Tym razem zaplanowała wycieczkę rowerową do żabiego stawu. Dzieci nazwały tak ten staw, ponieważ kiedy razem z rodzicami jeździli tam wiosną, w wodzie zawsze pluskało się mnóstwo żab.

Przed domem zapanował harmider. Lila szukała swojego kasku, Mikołaj sprawdzał, czy działają mu przednie lampki rowerowe, a Michał pobiegł napełnić bidon wodą. Tata natomiast zajął się pompowaniem opon w rowerze.

– Gotowi? – zapytała mama.

– Taaak! – krzyknęli jednocześnie.

Lila założyła okulary przeciwsłoneczne, żeby żadna mucha nie wpadła jej do oka, i ruszyli w drogę. Dzieci jechały gęsiego między rodzicami. Po drodze ciągle się kłóciły, kto ma jechać pierwszy.

– To nie fair! Ja byłem za tobą wczoraj! – powiedział Michał.

– Ale ja szybciej pedałuję! – przemądrzał się Mikołaj.

Wjechali do chłodnego i pachnącego aromatycznym igliwiem lasu. Gdzieniegdzie na leśnych polanach widać było fioletowe wrzosowiska. Długo jechali po prostej ścieżce, w cieniu pięknych sosen. W pewnym momencie musieli jednak pokonać wyboisty odcinek drogi, pokryty korzeniami i kamieniami. Lila zaczęła narzekać:

– Bolą mnie ręce… Kiedy w końcu dojedziemy?

– No dobrze. Zatrzymajcie się na chwilę! – zawołała mama. – Zrobimy sobie krótką przerwę.

Wszyscy zjechali na pobocze i odetchnęli.

– Kto ma ochotę na kulki mocy?

– Ja! Ja! Ja! – Podbiegli do mamy po przekąski i w mig spałaszowali łakocie z masłem orzechowym i czekoladą.

Obok nich latały pomarańczowe motyle. Krążyły przez chwilę, a potem usiadły Michałowi na butach.

– One są w takim samym kolorze jak twoje sznurówki – zauważył Mikołaj.

Dzieci przyglądały się motylom, które siedziały nieruchomo na butach Michała i nie miały zamiaru odlecieć. Michał z uśmiechem zrobił krok do przodu, a motyle dalej ani rusz.

– Wsiadajcie na rowery. Pora jechać dalej – zdecydowała mama.

Michał wsiadł na rower i przez chwilę jeszcze pedałował w towarzystwie motyli. Po pierwszej górce, którą Lila pokonała sama z wielkim zadowoleniem, znowu zaczęła narzekać:

– Bolą mnie nogi. Długo jeszcze? Nie dam rady wjechać na tę górkę.

– Zejdziemy z rowerów i poprowadzimy je razem. Chcesz pobawić się w zgadywanki? – zaproponowała mama.

– Taaak! – krzyknęła podekscytowana Lila.

– Co to za zwierzę? Jest bardzo drapieżne, ma czarne paski i ostre kły.

– Tygrys – odgadła Lila.

– Brawo. Teraz ty – poprosiła mama.

– Ma duży ogon i skacze po drzewach.

– Małpa? – zgadywała mama.

– Nie. Wiewiórka! – krzyknęła uradowana Lila.

Przy trzeciej zgadywance były już na górze. Nagle Lila usłyszała, jak Mikołaj woła coś z przodu. Wsiadły na rowery i podjechały bliżej.

– Stójcie! Tu jest wąż – powtórzył Mikołaj.

Michał, chichocząc, odpowiedział:

– W Polsce nie ma węży.

– A właśnie że są. Ty się nie znasz! – oburzył się Mikołaj.

– Taaatooo – zawołał zdenerwowany Michał. – Mikołaj mówi, że w Polsce są węże.

Tata podjechał do dzieci i spojrzał na pobocze, gdzie pokazywał Mikołaj.

– Mikołaj ma rację. To jest żmija zygzakowata. Jedyny gatunek węża w Polsce, który jest jadowity.

– Jadowity? – Lila aż się wzdrygnęła ze strachu i schowała za mamę.

Michałowi przeszedł dreszcz po plecach.

– Spokojnie, jest nieżywa.

Zwierzę leżało na poboczu, wyschnięte, jakby ktoś wycisnął z niego ostatnią kroplę wody. Na jego grzbiecie widać było zygzakowaty pas biegnący wzdłuż całego ciała.

Mikołaj przymierzał się, żeby szturchnąć żmiję patykiem.

– Nie dotykaj jej – ostrzegł tata. – Pamiętajcie, żeby nigdy nie drażnić żmii, jeśli ją spotkacie. Wtedy nie zrobi wam krzywdy – tłumaczył dalej. – Atakuje tylko wtedy, kiedy poczuje się zagrożona. A wcześniej daje jeszcze znaki ostrzegawcze, na przykład syczy.

– Tato, a co by się stało, gdyby mnie ugryzła? – zapytał zaciekawiony Michał.

– Wtedy natychmiast musielibyśmy zadzwonić na numer ratunkowy i szybko pojechać do szpitala. Tam podaliby ci antytoksynę.