Lila aktywnie poznaje świat – Idę do wąwozu ebook

Lila aktywnie poznaje świat – Idę do wąwozu

Ilustracje: Paulina Dybała

Zdjęcie na okładce: Midjourney

Copyright © 2024, 2025 Magdalena Kłosowicz i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727224862

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów z których pochodzi.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Moim dzieciom, dzięki którym ciągle jestem w ruchu

Lila i jej bracia wybierali się na wycieczkę do wąwozu Homole. Lila nie mogła się już doczekać. Rodzice opowiadali jej, że w wąwozie płynie potok z krystalicznie czystą wodą, nad którym przerzucono metalowe mostki.

– Dzieci, włóżcie buty górskie i przygotujcie swoje plecaki. Spakujcie do nich czapki z daszkiem, okulary przeciwsłoneczne, picie i przekąski – powiedziała mama.

– A mogę zabrać moją ulubioną przytulankę? – zapytała Lila.

– Dobrze, ale pamiętaj, żeby jej pilnować.

Lila przyglądała się uważnie wszystkim rzeczom, które mama wkładała do plecaka.

– A co to jest? – Wskazała palcem na małe, czerwone pudełeczko.

– To jest apteczka pierwszej pomocy. Będzie potrzebna, gdyby któreś z was się zraniło – odpowiedziała mama.

– Mogę otworzyć?

– Oczywiście.

Lila wyjęła całą zawartość apteczki: plastry w kolorowe zwierzątka, bandaż, maleńkie nożyczki, spray do odkażenia rany i gwizdek alarmowy. Z zainteresowaniem oglądała wszystkie przedmioty, które mogą się kiedyś przydać.

Kiedy wszyscy byli już gotowi, wyruszyli do wąwozu.

Malownicza ścieżka prowadząca przez wąwóz była kamienista i gdzieniegdzie wilgotna od chlupiącej z potoku wody. Dobrze, że wszyscy mieli odpowiednie buty, bo kamienie i głazy były bardzo śliskie.

Michał i Mikołaj szli na przedzie, zatrzymując się co chwilę przy potoku. Największą frajdę sprawiało im wrzucanie patyków w nurt wody i kibicowanie, który dopłynie pierwszy do mety. Na niektórych głazach wygrzewały się jaszczurki zwinki. Były tak szybkie, że dzieci nie potrafiły ich złapać.

– Nie łapcie jej, bo zgubi swój ogon. Prawda, mamo? – zapytał Mikołaj.

– Masz rację – odparła mama. – Jaszczurka porzuca swój ogon, gdy czuje zagrożenie lub jest atakowana. To jej sposób na samoobronę. Odrzucony ogon rusza się jeszcze przez chwilę, żeby zmylić drapieżnika. W ten sposób jaszczurka ma czas, żeby schować się w bezpiecznym miejscu – wyjaśniła.

Lila była coraz bardziej zmęczona spacerem.

– Długo jeszcze? – zapytała.

Mama wyciągnęła z plecaka chrupiące krakersy w kształcie zwierzątek.

– Wymyśliłam fajną zabawę – powiedziała. – Na każdym mostku będziesz losować trzy różne zwierzątka.

– Ja też chcę! – krzyknęli chłopcy jednocześnie.

– Dobrze. Każdy z was będzie losował krakersowe zwierzęta.

Lila jakby nabrała siły w nogach i zapomniała o marudzeniu. Na pierwszym mostku wylosowała żyrafę, małpę i nosorożca.

– Jakie są jeszcze zwierzątka? – dociekała.

– Zobaczysz, jak dojdziemy do następnego mostku – odpowiedziała mama.

Lila schrupała krakersy i dzielnie maszerowała dalej.

Na olbrzymim głazie pełzała piękna salamandra. Jej czarne, błyszczące ciało pokrywały pomarańczowe plamy.

– Chodźcie, szybko! Znaleźliśmy coś fajnego – krzyknęli chłopcy.

– Co tam macie? – zainteresowała się Lila.

Rodzice podeszli bliżej.

– To jest salamandra – oznajmił tata. – Jest najładniejszym i największym płazem ogoniastym w Polsce. Nie dotykajcie jej – ostrzegł. – Z boku głowy ma gruczoły wydzielające jad.

– Tak jak ropucha, którą widzieliśmy na wycieczce do żabiego stawu? – skojarzyła Lila.

– Tak. Salamandra też broni się przed drapieżnikami.

– Ale piękna – zachwycili się chłopcy.

Wszyscy z zaciekawieniem przyglądali się, jak salamandra powoli poruszała się na głazie.

– Pora iść dalej – zadecydowała mama.

Kiedy doszli do Dubantowskiej Polany, zrobili sobie przerwę na piknik. Dzieci od razu pobiegły wspinać się na skałki.

Stąd było już niedaleko do szałasu Bukowinki i bacówki „U Wojtka”. Po krótkim odpoczynku ruszyli dalej. Chłopcy zaczęli się ścigać.

– Chłopaki! Nie biegamy na szlaku – upomniała ich mama.

Nagle Mikołaj poślizgnął się na mokrych kamieniach i upadł na ziemię. Jego spodenki były brudne od błota, a z kolana i łokcia sączyła się krew.

– Auuuć, jak boli. Leci mi krew – jęknął Mikołaj ze łzami w oczach.

Rodzice i Lila podbiegli do Mikołaja sprawdzić, czy nic poważnego się nie stało. Mama wyciągnęła z plecaka apteczkę pierwszej pomocy i oczyściła rany.