Kolekcja chochlika ebook

Algernon Blackwood

Kolekcja chochlika

Tytuł oryginalny: The goblin’s collection

Przekład: Maciej Niewiadomski

Redakcja: Maciej Niewiadomski

Korekta: Maciej Niewiadomski

Projekt okładki: Maciej Niewiadomski

Copyright © Algernon Blackwood– utwór w domenie publicznej

Copyright © 2026 Maciej Niewiadomski – prawa do tłumaczenia zastrzeżone

Lusina 2026

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-983015-0-3

Spis treści

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Kolekcja chochlika

Dutton przyjął zaproszenie z tej błahej przyczyny, że w tamtej chwili nie potrafił dość szybko wymyślić eleganckiej wymówki. Nie miał owego błysku ani swobody w obcowaniu z ludźmi, które tak bardzo przydają się na weekendowych przyjęciach. Był postawnym, nieśmiałym i dość niezgrabnym mężczyzną. Co więcej, szczerze nie znosił wielkich rezydencji. Po prostu go przytłaczały. Posępni, budzący grozę kamerdynerzy napełniali go lękiem, dlatego przy pierwszej okazji wyjeżdżał już w niedzielny wieczór.

Tym razem przybył na godzinę przed kolacją. Udał się na piętro do ogromnego pokoju, tak wypełnionego kosztownościami, że poczuł się jak nieistotny rekwizyt w muzealnym korytarzu. Uśmiechnął się smętnie, gdy posługacz wnoszący jego torbę zaczął mocować się z zamkiem. Lecz zamiast ponurego głosu, którego tak bardzo się obawiał, od schylonej postaci dobiegł go ciepły, zwyczajny głos z nieodpartym irlandzkim akcentem. Było to niezwykle pokrzepiające.

– Zapewne zamknięta, proszę pana, ale może ma pan klucz?

I pochylili się razem nad obdartą torbą podróżną. Wyglądali niczym para mrówek stykających się czułkami na posadzce wielkiej jaskini. Olbrzymie łóżko z baldachimem obserwowało ich z góry. Szafy z mahoniu miały wyraz dostojnego zdziwienia. Ziejący, otwarty kominek sam jeden mógłby połknąć wszystkie jego sztalugi, a niemal i całą małą pracownię. Zwyczajna, irlandzka obecność chłopaka działała krzepiąco. Dutton pomyślał, że to po prostu kolejna para rąk do pomocy.

Porozmawiał chwilę z chłopakiem, a potem zapalił papierosa. Przyglądał się, jak tamten układa ubrania w pojemnych szafach. Zwrócił szczególną uwagę na to, z jak dużą dbałością chłopak obchodzi się z drobnymi przedmiotami. Nożyczki do paznokci, srebrne pudełko na spinki, metalowa łyżka do butów i maszynka do golenia, a nawet błyszczący obcinacz do cygar i temperówka zostały pozbierane luzem z dna torby. Służący ułożył to wszystko w rzędzie na toaletce ze szklanym blatem i zdawał się nie móc z tym skończyć. Wciąż wracał, by coś poprawić lub przesunąć, i przesiadywał nad nimi bez sensu.

Dutton obserwował go z rozbawieniem, potem ze zdziwieniem, a wreszcie z irytacją. Czy on nigdy nie wyjdzie?

– Dziękuję – powiedział w końcu. – To wystarczy. Teraz się ubiorę. O której jest kolacja?

Chłopak podał godzinę, lecz wciąż zwlekał. Wyraźnie pragnął powiedzieć coś więcej.

– Wszystko chyba wyjęte? – powtórzył Dutton z niecierpliwością. – Mam na myśli te wszystkie drobiazgi?

Twarz młodzieńca natychmiast zapłonęła gorliwością. Cóż za psotne, irlandzkie oczy miał ten chłopak!

– Ułożyłem je wszystkie w rzędzie, proszę pana, żeby panu nic a nic nie zginęło – odparł szybko. Wskazał na ten niedorzeczny zbiór małych przedmiotów, a nawet podbiegł, by raz jeszcze ich dotknąć. Przeliczył je jeden po drugim. A potem nagle dodał z nutą osobistego zainteresowania, która nie była jednak spoufalaniem się: – Bo widzi pan, proszę pana, tak łatwo zgubić te małe, błyszczące rzeczy w tym wielkim pokoju.

I zniknął.