Kapliczki w gminie Kosakowo ebook

Jadwiga Piernicka

Tadeusz Krzysztof

KAPLICZKI W GMINIEKOSAKOWO

2009

Redakcja

Anna Kloka

Copyright by Jadwiga Piernicka i Tadeusz Krzysztof, Rewa 2009

Fotografie

Tadeusz Krzysztof

Okładka - najstarsza kapliczka gminy Kosakowo w KazimierzuKontr okładka - najmłodsza kapliczka gminy Kosakowo w Mechelinkach

Wydawca:

Wydawnictwo „Szkuta”Tek 058 679 11 14

ISBN 83-919253-4-X

Skład i Druk:

DRUKARNIA ELFAX

www.elfax.pl

[email protected] 665 02 42

058 665 02 37

Kapliczki są symbolami wiary naszych ojców

Kapliczki przydrożne to małe ołtarze ulokowane przy drodze, niekiedy na placu miasta albo wioski. Są one najczęściej wyrazem pobożności ludowej lub wydarzeń historycznych, religijnych albo wotum za otrzymane łaski od Boga. Wznoszone i budowane najczęściej z drewna, cegieł, kamieni w kształcie małego ołtarza z figurą Chrystusa, Matki Bożej lub świętych. Przy kapliczkach gromadzili się wierni na nabożeństwach majowych, różańcowych, a także osoby starsze, które nie mogły uczestniczyć w niedzielnej Mszy św. Kapliczki i krzyże przydrożne wyznaczały szlaki drogowe pielgrzymom, którzy wędrowali do różnych miejsc kultu, były swoistymi drogowskazami.

Dziś są one symbolami wiary naszych ojców. Mówią nam o wartościach płynących z chrześcijaństwa i przywiązania do Kościoła. Kiedy spieszymy do pracy, szkoły, urzędu, sklepu i innych miejsc, mijamy te święte miejsca, które przypominają nam nieustannie o wartościach nieprzemijających, wiecznych, a jednocześnie skłaniają do refleksji nad swoim życiem i postępowaniem.

Każda wioska ma swój krzyż i kapliczkę z patronem danej miejscowości. W naszej gminie jest ich 18. Dzięki wielkiej pracy włożonej przez Panią Jadwigę Piernicką i Pana Tadeusza Krzysztofa te miejsca zostały opisane i przedstawione w tym małym albumie, aby pamięć o nich nie zaginęła i pozostała dla potomnych.

Kosakowo, 25 lipca 2009

Ks. Jan Grzelak Proboszcz z Kosakowa

Wstęp

W religii chrześcijańskiej kult świętych zaczął się rozwijać już w IV wieku. Obiektem kultu początkowo byli apostołowie i męczennicy. Z czasem kult rozszerzył się na większą grupę ludzi obdarzonych łaską Bożą, mających zdolność czynić cuda i bronić innych przed złem. Jeszcze później zaczęto czcić ich doczesne szczątki, czyli relikwie. Wierzy się, że święci są namaszczeni przez Ducha Świętego i stojąc blisko tronu Bożego, wyjednują łaski dla proszących o nie. Święci stali się też patronami całych społeczeństw, zawodów, a także małych grup ludzi.

Charakterystyczną cechą krajobrazu ziemi kaszubskiej są krzyże przydrożne, zwane „Bożymi Mękami”oraz kapliczki. Kapliczka swą nazwę wywodzi od kaplicy, czyli małego kościółka. Kapliczki mają różne kształty. Są wysokie (piętrowe), małe, pękate i smukłe, murowane i drewniane. Zawsze zawierają obrazy lub figury czczonych. Do dnia dzisiejszego kapliczki stanowią ozdobę miejscowości i symbol pobożności. Krzyże i kapliczki budowali prości ludzie. Nie robili tego dla artyzmu, a wyłącznie z potrzeby serca. Dla nich była to sztuka najwyższego lotu. Budowali dla siebie, dla podziękowania za ocalenie od różnych nieszczęść, dla upamiętnienia ważnych wydarzeń w ich życiu, dla uwielbienia Najwyższego i Jego Matki oraz świętych.

Osobliwością, rzadko spotykaną gdzie indziej, jest to, że prawie w każdej wsi na terenie naszej gminy, w sposób szczególny, czczony jest święty patron. Patronowi najczęściej poświęcona jest kapliczka z jego wizerunkiem. Dlatego też oprócz odpustu parafialnego, obchodzone są uroczyście odpusty lokalne w dniu imienia patrona, połączone z modłami i śpiewami, a nierzadko z połową mszą świętą odprawianą obok kapliczki.