Kancelaria. Bałagan w papierach - Gabriela Gargaś - ebook + audiobook

Kancelaria. Bałagan w papierach ebook i audiobook

Gabriela Gargaś

4,3

Ten tytuł dostępny jest jako synchrobook® (połączenie ebooka i audiobooka). Dzięki temu możesz naprzemiennie czytać i słuchać, kontynuując wciągającą lekturę niezależnie od okoliczności!
Opis

Wydawałoby się, że nie ma nic nudniejszego niż życie prawniczki. Czy aby na pewno? Na drodze pięknej pani adwokat staje przystojny Włoch. Jest łudząco podobny do jej dawnej miłości, ale Emilia wyczuwa, że czai się w nim jakieś zło... Życie jej przyjaciółek też bywa pełne zawirowań. Ada ma dziecko z kochankiem, który o nim nie wie. Bogna odnajduje wspólny język z Szymonem, przyjacielem z dzieciństwa. Kiedy ich związek nabiera rumieńców, nagle zjawia się jego była narzeczona.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 270

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 6 godz. 27 min

Lektor: Anna Matusiak

Oceny
4,3 (167 ocen)
91
43
25
5
3
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
SylwiaWolyniec

Nie polecam

Ta ksiazka jest jednym wielkim nieporozumieniem. Nic w niej sie nie klei, kolejne rozdzialy sa jakby zaprzeczeniem poprzednich. Absolutny absolutny gniot na ktory nie warto tracic czas. Nie polecam.
20
KZdon

Nie oderwiesz się od lektury

wciągająca 😁
10
ECAB1

Nie oderwiesz się od lektury

Czytałam z zapartym tchem. Gabrysiu uwielbiam Cię niezmiennie.
10
Izek79

Nie oderwiesz się od lektury

Super😊 Książka z którą można miło spędzić czas. Historia niby banalna ale nasycona różnymi uczuciami. W każdej bohaterce można odnaleźć cząstkę siebie. 😊
10
czapcia

Nie polecam

Masakra… skończyłam żeby nie wisiała mi na Legimi… 270 stron a wątków na conajmniej 8 tomów. Wszystko rozgrzebane bez ładu i składu. Nie mam pojęcia po co sięgnęłam po 2 cześć skoro po pierwszej miałam mieszane uczucia… urojona ciąża, zakochany kochanek, apartament 150 metrów, emerytka w Hiszpanii, przemyt narkotyków, była kochanka w kartonie, córka całująca faceta matki, wypadek małej dziewczynki i obraz kupiony za pół miliona. Brakowało chyba tylko lotu w kosmos i zerwania gwiazdki z nieba dla ukochanej…
10

Popularność




Gabriela Gargaś

Kancelaria. Bałagan w papierach

Lekkie Wydawnictwo

Prolog

Są w naszym życiu ludzie, któ­rych spo­ty­kamy za wcze­śnie, i tacy, z któ­rymi nasze drogi krzy­żują się za późno. A może wszystko dzieje się w swoim cza­sie? Tylko w nas rodzi się nie­zgoda na pewne zda­rze­nia i zna­jo­mo­ści, któ­rych nie powinno się dalej roz­wi­jać. I jakoś żału­jemy, że życie uło­żyło nam się tak, a nie ina­czej. Bo gdyby wcze­śniej… albo póź­niej…

Albo jedną decy­zję wstecz.

Emi­lia nalała do kie­liszka wina. Czer­wo­nego, wytraw­nego. Lubiła jego cierpki smak. Puściła gło­śno pio­senkę:

Cie­bie wię­cej chcę, musi mi to przejść i minąć…

Nie potrze­buję słów, mówi­łem ci to już.

Dopłyną doni­kąd. To tylko słowa.

Tylko albo aż słowa…

Myślała o nim. O tych momen­tach, gdzie chciała wszyst­kiego.

Kie­dyś powie­działa mu, że dla niego mogłaby zro­bić wszystko.

Zapy­tał:

– Wszystko?

Odpo­wie­działa:

– No dobra, pół wszyst­kiego.

Spoj­rzał na nią tymi swo­imi cud­nymi czar­nymi oczami i powie­dział:

– Ile to jest pół wszyst­kiego?

Uśmiech­nęła się:

– Uwierz mi, to naprawdę dużo.

Zaczął ją łasko­tać, a potem poca­ło­wał.

Tęsk­niła do niego. Do tych roz­mów, spa­ce­rów, chwil, w któ­rych byli tylko ona i on, i nikt wię­cej.

Fran­ce­sco też o niej myślał. Gdyby oboje wie­dzieli, że myślą o sobie, może by im było jakoś lżej na sercu. A może nie? Może to wszystko pogłę­bi­łoby jesz­cze bar­dziej ich tęsk­noty? Tęsk­noty bolą i mają taki gorzko-cierpki smak, który spływa po prze­łyku, zaty­ka­jąc go. A potem two­rzy się taka klu­cha, któ­rej czło­wiek za cho­lerę nie może prze­łknąć. Taki stwór z roz­cza­ro­wań, nostal­gii i ze smut­ków zapi­ja­nych winem.

On też słu­chał muzyki. Odgrze­bał jakiś utwór Myslo­vitz z Bar­to­sie­wicz:

Świat wypadł mi z moich rąk.

Jakoś tak nie jest mi nawet żal…

Czy ty wiesz, jak chciał­byś żyć? Bo ja też…

Chyba tak chcia­łem przez cały czas, lecz…

Jeśli muszę i wybrać będę mógł, jak odejść,

To prze­cież dobrze, dobrze o tym wiem,

Chciał­bym umrzeć przy tobie…

Ile razy wali nam się świat… Roz­pada się na kawałki. Nawet zmie­nia poło­że­nie.

A Ty…

…łatwo tak zgo­dzi­łaś na to się i…

Zamknął oczy i przy­po­mniał sobie ten czuły gest, kiedy wziął jej twarz w dło­nie i spoj­rzeli sobie w oczy. Nic wię­cej… Cza­sem o takich okru­chach chwil pamięta się dłu­żej. I takie momenty sie­dzą nam gdzieś głę­boko pod skórą, w głębi duszy.

Bo to były takie momenty, w cza­sie któ­rych wstrzy­muje się oddech, traci racjo­nalne myśle­nie. Chwile, które wspo­mi­namy potem z roz­rzew­nie­niem.

Ale też takie, które spra­wiają nam ból.

Do gabi­netu wszedł Maks.

– Co ci jest? – zapy­tał.

– Czło­wiek zaczyna doce­niać takie utwory naj­czę­ściej wtedy, kiedy w życiu zaczyna mu się pier­do­lić.

– Albo kiedy mocno za kimś tęskni.

– Albo, albo… – wes­tchnął. – Z czym przy­sze­dłeś, Maks?

– Posłu­chać z tobą muzyki. Jest coś nie­sa­mo­wi­tego w tym utwo­rze. Dyna­mika, emo­cjo­nal­ność.

– Jak dobre bzy­kanko.

– Te ostat­nie trzy sekundy przed orga­zmem.

Zaczęli się śmiać.

Rozdział 1

Nor­berto wszedł do ogródka kawiar­nia­nego. Ośle­piło go słońce. Spoj­rzał na zega­rek, za kilka godzin miał samo­lot. Posta­no­wił, że usią­dzie gdzieś w restau­ra­cji i coś zamówi. Popstryka w tele­fon. Był wła­ści­cie­lem sieci kawia­re­nek we Wło­szech. Miej­sce z duszą – to była jego sieć. Nie lubił sie­ció­wek, ale sam taką stwo­rzył. Każda z powsta­łych kafe­jek była jed­nak inna od poprzed­niej, miała nie­po­wta­rzalny kli­mat i kawę, która była mocna, aro­ma­tyczna, a nie sma­ko­wała jak lura zabar­wiona na czarno. Nie lubił pół­środ­ków ani niczego na pół gwizdka. Był uparty i dążył do celu.

I kochał matkę, która poświę­ciła mu wszystko. A ten drań, ojciec, wyrzą­dził im krzywdę. Nie pamię­tał nawet, kiedy jego syn ma uro­dziny. Nie wie­dział o nim nic, ale się dowie. Nor­berto zaci­snął zęby. Ojciec zabrał mu wszystko, co cenne i co kochał. Przez niego stał się nie­czu­łym dra­niem. Psy­cho­te­ra­peutka powie­działa, że to, co prze­ży­wamy w dzie­ciń­stwie, ma wpływ na nasze doro­słe życie. Ale on był już doro­słym czło­wie­kiem, który świa­do­mie podej­muje decy­zje i który nie potrafi upo­rać się ze swo­imi emo­cjami. Nie chciał słu­chać tych bredni.

Prze­le­ciał ją kilka razy. Skoń­czyli tera­pię. Ona chciała się dla niego roz­wieść, a on od niej uciekł. Nie zno­sił kobiet, które narzu­cają się face­tom. Gar­dził nimi. Jego matka ni­gdy taka nie była. Sza­no­wał ją wła­śnie za to, że mogła mieć wszystko, czego zapra­gnęła dusza, a mimo wszystko z tego zre­zy­gno­wała. Dla niej liczył się tylko on, jej syn. Nie chciała, by stał się taki jak ojciec. A jaki był? Nie chciał tego ana­li­zo­wać, bo bał się, co sam mógłby o sobie pomy­śleć. Ale wie­dział, że chce do sie­bie dotrzeć. Chce poznać ojca, a potem tutaj wróci, by poznać brata.

Nor­berto odło­żył fili­żankę na tale­rzyk. Był sma­ko­szem, a tej kawy nie dało się pić – palona z kiep­skich zia­ren i zbyt słaba. A powinna być mocna, jak mocna jest miłość, tak powta­rzał bari­stom w kawiar­niach, któ­rych był wła­ści­cie­lem. Uśmie­chał się pod nosem do sie­bie, bo wie­dział, że to banał. Ale czy to, co naj­bar­dziej banalne, nie pociąga ludzi?

Ski­nął ręką na kel­nerkę. Młoda śliczna dziew­czyna o ruda­wor­dza­wych wło­sach i wiel­kich nie­bie­skich oczach pode­szła do sto­lika. Spoj­rzał w te jej wiel­kie śle­pia. I powie­dział łagod­nym gło­sem:

– Ta kawa to nie kawa…

– Prze­pra­szam pana naj­moc­niej, może pomy­li­łam zamó­wie­nia – była wyraź­nie spe­szona. Ręce zaczęły jej drżeć.

– Nie pomy­li­łaś. Zama­wia­łem podwójne espresso. A dosta­łem lurę. To nie twoja wina, ale chciał­bym cię pro­sić o przy­nie­sie­nie mojej kawy.

Dziew­czyna prze­pro­siła go jesz­cze kilka razy, po czym ode­szła. Nor­berto roz­parł się na krze­śle. Sie­dział w ogródku. Była druga połowa wrze­śnia, ale pogoda roz­piesz­czała. Z drzew zaczęły spa­dać kolo­rowe liście, na sto­li­kach stały doniczki z wrzo­sami. Podo­bało mu się tutaj wszystko oprócz smaku kawy.

Się­gnął po stary zeszyt, który był pamięt­ni­kiem matki. Wię­cej w nim było jej prze­my­śleń niż wspo­mnień, ale czy­tał je z zapar­tym tchem. Pamięt­nik dostał dwa tygo­dnie temu od ciotki, która zmarła tydzień póź­niej. Dała mu dzien­nik matki dopiero teraz, bo czuła, że nad­szedł czas, by przeczy­tał prze­my­śle­nia Renaty. Zasta­na­wiał się, czy matka chciała, by przeczy­tał jej słowa. A może jej dzien­nik nie był do wglądu? Tego się wła­ści­wie ni­gdy już nie dowie. Spoj­rzał na pożół­kłą kartkę i chło­nął słowa:

Chcę ucho­dzić za silną kobietę i może nawet nią jestem, ale wiem, że jestem też pogu­biona, powie­dzia­ła­bym nawet, że zagu­biona.

Gubię się w codzien­no­ści i mojej ucieczce.

Moje życie to nie­do­mó­wie­nia. To prawda napi­sana od nowa. Moje życie to mój syn.

Nor­berto prze­rwał czy­ta­nie. Poczuł ogromny ból. Pomy­ślał o ojcu. Zaci­snął szczęki. Są ludzie, któ­rzy odda­dzą ci serce, i tacy, któ­rzy spier­dolą ci życie – pomy­ślał gorzko. Ludzie, któ­rzy przy­cho­dzą do cie­bie w naj­pięk­niej­szych snach, i osoby, które spo­ty­kasz w kosz­ma­rach. Ludzie, któ­rzy chcą ci pomóc, rezy­gnu­jąc cza­sem z sie­bie, i tacy, któ­rzy na oślep zadają cier­pie­nia, byle tylko zoba­czyć rany u dru­giego czło­wieka. Nisz­czą, a ból innej osoby spra­wia im jakąś durną, dziką satys­fak­cję.

A może wszy­scy jeste­śmy tak naprawdę mocno porą­bani i zdolni do naj­więk­szych świństw?

Jego ojciec był osobą, która znisz­czyła życie jemu i jego matce. Nor­berto go nie­na­wi­dził. Bo wie­dział, że ten czło­wiek jest winny śmierci Renaty.

– Pana kawa – powie­działa kel­nerka, wyry­wa­jąc go z zamy­śle­nia i sta­wia­jąc przed nim małą białą fili­ża­neczkę z kawą.

– Dzię­kuję – zamo­czył w niej usta. Kawa była moc­niej­sza, ale dalej mu nie sma­ko­wała.

– I jak? – zapy­tała dziew­czyna, a on miał wra­że­nie, że jeśli powie prawdę, ona się roz­pła­cze.

– Powie­dzieć prawdę czy chce pani, bym panią oszu­kał? – zapy­tał.

Dziew­czyna zamru­gała oczami, popra­wiła włosy i wytarła mokre ręce w czarny far­tu­szek.

– Nie wiem.

– Ludzie czę­sto boją się doko­nać wyboru, a prze­cież do odważ­nych świat należy.

– Nie jestem odważna – powie­działa cichutko jak ta myszka, która boi się, że kot dosię­gnie ją pazu­rami.

– Przez brak odwagi możesz dużo stra­cić.

– Moż­liwe – wzru­szyła ramio­nami.

– Odpo­wiesz mi?

– Niech pan powie prawdę.

Nor­berto uśmiech­nął się.

– Prawda może boleć – powie­dział, przy­gryzł wargę, a dziew­czyna pomy­ślała, że jest sza­le­nie przy­stojny i że pro­wa­dzi z nią jakąś dziwną grę.

– Wiem. Nie­raz usły­sza­łam bole­sną prawdę – powie­działa but­nie, on zaś pomy­ślał: No w końcu, mała, poka­zu­jesz, na co cię stać. Każda kobieta powinna poka­zać męż­czyź­nie swoje silne obli­cze.

– Na­dal nie sma­kuje mi ta kawa, cho­ciaż bar­dziej ją lubię niż poprzed­nią. Tanie ziarna nadają jej kwa­sko­waty posmak.

– Jestem pod wra­że­niem, że zna się pan tak dobrze na kawie.

Uśmiech­nął się. Wyjął port­fel, poło­żył na sto­liku wizy­tówkę.

– Pocho­dzę z Włoch, jestem wła­ści­cie­lem sieci kawiarni, jeśli kie­dyś posta­no­wisz opu­ścić Pol­skę, powo­łaj się na mnie. U mnie nauczysz się parzyć naj­lep­szą kawę. A Wło­chy są piękne.

Dziew­czyna była zdez­o­rien­to­wana, mru­gała szybko powie­kami.

– A tutaj… – poło­żył na sto­liku zwi­tek bank­no­tów – napi­wek dla cie­bie, odej­mij rachu­nek za te dwie paskudne kawy, za które nie powi­nie­nem zapła­cić, ale niech będzie.

– Ale… to sporo kasy.

– Spodo­bała mi się twoja odpo­wiedź. To twój dzień. Wyko­rzy­staj go.

Wstał od sto­lika i mru­gnął do niej. Dziew­czyna poczuła, jak w dole brzu­cha poja­wiają się motyle. Cóż to za facet…

Nor­berto był wyso­kim i przy­stoj­nym męż­czy­zną. Miał czarne oczy i takiego samego koloru włosy, zacze­sane do tyłu i zało­żone za ucho. Podo­bał się kobie­tom. Sza­le­nie. Są tacy męż­czyźni, na któ­rych lecą nie­mal wszyst­kie babki. I nie cho­dzi tutaj tylko o urodę. Roz­ta­czają wokół sie­bie jakąś magię i przy­cią­gają do sie­bie płeć prze­ciwną jak magnes. Wie­dzą, co powie­dzieć, co prze­mil­czeć albo jak rzu­cić jakieś nie­do­mó­wie­nie, które zawi­śnie w powie­trzu, zagęsz­cza­jąc atmos­ferę.

Wszedł do prze­szklo­nego budynku. Kiedy stał przy win­dzie, pode­szła do niego kobieta.

– Dzień dobry, Nor­berto – powie­działa dość oschle, cho­ciaż on wie­dział, jaką ma do niego sła­bość.

Odwró­cił głowę. Obok niego stała śliczna pani mece­nas o rudych, krę­co­nych wło­sach, zebra­nych na karku w fiku­śny koczek poprze­ty­kany spin­kami.

– Dzień dobry, pani mece­nas – powie­dział, po czym naci­snął przy­cisk windy. Ponow­nie na nią spoj­rzał. Miała na sobie gar­ni­tur: jasno­szare sze­ro­kie spodnie, białą koszu­lową bluzkę i mary­narkę, też jasno­szarą. Pod szyją zawią­zała różową apaszkę. Wyglą­dała powab­nie, ale już na niego nie dzia­łała. Ponoć miał to w genach. „Jesteś jak twój ojciec, masz to w genach. Miłość do kobiety poja­wia się szybko i szybko ci prze­cho­dzi” – powie­działa mu kie­dyś z wyrzu­tem ciotka, która opie­ko­wała się nim po śmierci matki. A on nie chciał być taki jak ojciec. Nie­na­wi­dził go, tak bar­dzo go nie­na­wi­dził. Co to za facet, który źle trak­tuje kobiety. Dla­czego więc był taki jak on?

– Myśla­łam, że prze­szli­śmy na „ty” – powie­działa Liliana Brze­ska.

Był u niej osiem tygo­dni temu po poradę prawną. Potem spo­tkał ją w jakimś klu­bie. Przy­szła tam z kum­pelą, on ze zna­jo­mymi. Kole­żanka pocie­szała rudo­włosą panią mece­nas, kiedy ta roz­czu­liła się przy pio­sence gra­nej przez pia­ni­stę. Pod­szedł do niej i powie­dział naj­bar­dziej banalny tekst, jaki kie­dy­kol­wiek wypowie­dział, by zacią­gnąć kobietę do łóżka: „Szkoda łez na tego dupka, przez któ­rego pani pła­cze, pani mece­nas”. Wypili kilka kie­lisz­ków wina. Ona była pora­niona, on miał na nią chęć i wylą­do­wali w łóżku. Liliana miała tak silną potrzebę kocha­nia kogo­kol­wiek, że zako­chała się w nim. Odbyli kilka ran­dek i kilka sto­sun­ków, ale nie była kobietą, z którą chciałby zostać na dłu­żej. Bo Nor­berto kochał tylko trzy kobiety w życiu. Dwie z nich – matka i pierw­sza żona – zmarły, a z córką miał rzadki kon­takt. Cza­sami zasta­na­wiał się, czy jest z niego taki wyprany już z uczuć skur­wiel, który nie jest w sta­nie poko­chać żad­nej kobiety, czy to wyda­rze­nia w jego życiu dopro­wa­dziły do tego, że miał serce jak głaz.

– Liliana… Masz piękne imię – potra­fił cza­ro­wać sło­wami. Kie­dyś jakaś kobieta powie­działa mu, że mógłby się nie odzy­wać, a i tak połowa dam­skiej popu­la­cji by na niego pole­ciała. Ale on wolał się ode­zwać i mieć je wszyst­kie. Był zdo­bywcą, który nie potra­fił kochać. Już nie. Zresztą z tej całej miło­ści nic dobrego nie wycho­dzi. I facet mięk­nie. A męż­czy­zna powi­nien być prze­cież twardy.

– Kie­dyś już mi to powie­dzia­łeś. Co tu robisz? – winda przy­je­chała, drzwi się otwo­rzyły. Weszli do środka.

– Szu­kam cie­bie.

– Nie jestem już zain­te­re­so­wana – stwier­dziła z bólem w sercu. Sama do końca nie wie­działa, czy to prawda. Zało­żyła za ucho pukiel wło­sów. I przy­gry­zła wargę. Zro­biła to celowo. Chce być uwo­dzi­ciel­ska – pomy­ślał. Czyli nie mówi tego, co myśli.

– Przy­sze­dłem po poradę – zaśmiał się sztucz­nie.

Kobieta naci­snęła guzik stopu. Winda szarp­nęła i zatrzy­mała się.

– Jesteś sza­lona.

– Zerżnij mnie.

– Słu­cham? – sam nie mógł uwie­rzyć w to, co przed chwilą usły­szał. Liliana prze­cież taka nie była. A może każdy z nas ma ukryte w sobie demony, które wycho­dzą z nas w róż­nych momen­tach życia.

– Chcia­ła­bym, żebyś mnie zerżnął. Czego nie zro­zu­mia­łeś?

Pode­szła do niego i zarzu­ciła mu ręce na szyję.

– Nie chcesz tego. Znam cię. Jesteś wraż­liwą kobietą, która potrze­buje miło­ści, a nie seksu w win­dzie.

– Nie pomogę ci, jeśli mnie nie prze­le­cisz.

Deli­kat­nie ją ode­pchnął.

– Nie, Liliano. Nie zro­bię tego.

– To – ponow­nie prze­su­nęła się w jego stronę, wspięła na palce i nachy­liła w kie­runku jego ucha – wypier­da­laj.

Naci­snął guzik. Winda ruszyła. Drzwi otwo­rzyły się na siód­mym pię­trze. Liliana wysia­dła z windy. A on poje­chał na dół.

Czuł nie­smak, który nie był spo­wo­do­wany zacho­wa­niem kobiety, ale świa­do­mo­ścią, że ją kie­dyś zra­nił. Naprawdę przy­szedł po poradę prawną. Chciał się dowie­dzieć, jak mógłby pozba­wić ojca majątku. Nie, nie potrze­bo­wał jego pie­nię­dzy, po pro­stu chciał go znisz­czyć, tak jak ojciec znisz­czył kie­dyś jego, pozba­wia­jąc go naj­więk­szej miło­ści. Matki.

Oczy­wi­ście, że mógł wybrać inną kan­ce­la­rię. Może chciał ją zoba­czyć?

Lubił ją. Kie­dyś jej pożą­dał, ale to wszystko minęło. A teraz ją zra­nił. Znowu.

Prze­cież nie chciała tego seksu. Bar­dziej pra­gnęła bli­sko­ści.

Skąd o tym wie­dział?

Bo był taki jak ona. Spra­gniony cie­pła dru­giego czło­wieka.

***

Liliana weszła do gabi­netu i ciężko opa­dła na krze­sło obro­towe. Była bar­dzo zde­ner­wo­wana i trzę­sły jej się ręce. Z karafki znaj­du­ją­cej się na biurku nalała do szklanki wody. Wypiła dusz­kiem. Wes­tchnęła głę­boko. Są tacy męż­czyźni, któ­rych należy uni­kać jak ognia. Bo kobieta zawsze się spa­rzy. Nawet jeśli przez krótki moment będzie jej się wyda­wało, że może się przy nim ogrzać, to wcze­śniej czy póź­niej się popa­rzy i będzie bolało. Zako­chała się w nim, mimo że już na początku ich rela­cji Nor­berto jasno okre­ślił, że nie chce się wią­zać i nic jej nie obie­cuje. Powie­dział, że we Wło­szech ma żonę oraz córkę i ich nie zostawi. Potem oka­zało się, że to żona go zosta­wiła. I ona uwie­rzyła, że skoro się spo­ty­kają, sypiają ze sobą i miło spę­dzają razem czas, to z tego wszyst­kiego może wyjść jakaś obiet­nica. Nie wyszło nic, a ona pozo­stała ze zła­ma­nym ser­cem. Długo się po nim leczyła. A kiedy jej prze­szło, on poja­wił się w win­dzie. Miała na niego ochotę, ale Nor­berto miał rację – nie zale­żało jej tylko na odby­ciu sto­sunku. Oparła głowę na dło­niach. Tęsk­niła za męż­czy­zną w swoim życiu.

Rozdział 2

Wstał sło­neczny pora­nek. Taki pora­nek, któ­rego nie chcesz – nie chcesz, by był taki piękny, bo jego cudow­ność nie współ­gra z twoim humo­rem. Powinno lać i wiać. Pierw­sze pro­mie­nie wdarły się niczym nie­pro­szony gość do sypialni. Emi­lia prze­tarła oczy. Była wykoń­czona nie­prze­spaną nocą. Sie­działa nad pozwem do czwar­tej rano. Ziew­nęła i dotknęła wło­sów. Nie miała ochoty myć głowy. Pomy­ślała, że spry­ska ją suchym szam­po­nem, żeby jakoś wyglą­dać.

Z tru­dem pod­nio­sła się z łóżka i poczła­pała w stronę eks­presu do kawy. Spoj­rzała na tele­fon. Nic. Nie wie­działa, na co w ogóle czeka. Miała nadzieję na jakąś czułą wia­do­mość. Kobiety uwiel­biają czule zaczy­nać dzień i czule go koń­czyć. Zresztą Emi­lia była prze­ko­nana, że nie tylko kobiety. Męż­czyźni też lubią czu­ło­ści.

Igor od niej odszedł, a Fran­ce­sco… Z Fran­ce­sco to było skom­pli­ko­wane. Roz­stali się, bo to w ich przy­padku było naj­lep­sze wyj­ście. Kochała go i wciąż za nim tęsk­niła, ale wie­działa, że nie może z nim być. On robił szem­rane inte­resy, pocho­dził z rodziny, która nie cie­szyła się dobrą opi­nią, a ona, pani mece­nas… Stali po prze­ciw­nej stro­nie bary­kady. Takie miło­ści zda­rzają się i pozo­stają na długo w pamięci. Tylko że w nie­któ­rych wypad­kach naj­le­piej posłu­chać rozumu.

Znowu była sama, co nie zna­czy, że samotna. Bra­ko­wało jej tej dru­giej osoby. Cie­pła, dotyku, roz­mowy. Tego, co czło­wiek dostaje, będąc w związku.

Zadzwo­nił tele­fon. Pod­sko­czyła na dźwięk dzwonka. Pierw­sze, co jej przy­szło do głowy, to żeby jak naj­szyb­ciej pozbyć się tej iry­tu­ją­cej melo­dyjki.

– Ada. I jak? – zapy­tała Emi­lia. Jej przy­ja­ciółka, z którą znały się od dzie­cię­cych lat, miała lada dzień rodzić. Każdy tele­fon od niej był jak bomba, która mogła wła­śnie wybu­chać.

– Jesz­cze nic.

– Ufff… Nie strasz mnie, kobito.

– Nie prze­szka­dzam ci?

– Nie, wła­śnie się zasta­na­wiam, dla­czego znowu jestem sama.

– Bo jeden z tobą zerwał, a z dru­gim ty nie chcesz mieć do czy­nie­nia. Chyba nie masz czego roz­k­mi­niać. To tak jak ze mną, za kilka chwil uro­dzę dziecko kochanka, z mężem się roz­sta­łam i też nie mam nad czym gdy­bać.

– Niby tak, ale jakoś mi smutno.

– Mnie też. Ale może nic nie dzieje się bez przy­czyny? I pewne rze­czy muszą się skoń­czyć, żeby poja­wiły się inne.

– Gadasz jak jakiś potłu­czony filo­zof.

– W tej ciąży jakoś mi się na filo­zo­fo­wa­nie zebrało.

Zaczęły się śmiać.

– Cza­sem się zasta­na­wiam, czy to nie moja wina, że wszy­scy ode mnie odcho­dzą.

– Emi, no co ty. To we trzy były­by­śmy jakieś wybra­ko­wane – powie­działa Ada, mając na myśli jesz­cze ich przy­ja­ciółkę Bognę. – Upie­kłam bezę z bitą śmie­taną, wpa­daj. Zasło­dzimy się i będzie nam lepiej.

– Od tygo­dnia nie jem sło­dy­czy.

– Żel­ków też nie pod­ja­dasz? – zapy­tała Ada. Emi­lia była uza­leż­niona od mali­no­wych żel­ków, które pochła­niała w hur­to­wych ilo­ściach. A kiedy się dener­wo­wała, poże­rała je na tony.

– Żelki to nie sło­dy­cze, to spo­sób życia – stwier­dziła z powagą w gło­sie pani mece­nas.

Zaśmiały się.

– Skoro jesz żelki, to kawa­łek Pavlovy ci nie zaszko­dzi.

– Za dwie godziny muszę być w sądzie.

– To możesz o mnie zaha­czyć.

– W sumie mogę…

Roz­łą­czyły się. Ada sprząt­nęła ze stołu brudne miski po owsiance. Justyna, jej star­sza córka, wyszła do pracy o szó­stej rano, a młod­sza córka, Maja, przed chwilą zatrza­snęła za sobą drzwi. Maja tak tęsk­niła za ojcem, że wycho­dziła przed dom dobre kilka minut przed jego przy­jaz­dem. Adam bar­dzo czę­sto odwo­ził córkę do szkoły. Ada była zado­wo­lona, że jej były mąż ma z dziećmi taki świetny kon­takt. Zawsze był dobrym mężem i ojcem. Ale coś się syp­nęło. W życiu jest tak, że coś się sypie, i cza­sami można to odbu­do­wać, a innym razem zostają tylko zglisz­cza. Wdała się w romans, zaszła w ciążę z kochan­kiem i jej rodzina runęła jak domek z kart. W ogóle Adzie życie się skom­pli­ko­wało. Kocha­nek ją rzu­cił, co było do prze­wi­dze­nia. Filip był od niej o dzie­sięć lat młod­szy. Poznali się w barze. Ona nudziara, on wieczny stu­dent, który kochał życie. I chyba to ją w nim zafa­scy­no­wało. Ta radość życia ją urze­kła. Bo ona, stara wariatka, chciała latać z nim balo­nem.

Mąż wystą­pił o roz­wód. Gotowy był jej wyba­czyć zdradę, ale kiedy poja­wiła się ciąża, nie potra­fił się z tym fak­tem pogo­dzić. I Ada mu się nie dzi­wiła, a nawet go rozu­miała, tylko szkoda jej było tych wspól­nych lat, które musieli pogrze­bać. Romanse poja­wiają się w mał­żeń­skim życiu z jakichś powo­dów. Nie bez przy­czyny. Bo coś nie styka, bo bra­kuje czu­ło­ści, seksu, zaan­ga­żo­wa­nia. Bo mał­żon­ków dobija szara rze­czy­wi­stość. Bo rachunki, dzieci, bo chwile, które nie sprzy­jają intym­no­ści.

Rutyna dnia codzien­nego, przy­ziemne plany, które ukła­dały się dzień za dniem w jakąś mono­to­nię, zabiły ten zwią­zek. Nuda i obo­jęt­ność są zabój­cami każ­dego związku.

Adam nie wcho­dził do domu, w któ­rym kie­dyś oboje miesz­kali, i to Adę bar­dzo bolało. Razem go budo­wali, razem wypeł­niali bibe­lo­tami, książ­kami, wspo­mnie­niami. Dom two­rzą rodzina, kubki zbie­rane w szaf­kach przez lata, tale­rzyki, kom­plety sztuć­ców, poduszki, wytarte obi­cia foteli, obrazki, zdję­cia, pamiątki… Zapach proszku do pra­nia, waszego ulu­bio­nego. Dzieci, zwie­rzęta. Dom to chwile. I te tra­giczne, i te budu­jące. To wylane łzy i uśmie­chy, cho­wa­jące się gdzieś pomię­dzy firan­kami. To ostoja. To był ich port, do któ­rego przy­pły­wali. Ale to ona pierw­sza odpły­nęła swoim sta­tecz­kiem na wzbu­rzone morze. A potem zro­bił to też Adam. Dziew­czynki obwi­niały ją za roz­pad rodziny. Maja mniej, cho­ciaż Ada widziała w jej oczach smu­tek. Za to Justyna nie mogła prze­żyć tego, że jej matka zaszła w ciążę z kochan­kiem. Ich rela­cje były napięte, cza­sem nie­zno­śne.

***

Emi­lia usia­dła przy dębo­wym stole w kuchni Ady. Dło­nią prze­je­chała po bla­cie. Od zawsze podo­bał jej się ten stół.

– Mam spo­tka­nie z klien­tem w sądzie o dwu­na­stej – powie­działa, zer­ka­jąc na zega­rek. – Dzi­siaj mam taki humor, że w ogóle naj­chęt­niej odwo­ła­ła­bym wszyst­kie spo­tka­nia – dodała zgod­nie z tym, co czuła.

– Wie­rzę – Ada posta­wiła przed Emi­lią tale­rzyk z kawał­kiem cia­sta.

Emi­lia się­gnęła po wide­lec i zaczęła jeść.

– Niebo w gębie – mruk­nęła. – Że też ci się jesz­cze chce piec. Prze­cież już się toczysz.

– Dzięki za słowa uzna­nia i te o tocze­niu też – zaśmiała się Ada. – I dla­tego, że się toczę, piekę. To mnie odpręża, relak­suje i nie sku­piam się tak bar­dzo na tym, że niczym kula śnie­gowa toczę się po poko­jach i kuchni.

– Jak dziew­czynki? – zapy­tała Emi­lia.

– Maja spę­dza dużo czasu u Adama. Cza­sami jest mi przy­kro, ale ją rozu­miem. Zro­biła się z niej taka przy­lepa. Do mnie też czę­sto się przy­tula, dużo ze mną roz­ma­wia. To mnie cie­szy. Ale widzę, jak bar­dzo jest roz­darta mię­dzy nami. A Justyna? Osten­ta­cyj­nie mnie o wszystko obwi­nia. To już młoda kobieta i wyda­wało mi się, że mnie zro­zu­mie.

– Dla doro­słych dzieci roz­pad mał­żeń­stwa rodzi­ców też jest szo­kiem. Dla nich byli­ście mał­żeń­stwem od zawsze i nagle bum, wszystko się roz­padło.

– I obwi­nia mnie – Ada wzru­szyła ramio­nami. – Gdyby nie ten romans…

– Ada, gdy­byś była szczę­śliwa w mał­żeń­stwie, to na pewno nie doszłoby do zdrady.

– Wiesz co, Emi, już sama nie wiem, co mną kie­ro­wało. Może jakaś chęć zabi­cia rutyny. I jest w czło­wieku jakaś prze­kora, ma rutynę, chce sza­leń­stwa. Kiedy prze­żyje już chwilę sza­leń­stwa, tęskni za rutyną i tak w kółko.

– Moż­liwe. Ale nie ma co teraz ana­li­zo­wać prze­szło­ści i roz­dra­py­wać sta­rych ran. Tęsk­nisz za Ada­mem?

– Cza­sami wydaje mi się, że tak. Innym razem sobie myślę, że dobrze się stało, jak się stało. Bo cze­goś mi bra­ko­wało. Ale tęsk­nię za nim jak za przy­ja­cie­lem, który wsparł dobrym sło­wem, z któ­rym dzie­li­li­śmy się obo­wiąz­kami. Mam z nim cudne dzieci, on jest wspa­nia­łym ojcem. I było mi z nim dobrze, tylko czy to wszystko?

– A może wła­śnie na tym polega zwią­zek? Wiesz, ten doj­rzały. Bo prze­cież motyle wcze­śniej czy póź­niej odfru­wają i zostaje nam szara rze­czy­wi­stość. I może ta przy­jaźń, to wspar­cie, ta codzien­ność, roz­mowa to jest ta doj­rza­łość. A nie cią­głe poszu­ki­wa­nie?

– Moż­liwe. Nie wiem. Acz­kol­wiek roz­wód był dla mnie porażką.

– Sądzę, że dla każ­dego jest. Ludzie się pobie­rają i myślą, że to na zawsze, a na zawsze oka­zuje się na chwilę.

– Zauwa­ży­łaś, że teraz jest plaga roz­wo­dów? – Ada nało­żyła sobie na tale­rzyk kawa­łek Pavlo­vej. Doło­żyła też Emi­lii. Całość posy­pała mali­nami.

– Ostat­nio w kan­ce­la­rii gości­li­śmy pew­nego pro­fe­sora i roz­ma­wia­li­śmy wła­śnie o roz­wo­dach. Wywią­zała się burz­liwa dys­ku­sja na temat roz­stań. Pro­fe­sor argu­men­to­wał, że roz­wody są potrzebne i to nie jest tak, że daw­niej ludzie by się ze sobą tak chęt­nie nie roz­wo­dzili. Bo by się chęt­nie roz­wie­dli, ale bali się reak­cji oto­cze­nia i naj­bliż­szej rodziny. Bo roz­wód nie doty­czy tylko dwójki doro­słych ludzi, ale też innych osób w rodzi­nie, dla któ­rych jest on bole­snym roz­sta­niem. Ale cza­sami lepiej się rozejść. Przez jakiś czas było nam ze sobą dobrze, ale w któ­rymś momen­cie nasze drogi się roze­szły i już tak dobrze nie jest. Miłość wygasa, roz­wój mał­żon­ków jest na innym pozio­mie, dla­tego trzeba iść dalej. I cza­sami tę dal­szą drogę warto poko­ny­wać samot­nie.

– Tylko że nie­któ­rzy roz­wo­dzą się, jakby to była trans­ak­cja zakupu i sprze­daży. I naj­bar­dziej cier­pią na tym dzieci.

– Naj­bar­dziej. Tylko że dzieci, które patrzą na nie­szczę­śli­wych rodzi­ców na co dzień, też są nie­szczę­śliwe. I jaki one przy­kład związku wyniosą z domu? Cią­głe kłót­nie, brak miło­ści, nie­odzy­wa­nie się do sie­bie. Życie obok. I potem takie dzieci wcho­dzą w zwią­zek i myślą, że mil­cze­nie jest codzien­no­ścią związku, a to jest pasywna agre­sja.

– I tak źle, i tak nie­do­brze. Zawsze ktoś cierpi i to w róż­no­raki spo­sób. A dużo masz spraw roz­wo­do­wych? – zapy­tała Ada, po czym ugry­zła kawa­łek ciastka.

– Śmie­jemy się, że jeśli teraz chcesz dobrze żyć jako adwo­kat, to bierz roz­wody. Sta­tystki są nie­ubła­gane. Tylko w pierw­szym kwar­tale 2021 roku w Pol­sce roz­wio­dło się 16 tysięcy par, 200 zde­cy­do­wało się na sepa­ra­cję. Jed­no­cze­śnie zawarto 13,3 tysiąca mał­żeństw. Czyli liczba roz­wo­dów prze­wyż­sza liczbę zawar­tych związ­ków mał­żeń­skich.

– Odbie­ga­jąc tro­chę od sta­ty­styk, cie­szę się, że mój roz­wód prze­biegł szybko i bez orze­ka­nia o winie.

– Tak jak ci mówi­łam, takie roz­wody z orze­ka­niem o winie to pra­nie bru­dów, cią­gną się latami. Nikomu nie jest to potrzebne.

– Tylko że wina była moja.

– Ada, zawsze jest jakieś dru­gie dno. Oczy­wi­ście, wiem, że ty nie chcia­ła­byś znisz­czyć Ada­sia, ale ludzie posu­wają się do takich kłamstw, że aż mi ich szkoda. I jed­nej, i dru­giej strony. Oooo, nawet ostat­nio mia­łam taką sprawę: oka­zało się, że na zakup domu jedna moja klientka dostała pie­nią­dze od rodziny. Oczy­wi­ście to było kłam­stwo, jed­nak chciała wyka­zać za wszelką cenę, że te środki nie wcho­dzą do podziału majątku. Albo inna sprawa: poczciwy chłop ją zdra­dzał, pod­czas gdy to ona dora­biała mu rogi. Ale za wszelką cenę udo­wad­niała, że obiad z kon­tra­hentką był randką. Mimo że na domnie­ma­nej randce byli jesz­cze dyrek­to­rzy i pre­zesi.

– Emi, po co ludzie to sobie robią? Prze­cież sam roz­wód jest klę­ską.

– Bo czują się zra­nieni, bo chcą się ode­grać za wszyst­kie lata, kiedy żyli bez miło­ści albo nie zaspo­ka­jali swo­ich potrzeb w związku. Jest masa powo­dów, dla któ­rych ludzie wza­jem­nie sie­bie krzyw­dzą. I z każ­dego z nas potrafi wyjść drań.

Rozdział 3

Ada miała coś odpo­wie­dzieć, ale do miesz­ka­nia wpa­dła matka Ady, Lud­miła. Kobieta po sześć­dzie­siątce, pełna pozy­tyw­nej ener­gii, uśmie­chu, nie­po­skro­miona. Tak, Emi­lia powie­dzia­łaby o pani Lud­mile, że jest nie­po­skro­miona.

– Dziew­czynki, a wy co tak sie­dzi­cie? – zapy­tała, wita­jąc się z nimi.

– Mamo, mnie już nic nie pozo­stało jak sie­dze­nie – Ada gestem ręki wska­zała na brzuch.

– Możesz się zawsze toczyć.

– Wolę jed­nak posie­dzieć.

– Przy­nio­słam ci botwinkę i owoce.

– Mamo, potra­fię sobie zro­bić sama zakupy.

– Zawsze to ty wszyst­kich dookoła niań­czy­łaś, teraz ktoś może o cie­bie zadbać – pani Lud­miła rzu­ciła córce cie­płe spoj­rze­nie. Choć kobiety róż­niły się od sie­bie jak ogień i woda, czę­sto się też ze sobą sprze­czały, to jed­nak czuć było mię­dzy nimi głę­bię uczu­cia.

– Ma pani rację, Ada wszyst­kich dookoła zawsze roz­piesz­czała, teraz ona powinna być roz­piesz­czana – powie­działa Emi­lia.

– Wiesz, dobrze, że pogo­ni­łaś tego swo­jego męża – stwier­dziła star­sza kobieta.

– Mamo, już ci mówi­łam, że go wcale nie pogo­ni­łam, to on mnie zosta­wił.

– Bo mia­łaś romans.

– Wła­śnie, bo mia­łam romans.

– Cze­goś ci bra­ko­wało i dla­tego wyszło, jak wyszło – stwier­dziła Lud­miła, a Ada prze­wró­ciła oczami.

– Rozumu chyba.

– Daj spo­kój, pierw­szy mąż jak nale­śnik, trzeba wyrzu­cić do kosza. Lubi­łam Adama, nawet go kocha­łam, ale widzia­łam, że mię­dzy wami ostat­nio nie iskrzy.

– Mamo, a w któ­rym związku po latach iskrzy?

– Zga­dzam się z tobą, z bie­giem lat nie ma już takiego iskrze­nia jak kie­dyś. Ale są inne emo­cje, któ­rymi mał­żon­ko­wie rekom­pen­sują sobie brak dzi­kiego pożą­da­nia. A was łączyły kre­dyt i dzieci. To za mało.

– A czy tak nie jest w dłu­go­let­nim związku, że wła­śnie to ludzi łączy?

– No co ty… Popatrz na mnie i Euge­niu­sza – Lud­miła zachi­cho­tała niczym pod­lo­tek.

– Mamo, Gie­niu jest twoim mężem od trzech lat.

– Bo to mój czwarty mąż. I z Gie­niem łączy nas dobry seks.

Emi­lia zaczęła się śmiać.

– To chyba dobrze – wtrą­ciła.

– Mnie jest dobrze, zło­ciutka, i chyba to się liczy.

– Jeste­śmy tak różne, mamo – Ada nie mogła uwie­rzyć, że jej matka tak otwar­cie mówi o sek­sie.

– A mimo wszystko kochamy się. Pomogę ci, dobrze? – Lud­miła zaczęła roz­pa­ko­wy­wać zakupy.

– Dzięki.

Przy­tu­liły się, a Emi­lia pomy­ślała, że zazdro­ści Adzie, ale tak pozy­tyw­nie, tego, że wciąż ma u boku mamę. Jej mama ode­szła kil­ka­na­ście lat temu i choć jej ojciec, mece­nas Wroń­ski, był naj­wspa­nial­szym ojcem na świe­cie, bra­ko­wało jej kobie­cej ręki w domu. Tych roz­mów matki z córką. Czu­ło­ści, deli­kat­no­ści…

Emi­lia dosko­nale pamię­tała matkę. Jej uśmiech i to, że dużo roz­ma­wiały. Jej mama poka­zy­wała jej świat i opo­wia­dała naj­wspa­nial­sze histo­rie. Zmarła na raka, a w sercu Emi­lii pozo­stała już na zawsze wielka wyrwa.

Lud­miła została u Ady przez kilka dni. Ada dotych­czas myślała, że nie rozu­miały się z matką zbyt dobrze. Miały inne podej­ście do życia: Lud­miła brała życie za rogi i wyci­skała z niego, ile tylko się dało. Ada była zawsze tą roz­ważną – do czasu, jak widać. Ada się zdrzem­nęła, a w tym cza­sie matka zro­biła pra­nie, posprzą­tała w miesz­ka­niu. A teraz piły razem her­batę. Lud­miła ugo­to­wała zupę mar­chew­kową i nalała talerz Adzie.

– Dzięki, że przy­je­cha­łaś – zwró­ciła się do matki.

– Cokol­wiek sobie tam myślisz, zawsze cię kocha­łam i chcę dla cie­bie dobrze.

– Boję się.

– Czego?

– Że sobie nie pora­dzę. Trze­cia ciąża. Teraz jestem sama.

– Nie jesteś sama – Lud­miła z czu­ło­ścią dotknęła policzka córki. – Masz mnie.

***

Było duszne popo­łu­dnie. Jedno z tych, pod­czas któ­rych nie ma czym oddy­chać. Sprzą­taczka czuła, że pot spływa jej ciur­kiem po ple­cach. Wyfro­te­ro­wała tylko pod­łogę, a już czuła się zmę­czona i spo­cona. Otwo­rzyła okna, ale powie­trza nie poru­szał naj­lżej­szy powiew wia­tru. W willi pano­wała abso­lutna cisza. Pani Maryla sprzą­tała górę domu, a jej przy­padł dół. Spoj­rzała na zega­rek, docho­dziła pięt­na­sta. Miała godzinę na posprzą­ta­nie gabi­netu pana Calierno. Weszła do środka. Posta­wiła wia­dro z wodą na środku pokoju, mop oparła o ścianę. Z kie­szeni far­tu­cha wyjęła szmatkę, którą zaczęła ście­rać kurze z maho­nio­wego regału. Pomy­ślała, że chcia­łaby mieć kie­dyś taki piękny mebel, pousta­wia­łaby na nim wszyst­kie książki, które dostała od dziadka. Poda­ro­wał jej naprawdę piękną kolek­cję, która była dla niej naj­więk­szym skar­bem.

Pod­nio­sła mosiężny świecz­nik, spoj­rzała w bok i wrza­snęła na całe gar­dło.

– Niech pani nie krzy­czy – powie­dział łagod­nym gło­sem Fran­ce­sco, który sie­dział na szez­longu usta­wio­nym we wnęce pokoju.

– Prze­pra­szam pana – Kamila odsta­wiła świecz­nik. Czuła, jak wali jej serce.

– Nic się nie stało.

– O tej porze mia­łam posprzą­tać gabi­net – dziew­czyna była wyraź­nie zde­ner­wo­wana.

– I pani sprząta.

– Miało pana tutaj nie być. Gdy­bym wie­działa… – roz­ło­żyła bez­rad­nie ręce.

– Miało mnie nie być, ale jestem – uśmiech­nął się. – Powi­nie­nem uprze­dzić panią Marylkę.

– To co mam teraz robić? – Kamila czuła, że serce zaraz wysko­czy jej z gar­dła.

– Poroz­ma­wiaj ze mną.

– Słu­cham?

– Odłóż to i poroz­ma­wiaj ze mną. Zro­bić ci drinka? – zapy­tał Fran­ce­sco, a Kamila pokrę­ciła głową. Nie była pewna, czy ją spraw­dza, czy naprawdę chce z nią wypić drinka. Drżała ze zde­ner­wo­wa­nia.

– Nie, dzię­kuję.

– Boisz się mnie?

– A mam czego?

– Nie masz. Ale się trzę­siesz.

– Bo powin­nam posprzą­tać, bo chcę, żeby pan mi zapła­cił, a jestem tu nowa. Pana jako pana się nie boję. Boję się, że stracę robotę, a jej potrze­buję.

– A po co ci praca sprzą­taczki?

– Po to, by zaro­bić kasę. W tygo­dniu się uczę, w week­endy sprzą­tam. Ale pan tego nie zro­zu­mie.

– Dla­czego tak myślisz? – Fran­ce­sco wstał i nalał do szklanki soku jabł­ko­wego. Dodał kilka kostek lodu.

– Bo ma pan wszystko i może pan sobie leżeć.

Uśmiech­nął się. Podo­bała mu się but­ność dziew­czyny.

– Każdy może mieć to, czego zapra­gnie.

– Nie.

– Co nie?

– Nie dosta­jemy od życia tego, czego pra­gniemy. I dobrze, bo byśmy wszy­scy byli za bar­dzo przez życie roz­piesz­czeni.

– Coś w tym jest. Potrze­bu­jesz tej pracy?

– Tak. Nie jest to praca marzeń, ale jej potrze­buję.

– Masz chło­paka?

– O, nie, nie – zama­chała rękoma – nie bawię się w spon­so­ring.

– Tak tylko pytam.

– Serio?

– Serio.

– Muszę posprzą­tać.

– Zapłacę ci potrójną stawkę, żebyś nie sprzą­tała.

– Jest pan dzi­wa­kiem – dziew­czyna zmie­rzyła Fran­ce­sco wzro­kiem. Był przy­stojny, ale jak dla niej za stary, ona kochała Michała. Do sza­leń­stwa. Nie była bla­charą i nie raj­co­wało ją to, ile kto ma hajsu. Jej zna­jome z klasy były inne. Aspi­ra­cją wielu było to, by wybić się w mediach spo­łecz­no­ścio­wych i zostać dziew­czyną jakie­goś nadzia­nego gacha. Ona była starą duszą w mło­dym ciele. Kochała czy­tać książki, grać w kosza i cho­dzić na grzyby.

Męż­czy­zna roze­śmiał się w głos.

– Jestem. To co, umowa stoi?

– Tak.

– Sia­daj, gdzie chcesz. Poga­damy. Na pewno nie napi­jesz się drinka?

– Nie. Dzięki.

Dziew­czyna usia­dła w skó­rza­nym fotelu. Rozej­rzała się po gabi­ne­cie.

– Podoba ci się u mnie?

– Śred­nio. Tylko regał budzi we mnie miłe sko­ja­rze­nia.

– Dobre i to. Czyli masz chło­paka i nie szu­kasz spon­sora.

– Wła­śnie.

– Co cię w nim urze­kło?

– To, że jest nie­obli­czalny.

– To zna­czy? – Fran­ce­sco się uśmiech­nął. Miał zły dzień, a ta dziew­czyna spra­wiła, że humor zaczął mu się popra­wiać.

– To zna­czy, że lubię sza­lo­nych face­tów. Jest bar­dzo przy­stojny i połowa lasek ze szkoły za nim sza­leje, a wybrał mnie. Kocha Lema, podob­nie jak ja. I inte­re­suje się teatrem.

– Szczę­ściara.

– Wiem. A ja mogę o coś pana zapy­tać? – ośmie­liła się.

– Pytaj.

– Po co panu taki wielki dom, skoro mieszka pan tu sam?

– Po czym wnio­sku­jesz, że sam?

– Mogła­bym pana oszu­kać i powie­dzieć, że zga­dy­wa­łam, ale Marylka mi powie­działa… – Kamila zro­biła pauzę, żeby w nic nie wko­pać Marylki.

– Ach, ta Marylka. Lubię ją, ale strasz­nie dużo gada. Miesz­kam sam, bo żadna kobieta mnie nie chce.

– Może to przez to, że w sobotę sie­dzi pan na tym dziw­nym czymś i kon­tem­pluje jak dzia­ders, zamiast wziąć dupę w troki i zro­bić coś sza­lo­nego.

Fran­ce­sco gło­śno się zaśmiał.

– Moż­liwe.

– A serio?

– Naprawdę nie ma kan­dy­da­tek.

Dziew­czyna przy­gry­zła dolną wargę.

– A mnie się wydaje, że są, ale żadna nie jest w sta­nie spro­stać pana ocze­ki­wa­niom.

– To nie tak. Może ja nie pozna­łem takiej, która zechcia­łaby ze mną zostać na dłu­żej. Kocha­łem bar­dzo pewną kobietę i ona mnie chyba też, ale nasze drogi się roze­szły.

– Jak miała na imię?

– Emi­lia.

– Emi… Piękne imię – stwier­dziła dziew­czyna.

Fran­ce­sco naj­chęt­niej opo­wie­działby jej o wszyst­kim. O swo­jej byłej miło­ści, która w jego sercu wcale nie prze­mi­nęła. Ale wie­dział, że nie powi­nien zamę­czać tej dziew­czyny swoją histo­rią.

– Tęsk­nię za nią.

– To czemu pan do niej nie zadzwoni? – zapy­tała dziew­czyna i popra­wiła sobie kucyk.

– Może dla­tego, że… – nie mógł zebrać myśli.

– Boi się pan odrzu­ce­nia. Ale kto nie ryzy­kuje, nie pije szam­pana.

Rozdział 4

Bogna pomy­ślała, że są takie skom­pli­ko­wane histo­rie, w które czło­wiek pakuje się z pełną pre­me­dy­ta­cją i potem nie wie, co ma ze sobą zro­bić. I jakoś trudno okieł­zać uczu­cia. A może jest tak, że nie wiemy, co zro­bić z emo­cjami po tych histo­riach? I są w naszym życiu tacy ludzie, któ­rzy co jakiś czas się w nim poja­wiają. Nie wia­domo, dla­czego stają na naszej dro­dze i zabu­rzają spo­kój ducha. Bo już sobie coś tam w gło­wie, sercu i duszy prze­ro­bi­li­śmy, a tutaj bach! I od nowa trzeba się z życiem ukła­dać. Dziwne związki łączą nas cza­sem z ludźmi. Nie­które z nich nawet trudno nazwać związ­kami. To jest taka nie­ro­ze­rwalna więź. Cza­sami jest to przy­jaźń, innym razem pewien rodzaj miło­ści. Zna­jo­mość, która jest pod­szyta jaki­miś wyła­do­wa­niami, eks­cy­ta­cją czy innymi tego typu emo­cjami. I są róż­nego rodzaju przy­wią­za­nia. Jest fascy­na­cja i jakiś żar, który gdzieś się w nas tli. Nie­za­spo­ko­jone potrzeby z tym, a nie innym czło­wiekiem. I spo­ty­kamy się z tą drugą osobą – cza­sem z nadzieją, że może coś nam wyj­dzie, albo po pro­stu lubimy jego czy jej towa­rzy­stwo. I bywa nam nie­kiedy dziw­nie. Tak, słowo „dziw­nie” dosko­nale tutaj pasuje. Bo czło­wiek jest dziw­nie sko­ło­wany i nie wie, co ma począć. I jest roz­bity.

Szy­mona znała od małego. Ostat­nio widziała go rok temu, na pogrze­bie taty, i teraz cze­kała na niego w kawiarni. Łapali się po dro­dze, mię­dzy jed­nym związ­kiem a dru­gim. Mię­dzy jego lotem do Azji, gdy miał prze­siadkę w War­sza­wie. Kie­dyś Bogna myślała, że to facet dla niej. Gdy się spo­ty­kali, nie mogli się ze sobą naga­dać. Roz­ma­wiali dosłow­nie o wszyst­kim. Śmiali się i cie­szyli swoim towa­rzy­stwem. Ale zawsze kiedy się spo­ty­kali, jedno z nich było w związku, a cza­sami oboje. Tylko gdzieś w powie­trzu można było wyczuć lek­kie napię­cie. Zresztą seks wszystko kom­pli­kuje – pomy­ślała Bogna. Ludzie stają się wobec sie­bie zupeł­nie inni, kiedy już doj­dzie do kon­sump­cji. Może po sek­sie chcą od tego dru­giego czło­wieka cze­goś wię­cej? A może kiedy w grę wcho­dzą emo­cje, to po pto­kach i dwoje ludzi nie ma już wobec sie­bie takiego luzu, jaki mieli przed pój­ściem ze sobą do łóżka?

Rok temu Szy­mon przy­le­ciał na pogrzeb taty Bogny. Co bar­dzo ją zdzi­wiło. Nie mieli wtedy ze sobą kon­taktu jakieś trzy lata. A tu nagle takie spo­tka­nie.

Sie­działa w kościele. Wypła­kała już morze łez. Zaczęła roz­glą­dać się po ludziach. I wtedy go zoba­czyła. Co on tutaj robi? – zasta­na­wiała się. Oczy­wi­ście jego rodzice i jej dobrze się znali. Szy­mon był czę­stym gościem w jej domu, ale to było kie­dyś. Poza tym miesz­kał na sło­necz­nej Flo­ry­dzie, więc przy­jazd do Pol­ski był sporą wyprawą. Serce zaczęło jej galo­po­wać jak osza­lałe. Stał po pra­wej stro­nie oparty o kolumnę. Miał na sobie ciem­no­szarą mary­narkę, białą koszulę i ciemne spodnie. I nagle ich spoj­rze­nia się spo­tkały. Patrzyli sobie w oczy przez dłuż­szą chwilę, jakby w wymow­nym mil­cze­niu chcieli sobie coś prze­ka­zać: „Jesteś tu? Jestem tu, dla cie­bie”. Odwró­ciła głowę, zanim jej oczy mogły zdra­dzić coś wię­cej.

Po pogrze­bie żałob­nicy ruszyli na stypę. Bogna próżno wypa­try­wała Szy­mona. Zro­biło jej się jesz­cze cię­żej na sercu po tym, jak sio­stra powie­działa jej, że syn Moraw­skich też został zapro­szony, ale jakoś ni­gdzie go nie widzi. Bogna poczuła roz­cza­ro­wa­nie.

Kiedy stała z tale­rzy­kiem, na któ­rym miała kanapkę i kore­czek, ktoś zła­pał ją za rękę.

– Przy­kro mi z powodu two­jego taty.

Odwró­ciła się i spoj­rzała na Szy­mona. Miała ochotę rzu­cić mu się w ramiona i powie­dzieć: „Dobrze, że jesteś”.

– Dzięki.

– Lubi­łem gościa – powie­dział, a Bogna się uśmiech­nęła. To cały Szy­mon, mówił to, co myślał, bez wytar­tych fra­ze­sów i ozdob­ni­ków.

– Pamię­tasz, kiedy przy­ła­pał nas, jak się cało­wa­li­śmy? – sama nie wie­działa, dla­czego zadała to pyta­nie.

– Pamię­tam. Słu­chaj… – Szy­mon rozej­rzał się dookoła. – Może spo­tka­li­by­śmy się potem? Tutaj jest gwarno, tłoczno…

– Gdzie?

– Na Wichro­wych Wzgó­rzach. Czę­sto tam cho­dzi­li­śmy… kie­dyś… – zawie­sił głos w pół zda­nia.

Bogna wpa­try­wała się w niego jak urze­czona. Wichrowe Wzgó­rza były usy­paną górką, która zaro­sła krze­wami i trawą. Cho­dzili tam jako dzie­ciaki, a póź­niej nasto­latki. Tam też pierw­szy raz się poca­ło­wali. Jak mogłaby zapo­mnieć o tym miej­scu?

– Wiesz, nie mam poję­cia, kiedy się to wszystko skoń­czy. Musimy też zająć się mamą – odpo­wie­działa Bogna. Tak bar­dzo chciała się z nim spo­tkać, jed­nak wie­działa, że mama też jej potrze­buje.

– Rozu­miem. Ale może na jakąś godzinkę zdo­ła­ła­byś się wyrwać? – zapy­tał z nadzieją w gło­sie i dorzu­cił: – Zadzwoń do mnie.

– Dobrze – uśmiech­nęła się do niego.

O dzie­więt­na­stej Szy­mon wszedł na górkę, z któ­rej roz­ta­czał się z jed­nej strony widok na mia­sto, a z dru­giej na pobli­skie łąki i las. To miej­sce wciąż ma duszę – pomy­ślał. Godzinę temu zadzwo­niła do niego Bogna. Nie krył rado­ści. Cze­kał na ten tele­fon od czter­na­stej. Sam nie wie­dział dla­czego. A może wie­dział, ale nie chciał się do tego przy­znać.

Uśmiech­nął się do wspo­mnień. Pamię­tał dosko­nale, jak tutaj, na tej górce pierw­szy raz się cało­wali. Potem u Bogny w domu przez chwilę byli parą, a potem stwier­dzili, że naj­le­piej będzie, jeśli zostaną przy­ja­ciółmi. Może to on się bał wcho­dzić w zwią­zek, byli jesz­cze tacy mło­dzi. A potem uświa­do­mił sobie, że w każ­dej kolej­nej kobie­cie szu­kał jej, ale żadna nią nie była. Szy­mon spoj­rzał na zega­rek. Była dzie­więt­na­sta pięć. Umó­wili się na dzie­więt­na­stą trzy­dzie­ści. Zapa­lił papie­rosa, odwró­cił głowę. I wtedy zoba­czył Bognę, która szła w jego stronę. Też była przed cza­sem. Twarz miała ozło­coną świa­tłem z pobli­skiej latarni. Prze­brała się w sprane dżinsy, botki i długi poma­rań­czowy cie­pły swe­ter, w któ­rym wyglą­dała naprawdę uro­czo. Czuł, jak jego serce tłu­cze się o żebra.

– Cześć – podała mu rękę, kiedy wspi­nała się na pobli­ski głaz.

– Cześć.

– Przy­sze­dłeś za wcze­śnie.

– Ty też.

– Chcia­łam pobyć sama.

– A ja to zepsu­łem.

– Jak zwy­kle wszystko psu­jesz.

Zaczęli się śmiać.

– Przejdźmy się po naszej górce.

– Z przy­jem­no­ścią.

Ruszyli w prawą stronę, tak jak robili to kil­ka­na­ście lat temu. Szli nie­spiesz­nie, a wiatr roz­wie­wał włosy Bogny. Szy­mon pomy­ślał, że z chę­cią zanu­rzyłby w nich palce.

W końcu doszli do ławeczki, którą ota­czały niskie krzewy. Usie­dli na niej.

– To co u cie­bie? – zapy­tała Bogna.

Mówił o podró­żach po Sta­nach, pracy i tym, jaką książkę ostat­nio prze­czy­tał. I o tym, że jadł stek z kan­gura. Bogna go słu­chała i uśmie­chała się raz po raz.

– A jakaś ona? – szturch­nęła go w bok. – Na pewno jest jakaś kobieta.

– Jest.

– Opo­wiedz mi o niej.

Szy­mon się­gnął po kolej­nego papie­rosa. Czuł, że jest zde­ner­wo­wany, ręce mu drżały.

– Nie powi­nie­neś tyle palić.

– Dener­wuję się.

– Czemu?

– Jakoś tak… nie wiem – wzru­szył ramio­nami. Dosko­nale wie­dział, dla­czego jest zde­ner­wo­wany. Bogna go peszyła.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki