Gorące Rio - Jennie Lucas - ebook
Opis

Brazylijski milioner Gabriel Santos, by odkupić rodzinną firmę, potrzebuje pomocy swojej byłej asystentki Laury. Przez jeden wieczór, podczas przyjęcia dla elit w Rio de Janeiro, musiałaby udawać jego kochankę. Gabriel nie rozumie jej wahania i oporu i podnosi stawkę za tę przysługę do miliona dolarów. Laura zgadza się, mimo że wie, ile będzie ją kosztował powrót do jego domu, w którym rok temu spędzili namiętną noc, i utrzymanie w tajemnicy faktu, że mają syna…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 133

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Jennie Lucas

Gorące Rio

Tłumaczenie: Iwona

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Kto jest ojcem?

Laura Parker ułożyła półroczne niemowlę na biodrze i z zadowoleniem rozglądała się po oświetlonym lampionami starym wiejskim domu, który należał do rodziny. Pełen był przyjaciół i sąsiadów przybyłych na przyjęcie weselne jej siostry. Poprawiła czarne oprawki okularów, a potem z ciężkim sercem stawiła czoło sytuacji.

Kto jest ojcem dziecka?

Ludzie przestali zadawać to pytanie, ponieważ nie otrzymywali odpowiedzi. Wydawało się, że skandal przycichł.

– Dowiemy się kiedyś? – Osłonięta welonem twarz zdradzała rozczarowanie. Dziewiętnastoletnia panna młoda miała idealistyczne wyobrażenie o tym, co jest dobre, a co złe. – Robby powinien znać tatę.

Z trudem panując nad emocjami, Laura pocałowała ciemne włosy synka pachnące szamponem dla dzieci i odparła cicho:

– Już o tym rozmawiałyśmy.

– Kim on jest? – naciskała siostra. – Wstydzisz się powiedzieć?

– Naprawdę nie wiem. – Z niepokojem spojrzała na stojących wokół gości.

Oczy Becky zaszły łzami.

– Bzdura. Nie wierzę, że poszłaś do łóżka z byle kim. Sama mnie przekonywałaś, że prawdziwa miłość istnieje.

Osoby znajdujące się najbliżej przestały udawać, że są pochłonięte rozmową , i otwarcie nadstawiły uszu. Ludzie tłoczyli się w labiryncie pokoi, spacerowali po skrzypiących podłogach, dyskutowali pod niskimi sufitami. Sąsiedzi zajęli rozkładane krzesła ustawione pod ścianą, a papierowe talerze z poczęstunkiem umieścili na kolanach. Oni pewnie też podsłuchiwali. Laura przytuliła dziecko.

– Proszę – szepnęła.

– Porzucił cię. To nie w porządku!

– Becky. – Gdzieś z tyłu rozległ się głos matki. – Nie miałaś okazji poznać babci ciotecznej Gertrudy, prawda? Przyjechała aż z Anglii. Chodź się przywitać. – Wyciągnęła ręce w stronę wnuka. – Zabieram też Robby’ego.

Laura podziękowała bezgłośnie. Ruth Parker mrugnęła porozumiewawczo i oddaliła się wraz z panną młodą i niemowlęciem. Włożyła na tę okazję najładniejszą wyjściową sukienkę, ale jej włosy posiwiały, a sylwetka przygarbiła się. W ciągu ostatnich lat stała się bardziej krucha.

Pozostawioną wśród tłumu przyjezdnych Laurę ogarnął smutek. Sądziła, że skandal, jaki wywołała, gdy wróciła do północnego New Hampshire w ciąży i bez środków do życia, nie oferując żadnych wyjaśnień, ma już za sobą. Czy rodzina kiedykolwiek zapomni? A czy ona zdoła sobie wybaczyć?

Trzy tygodnie po powrocie z Rio de Janeiro zorientowała się, że będzie miała dziecko. Potężnie zbudowany, nadopiekuńczy ojciec wypytywał o nazwisko mężczyzny. Obawiała się, że postawi Gabrielowi Santosowi ultimatum lub, co gorsza, spróbuje zmusić go do małżeństwa. Skłamała więc, że nie pamięta. Opisała pobyt w Brazylii jako wielki festiwal seksu, choć kochała się dotąd z jednym mężczyzną. A i z nim spędziła zaledwie jedną noc.

Cudowną noc…

Ciągle pamiętała silny uścisk szefa, gdy pchnął ją na biurko, zrzucając na ziemię dokumentację i komputer. Czuła ciepło drugiego ciała, dotyk ust na karku, gwałtowne pocałunki. Wspomnienie powracało w snach co wieczór.

Nazajutrz po uwiedzeniu oznajmiła, że nie pozostaje jej nic innego, jak zrezygnować z pracy. Wzruszył ramionami.

– Powodzenia. Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz. – Na tyle mogła liczyć po pięciu latach oddania i skrywanego uczucia.

Zakochała się w rozwiązłym pracodawcy głupio i beznadziejnie. Chociaż od półtora roku nie widziała jego twarzy, na próżno usiłowała wymazać ją z pamięci. Jak miała to zrobić, skoro każdego dnia synek spoglądał na nią ciemnymi oczami Gabriela.

Przed godziną płakała w bielonym, rustykalnym kościele, nie tylko z powodu szczęścia siostry. Kiedy zimny lutowy wiatr dął w północnej dolinie, miała czasem wrażenie, że słyszy wołanie przeznaczone wyłącznie dla niej:

– Lauro!

Tak jak teraz. Silny obcy akcent wydawał się prawie rzeczywisty. Dźwięk rozchodził się w duszy, jakby mężczyzna znajdował się tuż obok.

Odstawiła kieliszek z niedrogim szampanem. Najwyraźniej przemęczenie dawało o sobie znać.

Obróciła się.

Naprzeciwko niej, pośrodku zatłoczonego salonu stał Gabriel Santos, przystojniejszy, niż pamiętała. Górował nad innymi mężczyznami pod każdym względem. Jednak to nie wyraźnie zarysowana żuchwa czy drogi włoski garnitur sprawiały, że się wyróżniał. Nie chodziło o wzrost ani szerokie ramiona. Najważniejsze były zimne czarne oczy.

– Gabriel? – spytała nieśmiało.

– Witaj.

Wbiła paznokcie w dłonie, żeby obudzić się z koszmaru.

– Ciebie tu nie ma – stwierdziła.

– A jednak.

Jego obecność wśród biesiadników była nie na miejscu.

Trzydziestoośmioletni Santos kierował międzynarodowym koncernem handlującym stalą i drewnem. Życie wypełniały mu kolejne absorbujące wyzwania. Biznes. Sporty ekstremalne. Piękne kobiety. Laura skrzywiła się. Piękne kobiety przede wszystkim.

Co więc robił tutaj? Nie miał żadnego powodu, aby odwiedzać New Hampshire, chyba że…

Kątem oka dostrzegła, jak mama znika w korytarzu z Robbym w ramionach.

Próbując ukryć zdenerwowanie, oparła ręce na biodrach. Pod palcami wyczuwała fakturę ręcznie szytej sukienki druhny. Odszukanie jej w Greenhill Farm nie było trudne. Rodzina zamieszkiwała okolicę od dwustu lat. Na pewno nie chodziło o dziecko.

A może jednak?

– Nie cieszysz się ze spotkania?

– Oczywiście – ważyła słowa – ale pamiętaj, że nie jestem twoją sekretarką. Jeśli chcesz, żebym wróciła do Rio i przyszyła oderwany guzik albo zrobiła kawę…

– Złożyłem ci wizytę z zupełnie innego powodu. – Rozejrzał się po pokoju. Na ścianach wisiały różowe lampiony i serduszka z czerwonego papieru. Gzyms kominka, na którym buzował ogień, zdobiły świece.

– Co to za okazja?

– Ślub.

Kiedy podszedł bliżej, pod stopami skrzypnęły deski. Ogień oświetlił jego twarz, podkreślając ostre rysy. Sny nie dorównywały rzeczywistości. Nie bez powodu kobiety uganiały się za nim po całym świecie.

– Kto jest szczęśliwą oblubienicą? – zapytał, spoglądając z ukosa.

– Moja młodsza siostra.

– Becky? – Rozluźnił się. – Przecież to jeszcze podlotek.

– Nie musisz mi tego mówić. – Laura zerknęła na sukienkę. W migoczącym blasku ognia materiał wydawał się niemal biały. – Myślałeś, że ja wychodzę za mąż?

Ich spojrzenia spotkały się.

– É claro – przyznał niechętnie.

Stłumiła śmiech na myśl, że mogłaby mieć czas i ochotę na umawianie się z innym mężczyzną, nie wspominając o poślubieniu go. Wygładziła strój, po czym odparła:

– Bynajmniej.

– Nie ma w twoim życiu nikogo? – Zachowywał się obojętnie, chociaż usztywnione plecy sugerowały coś zupełnie odwrotnego.

Był ktoś ważny. Właśnie dlatego musiała zrobić wszystko, żeby Gabriel opuścił dom, zanim zobaczy Robby’ego.

– Nie masz prawa o to pytać.

– Tak – zgodził się. – Ale obrączki nie widzę.

– Bo nie wyszłam za mąż.

Stan cywilny Brazylijczyka nie budził wątpliwości. Wiele razy powtarzał, że nigdy się nie ożeni.

Nie nadaję się do tego, querida. Nie chcę małego domku ani słodkiej żonki przygotowującej co wieczór kolację, gdy ja będę czytał dzieciom bajki na dobranoc, mówił.

Ponownie zmniejszył dystans, teraz prawie się dotykali. Miała mglistą świadomość tego, że ludzie wokół szepczą, zastanawiając się, kim jest przystojny, dobrze ubrany nieznajomy. Skupiła uwagę na masywnych nadgarstkach, których nie zasłaniały mankiety koszuli szytej na miarę. Przypomniały jej o sile tamtych pieszczot.

Wbrew sobie powiodła wzrokiem po potężnym ramieniu, wzdłuż szyi aż do twarzy. Niespokojne cienie padały na biegnącą od skroni bruzdę powstałą wskutek wypadku, jaki mu się przytrafił w młodości. Stał przed nią mężczyzna, którego pragnęła od zawsze i nigdy nie przestała kochać.

– Miło znów cię widzieć – powiedział, zniżając głos.

Potem uśmiechnął się. Piętnaście miesięcy rozłąki działało na jego korzyść.

Tymczasem ona ostatni raz odwiedziła kosmetyczkę przed rokiem. Niemal zrezygnowała z makijażu, jedynie usta pomalowała szminką w niekorzystnym, różowym kolorze, kapitulując wobec nalegań siostry. Zaniedbane jasne loki, pospiesznie spięte w kok przed ceremonią, opadały teraz na ramiona w niesfornych puklach. Synek powyciągał je tłustymi piąstkami.

Już w dzieciństwie myślała przede wszystkim o innych, a gdy została samotną matką, jej potrzeby zupełnie przestały się liczyć. Zwykle starczało czasu na prysznic i ściągnięcie włosów gumką. Dotychczas nie zdołała zrzucić dodatkowych kilogramów po ciąży. Nerwowo poprawiła okulary.

– Czemu mi się tak przyglądasz?

– Jesteś jeszcze piękniejsza.

Policzki Laury zrobiły się czerwone.

– To nieprawda.

Kiedy odwrócił głowę, odetchnęła z ulgą.

Chociaż dom został gruntownie wysprzątany i udekorowany, właśnie sobie uświadomiła, jak nędznie prezentuje się wystrój. Wcześniej była dumna z tego, ile osiągnęła niewielkim kosztem. Kwiaty podrożały z powodu walentynek, kupiła więc czerwoną bibułę. Wycięła z niej serca, a następnie powiesiła na ścianach razem z różowymi balonami i wstążkami. Mama przyrządziła słynną pieczeń z kurczaka, a goście przynieśli zapiekanki i sałatki. Laura samodzielnie upiekła tort weselny według przepisu z książki kucharskiej z lat trzydziestych.

Szła do łóżka wyczerpana, ale zadowolona. Gabriel sprawił, że uznała przyjęcie za żałosne. Becky zachwycała się dekoracjami i trochę nieforemnym ciastem, ale może po prostu nie chciała sprawiać nikomu przykrości.

– Potrzebujesz pieniędzy? – Najwyraźniej czytał w myślach.

– Radzimy sobie – skłamała, znów się rumieniąc.

Obejrzał pokój z dezaprobatą.

– Ojciec mógł się bardziej postarać, nawet jeśli nie narzeka na nadmiar gotówki.

– Tata zmarł cztery miesiące temu – powiedziała chłodno. – Dostał zawału podczas żniw. Znaleźliśmy go na polu po kilku godzinach, po tym jak nie pojawił się na obiedzie.

– Przykro mi. – Wziął ją za rękę.

Poczuła szorstkie ciepło dłoni, za którym tęskniła nieustannie od sześciu lat. Oplotła jego palce swoimi, ulegając pragnieniu.

Po chwili wyrwała się.

– Dziękuję – odparła, powstrzymując łzy. Sądziła, że żałobę ma za sobą, ale kiedy zobaczyła wuja prowadzącego Becky do ołtarza i matkę płaczącą w kościelnej ławce, wszystko odżyło. – To była długa zima. Nasze małe gospodarstwo ledwie na siebie zarabia. Kiedy tata odszedł, bank nie chciał udzielić nam kredytu przed wiosennym siewem.

– Co takiego?

– Już to załatwiłam. – Uniosła podbródek. W rzeczywistości rodzina walczyła, żeby przetrwać kolejny tydzień do dnia, w którym zostanie uruchomiona nowa pożyczka. – Tom, mąż Becky, zajmie się ziemią i zapewni mamie opiekę.

– A ty? – starał się wybadać delikatnie.

Zacisnęła wargi. W domu zrobiło się tłoczno, a ponieważ zamężna siostra nie mogła już dzielić sypialni, pozostałe rodzeństwo, Hattie i Margaret, zamieszkało w jednym pokoju. Ona przeniesie się niebawem do sypialni matki. Ruth zapewniała, że chętnie weźmie wnuka do siebie, ale budził ją najmniejszy szmer. To niedobre rozwiązanie.

Laura potrzebowała pracy i własnego lokum. Była najstarsza – skończyła dwadzieścia siedem lat. Powinna pomagać bliskim, ale od miesięcy bezskutecznie szukała zatrudnienia. Postanowiła o tym nie wspominać.

– Nadal nie wiem, co tu robisz. Prowadzisz w okolicy jakieś interesy? Kupujesz może tę starą kopalnię, Talfax?

Potrząsnął głową.

– Nie, wciąż finalizuję przejęcie brazylijskiej spółki Açoazul – wyjaśnił. – Wpadłem, bo nie miałem innego wyjścia.

Wśród głośnych rozmów rozległ się dźwięk gitary i fletu wygrywających starą ludową piosenkę. Muzyce towarzyszył chłopięcy śmiech. Słysząc go, Laura zamarła.

– Co przez to rozumiesz?

– Nie domyślasz się?

Zjawił się, żeby odzyskać dziecko. Chociaż nie planował ojcostwa i zrobił wszystko, aby wykluczyć taką ewentualność, odkrył tajemnicę. Postanowił zabrać Robby’ego. Nie z miłości, lecz z poczucia obowiązku.

– Powinieneś już iść – oznajmiła zalękniona.

– Wykluczone.

– To o co chodzi? Jeśli doszły cię jakieś plotki… – Napięcie stało się nie do zniesienia. – Przestań się ze mną bawić i powiedz, czego chcesz?

– Przyjechałem po ciebie.

ROZDZIAŁ DRUGI

Przyjechałem po ciebie.

Ile razy śniła, że Gabriel odnajduje ją i wypowiada te słowa?

Od rozstania czekała na niego nieprzerwanie – samotnie rodząc dziecko, wstając w nocy do syna, wychowując go bez ojca. Tęskniła w trudnych momentach, kiedy musiała powiedzieć rodzicom o ciąży czy podczas pogrzebu taty. I potem, gdy codziennie chodziła do banku, aby przekonać pracujących tam ludzi, że bez kredytu gospodarstwo nie przetrwa.

Zdarzały się też radosne chwile, którymi chciała się podzielić. Pewnego razu, chyba w piątym miesiącu ciąży, zmywała naczynia. Nagle objęła zaokrąglony brzuch i roześmiała się. Poczuła pierwsze kopnięcie dziecka. Urodziła Robby’ego w słoneczny sierpniowy dzień. Trzymała go na piersi, a on spoglądał na nią wielkimi czarnymi oczkami, ziewając sennie raz po raz.

Nareszcie Gabriel się pojawił.

– Jesteś mi potrzebna, żadna inna ci nie dorównuje.

Czyżby popełniła błąd, odchodząc? Może nie powinna utrzymywać w tajemnicy istnienia syna? A jeśli on rzeczywiście się zmienił? Jeżeli od początku mu zależało?

Pochylił się w jej stronę i ułożył usta w uśmiech.

– Musisz wrócić do pracy.

Serce Laury zatrzymało się, a potem znów zaczęło bić w powolnym tempie.

Czyli to tak. Pewnie dawno wyrzucił z pamięci przelotny romans, podczas gdy jej dziecko nigdy nie pozwoli zapomnieć o tamtej nocy.

– Musi ci bardzo zależeć – powiedziała.

– Owszem.

W holu stanęła Ruth. Jedną ręką trzymała wnuka, a w drugiej – porcję tortu. Laurę sparaliżował strach.

Uświadomiła sobie, że musi chronić syna. Złapała Santosa za ramię i wyprowadziła z pokoju. Wyszli na lutowy mróz, gdzie nie sięgały wścibskie spojrzenia.

Na wysypanym żwirem podjeździe stały ciasno upakowane samochody osobowe i ciężarówki, korowód sięgał aż do pobliskiej drogi krajowej. Za kamiennym murem, ciągnącym się wzdłuż jezdni, wyrastały białe wzgórza, a na północy tonął w mroku ogromny las.

W pobliżu starej stodoły zamarznięty staw lśnił jak zwierciadło pod niskimi burymi chmurami. W dzieciństwie ojciec każdego lata uczył ją pływać. Z czasem woda stała się lekiem na wszystkie smutki, przypominała bezpieczne ojcowskie ramiona. Z ochotą zanurkowałaby w tej chwili.

– Przykro mi, że niepotrzebnie odbyłeś podróż.

– Nie ciekawi cię, o jaką pracę chodzi ani ile byś zarobiła?

Pomyślała o koncie bankowym, na którym zostało trzynaście dolarów. Wystarczą na tygodniowy zapas pieluszek. Nie mogła jednak ryzykować prawa do opieki nad synem dla pieniędzy.

– Żadna suma mnie nie przekona.

– Wiem, że niezbyt dobry ze mnie szef.

– Praca z tobą to koszmar – przerwała. – Znajdziesz inną sekretarkę.

– Nie szukam osoby do biura – wyjaśnił miękkim głosem – tylko kochanki. Wróć ze mną do Rio.

Kochanki? Laura otworzyła usta ze zdumienia.

– Nie jestem rzeczą – wycedziła. – Myślisz, że możesz spędzić ze mną noc, a rano wystawić czek za usługę?

– Coś w tym rodzaju – stwierdził kwaśno. – Ale nie chodzi o seks.

– To o co? – Oblała się rumieńcem.

– Chcę, żebyś udawała, że jesteśmy parą.

Przechyliła głowę z niedowierzaniem.

– Tysiące kobiet mogłoby zrobić to samo, a ty przyjeżdżasz aż tutaj? Chyba zwariowałeś.

Przeczesał dłonią czarne włosy.

– Najwyraźniej – przyznał bez oporu. – Ochodzę od zmysłów, odkąd firma ojca trafiła w obce ręce. Dwadzieścia lat temu straciłem rodzinne dziedzictwo z powodu własnej głupoty, ale już niedługo naprawię swój błąd.

Domyśliła się, że sprawa dotyczy Açoazul.

– Do czego ja jestem ci potrzebna?

– Podczas negocjacji natrafiłem na pewną przeszkodę. Ma metr osiemdziesiąt wzrostu i nosi bikini.

Nie rozumiała ani słowa.

– Felipe Oliveira dowiedział się, że kiedyś sypiałem z jego narzeczoną.

– Naprawdę? – powiedziała, zanim ugryzła się w język.

– Chce mnie wykurzyć z Rio. Sądzi, że jeśli nie sprzeda koncernu, wrócę do Nowego Jorku. Zamierzam go przekonać, że tamta historia to przeszłość.

– Mnóstwo kobiet odegra tę rolę za darmo. Niektóre nawet nie będą musiały udawać!

– Nie zadziała.

– Dlaczego? – Westchnęła zniecierpliwiona.

– Chodzi o Adrianę da Costa.

– Adrianę da… – urwała.

Przypomniała sobie zimne wejrzenie, a także smukłe, wychudzone ciało brazylijskiej supermodelki, z którą Gabriel umawiał się przez krótki czas w Nowym Jorku. Ona pracowała wówczas jako jego osobista asystentka. Nie zapomniała kaprysów Adriany: „Czemu ciągle dzwonisz? Masz przestać”.

„Przynieś whisky, głupia krowo. Gabrielowi zawsze chce się pić po seksie”.

Odkaszlnęła.

– Mówimy o prezentującej bieliznę Adrianie da Costa?

– Tak.

– Najseksowniejszej żyjącej kobiecie według rankingu magazynu „Celebrity Star”?

– To tylko narcyz z niestabilną samooceną – powiedział z przekonaniem. – Kiedy trwał nasz związek, czuła się zagrożona z twojego powodu.

– Mojego? Chyba żartujesz!

Twarz Santosa wypogodziła się.

– Bez przerwy się skarżyła. Denerwowało ją, że zawsze odbieram twoje telefony i znajduję czas na spotkanie niezależnie od pory dnia. Wściekała się, że to ty masz klucze do mojego apartamentu.

Laura nie nadążała.

– Nigdy nie pojmowała naszej relacji – kontynuował. – Bliskości nieopartej na erotyce. W każdym razie aż do tamtej nocy w Rio.

Wsłuchiwała się w chrypkę w jego głosie.

– Adriana chce do mnie wrócić – mówił dalej. – Bez wahania porzuciłaby Oliveirę i on dobrze o tym wie. Tylko w jeden sposób mogę uświadomić obojgu, że ten rozdział uważam za zamknięty.

– Pokazując się ze mną – dokończyła.

– Adriana nie uwierzy w nic innego.

Echo wspólnych wspomnień, które próbowali ignorować, nie dawało jej spokoju. Nazajutrz po przybyciu do Nowego Jorku dwudziestojednoletnia Laura zjawiła się w dziale księgowym Santos Enterprises, dokąd została skierowana przez agencję zatrudnienia. Stamtąd wysłano ją na ostatnie piętro na rozmowę z samym dyrektorem zarządzającym.

-Perfeito – skomentował życiorys elegancki potentat pochodzący z Brazylii. – Jesteś młoda, więc nieprędko pójdziesz na urlop wychowawczy. Za dziesięć lat, może więcej.

Teraz Gabriel powiedział rzeczowym tonem:

– Zarobisz sto tysięcy dolarów w jedną noc, jeśli weźmiesz udział w maskaradzie.

– Sto tysięcy dolarów! – Wstrzymała oddech.

Już miała się zgodzić, kiedy przypomniała sobie o dziecku. Poczuła nagły ucisk w żołądku.

– Poszukaj kogoś innego.

Wyraźnie zaskoczył go taki obrót sprawy.

– Przecież potrzebujesz pieniędzy.

– Nic ci do tego.

– Chyba należy mi się wyjaśnienie.

Laura zachmurzyła się. Nawet nie przypuszczał, jak kłopotliwa była ta wizyta. Nie zauważył, że ostatni rok pełen udręki zmienił ją w inną osobę. A co, jeśli któryś z sąsiadów zwróci uwagę na osobliwe podobieństwo Robby’ego do nieznajomego mężczyzny?