FUTU.RE - Dmitry Glukhovsky - ebook + książka

FUTU.RE ebook

Dmitry Glukhovsky

4,4

11 osób interesuje się tą książką

Opis

Pokonaliśmy śmierć. I co dalej?

Odkrycia naukowe poprzedniego pokolenia zapewniły mojemu nieśmiertelność i wieczną młodość.

Ziemię zaludniają piękne, tryskające zdrowiem i nieznające śmierci istoty.

Lecz każda utopia ma swoje cienie.

Tak… Ktoś musi to robić – czuwać, by ów nowy wspaniały świat nie runął pod ciężarem przeludnienia, dbać, by jego kruchej równowagi nie zniszczyły zwierzęce instynkty człowieka. Ktoś musi troszczyć się o to, by ludzie żyli tak, jak przystoi nieśmiertelnym.

Tym kimś jestem ja.

 

FUTU.RE – oszałamiająca rozmachem wizji i ładunkiem emocji nowa powieść Dmitrija Glukhovsky’ego, autora bestsellerowego METRA 2033; to nie tylko pełnokrwista science fiction z trzymającą w napięciu fabułą, zaskakującymi zwrotami akcji i wielopłaszczyznową refleksją na temat kondycji społeczeństw Europy, Ameryki, Rosji… To literatura, która aż kipi od emocji. O ile autor METRA 2033 był jeszcze właściwie chłopcem, to FUTU.RE napisał już mężczyzna.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 925

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność




Tytuł oryginału Будущее

Copyright © 2013 Dmitry Glukhovsky through Nibbe & Wiedling Literary Agencywww.nibbe-wiedling.de

Przekład Paweł Podmiotko

Redakcja i korekta Piotr Mocniak, Tomasz Brzozowski oraz Pracownia 12A | www.pracownia12a.pl

Konwersja i liternictwo polskiej okładki Tomasz Brzozowski

Projekt oryginalnej okładki Copyright © 2013 Ilya Yatskevich

Ilustracje Copyright © 2013 Sergey Kritskiy | hundredsofsparrows.com

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN 978-83-63944-49-0

Insignis Media ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków telefon / fax +48 (12) 636 01 [email protected], www.insignis.plfacebook.com/Wydawnictwo.Insignistwitter.com/insignis_media

Rozdział 1

Horyzonty

Winda, powtarzam sobie, to świetna rzecz. Jest mnóstwo powodów, by się nimi zachwycać.

Podróżując w poziomie, zawsze wiesz, dokąd trafisz.

Przemieszczając się w pionie, możesz znaleźć się gdziekolwiek.

Kierunki są niby tylko dwa, dół i góra, ale nigdy nie wiadomo, co zobaczysz, kiedy drzwi windy się otworzą. Bezkresne biurowe zoo z urzędnikami w klatkach, sielankowy pejzaż z beztroskimi pastuszkami, fermy szarańczy, hangar z samotną, zmurszałą katedrą Notre-Dame, śmierdzące slumsy, w których na jedną osobę przypada tysiąc centymetrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej, basen na brzegu Morza Śródziemnego czy zwykła plątanina ciasnych korytarzy technicznych. Pewne poziomy są dostępne dla wszystkich, na innych windy nie otwierają swoich drzwi przypadkowym pasażerom, o jeszcze innych nie wie nikt prócz projektantów wieżowców.

Wieżowce są wystarczająco wysokie, by przebić się ponad chmury, a ich sięgające głęboko pod ziemię korzenie są jeszcze dłuższe. Chrześcijanie przekonują, że w wieżowcu, który wybudowano na miejscu Watykanu, istnieją windy kursujące do piekła i z powrotem oraz takie, które wożą bogobojnych prosto do raju. Tu przycisnąłem jednego księżulka i spytałem, po co w tak beznadziejnej sytuacji dalej tumanić ludzi. Wciskanie komuś, że dusza jest nieśmiertelna, jest w dzisiejszych czasach skazane na porażkę. Przecież już od dawna nikt tej duszy nie używa! Chrześcijański raj to zapewne taka sama posępna dziura jak Bazylika Świętego Piotra: zero ludzi i wszędzie gruba na palec warstwa kurzu. Księżulo zaczął się miotać, zapiszczał coś o sposobach na dotarcie do masowego odbiorcy – że niby należy mówić do wiernych ich językiem. Trzeba było połamać palce temu szarlatanowi, żeby nie mógł już tak łatwo się żegnać.

Szybkobieżne windy wyjeżdżają na kilometrowe wysokości dosłownie w ciągu minut. Większości ludzi czas ten wystarczy, żeby obejrzeć spot reklamowy, poprawić fryzurę albo upewnić się, że nic nie utkwiło im między zębami. Większość ludzi nie zwraca uwagi ani na wnętrze, ani na rozmiar kabiny. Większość ludzi nawet nie zdaje sobie sprawy, że winda dokądś zmierza, chociaż przyśpieszenie ściska wnętrzności i zwoje mózgowe.

Zgodnie z prawami fizyki powinno też choć odrobinę skracać czas. Tymczasem przeciwnie – każda chwila, którą spędzam w kabinie windy, pęcznieje, puchnie…

Po raz trzeci patrzę na zegarek. Ta cholerna minuta w ogóle nie chce się skończyć! Nienawidzę ludzi, którzy zachwycają się windami, i nienawidzę ludzi zdolnych jakby nigdy nic wpatrywać się w kabinach we własne odbicie. Nienawidzę wind i tego, kto je wymyślił. Co za szatański pomysł – zawiesić nad przepaścią ciasne pudełko, wepchnąć do środka żywego człowieka i pozwolić tej skrzynce decydować, jak długo trzymać go w zamknięciu i kiedy wypuścić na wolność!

Drzwi wciąż ani myślą się otworzyć; co gorsza, kabina nawet nie ma zamiaru zwalniać. Tak wysoko nie byłem jeszcze chyba w żadnej wieży.

Ale wysokość mi zwisa, nie mam żadnych problemów z wysokością. Mogę sobie stać na jednej nodze na szczycie Everestu, byle tylko wypuścili mnie z tej przeklętej trumny.

Nie wolno o tym myśleć, bo zabraknie mi powietrza! Jakim sposobem znów pogrążyłem się w tych grząskich refleksjach? Przecież tak przyjemnie rozmyślało mi się o porzuconej Bazylice Świętego Piotra, o szmaragdowych toskańskich wzgórzach wczesnym latem… Zamknąć oczy, wyobrazić sobie siebie wśród wysokiej trawy… Stoję w niej po pas… Wszystko jak w poradniku… Wdech… Wydech… Zaraz się uspokoję… Zaraz…

Tylko skąd ja mam wiedzieć, jak to jest stać po pas w jakiejś pieprzonej trawie!? Nigdy nie widziałem jej bliżej niż z odległości dziesięciu kroków, nie licząc oczywiście syntetycznych trawników!

Po co zgodziłem się wjeżdżać tak wysoko? Po co przyjąłem zaproszenie?

Chociaż trudno to nazwać zaproszeniem.

Żyjesz sobie frontowym życiem karalucha: biegasz transzejami szpar w podłodze i ścianach. Alarmuje cię każdy szmer i zamierasz, spodziewając się, że zaraz ktoś cię rozdepcze. Aż pewnego razu wchodzisz w obręb światła i dokądś wpadasz, tyle że zamiast zachrzęścić i zginąć, wciąż żyjesz; bo oto ktoś nagle ściska cię mocno w palcach i lecisz gdzieś w górę, gdzie będą ci się przyglądać.

Winda wciąż się wznosi. Zajmujący całą ścianę ekran wyświetla reklamę: wypacykowana panienka łyka pigułkę szczęścia. Pozostałe ściany są beżowe, miękkie, wykończone tak, żeby nie irytować pasażerów i by nie pozwolić im rozwalić sobie głowy w ataku paniki; o tak, mnóstwo jest powodów, by zachwycać się windami!

Wentylacja szumi. Czuję, że jestem mokry. Krople spadają na beżową sprężystą podłogę. Gardło nie przepuszcza powietrza, jakby ściskała je potężna mechaniczna dłoń. Dziewczyna spogląda mi w oczy i uśmiecha się. Pozostał we mnie jeden mały otwór, przez który z ledwością wciągam w siebie tyle tlenu, by nie stracić przytomności. Beżowe ściany powoli, prawie niedostrzegalnie, zamykają się wokół mnie, chcąc mnie zmiażdżyć.

Wypuśćcie mnie!

Dłonią zasłaniam dziewczynie uśmiechające się czerwone usta. Zdaje się, że nawet się jej to podoba. Potem obraz znika i ekran zamienia się w lustro.

Patrzę na swoje odbicie. Uśmiecham się.

Odwracam się, żeby walnąć pięścią w drzwi.

I wtedy winda się zatrzymuje.

Drzwi się rozsuwają.

Stalowe palce na mojej tchawicy niechętnie zwalniają uścisk.

Wypadam z kabiny do holu. Podłoga jest wyłożona jakby jakimś kamieniem, ściany – czymś przypominającym drewno. Wieczorne oświetlenie, za prostym kontuarem siedzi opalony, życzliwy portier w swobodnym stroju. Żadnych napisów, żadnej ochrony; ci, którzy mają dostęp do tego miejsca, wiedzą, gdzie się znaleźli, i rozumieją, jaką cenę przyjdzie im zapłacić za jakikolwiek wybryk.

Chcę się przedstawić, ale portier przyjaźnie macha na to ręką.

– Proszę wejść! Tu za kontuarem jest druga winda.

– Jeszcze jedna!?

– Zawiezie pana prosto na dach, dosłownie w kilka sekund!

Na dach?

Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się być na dachu. Życie mija mi w zamkniętych pomieszczeniach, boksach i tubach – jak każdemu. Czasem trafia się na zewnątrz – goni się kogoś, różnie bywa. Niewiele tam roboty. Ale dachy to inna sprawa.

Byle jak przyklejam do spoconej twarzy grzeczny uśmiech, zbieram się w sobie i ruszam w stronę ukrytej windy.

Żadnych ekranów, żadnego sterowania. Nabieram powietrza, wchodzę do środka. Na podłodze parkiet z rosyjskiego drewna – rarytas. Zapominając na chwilę o strachu, kucam i dotykam go. To nie żaden kompozyt, nie… To najprawdziwsza rzecz.

Właśnie w takiej idiotycznej pozycji, w kucki – jak stadium pośrednie słynnego rysunku ilustrującego ewolucję od małpy do człowieka – zastaje mnie ona, kiedy drzwi nagle się rozsuwają. Nie wydaje się zdziwiona tym, w jakiej pozie jeżdżę windami. Wychowanie.

– Jestem…

– Wiem, kim pan jest. Mój mąż trochę się spóźni, poprosił, żebym dotrzymała panu towarzystwa. Proszę mnie uważać za jego straż przednią. Mam na imię Helen.

– Korzystając z okazji… – Nie podnosząc się z kolan, uśmiecham się i całuję ją w rękę.

– Zdaje się, że jest panu trochę za gorąco. – Zabiera dłoń.

Jej głos jest chłodny i spokojny, a oczy skrywają się za ogromnymi okrągłymi szkłami ciemnych okularów. Szerokie rondo eleganckiego kapelusza – biegną wokół niego na przemian brązowe i beżowe paski – opuszcza na jej twarz woal cienia. Widzę tylko usta – szminka ma kolor wiśni – i doskonale wycyzelowane, równe i białe jak kokaina zęby. Może to obietnica uśmiechu? A może chce jednym lekkim ruchem warg skłonić mężczyznę do budowania łechcących ego hipotez? Ot tak, dla sportu.

– Jest mi trochę ciasno – przyznaję.

– W takim razie proszę pójść za mną, pokażę panu nasz dom.

Wstaję i okazuje się, że jesteśmy tego samego wzrostu, ale zdaje mi się, że zza szkieł swoich okularów wciąż patrzy na mnie z góry. Proponuje, żebym nazywał ją Helen, ale to wszystko to tylko zabawy w demokrację. Pani Schreyer – oto jak powinienem się do niej zwracać, biorąc pod uwagę to, kim jestem ja i czyją żoną jest ona.

Nie mam pojęcia, do czego potrzebuje mnie jej mąż, a już całkiem nie umiem sobie wyobrazić, po co miałby wpuszczać mnie do swojego domu. Na jego miejscu bym się brzydził.

Z jasnego przedpokoju – wejście do windy udaje zwykłe drzwi wejściowe – przechodzę przez ciąg przestronnych pokojów. Helen idzie przodem, pokazując drogę, nie odwracając się do mnie. No i świetnie – bo rozglądam się wszędzie jak jakiś wieśniak. Bywam w najrozmaitszych mieszkaniach – moja profesja, jak niegdyś profesja staruchy z kosą, nie pozwala mi rozróżniać biednych i bogatych. Ale takich wnętrz nie widziałem jeszcze nigdy.

Na pana Schreyera i jego małżonkę przypada więcej powierzchni mieszkalnej niż na wszystkich mieszkańców kilku kwartałów dziesiątków innych pięter poniżej.

I nie trzeba chodzić na czworakach, żeby mieć pewność: wszystko w tym domu jest naturalne. Niedokładnie spasowane i wytarte bejcowane deski podłogi, mosiężne wentylatory leniwie obracające się pod sufitem, ciemnobrązowe azjatyckie meble i wypolerowane dotykiem palców klamki drzwi – to wszystko to oczywiście stylizacja. Trzewia tego domu są ultranowoczesne, choć kryją się za najprawdziwszym mosiądzem i najprawdziwszym drewnem. Z mojego punktu widzenia jest to niepraktyczne i nazbyt kosztowne; kompozyt jest kilkadziesiąt razy tańszy, a do tego wieczny.

Mroczne pokoje są puste. Nie ma tu służby; czasem z cienia wyłoni się ludzki kształt, ale zaraz okazuje się rzeźbą – to z pozieleniałego brązu pokrytego jasnym nalotem patyny, kiedy indziej z czarnego lakierowanego drewna. Skądś dobiega cicha, staroświecka muzyka i na jej dźwiękach, kołysząc się hipnotycznie, pani Schreyer płynie przez swoje włości.

Sukienka, którą ma na sobie, to prostokąt z tkaniny w kolorze kawy. Jest ostentacyjnie szeroka w ramionach, a dekolt – zwykły okrągły otwór – sprawia wrażenie aż nazbyt ascetycznego. Odsłaniając na górze tylko szyję – długą, arystokratyczną – sukienka zakrywa ciało na całej swojej długości, lecz nagle, tuż na początku ud, kończy się, zakreślając linię. I za tą linią jest jeszcze cień. Piękno kocha cień, bo w cieniu rodzi się pokusa.

Zakręt, łuk drzwi – i nagle sufit znika.

Nade mną rozpościera się niebo. Zastygam na progu.

Cholera! Wiedziałem, że to nastąpi, ale mimo wszystko nie byłem na coś takiego gotowy.

Kobieta odwraca się, uśmiecha się do mnie pobłażliwie.

– Nie bywa pan na dachach?

Plebejusz – to ma na myśli.

– W pracy znacznie częściej muszę przeciskać się przez slumsy, Helen. Nie bywa pani w slumsach?

– Ach tak… Pańska praca… W końcu zabija pan ludzi czy coś w tym rodzaju?…

Po zadaniu pytania raczej nie czeka na odpowiedź – odwraca się i rusza dalej, pociągając mnie za sobą. A ja nie odpowiadam. Przetrawiam w końcu widok nieba, odklejam się od futryny – i zaczynam rozumieć, dokąd przywiozła mnie winda.

Do prawdziwego raju. Nie do przesłodzonego chrześcijańskiego erzacu, lecz do mojego osobistego edenu, którego nigdy nie widziałem, ale o którym, jak się okazuje, marzyłem przez całe życie.

Wokół mnie nie ma ścian! Ani jednej. Stoję na progu dużego bungalowu zajmującego środek obszernej piaszczystej polany w sercu zdziczałego tropikalnego ogrodu; w różne strony wychodzą stąd alejki i żadna z nich nie ma widocznego końca. Drzewa owocowe i palmy, nieznane mi krzewy z ogromnymi mięsistymi liśćmi, miękka zielona trawa – cała tutejsza roślinność, choć jaskrawa niczym z plastiku, jest bez wątpienia prawdziwa.

Po raz pierwszy od diabli wiedzą jak dawna czuję, że łatwo mi się oddycha. Zupełnie jakby przez całe życie siedziała mi na piersi jakaś brudna tłuściocha, gniotąc mi żebra i zatruwając oddech, a teraz zwaliłem ją z siebie i wreszcie poczułem swobodę. Dawno – może nigdy? – czegoś takiego nie czułem.

Podążając wyłożoną deskami ścieżką za wyniosłą, posągową wręcz panią Schreyer, odkrywam dla siebie miejsce, które powinno było być moim domem. Tropikalna wyspa – tak wygląda rezydencja jej męża. Sztuczna – ale to widać dopiero po jej regularnym kształcie. Ma formę idealnego koła o średnicy co najmniej kilometra. Okala ją równa obwódka plaży.

Kiedy pani Schreyer wyprowadza mnie na plażę, samokontrola w końcu mnie zawodzi. Schylam się, nabieram garść drobniutkiego, delikatnego białego piasku. Można by pomyśleć, że jesteśmy na atolu zagubionym gdzieś na bezkresnym morzu, gdyby nie to, że zamiast spienioną wodną krawędzią plaża kończy się przeźroczystą ścianą. Za nią jest przepaść, a dalej, jakieś dziesięć metrów niżej, rozciągają się chmury. Niemal niedostrzegalna nawet z odległości kilku kroków ściana wznosi się w górę i przechodzi w ogromną kopułę, która przykrywa całą wyspę. Kopuła jest podzielona na sektory i każdy z nich może się przesuwać, wystawiając plażę i ogród na słońce.

Po jednej stronie między plażą a szklaną ścianą pluska błękitna woda: niewielki basen stara się być dla pani Schreyer kawałkiem oceanu. Na jego piaszczystym brzegu stoją dwa leżaki.

Gospodyni sadowi się na jednym z nich.

– Proszę zwrócić uwagę – mówi pani Schreyer – że chmury zawsze pozostają w dole, dlatego u nas łatwo można się opalać.

Widziałem słońce nie raz i nie dwa, znam jednak mnóstwo ludzi z dolnych pięter, którym z braku tego prawdziwego muszą wystarczyć zdjęcia. Ale widocznie, kiedy długo obcuje się z cudem, cud powszednieje i próbuje się wymyślić dla niego jakieś praktyczne zastosowanie. Słońce? Ach tak, daje taką naturalną opaleniznę…

Drugi leżak jest oczywiście przeznaczony dla jej męża; już sobie wyobrażam, jak ci niebianie patrzą wieczorami ze swego Olimpu na świat, który uważają za im poddany.

Siadam kilka kroków od niej, wprost na piasku, i wpatruję się w dal.

– I jak się panu u nas podoba? – Uśmiecha się protekcjonalnie.

Wokół, dokąd tylko sięga wzrok, rozpościera się morze kłębiących się obłoków – a nad nim unoszą się setki, tysiące latających wysp. To dachy innych wieżowców, siedziby najbogatszych i najpotężniejszych – bo w świecie złożonym z milionów klastrów, z milionów zamkniętych komórek, nie ma nic cenniejszego niż otwarta przestrzeń. Większość dachów zamieniono w ogrody i zagajniki. Żyjąc w niebiosach, ich mieszkańcy kokieteryjnie tęsknią za ziemią.

Tam, gdzie latające wyspy rozpływają się w mgiełce, świat opasuje pierścień horyzontu. Po raz pierwszy widzę tę ledwie dostrzegalną cienką linię oddzielającą ziemię od nieba. Kiedy wychodzi się na zewnątrz na dolnych lub średnich poziomach, perspektywa praktycznie nie istnieje: wszystko, co widać między wieżowcami, to inne wieżowce.

Horyzont widziany na żywo niezbyt różni się od tego, który pokazują nam na ściennych ekranach. Oczywiście wewnątrz zawsze wiesz, że widzisz przed sobą zwykłe zdjęcie lub projekcję, że prawdziwy horyzont jest zbyt cennym zasobem, że z oryginałem obcują wyłącznie ci, których stać, by za niego zapłacić, a pozostałym muszą wystarczyć reprodukcje z kieszonkowego kalendarzyka.

Nabieram garść drobnego białego piasku. Jest tak delikatny, że mam ochotę przyłożyć do niego usta.

– Nie odpowiada pan na moje pytania – upomina mnie.

– Przepraszam. O co pani pytała?

Dopóki skrywa się za swoimi okularami ważki, zupełnie nie da się określić, czy rzeczywiście interesuje ją moja opinia, czy po prostu sumiennie mnie zabawia, jak polecił jej mąż.

Jej opalone łydki, oplecione złotymi rzemykami wysokich sandałów, lśnią słonecznymi refleksami. Lakier na paznokciach u nóg ma kolor kości słoniowej.

– Jak się panu podoba?

Mam gotową odpowiedź.

Ja też powinienem był urodzić się jako beztroski obibok w tym rajskim ogrodzie, przyjmować promienie słońca, zupełnie jakby mi się należały, nie widzieć ścian i nie bać się ich, żyć na wolności, oddychać pełną piersią! A zamiast tego… Popełniłem jeden jedyny błąd – wylazłem nie z tej matki, co trzeba, i teraz przez całe swoje nieskończone życie muszę za to płacić!

Milczę. Uśmiecham się.

Potrafię się uśmiechać.

– Mają tu państwo coś w rodzaju ogromnej klepsydry. – Uśmiecham się szeroko do pani Schreyer, przesiewając przez palce białe ziarenka i mrużąc oczy w słońcu, które zawisło w zenicie dokładnie nad szklaną kopułą.

– Widzę, że dla pana czas wciąż jeszcze płynie. – Patrzy zapewne na sypiący się spomiędzy moich palców piasek. – Dla nas już dawno się zatrzymał.

– O! Nawet czas jest bezsilny w obliczu bogów.

– Ale przecież to wy nazywacie siebie Nieśmiertelnymi. Tymczasem ja jestem zwykłym człowiekiem z krwi i kości – zaprzecza, nie wyczuwając szyderstwa.

– Mam jednak znacznie większe szanse, by umrzeć, niż pani – zauważam.

– Ale przecież pan sam wybrał tę pracę!

– Myli się pani – uśmiecham się. – Można powiedzieć, że to praca wybrała mnie.

– A więc zabijanie ludzi to pana powołanie?

– Nikogo nie zabijam.

– Słyszałam co innego.

– Oni sami dokonują wyboru. Ja zawsze postępuję zgodnie z przepisami. Oczywiście, technicznie rzecz biorąc…

– Jakie to nudne.

– Nudne?

– Myślałam, że jest pan zabójcą, a pan jest biurokratą.

Mam ochotę zerwać z niej kapelusz i nawinąć sobie jej włosy na pięść.

– Za to teraz patrzy pan na mnie jak zabójca. Jest pan pewien, że zawsze postępuje zgodnie z przepisami?

Zgina jedną nogę w kolanie, cień zagarnia więcej miejsca, lej się rozszerza, teraz jestem na samym jego skraju, czuję ssanie w sercu, w piersi mam próżnię, jeszcze chwila i żebra zaczną łamać się do środka… Jak ta rozpieszczona, nikczemna kobieta może robić ze mną coś takiego?

– Przepisy zwalniają z odpowiedzialności – mówię beznamiętnie.

– Boi się pan odpowiedzialności? – unosi brwi. – Czyżby jednak żal panu było wszystkich tych biedaków, których pan…

– Proszę posłuchać – mówię. – Czy naprawdę nigdy pani nie przyszło do głowy, że nie wszyscy mieszkają w takich warunkach jak pani? Być może pani nie wie, że cztery metry kwadratowe na osobę to norma nawet na przyzwoitych piętrach? A wie pani, ile kosztuje litr wody? Kilowat energii? Zwykli ludzie z krwi i kości odpowiedzą na te pytania bez chwili zastanowienia. Wiedzą, dlaczego woda, energia i przestrzeń są tyle warte. I to za sprawą tych pani biedaków, którzy – jeśli się ich nie upilnuje – w końcu rozwalą i gospodarkę, i wieżowce. Razem z tą pani wieżą z kości słoniowej.

– Bardzo pan elokwentny jak na zbira. Chociaż poznaję w pańskiej płomiennej przemowie całe ustępy z wystąpień mojego męża. Mam nadzieję, że nie zapomniał pan, iż pańska przyszłość jest w jego rękach? – pyta chłodno.

– W mojej pracy człowiek przyzwyczaja się, by wyżej cenić teraźniejszość.

– No tak… Kiedy codziennie odbiera się przyszłość innym ludziom… Widocznie wtedy można się nią znudzić…

Podnoszę się. Suka pana Schreyera jakby wyjęła z zanadrza zestaw igieł i wbija je we mnie, jedną po drugiej, starając się odnaleźć wszystkie moje czułe miejsca. Ale nie zamierzam znosić tej jej kurewskiej akupunktury.

– Co się pan tak uśmiecha? – metalicznie dźwięczy jej głos.

– Myślę, że czas na mnie. Proszę przekazać panu Schreyerowi, że…

– Znów panu gorąco? Czy ciasno? Niech pan się postawi na miejscu tych ludzi. Przecież karzecie ich tylko za to…

– Nie mogę się postawić na ich miejscu.

– Ach tak, te wasze zakonne śluby…

– Nie w tym rzecz! Po prostu rozumiem, jaką cenę płacimy wszyscy tylko dlatego, że ktoś nie potrafi się powstrzymać! Sam ją płacę! Ja, nie pani!

– Niech się pan nie okłamuje! Po prostu nie potrafi pan zrozumieć tych ludzi, bo jest pan kastratem!

– Co takiego!?

– No przecież nie potrzebuje pan kobiet! Zastępuje je pan tymi swoimi tabletkami! Może nie?

– Co!? Koniec, starczy tego! Moje uszanowanie…

– Przecież pan jest taki sam jak oni wszyscy! Ideowy impotent! Proszę, niech się pan śmieje! Dobrze pan wie, że mówię prawdę!

– Potrzeba ci, żebym…

– Co pan!?… Proszę mnie puścić!

– Chcesz, żebym…

– Puszczaj! Tu wszędzie są kamery… Ja… Nie waż się!

– Helen! – dudni w głębi ogrodu aksamitny baryton. – Moja droga, gdzie jesteście?

– Na plaży! – Nie od razu udaje się jej pozbyć chrypki i po chwili musi zawołać ponownie: – Tu jesteśmy, Erich, na plaży!

Pani Schreyer poprawia pomięta sukienkę w kolorze kawy i na chwilę przed wyłonieniem się jej męża z zarośli zdąża wymierzyć mi policzek – ostry, prawdziwy. Teraz jestem jej zakładnikiem; czego mam się spodziewać po tej dziwce? Dlaczego tak nagle się na mnie wściekła? Co się w ogóle przed chwilą między nami wydarzyło? Nie dojrzałem w końcu jej oczu, chociaż zrzucony kapelusz leży na piasku. Miodowe włosy na ramieniu…

– A… Tu jesteście!

Wygląda zupełnie tak jak jego projekcje w wiadomościach – doskonale. Od czasów rzymskich patrycjuszy taka szlachetność rysów powróciła na ziemski padół tylko raz – w Hollywood w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku, aby potem znów zniknąć na długie stulecia. I oto widzę jej nowe wcielenie. A zarazem ostatnie, bo Erich Schreyer nigdy nie umrze.

– Helen… Nawet nie zaproponowałaś naszemu gościowi koktajli?

Spoglądam obok niej – na piasek: wokół leżaków jest zryty jak arena walk byków.

– Panie senatorze… – pochylam głowę.

Z jego zielonych oczu emanuje spokojna życzliwość übermenscha i chłodna ciekawość entomologa. Wygląda na to, że pan Schreyer nie zwrócił uwagi ani na porzucony kapelusz, ani na ślady na piasku. Pewnie w ogóle rzadko patrzy pod nogi.

– To niepotrzebne… Proszę się do mnie zwracać po imieniu. Przecież jest pan u mnie w domu, a w domu jestem po prostu Erich.

Kiwam głową w milczeniu, nie nazywając go wcale.

– Ostatecznie senator to przecież tylko jedna z ról, które odgrywam, prawda? I to wcale nie najważniejsza. Wracając do domu, zdejmuję ją z siebie – jak garnitur – i wieszam w przedpokoju. Każdy z nas gra swoje role i każdego z nas niekiedy uwiera kostium…

– Przepraszam – nie wytrzymuję. – Ja w żaden sposób nie mogę zdjąć swojego. Obawiam się, że to moja skóra.

– Proszę się nie obawiać. Skórę zawsze można zrzucić. – Schreyer mruga do mnie przyjaźnie, podnosząc zrzucony kapelusz. – Zdążył się pan rozejrzeć po moich włościach?

– Nie… Rozmawiałem z pańską małżonką…

Pani Schreyer w ogóle na mnie nie patrzy. Chyba jeszcze nie zdecydowała: wysłać mnie na szafot czy oszczędzić.

– Nie posiadam niczego cenniejszego – śmieje się senator, podając jej pasiasty kapelusz. – Koktajle, Helen. Dla mnie Za Horyzont, a… dla pana?

– Tequilę – mówię. – Potrzebuję czegoś orzeźwiającego.

– O! Nieśmiertelny trunek… Tequilę, Helen.

Ta kłania się ulegle.

Jest to oczywiście znak szczególnych względów, podobnie jak to, że Schreyer poprosił swoją żonę, żeby mnie powitała. Względów, na które nie zasłużyłem, i nie jestem pewien, czy potrafię zasłużyć. W ogóle jestem przeciwnikiem życia na kredyt. Zyskujesz coś, co nie powinno do ciebie należeć, a płacisz tym, że nie należysz już sam do siebie. Idiotyczna koncepcja.

– Nad czym się pan zastanawia? – zaczepia mnie Schreyer.

– Próbuję zrozumieć, po co mnie pan wezwał.

– Wezwał!? Słyszałaś to, Helen!? Zaprosiłem pana. Żeby pana poznać.

– Po co?

– Z ciekawości. Ciekawią mnie tacy ludzie jak pan.

– Takich ludzi jak ja jest sto dwadzieścia miliardów w samej tylko Europie. Przyjmuje pan po jednym dziennie? Zdaję sobie sprawę, że nie jest pan ograniczony czasowo, ale jednak…

– Zdaje się, że jest pan rozdrażniony. Zmęczył się pan? – Boże, cały jest teraz troską i współczuciem. – Zbyt długo pan do nas jechał?

Mówi teraz o windach. Czytał moją kartotekę. Tracił czas.

– Zaraz mi przejdzie. – Opróżniam podwójny shot tequili.

Kwaśny żółty ogień i roztopiony bursztyn drapią moje gardło papierem ściernym. Cudowne. Dziwny smak. Nie przypomina syntetyku. Nie przypomina w ogóle niczego, co znam, i to mnie niepokoi. Uważałem się przecież za znawcę.

– Cóż to? La Tortuga? – próbuję odgadnąć.

– Nie, co też pan… – uśmiecha się lekko.

Podaje mi cząstkę cytryny. Jest nadskakująco grzeczny. Kręcę głową. Dla tych, co nie lubią ognia i papieru ściernego, jest koktajl Za Horyzont i inne przyjemności.

– Czytał pan moją kartotekę? – Na spękanych wargach czuję pieczenie alkoholu. Oblizuję je, żeby szczypało dłużej. – Jestem zaszczycony.

– Sytuacja mnie do tego zobowiązuje – rozkłada ręce jej mąż. – Wie pan przecież, że Nieśmiertelni znajdują się pod moją nieformalną opieką.

– Opieką? Jeszcze wczoraj słyszałem w wiadomościach, jak obiecał pan rozwiązać Falangę, jeśli tylko naród wyrazi taką wolę.

Helen obraca okulary w moją stronę.

– Czasem zarzuca mi się brak zasad – mruga do mnie jej mąż. – Ale mam jedną, żelazną: mówię każdemu to, co chce ode mnie usłyszeć.

Wesołek.

– Nie każdemu – oponuje pani Schreyer.

– Ja o polityce, kochanie – uśmiecha się do niej promiennie. – W polityce inaczej się nie pociągnie. A rodzina to jedyna cicha przystań, w której możemy być sobą. Gdzie, jeśli nie w rodzinie, możemy i powinniśmy być szczerzy?

– Brzmi to pięknie – wtrąca Helen.

– W takim razie, jeśli pozwolisz, będę mówił dalej – mruczy. – Więc tak. Ludzie, którzy wierzą programom informacyjnym, zwykle chcą też wierzyć, że państwo się o nich troszczy. Ale kiedy się im opowie, jak konkretnie państwo się o nich troszczy – poczują się nieswojo. Wszystko, co chcą usłyszeć, sprowadza się do jednego: „Nie denerwujcie się, mamy wszystko pod kontrolą, w tym Nieśmiertelnych”.

– Tych szturmowców, którzy zerwali się z łańcucha – cytuję.

– Oni po prostu chcą, żebym ich uspokoił. Zapewnił, że w Europie opartej na wiekowych filarach demokracji i poszanowania praw człowieka Nieśmiertelni są po prostu wymuszonym, tymczasowym zjawiskiem.

– Potrafi pan wzbudzić wiarę w pomyślne jutro. – Czuję, jak otwiera się we mnie śluza i tequila wlewa się wprost do krwi. – Wie pan, w końcu my też oglądamy wiadomości. Ludzie wykrzykują pod pana adresem, że Nieśmiertelni to bojówkarze, z którymi najwyższy czas skończyć, a pan tylko się uśmiecha. Jakbyście nie mieli z nami żadnego związku.

– Bardzo celnie pan to sformułował. Jakbyśmy nie mieli z Falangą żadnego związku. Ale w rzeczywistości dajemy wam carte blanche.

– I oznajmiacie, że jesteśmy całkowicie niesterowalni.

– Rozumie pan przecież… Nasze państwo opiera się na zasadach humanitaryzmu! Prawo każdej osoby do życia jest święte, podobnie jak prawo do nieśmiertelności! Europa odrzuciła karę śmierci setki lat temu i nigdy do niej nie wrócimy, pod żadnym pretekstem!

– A teraz poznaję pańskie drugie ja, to z wiadomości.

– Nie sądziłem, że jest pan aż tak naiwny. Z taką pracą…

– Naiwny? Wie pan… Kiedy człowiek wykonuje taką pracę jak ja, często ma ochotę porozmawiać z ludźmi pokazywanymi w wiadomościach – z tymi, którzy umoczyli nas w tym łajnie. I oto nadarza się rzadka okazja.

– Nie sądzę, żeby udało się panu ze mną pokłócić – uśmiecha się Schreyer. – Pamięta pan? Przecież zawsze mówię to, co ludzie chcą ode mnie usłyszeć.

– I co, według pana, chcę usłyszeć?

Schreyer sączy przez słomkę swój fosforyzujący gogusiowaty koktajl z kulistego kieliszka, którego nie da się odstawić bez wcześniejszego opróżnienia.

– W pańskiej kartotece figuruje, że jest pan gorliwy i ambitny. Że ma pan odpowiednią motywację. Są podane przykłady pańskiego zachowania podczas akcji. Całkiem nieźle to wszystko wygląda. Można wręcz odnieść wrażenie, że czeka pana świetlana przyszłość. Tymczasem… Jakby utknął pan na szczeblach służbowej kariery…

Jestem pewny, że w mojej kartotece jest też niemało rzeczy, o których pan Schreyer woli nie wspominać – być może tylko na razie.

– Dlatego przypuszczam, że chciałby pan usłyszeć o awansie.

Gryzę się w policzek; milczę, starając się nie zdradzić.

– A ponieważ zawsze przestrzegam swojej zasady – znów ten przyjacielski uśmiech – to właśnie o tym zamierzam z panem rozmawiać.

– Dlaczego pan? Nominacje leżą w kompetencji dowódcy Falangi. Czy to nie on…

– Oczywiście, że on! Stary, dobry Riccardo, oczywiście. To on odpowiada za nominacje! A ja po prostu z nim rozmawiam. – Schreyer macha ręką. – Jest pan teraz prawą ręką dowódcy oddziału. Tak? Jest pan rekomendowany do awansu na dowódcę brygady.

– Dziesięć oddziałów? Pod moim dowództwem? Rekomendowany przez kogo?

Krew pomieszana z tequilą uderza mi do głowy. To awans o dwa stopnie. Prostuję plecy. O mało co nie przeleciałem mu żony i nie obiłem mordy. Cudownie.

– Jest pan rekomendowany – kiwa głową pan Schreyer. – I co pan powie?

Dowodzić brygadą to znaczy skończyć z osobistym deptaniem buciorami ludzkich losów. Dowodzić brygadą to znaczy wydostać się ze swojej żałosnej klitki i przenieść do przestronniejszego lokum… Nie mam zielonego pojęcia, kto mógł mnie rekomendować.

– Sądzę, że na to nie zasłużyłem. – Słowa przychodzą mi z trudem.

– Sądzi pan, że zasłużył pan na to już dawno temu – mówi pan Schreyer. – Jeszcze tequili? Wygląda pan na nieco rozkojarzonego.

– Mam wrażenie, że ktoś zamierza mi wcisnąć dożywotni kredyt – kręcę nabrzmiałą głową.

– A pan kredytów nie lubi – podchwytuje Schreyer. – Tak napisano w pańskiej kartotece. Ale to nie kredyt, proszę się nie martwić. Płaci się z góry.

– Nie wyobrażam sobie, jak mógłbym się panu wypłacić.

– Mnie? Pański dług nie dotyczy jakiegoś tam senatora. To dług wobec społeczeństwa. Wobec Europy. Dobrze, kończmy preludium. Helen, idź do domu.

Ta nie sprzeciwia się, wręczając mi na pożegnanie jeszcze jednego podwójnego shota. Schreyer odprowadza ją dziwnym spojrzeniem. Uśmiech odkleił się i spełzł z jego ust, i przez krótką chwilę senator zapomina przybrać inny wyraz swojej pięknej twarzy. Przez ułamek sekundy widzę jego prawdziwe puste ja. Ale odwracając się do mnie, znów cały wręcz promienieje.

– Nazwisko Rocamora jest panu pewnie znajome?

– Aktywista Partii Życia – kiwam głową. – Jeden z przywódców…

– Terrorysta – poprawia mnie Schreyer.

– Poszukiwany od trzydziestu lat…

– Znaleźliśmy go.

– Został aresztowany?

– Nie! Oczywiście, że nie. Proszę sobie wyobrazić: akcja policji, mnóstwo kamer, Rocamora oczywiście się poddaje i nagle pojawia się we wszystkich serwisach. Zaczyna się proces, jesteśmy zmuszeni otworzyć go dla mediów, wszystkie najgorsze papugi chcą go bronić za darmo tylko po to, żeby się popisać przed kamerą, facet wykorzystuje sąd jako trybunę, staje się gwiazdą… Jakbym zjadł za dużo na noc i miał koszmary. Zgodzi się pan?

Wzruszam ramionami.

– Rocamora to drugi najważniejszy człowiek w Partii Życia, zaraz po Clausewitzu – kontynuuje Schreyer. – Oni i ich ludzie próbują podkopać fundamenty naszej państwowości. Zachwiać kruchą równowagę… Obalić wieżę cywilizacji europejskiej. Ale możemy jeszcze zadać prewencyjny cios. Pan może.

– Ja? W jaki sposób?

– Podsunął go nam system ostrzegawczy. Jego partnerka spodziewa się dziecka. Rocamora jest przy niej. Najwyraźniej nie zamierzają niczego deklarować. To dla pana doskonała okazja, by spróbować swoich sił w roli dowódcy oddziału.

– Dobrze… – zastanawiam się. – Ale co możemy zrobić z naszej strony? Nawet jeśli dokona wyboru… Zwykła neutralizacja. Po zastrzyku przeżyje jeszcze kilka lat, może nawet dziesięć…

– Jeśli wszystko odbędzie się zgodnie z przepisami. Ale podczas polowania na tak grubego zwierza trzeba być przygotowanym na niespodzianki. To niebezpieczna operacja, sam pan rozumie. Może się zdarzyć cokolwiek… Wszystko! – Schreyer kładzie mi rękę na ramieniu. – Chyba mnie pan rozumie… Sprawa jest delikatna… Partnerka w czwartym miesiącu… Sytuacja jest napięta, facet jest nieswój… Nagłe wtargnięcie oddziału Nieśmiertelnych… Odważnie rzuca się, by bronić ukochanej… Chaos… Nie zdąży pan zauważyć, jak to się wszystko stało. A świadków, poza samymi Nieśmiertelnymi, już nie ma.

– Ale przecież to samo może zrobić policja, czyż nie?

– Policja? Wyobraża pan sobie ten skandal? Gorzej byłoby już tylko powiesić tego gada w celi. Nieśmiertelni to co innego.

– Kompletnie niesterowalni – kiwam głową.

– Bojówkarze, z którymi już czas najwyższy skończyć. – Przykłada usta do kieliszka. – Co pan na to?

– Nie jestem zabójcą, cokolwiek pan mówił swojej żonie.

– Zdumiewające… – mruczy dobrodusznie. – Tak wnikliwie analizowałem pańską kartotekę. Jest tam wiele informacji o pańskich zaletach, ale ani słowa o drażliwości. Być może to coś nowego. Chyba sam ją uzupełnię.

– Jak pan będzie to robił, proszę mnie nazwać „porządnym człowiekiem”. – Patrzę mu w oczy.

– Chyba nawet „porządnickim”.

– Nieśmiertelni muszą postępować zgodnie z kodeksem.

– Szeregowi. Proste reguły są dla prostych ludzi. Ci, którzy dowodzą, powinni przejawiać elastyczność i inicjatywę. Tak jak i ci, którzy chcieliby dowodzić.

– A ta jego partnerka? Ma jakieś związki z Partią Życia?

– Nie mam pojęcia. Nie wszystko panu jedno?

– Ją też trzeba?

– Dziewczynę? Tak, oczywiście. Inaczej wasza wersja przebiegu wypadków może zostać zakwestionowana.

Kiwam głową, przytakując – nie jemu, lecz sobie.

– Mam podjąć decyzję teraz?

– Nie, ma pan kilka dni. Ale chciałbym, żeby pan wiedział, że mamy też innego kandydata do awansu.

Prowokuje mnie, a ja nie mogę się powstrzymać:

– Kogo?

– No, no… Niechże pan nie będzie zazdrosny! Może go pan pamiętać pod numerem osobistym. Pięćset Trzy.

Uśmiecham się i opróżniam podwójnego shota jednym haustem.

– Fajnie, że ma pan takie przyjemne wspomnienia o tym człowieku – uśmiecha się w odpowiedzi Schreyer. – Widać w dzieciństwie wszystko zdaje nam się znacznie przyjemniejsze, niż jest w rzeczywistości.

– To Pięćset Trzeci jest w Falandze? – Robi mi się ciasno nawet tu, na ich pieprzonej latającej wyspie. – Przecież według zasad…

– Od zasad zawsze bywają wyjątki – z grzecznym uśmiechem przerywa mi Schreyer. – Tak więc będzie pan miał miłego kompana.

– Podejmę się tego zadania – mówię.

– No i pięknie! – Nawet nie udaje zdziwienia. – Dobrze, że znalazłem w panu człowieka, z którym można rozmawiać rzeczowo i otwarcie. Nie z każdym pozwalam sobie na taką szczerość. Jeszcze tequili?

– Poproszę.

Podchodzi do przenośnego plażowego barku, z napoczętej butelki nalewa mi do kwadratowej szklanki ognia na dwa palce. Przez otwarty sektor kopuły wpada chłodny wiatr i mierzwi plastikowojaskrawe korony drzew. Słońce zaczyna się staczać pod ziemię. Moją głowę ściska stalowa obręcz.

– Wie pan – mówi do mnie pan Schreyer, podając mi szklankę – wieczne życie i nieśmiertelność to jednak nie to samo. Wieczne życie jest tu. – Dotyka swojej piersi. – A nieśmiertelność – tu. – Przykłada palec do skroni. – Wieczne życie – uśmiecha się krzywo – jest wliczone w podstawowy pakiet socjalny. A nieśmiertelność jest dostępna tyko dla wybranych. I myślę… Myślę, że mógłby pan ją osiągnąć.

– Osiągnąć? Czyżbym nie był już jednym z Nieśmiertelnych? – żartuję.

– Różnica jest taka jak między człowiekiem a zwierzęciem. – Nagle znów pokazuje mi swoją pustą twarz. – Widoczna dla człowieka i niewidoczna dla zwierzęcia.

– Czyli czeka mnie jeszcze ewolucja?

– Niestety nic nie dzieje się samo z siebie – oponuje pan Schreyer. – Zwierzę trzeba w sobie ujarzmić. À propos, bierze pan pigułki błogości?

– Nie. Obecnie nie.

– Zupełnie niepotrzebnie – gani mnie dobrodusznie. – Nic tak nie uwzniośla człowieka jak one. Radzę panu znów spróbować. To co… wypijemy bruderszaft?

Trącamy się kieliszkami.

– Za twój rozwój! – Schreyer wysysa zawartość swojej kulki, kładzie ją na piasku. – Dziękuję, że przyszedłeś.

– Dziękuję za wezwanie – uśmiecham się.

Kiedy bóg rozmawia serdecznie z rzeźnikiem, dla tego ostatniego prędzej oznacza to nadciągającą egzekucję niż zaproszenie do grona apostołów. Któż inny mógłby to rozumieć lepiej, jak nie rzeźnik, który sam bawi się w boga z bydłem?

– Co to w końcu jest? Francisco de Orellana? – wpuszczam do pustej szklanki promienie zachodzącego słońca, przyglądam się odbłyskom.

– Quetzalcoatl. Ma jakieś sto lat, bo już jej nie produkują. Nie piję, ale smak ma podobno wyszukany.

– Czy ja wiem… – wzruszam ramionami. – Najważniejsze, żeby był efekt.

– No tak. I jeszcze jedno, tak na wszelki wypadek… Gdybyś nagle zaczął się wahać. Pięćset Trzeciego też tam wyślemy. Jeśli się nie zjawisz, to on będzie musiał cię zastąpić. – Wzdycha, jakby pokazując, jak bardzo nieprzyjemny byłby dla niego ten wariant. – Helen cię odprowadzi. Helen!

Podaje mi rękę na pożegnanie. Ma mocny uścisk i przyjemną dłoń – silną, suchą i gładką. W jego zawodzie to pewnie przydatne, chociaż zupełnie o niczym nie świadczy. Wiem o tym z kolei z własnej pracy – a przez moje ręce też przechodzi niemało ludzkich dłoni.

Senator zostaje na plaży, a pani Schreyer – bez kapelusza – eskortuje mnie do windy. A nawet holuje – biorąc pod uwagę mój stan i to, że ona, jak poprzednio, żegluje z przodu, a ja wiosłuję w jej kilwaterze.

– Nie ma pan nic do powiedzenia? – pytają jej plecy.

Wszystko, co się dzisiaj ze mną dzieje, zdecydowanie nie przypomina rzeczywistości, co dodaje mi niezdrowej lekkomyślności.

– Mam.

Jesteśmy już w domu. Pokój o ciemnoczerwonych ścianach. Na jednej z nich – ogromna złota twarz Buddy, wypukła, cała w pajęczynie pęknięć, oczy zamknięte, powieki napuchły od nagromadzonych przez tysiąc lat snów. Pod Buddą – szeroki tapczan obity wytartą czarną skórą.

Helen odwraca się.

– Co takiego?

– Nie na darmo tu pani mieszka. Pod tą waszą kopułą. Opalenizna jest rzeczywiście bardzo… – wodzę wzrokiem po jej nogach, od sandałów po brzeg sukienki – bardzo, bardzo równa. Bardzo.

Helen milczy, ale widzę, jak pod tkaniną w kolorze kawy falują jej piersi.

– Zdaje się, że jest pani nieco gorąco – zauważam.

– Jest mi trochę ciasno. – Poprawia sobie sukienkę przy szyi.

– Pani mąż poradził mi przyjmować pigułki błogości. Uważa, że należy ujarzmić we mnie zwierzę.

Pani Schreyer powoli, jakby z wahaniem, podnosi rękę, chwyta za oprawki i zdejmuje okulary. Jej oczy są zielone, z piwną obwódką, ale robią wrażenie matowych, niczym szmaragdy, które zbyt długo przeleżały na wystawie bez niczyjego zainteresowania. Wysoko osadzone kości policzkowe, wolne od zmarszczek czoło, wąska nasada nosa… Bez okularów, jak bez pancerza, wydaje się całkiem krucha – tą zachęcającą, wyzywającą kobiecą kruchością, którą mężczyzna chciałby podrzeć, rozszarpać, zadeptać.

Podchodzę do niej.

– Niepotrzebnie – mówi.

Łapię ją za przegub – mocniej, niż trzeba – i nie wiedzieć czemu ciągnę w dół. Nie wiem, czy chcę, żeby było jej przyjemnie, czy żeby bolało.

– Boli! – Próbuje się uwolnić.

Puszczam ją. Robi krok w tył.

– Niech już pan idzie.

Przez całą drogę do windy Helen milczy, a ja obserwuję tył jej głowy, podziwiając falowanie i lśnienie miodowych włosów. Czuję, jak przez moją niezgrabność, fałszywy ruch, słabnie spontaniczna siła przyciągania, która, mimo woli, niemal zetknęła nas w przestrzeni kosmicznej; jak trajektorie naszych losów za moment oddalą nas od siebie na setki lat świetlnych.

Ale zbieram myśli dopiero wtedy, kiedy stoję już w windzie.

– Co niepotrzebnie?

Helen lekko mruży oczy. Nie dopytuje. Pamięta swoje słowa, zastanawia się nad nimi.

– Niech pan zostawi to swoje zwierzę w spokoju – mówi. – Nie trzeba go ujarzmiać.

Drzwi się zamykają.

Rozdział 2

Wir

Nie powinienem tu być. Zbyt podekscytowany, żeby iść do domu, i zbyt pijany, żeby się powstrzymać – oto dlaczego jednak tu jestem.

W parku wodnym Źródło.

Stąd, z mojej misy, wydaje się, że pływalnia zajmuje cały świat.

Setki dużych i małych basenów Źródła wachlarzami kaskad wznoszą się ku ciepłemu wieczornemu niebu. Misy basenów połączono przeźroczystymi rurami. Winda z przebieralni wjeżdża na sam szczyt konstrukcji stumetrowym szklanym szybem, na którym opiera się cała ta fantasmagoria, i zatrzymuje się w obszernym basenie. A z niego wśród potoków spienionej wody można już spływać rozchodzącymi się na wszystkie strony rurami, od jednej misy do drugiej, aż znajdzie się taką, w której ma się ochotę zostać.

Każda wypełniona morską wodą misa pulsuje innym kolorem, w rytm muzyki rozlegającej się w jej wnętrzu. Nie ma tu jednak kakofonii: tysiące mis gra niczym ogromna orkiestra kierowana przez jednego dyrygenta i z tego wielogłosu wypływa symfonia. Zarówno misy, jak i rury są przeźroczyste i kiedy patrzy się na nie z góry, wyglądają jak girlandy kwiatów na gałęziach drzewa wszechświata; gdy zaś spojrzeć z dołu – niczym chmary tęczowych baniek mydlanych unoszonych przez wiatr w stronę granatowego wieczornego nieba. Ich wielobarwne migotanie również jest zgodne, zsynchronizowane: okiście wiszących w pustce basenów, odwróconych szklanych kopuł, to przybierają ten sam odcień, to poprzez rury zaczynają sobie nawzajem przekazywać najpierw jeden, potem drugi kolor – jakby ogień biegł w górę po łączącym niebo i ziemię kryształowym baobabie.

Stoi on pośrodku zielonego górskiego płaskowyżu otoczonego ośnieżonymi łańcuchami górskimi; słońce niby dopiero co skryło się za najdalszym z nich. Oczywiście zarówno białe szczyty, otaczające pokrytą dywanem mchu wyżynę, jak i ciemniejące niebo to po prostu projekcje. Tego wszystkiego nie ma, jest tylko gigantyczny sześcienny boks, pośrodku którego postawiono hydromechaniczną konstrukcję z udającego szkło przeźroczystego kompozytu.

Imitację dostrzegam jednak tylko ja, ponieważ dziś widziałem prawdziwe niebo i prawdziwy horyzont. Pozostali, rzecz jasna, nie mają obiekcji. Rozdzielczość i rozmiary ekranów są takie, że ludzkie oko nie jest zdolne odróżnić imitacji od rzeczywistości już z kilkudziesięciu metrów. A ludzie nie zaglądają za misterne płoty wyznaczające granice wygodnego samooszukiwania się.

Sam chcę uwierzyć w te góry i to niebo; i mam w sobie dość tequili, żeby granica między projekcją i rzeczywistością zaczęła się rozmywać.

Kąpiący się w jaskrawych szmatkach zaznają przyjemności w misach basenów, podobni do sennych tropikalnych rybek w akwariach. Źródło to uczta dla oczu, ogrody świeżości, piękna i pożądania, świątynia wiecznej młodości.

Nie ma tu ani jednego starca i ani jednego dziecka – klienci Źródła nie powinni doświadczać najmniejszego moralnego i estetycznego dyskomfortu. Niech tamci mieszkają w swoich rezerwatach, gdzie nikogo nie kłopoczą ich odstępstwa od normy; szklane ogrody mają pozostać otwarte wyłącznie dla tych, którzy zachowują młodość i siłę.

Dziewczyny i młodzieńcy przychodzą tu samotnie, parami i w większych grupach; każde z nich, ślizgając się rurami, może wybrać sobie misę wedle gustu. Z muzyką, która współbrzmi z nastrojem. O rozmiarach sprzyjających chwili samotności, miłosnym uściskom, zabawom z przyjaciółmi. Z sąsiadami, którzy będą milczeć, nie zdradzając żadnego zainteresowania innymi, lub którzy przyszli tu w poszukiwaniu przygód i elektryzują swoim nastrojem całą misę.

Gałęzie kryształowego baobabu to chaotyczny labirynt i można w nim trafić w takie zakątki, w których nikt nie będzie nas niepokoił. Ale nie wszystkich krępują cudze spojrzenia – zdarzają się i łowcy wrażeń, którzy, gdy tylko między nimi zaiskrzy, splatają się w lubieżny węzeł o krok od przypadkowych świadków, trącając ich niechcący w miłosnych spazmach. Ich rwane westchnienia i zdławione jęki jednym każą się odwrócić, innych zaś przyciągają.

Dla zwykłych ludzi park wodny to supermarket rozkoszy, fabryka szczęścia, jeden z ulubionych sposobów spędzania wieczności.

Ale dla takich jak ja to miejsce występne – i zakazane.

Półleżę w niewielkiej misie mniej więcej pośrodku tego malowanego świata; połowa szklanych baniek unosi się wysoko nad moją głową, połowa rozpościera się w dole. Powietrze przenika ciężka, zmysłowa woń aromatycznych olejków. Powłoka mojego basenu rozbłyskuje właśnie przytłumionym fioletem, nagłośnienie wprost przez skórę przekazuje moim wnętrznościom ciche, choć przenikliwe basy; muzyka jest spokojna i powolna, lecz zamiast usypiać, pobudza wyobraźnię.

Przez szkło widzę misę w dole – rozłożyły się w niej jak rozgwiazdy dwie młode dziewczyny, trzymając się za ręce – zaledwie palcami wskazującymi – sprawiają wrażenie, jakby unosiły się w powietrzu.

U jednej, śniadej, przez fluorescencyjnożółty materiał kostiumu kąpielowego widać brązowe plamki sutków. Druga, ruda o mlecznobiałej skórze, zasłania obnażone piersi ręką; długie włosy rozrzucone po powierzchni wody otaczają jej pociągłą, nieco dziecinną twarz ciemniejszą aureolą. Spogląda w górę, na wznoszące się ku niebu migoczące szklane kule i w którymś momencie nasze oczy się spotykają. I zamiast oderwać wzrok, dziewczyna powoli się do mnie uśmiecha.

Odpowiadam jej uśmiechem i odwracam się, zamykam powieki. Lekko kołysze mnie prąd słonej wody, tequila szumi w moich uszach niczym morskie fale. Wiem, że mogę teraz ześlizgnąć się rurą w dół i po chwili też trzymać rudowłosą dziewczynę za rękę – wiem, że nie wycofa się ze swojej bezgłośnej obietnicy. Basen to miejsce, do którego przychodzimy po pieszczoty fal i ludzi; kiedyś w tym samym celu odwiedzaliśmy nocne kluby. W przejrzystych misach topimy swoją samotność, rozcieńczamy ją przelotnymi znajomościami, gwałtownymi, gorączkowymi spazmami; tyle że nagła bliskość sprawia, że czujemy się niezręcznie i uciekamy od tej niezręczności, od siebie nawzajem – jak najdalej w dół, szklanymi rurami.

My? Zaliczyłem siebie w ich poczet. Nie, nie my, tylko oni.

Nam, Nieśmiertelnym, wstępu do parków wodnych zabrania kodeks honorowy. Źródło zepsucia – oto jak nazywają je w przepisach.

Oczywiście nie w tym rzecz, że możemy być narażeni na przelotny zawrót głowy, rzecz nie w krótkim, szaleńczym kontakcie genitaliów, lecz w tym, jakie ów kontakt może mieć konsekwencje. Ostatecznie polecenie, by Nieśmiertelni brali pigułki błogości, to na razie tylko usilna rekomendacja. Zwierzęca natura, którą stara się ujarzmić w nas senator i pozostali patroni Falangi, źle je znosi. Otwarto dla nas specburdele z dziwkami, które zaspokoją każdą zachciankę i zachowają każdą tajemnicę. Jednak poza nimi musimy zachowywać się jak kastraci.

Muszę. Co ja tu robię? Czego tu szukam, Basile?

Bryzgi!

Wybuch śmiechu – dziewczęcego, czystego, dźwięcznego. Tuż obok. W mojej misie, w której chciałem się przed wszystkimi ukryć – i liczyłem, że zostanę odkryty. Kolejna fontanna wody. Cierpliwie milczę, udaję, że śpię.

Szepty. Zastanawiają się, czy ruszać dalej w dół, czy zostać tutaj. Drugi głos, męski. Mówią o mnie. Dziewczyna chichocze.

Udaję, że ich zabawa kompletnie mnie nie interesuje.

Do mojego basenu ześlizgnęły się rurą dwie osoby. Chłopak ma oliwkową cerę, oczy koloru anodowanego aluminium, ręce dyskobola i kruczoczarną czuprynę; dziewczyna jest zgrabną Murzynką. Jej krótko ostrzyżona główka, jak u wokalistki jazzowej, wieńczy długą szyję. Szczupłe ramiona. Piersi podobne do jabłek. Przez falującą wodę jej umięśniony brzuch i wąskie biodra drgają, fałdują się, jakby zostały dopiero co odlane z ebonitowego kompozytu i nie zdążyły jeszcze przyjąć ostatecznego kształtu.

Przyciskają się do brzegu z mojej strony misy, choć przeciwległa nie jest przez nikogo zajęta. Dochodzę do wniosku, że zrobili tak, żebym nie mógł ich obserwować. I dobrze. Myślę nawet o tym, żeby popłynąć dalej, zostawić ich samych, ale… Zostaję. Zamykam oczy, rozpuszczam w morskiej wodzie minutę życia, potem kolejną. To nic trudnego: ciepła słona woda potrafi skonsumować nieskończenie wiele czasu. Może to dlatego – mimo wysokich cen – wszystkie parki wodne przez okrągłą dobę pełne są ludzi.

Znów śmiech Murzynki – teraz brzmi inaczej: jest przytłumiony, zakłopotany. Plaśnięcie w wodę – żartobliwe zapasy. Szloch. Okrzyk. Cisza. Co tam się dzieje?

Na wodzie unosi się strzęp tkaniny, góra od jej kostiumu – nieprzyzwoicie szkarłatna – i szkarłatnym kolorem podniecająco pulsuje cała misa. Szmatka dopływa do końca rury, zatrzymuje się na sekundę jak na skraju wodospadu – i rusza w dół.

Właścicielka nie dostrzega straty. Rozpostarta, przyciśnięta przez partnera do brzegu basenu, powoli się przed nim otwiera. Widzę, jak jej napięte ramiona stopniowo się rozluźniają, ustępują, jak przyjmuje jego napór. Woda się kotłuje. Na powierzchnię wypływają kolejne strzępki materiału. Mężczyzna odwraca ją plecami – i nie wiedzieć czemu twarzą do mnie. Jej oczy są na wpół przymknięte, zamglone. Słodycz zębów za wydatnymi afrykańskimi wargami.

– Ach…

Z początku szukam jej wzroku, a kiedy w końcu go spotykam, ogarnia mnie zakłopotanie. Oliwkowy atleta popycha ją w moim kierunku – znowu i znowu, coraz bardziej rytmicznie. Ta nie ma się czego chwycić i przesuwa się coraz bliżej mnie; powinienem był stąd odejść, nie wolno mi, ale zostaję, serce mi łomoce.

Teraz zagląda mi w oczy – chce nawiązać kontakt. Źrenice błądzą po mojej twarzy, patrzy na moje usta… Odwracam się.

Tu wszędzie są kamery, mówię sobie w myślach. Stój. Wszystkich tu obserwują. Wypatrzą cię. Nie powinieneś tu nawet być, a skoro już jesteś…

W nowym świecie ludzie nie wstydzą się swojej natury, są gotowi się eksponować, intymność stała się publiczna. Nie mają czego kryć ani przed kim. Po wprowadzeniu ustawy o wyborze rodzina straciła sens. Jest jak ząb, w którym dentysta uśmiercił nerw: po pewnym czasie sama zmurszała i się rozpadła.

Koniec. Czas na mnie, póki nie jest za późno. Idę stąd. Odpływam.

– No… – szepcze. – No, proszę… No…

Rzucam jej spojrzenie. Tylko jedno.

Pchnięcie… Pchnięcie… Jest o krok ode mnie. Zbyt blisko, żeby się nie ześlizgnąć… Jestem na samym skraju… Przechyla się w moim kierunku… Wyciąga szyję… Nie może dosięgnąć.

– No…

Poddaję się. Wychodzę jej na spotkanie.

Pachnie owocową gumą do żucia. Usta ma miękkie jak płatek ucha.

Całuję ją, dostępną, błagającą. Chwytam ją za tył głowy. Jej palce zbiegają w dół po mojej piersi, po brzuchu, niepewnie – i drapią mnie tam. Dosięga ją ból, słony i słodki, i chce się nim ze mną podzielić. Jej urywany, bełkotliwy szept zagłusza zgodny śpiew tysiąca basenów.

Jeszcze chwila i przepadłem.

I wtedy gdzieś z góry dobiega wrzask. Rozpaczliwy, przeszywający – nigdy takiego nie słyszałem, może kiedyś w pracy. Burzy harmonię muzyki, a jego miotające się echo nie pozwala jej przywrócić. Po pierwszym wrzasku prawie natychmiast słychać kolejny, a wkrótce – cały chór przerażonych krzyków.

Nasze trio rozpada się. Murzynka wtula się z zakłopotaniem w dyskobola, ja wpatruję się w górę, obserwując dziwną szarpaninę, która rozgrywa się w jednym z basenów nad naszymi głowami. Ludzie popychają się nawzajem, krzyczą coś – ale nie da się rozróżnić słów. Potem wrzucają do rury coś białego, ciężkiego – i to coś powoli zjeżdża do misy basenu o poziom niżej. Po chwili ci, którzy się w niej relaksowali, zarażają się paniką. Scena się powtarza: piski kobiet, okrzyki obrzydzenia, rwetes. Potem miotające się ciała nagle nieruchomieją, jak sparaliżowane.

Dzieje się tam coś dziwnego i strasznego, ale w żaden sposób nie mogę dojść, w czym rzecz. Wygląda to tak, jakby do parku wodnego trafiło jakieś odrażające zwierzę; monstrum, które powoli ześlizguje się rurami do nas, po drodze zarażając obłędem wszystkich, którzy na nie spojrzą.

Znów hałaśliwe odgłosy walki – i znów coś opuszcza kotłującą się misę i spływa dalej. Przez moment zdaje mi się, że to człowiek… Ale teraz rusza… To coś ociężale plusnęło do basenu nad nami. Co to może być? Powłoka basenu migocze na granatowo, niemal nie przepuszcza światła i znów nie udaje mi się rozpoznać, co do nas płynie. Nawet przebywający tam ludzie nie od razu zdają sobie sprawę, co widzą przed sobą. Dotykają…

– Boże… Przecież to…

– Zabierz to! Zabierz to stąd!

– Ale to jest…

– Nie dotykaj go! Proszę! Nie dotykaj!

– Co teraz!? Co mamy z tym zrobić!?

– Weźcie to stąd! Szybko!

W końcu wypychają dziwnego stwora ze swojej misy i ten nieśpiesznie zbliża się do nas. Zasłaniam plecami wystrzyżoną dziewczynę i jej dyskobola; są mocno zmieszani, choć chłopak kozakuje. Cokolwiek do nas płynie, na spotkanie jestem przygotowany lepiej od nich obojga.

– Cholera…

W końcu udaje mi się go porządnie obejrzeć. Ciężki, nabity worek, głowa dynda, jakby była przyszyta, nienaturalnie wykręcone kończyny to poruszają się, to jakby czegoś się czepiają, krótko mówiąc, robią, na co mają ochotę – jedna niezależnie od drugiej. Nic dziwnego, że sieje wokół taką panikę.

To trup.

Właśnie wpływa do mojego basenu – zanurza się wraz z głową, twarzą w dół, i tkwi pod wodą. Jego ręce zawisają na wysokości piersi i połączone nićmi krążących w parku wodnym prądów, ledwie dostrzegalnie poruszają się: tam i z powrotem, tam i z powrotem. Trup sprawia wrażenie, jakby to on dyrygował tutejszym bezdusznym chórem. Oczy ma otwarte.

– Co to?… – mamrocze zaskoczony dyskobol. – Co on?…

– On nie żyje… Nie żyje, tak!? – jego partnerka wpada w histerię. – On nie żyje, Claudio! Nie żyje!

Dziewczyna zauważa, że nieboszczyk patrzy – w nicość, kontemplacyjnie, ale ma wrażenie, że bezwstydnie przygląda się pod wodą jej wdziękom. Najpierw zasłania łono dłońmi, a potem nie wytrzymuje i rzuca się rurą w dół – goła jak ją Pan Bóg stworzył, byle tylko uciec od koszmarnego towarzystwa. Dyskobol się trzyma – nie chce wyjść na tchórza, ale i on jest wstrząśnięty.

Naturalnie. Przecież oni nigdy nie mieli do czynienia ze śmiercią. Podobnie jak wszyscy ci, którzy wcześniej wypychali trupa ze swoich basenów. Nie wiedzą, co robić w obliczu śmierci. Uważają ją za okropny przeżytek, wiedzą o niej z filmów historycznych albo z telewizyjnych wiadomości z jakiejś tam Rosji, ale nikt z ich bliższych czy dalszych znajomych nigdy nie umarł. Śmierć została unieważniona stulecia temu, pokonano ją, tak jak wcześniej czarną ospę czy dżumę; i w ich pojęciu śmierć – zupełnie jak czarna ospa – występuje gdzieś w zamkniętych rezerwatach, w laboratoriach, których nigdy nie opuści – jeśli sami jej nie przywołają. Jeśli tylko będą żyć, nie łamiąc prawa.

Tymczasem ona wydostaje się stamtąd, jakby przenikając przez ściany, i zjawia się nieproszona w ich ogrodach wiecznej młodości. Obojętny, a zarazem straszny Tanatos wdziera się do królestwa marzeń Erosa, sadowi się w samym środku niczym gospodarz i spogląda martwymi oczami na młodych kochanków, na ich rozpalone podnieceniem genitalia, w jednej chwili więdnące pod jego spojrzeniem.

W bliskości zmarłego żywi tracą nagle pewność, że sami nigdy nie umrą. Próbują odtrącić go od siebie, wypychają go – i tym samym pomagają mu kontynuować jego pochód. Posłaniec dżumy odpływa dalej.

Nie przeganiam go. Zahipnotyzowany patrzę Tanatosowi w twarz. Mija zaledwie kilka sekund, ale w pobliżu umarłego czas zamarza, gęstnieje.

– Co robić? – mamrocze Claudio; wciąż jeszcze tu jest, chociaż z oliwkowego zrobił się szary.

Podpływam do ciała, przyglądam się mu. Blondyn, przy kości, przerażona twarz, podniesione powieki, półotwarte usta; żadnych widocznych ran. Biorę go pod pachy, podnoszę nad powierzchnię. Zwiesza głowę, z ust i nosa wypływa mu woda. Łyknął wody i utonął, ot i cała diagnoza. Takie rzeczy prawie nigdy się nie zdarzają: tu nie sprzedaje się alkoholu i narkotyków, a bez nich niełatwo jest utonąć, kiedy woda sięga do piersi.

Nagle zdaję sobie sprawę, że wiem, jak postępować – z materiałów szkoleniowych, z praktyki w internacie. Topielców jeszcze po jakichś dziesięciu minutach, a czasem i po półgodzinie, można wyciągnąć z tamtego świata. Sztuczne oddychanie, pośredni masaż serca. Cholera, a myślałem, że dawno zapomniałem te słowa, że usunąłem je z pamięci jako zbyteczne!

Tequila dodaje wiary w moje własne siły.

Obejmuję ciało i ciągnę je do brzegu misy – jest tam występ, rodzaj ławeczki. Ono jednak się sprzeciwia, prosi się z powrotem pod wodę, wręcz aż się rwie, żeby zsunąć się z siedzenia. Claudio utkwił we mnie osłupiały wzrok.

Dobrze… Płuca ma teraz wypełnione wodą, zgadza się? Moje zadanie to je opróżnić. Zastąpić wodę powietrzem. Potem spróbować uruchomić serce i znów zrobić sztuczne oddychanie. I znowu serce. I nie przerywać, aż się uda. Musi się udać, choć nigdy tego nie robiłem.

Pochylam się nad topielcem. Ma sine wargi, jego oczy płaczą morską wodą, słoną jak prawdziwe łzy. Patrzy obok mnie, w niebo.

Cholera! Trudno będzie przyłożyć usta do jego ust. Trzeba by go uczłowieczyć. Nadać mu imię czy coś. Niech będzie Fred; z Fredem będzie weselej niż z trupem niezidentyfikowanego mężczyzny.

Nabieram pełne płuca powietrza, obejmuję ustami jego wargi. Są zimne, ale nie tak bardzo, jak myślałem.

– Co ty robisz!? – w głosie poszarzałego Claudia wyczuwam strach i obrzydzenie. – Odbiło ci!?

Zaczynam dmuchać i wtedy jego szczęka odpada; prosto w usta wsuwa mi się jego język – zwiędły kawałek mięsa – dotykając mojego. Wygląda to na pocałunek.

Odsuwam się od topielca i zapominam, jak ma na imię, nie rozumiejąc jeszcze, co się stało – a kiedy zdaję sobie z tego sprawę, o mało nie dostaję torsji.

– Wezwę ochronę!

Ledwo łapię oddech, patrzę na niego, potem na Claudia, którego ciało przybrało teraz odcień zieleni – jego wypielęgnowana skóra odzwierciedla zapewne kolor światła misy.

– Fred – mówię do trupa. – Tak miedzy nami, to staram się tak dla ciebie, więc dawaj brachu, bez takiego pieprzenia.

Biorę zamach i uderzam go, jak młotem, w klatkę piersiową – tam, gdzie, według mojej wiedzy, znajduje się jego serce.

– Ty się nadajesz do psychiatryka! – wrzeszczy na mnie dyskobol.

Fred znów zsunął się na dno. Jeśli dalej tak to będzie wyglądało, nie dam rady go ocucić. Odwracam się do Claudia.

– Chodź tu!

– Ja?

– Szybko! Podnieś go, żeby miał twarz nad wodą!

– Co!?

– Podnieś go, mówię! O, tu, złap go tutaj!

– Nie będę go dotykał! On nie żyje!

– Posłuchaj mnie, debilu! Można go jeszcze uratować! Próbuję go reanimować!

– Nie podejdę do niego!

– Podejdziesz, bydlaku! To rozkaz!

– Ratunku!

Skacze szczupakiem do rury i zostaję sam na sam z Fredem. Przemagam się, przyciskam swoje usta do jego ust, kulę język i wtłaczam powietrze.

Odsuwam twarz, biorę zamach – uderzam go w mostek. I znów wdmuchuję w niego powietrze.

Ucisk! Wydech! Ucisk! Wydech! Ucisk!

Jak poznać, że robię wszystko prawidłowo? Jak poznać, że mam jeszcze szansę? Jak poznać, ile czasu miał w płucach wodę?

Wydech!

Jak poznać, czy jego świadomość skryła się w jakiejś odległej komórce pozbawionego tlenu mózgu i krzyczy do mnie bezgłośnie: „Tu jestem!”, czy też facet dawno już zdechł i męczę się z kawałkiem mięsa?

Ucisk!

Wydech!

Podciągam go, podkładam mu rękę pod głowę, żeby woda nie wlewała się z powrotem.

– Przestań się wiercić! Przestań się wiercić, sukinsynu!

Ucisk! Wydech!

Musi ożyć!

– Oddychaj!

Fred nie chce ożyć. Ale im dłużej się nie budzi, tym bardziej się zapalam, tym zacieklej młócę go po sercu, tym wścieklej wtłaczam w niego powietrze. Nie chcę przyznać się przed sobą, że nie mogę go uratować.

Ucisk!

Jak mam mieć pewność, że wszystko robię prawidłowo?

Wydech!

Nie rusza się. Nie mruga, nie odkrztusza, nie rzyga wodą, nie patrzy na mnie z zaskoczeniem, nie wysłuchuje moich wyjaśnień z niedowierzaniem, nie dziękuje za uratowanie życia. Złamałem mu pewnie wszystkie żebra, podziurawiłem płuca, ale on i tak niczego nie czuje.

– Zróbmy tak… Dogadajmy się jakoś…

Ostatni ucisk! Ostatni wdech!

Cud!

No! Cud!?

Lekko się poruszył…

Nie. Znów wędruje pod wodę.

Opuszczam ręce.

Fred patrzy w górę.

Chciałbym mu powiedzieć, że jego dusza jest teraz gdzieś tam, w niebie, po którym błądzi jego wzrok. Tak mówiono o zmarłych pięćset lat temu. Ale nie chcę go okłamywać; Fred, podobnie jak my wszyscy, z duszy nie korzystał, zresztą niebo nad jego dyndającą głową i tak jest tylko namalowane.

– Mięczak! – mówię mu zamiast tego. – Pieprzony mięczak!

Ucisk! Ucisk!

Ucisk!!!

– Proszę się odsunąć – odzywa się za moimi plecami surowy głos. – On nie żyje.

Odwracam się: para w białych piankach do nurkowania z logo Źródła. Security.

– Staram się go reanimować!

Fred zsuwa się z siedzenia, z pluskiem pada twarzą w wodę.

– Proszę się uspokoić – mówi ochroniarz. – Potrzebuje pan pomocy psychologa. Jak pan się nazywa?

Wyciągają skądś podłużny siatkowy worek – biały, z pstrokatymi paskami po bokach, rozkładają go pod wodą i zręcznie wciskają do niego Freda. Zapinają torbę z facetem w środku. Wychodzi z tego coś w rodzaju kolorowej nadmuchiwanej kiełbasy do pływania.

– Pana nazwisko? – powtarza ochroniarz. – Być może będą szukać świadków.

– Ortner. – Uśmiecham się. – Nikolas Ortner 21K.

– Mamy nadzieję, że nie będzie pan rozpowszechniał informacji o tym, co pan widział, panie Ortner – mówi ochroniarz. – Źródło niezwykle troszczy się o swoją reputację i nasi prawnicy…

– Proszę się nie przejmować – odpowiadam. – Więcej o mnie nie usłyszycie.

Jeden z ochroniarzy daje nurka do rury, drugi podnosi Freda-kiełbasę, wysyła go w ostatni rejs, a potem sam zamyka ten żałobny kondukt. Odprowadzam go wzrokiem. W basenie o poziom niżej kolorowy worek budzi jeszcze strach, o dwa poziomy niżej – wstręt, trzy – ciekawość, cztery – nikogo już nie interesuje.

Odrywam wzrok od Freda, opieram się o brzeg misy basenu. Muszę się stąd wynosić, ale zwlekam. Niech ochroniarze doholują go do wyjścia, nie chcę się więcej spotkać ani z nimi, ani z topielcem. Zamykam oczy, próbuję uspokoić oddech.

Czuję się wyprany z sił, głupi, bezradny. Po co to robiłeś? Po co próbowałeś go ocucić? Czemu nie uciekłeś albo nie spławiłeś trupa dalej? Przed kim się chciałeś popisać? Co chciałeś sobie udowodnić!?

Zaraz jak tylko wesoły worek i jego eskorta nikną z pola widzenia, rzucam się w dół. Przypadkowo uderzam nogą o brzeg i cieszę się bólem. Mam ochotę sam się pobić. Rozwalić sobie ten tępy łeb…

W drodze do domu nie mogę się uwolnić od myśli o Fredzie: co go podkusiło, żeby umrzeć? Przy średniej długości życia rzędu siedemdziesięciu lat śmierć nie jest jeszcze tak przykra. Lecz kiedy długość ta dąży do nieskończoności, a statystykę psują tylko tacy oto nieudacznicy jak ten…

Przecież mógłby spokojnie przeżyć jeszcze tysiąc lat, będąc wciąż tak samo młodym, może nawet straciłby parę kilogramów… gdybym zdołał go z tego wyciągnąć.

A gdybym dał mu spokój i odesłał go dalej, moja wizyta w parku wodnym pewnie pozostałaby tajemnicą; teraz będą mnie szukać – w końcu jestem świadkiem – i wcześniej czy później mnie znajdą.

Przeciskam się przez brzęczącą ludzką masę.

Nienawidzę tłumu. Za każdym razem kiedy znajduję się w miejscu nadmiernego nagromadzenia ludzkich ciał, oblepiających mnie, przyciskających się do mnie, niepozwalających mi iść i oddychać, trącających mnie łokciami, depczących mi po butach – zaczyna mną trząść. Mam ochotę krzyknąć, zmieść ich wszystkich naraz, uciec stamtąd, tratując cudze nogi, głowy… Tyle że nie ma dokąd. Ile byśmy nie wybudowali wieżowców, miejsca dla wszystkich nie starczy.

Mam własny sposób pokonywania miejsc publicznych – nazywam go „lodołamaczem”. Należy poruszać się nieco bokiem, wystawiając do przodu prawy łokieć z prawą pięścią utkwioną w lewej dłoni: w ten sposób przekształcasz swoje ciało w sztywną konstrukcję ramową. Przenosisz ciężar ciała do przodu, jakbyś się przewracał, i łokciem, niczym klinem, wbijasz się w tłum. Wciskasz go między stłoczonych ludzi i sam wpychasz się za nim. I podczas gdy pozostali obijają się, szturchają, złoszczą i ukradkiem obmacują, zrzucając wszystko na tłok, ja przecinam te miriady ruchów Browna i prę na drugą stronę.

Gdyby nie udało mi się wynaleźć tej metody, dawno bym już sfiksował. Ugrzązłbym pewnie w tłumie i zginął w nim na zawsze.

Z trudem docieram do śluzy. Naciskam komunikator. Wysyłam sygnał, śluza wpuszcza mnie do środka, odcinając całą resztę. W końcu wyrwałem się ze ścisku.

Od podłogi po sufit dwudziestometrowe pomarańczowe ściany podzielone są na identyczne kwadraty, a w każdym z nich znajdują się drzwi. Do ściany przymocowano kratownicowe schody i drabinki – każdy mieszkalny kubik ma osobne wejście z zewnątrz. Mówią, że architekci inspirowali się dawnymi motelami – romantyka i takie tam. Mówią też, że taka otwarta konstrukcja i jej radosne jaskrawe kolory powinny pomóc cierpiącym na klaustrofobię. Niech spadają, mądrale.

Po tym cholernym ścisku mam ochotę iść pod prysznic.

Przy wejściu do bloku jest sklepomat z mydłem i powidłem: proteinowe batoniki, alkohole w kompozytowych butelkach, wszelkie potrzebne pastylki. Obok stoi młodziutka ekspedientka: fryzura à la pony, głupiutkie niebieskie oczy, biała bluzka rozpięta do trzeciego guzika.

– Cześć! – mówi do mnie. – Coś podać? Mamy świeże koniki polne!

– Jest cartel?

– Oczywiście! Specjalnie dla pana zawsze trzymamy buteleczkę na zapas.

– To miło. Dawaj. I te koniki polne.

– Słodkie czy solone? Są też o smaku ziemniaków i salami.

– Solone. To chyba wszystko.

– No przecież, że solone! – Dziewczyna zabawnie uderza się dłonią w czoło. – Jak zawsze.

Komunikator na ręce każe mi przyłożyć palec wskazujący do ekranu, żeby autoryzować transakcję. Automat wydaje mi torebkę z zakupami.

– Byłabym zapomniała! Nie chce pan spróbować nowych pigułek szczęścia?

– Pigułek?

– Są bardzo dobre, naprawdę! Fantastyczny efekt! Działają do trzech dni. A potem – żadnego syndromu odstawienia.

– Skąd wiesz?

– Co?

– Skąd wiesz, że efekt jest fantastyczny? Masz jakieś porównanie?

– Co pan ma na myśli?

– To, czy byłaś kiedykolwiek szczęśliwa – drążę. – Chociaż przez chwilę. Co?

– Wie pan przecież, że nie mogę…

– Oczywiście, że nie możesz! Więc po jakie licho…

– Dlaczego pan tak mówi? – W jej głosie słychać tak wyraźną krzywdę, że aż robi mi się niezręcznie.

– Dobra, dobra, przepraszam… – Po co ja to mówię? – wyrwało mi się. Miałem ciężki dzień… Długi i bardzo… dziwny.

– Dziwny?

– Zdaje mi się, że zrobiłem mnóstwo rzeczy, których nie chciałem robić. Wiesz, jak to bywa…

Dziewczyna kuli ramiona, trzepoce rzęsami.

– Masz silne postanowienie, żeby czegoś nie robić, a budzisz się, kiedy jesteś już w tym po uszy, właśnie w tym niechcianym czymś, i nie ma już drogi odwrotu – wyjaśniam. – I nie wiadomo, jak to się stało. Nie ma kogo zapytać. Ani z kim o tym porozmawiać.

– Czuje się pan samotny?

Spogląda na mnie przelotnie, z ukosa; i tak kunsztownie jest to zrobione, że zapominam o wszystkim i daję się nabrać.

– Tak jakby… A ty?

– Pomyślałam po prostu, że jeśli czuje się pan samotny, to te nasze nowe pigułki szczęścia mogą być dokładnie tym, czego panu teraz potrzeba… Nie chce pan spróbować?

– Nie chcę twoich pieprzonych pigułek! Szczęścia nie da się zeżreć, rozumiesz!? Przestań mi je ciągle wciskać!

– Ej, ej, wujaszku… Nie podniecaj się tak! – Zza moich pleców dobiega szyderczy chichot. – Orientujesz się, że ona nie jest prawdziwa? Może ją jeszcze przelecisz? Tylko szybko, bo jest kolejka!

– Spadaj! – mówiąc to, odwracam się.

To jakiś ryży bezpłciowy strach na wróble w czerwonej puszystej bluzie z kapturem. Robi krok naprzód, bezczelnie zajmując moje miejsce przy kieszeni zasobnika.

– Dziękuję za dokonany zakup – mówi mi na pożegnanie ekspedientka.