Elfik, Franio i 342 dni ebook i audiobook

Tego roku śnieg spadł już w ostatnich dniach listopada. Zrobiło się mroźno, świat zaczął połyskiwać małymi płatkami, a samochody i okna pokryły się pajęczynami szronu. Wszystkie dzieci w Polsce ucieszyły się rano, gdy wyjrzały przez okno i wyciągnęły sanki z komórek, garaży i piwniczek i namówiły swoich rodziców na wyjście na dwór. Wszystkie oprócz Frania, który w tym czasie był z rodzicami na wycieczce w Londynie. A musicie wiedzieć, że to naprawdę ogromne miasto znajduje się w zupełnie innym kraju – w Anglii! A to bardzo, bardzo daleko stąd.

Franio miał pięć lat, duże brązowe oczy, a gdy się uśmiechał, na jego policzkach pojawiały się małe dołeczki, jakby ktoś niewidzialnym patyczkiem robił w nich dziurki. Chłopiec bardzo mocno czekał w tym roku na Gwiazdkę i śnieg, więc gdy zadzwoniła do niego babcia i spytała, czy w Londynie też jest biało, ten wyjrzał przez okno hotelu i bardzo się zasmucił. Na dworze było szaro i nic nie wskazywało na to, aby na ziemię spadł choćby jeden malutki płatek śniegu. Nie powiedział jednak nic swoim rodzicom, bo nie chciał ich martwić. Wystarczyło już, że kilka razy podczas zwiedzania Muzeum Historii Naturalnej schował się za szkieletem iguanodona i triceratopsa, przez co rodzice mocno się przestraszyli, że gdzieś się zgubił.

Czasem tak miał – nie chciał wprawiać mamy i taty w zły nastrój, jednak były chwile, gdy po prostu nie mógł się powstrzymać przed zrobieniem czegoś zwariowanego. Zupełnie jakby w jego głowie siedział złośliwy chochlik, który podpowiadał mu różne psotne pomysły. Dlatego swoje smutki wolał zostawić dla siebie, aby nie przysparzać ich rodzicom, których kochał najbardziej na świecie. Zresztą podczas rozmowy z babcią mama i tata zapewnili go, że gdy wrócą do domu, śnieg będzie na nich jeszcze czekał. Franio oparł całą swoją nadzieję na tych słowach i zapomniał o troskach.