Coś ebook

Dla tych je­dy­nych…

Nie po­zwól ode­brać so­bie ra­do­ści.

Pro­log

Każ­dy z nas od­czu­wa emo­cje. To­wa­rzy­szą nam bar­dzo róż­ne uczu­cia i czę­sto nie ro­zu­mie­my, co tak na­praw­dę ozna­cza­ją i skąd do nas przy­wę­dro­wa­ły. A co, je­śli to wszyst­ko da się wy­ja­śnić? Co je­śli po­wiem Wam, że nie mu­si­my się ich bać, bo po pro­stu są ma­gicz­ne? Bo wszyst­ko do­oko­ła nas tak na­praw­dę jest ma­gią? Ja tyl­ko to opi­su­ję. Sta­ram się słu­chać, pa­trzeć, a po­tem prze­le­wać swo­je my­śli na kart­ki. Ale jest ktoś, kto zna się na tym znacz­nie le­piej ode mnie. Ist­nie­je po to, że­by po­ka­zy­wać nam dro­gę i prze­pro­wa­dzić przez nie za­wsze pro­stą i ja­sną ścież­kę emo­cji, zna­ną nam ja­ko ży­cie. Nie wiem, kto to jest. Dla każ­de­go bę­dzie kimś in­nym, ale na pew­no go spo­tka­li­ście. Set­ki ra­zy trzy­mał Was za rę­kę lub bacz­nie przy­glą­dał się Wam z bo­ku, by w od­po­wied­niej chwi­li udzie­lić po­mo­cy, wska­zać kie­ru­nek. Być mo­że był bli­żej, niż Wam się wy­da­je, cho­ciaż ni­g­dy tak na­praw­dę nie po­zwo­lił, by­ście go uj­rze­li.

W le­sie kry­ły się dzie­siąt­ki, set­ki, ty­sią­ce, mi­lio­ny… nie­zli­czo­ne ilo­ści ma­lut­kich dom­ków na drze­wie. Wszyst­kie na pierw­szy rzut oka wy­glą­da­ły po­dob­nie: mia­ły jed­no okrą­głe okno i drew­nia­ne drzwi, każ­dy z nich opie­rał się na kil­ku ga­łąz­kach i do każ­de­go pro­wa­dzi­ła drew­nia­na ja­sna dra­bin­ka. Róż­ni­ły się jed­nak kształ­tem i ko­lo­rem da­chów. Nie­któ­re by­ły okrą­głe, in­ne kwa­dra­to­we, a jesz­cze in­ne mia­ły kształt sło­nia czy ró­ży. Róż­no­ko­lo­ro­we da­chy wy­glą­da­ły bar­dzo za­baw­nie. Dom­ki by­ły tak ma­łe, że czło­wiek, któ­ry wszedł do la­su, nie był w sta­nie ich zo­ba­czyć. I bar­dzo do­brze! Skrza­ty miesz­ka­ją­ce w tych dom­kach nie za­mie­rza­ły się ujaw­niać.

– Coś. – Pa­dło z gło­śni­ków. – Skrzat o imie­niu Coś pro­szo­ny jest o zgło­sze­nie się do ga­bi­ne­tu przy­dzie­leń.

Każ­dy skrzat w Wiel­kim Le­sie cze­kał na ten waż­ny mo­ment. Ozna­cza­ło to, że po wie­lu przy­go­to­wa­niach i po sta­ran­nym pro­ce­sie wy­szu­ki­wa­nia miał tra­fić do ży­cia czło­wie­ka, któ­re­mu był prze­zna­czo­ny. Miał za­miesz­kać w je­go sza­fie.

– Jest ta­ka dziew­czyn­ka – za­czął Skrzat Na­czel­nik. Miał dłu­gą si­wą bro­dę i du­że czar­ne oku­la­ry. Wy­glą­dał, jak­by żył z mi­lion lat. Od­czy­ty­wał do­ku­ment przez lu­pę, mi­mo oku­la­rów na no­sie. – Ma na imię Agat­ka. Je­steś stwo­rzo­ny wła­śnie dla niej, ale uwa­żaj! Jest… Jest bar­dzo ma­gicz­na. Tyl­ko ty mo­żesz tra­fić do jej ży­cia i za­opie­ko­wać się nią, po pro­stu po­wi­nie­neś tam być – do­koń­czył.

To wy­star­czy­ło. Coś do­stał mi­sję. To był naj­pięk­niej­szy dzień je­go ma­lut­kie­go skrza­to­we­go ży­cia. Po­zna dziew­czyn­kę, o któ­rej ży­cie bę­dzie dbał, do­pó­ki tyl­ko ona bę­dzie te­go chcia­ła. Szyb­ko po­biegł się spa­ko­wać. Je­go do­mek miał kształt trój­ką­ta, a zie­lo­ny dach był wy­so­ki i spi­cza­sty. Skrzat wrzu­cił kil­ka rze­czy do skó­rza­nej wa­liz­ki, za­ło­żył ka­pe­lu­sik i już po chwi­li stał na par­kin­gu mio­teł, że­by wy­ru­szyć w po­dróż. Tup­tał no­ga­mi w miej­scu. Był bar­dzo pod­eks­cy­to­wa­ny i szczę­śli­wy. Już za chwi­lę znaj­dzie się u Agat­ki i z ukry­cia sza­fy bę­dzie jej to­wa­rzy­szył oraz strzegł jej uśmie­chu każ­de­go dnia. Już za chwi­lę roz­pocz­nie się je­go mi­sja. Mi­sja, dla któ­rej tak na­praw­dę ży­ją skrza­ty: by być bli­sko lu­dzi.

Skrzat za­śmiał się pod no­sem.

– Prze­cież wiem… – urwał na­gle, bo uświa­do­mił so­bie, że po­wie­dział o dwa sło­wa za­wie­le.

– Jak to wiesz? – Agat­ka nie kry­ła za­sko­cze­nia. Roz­ma­wia­ła spo­koj­nie ze skrza­tem, opo­wia­da­ła mu o swo­im ko­lo­ro­wym po­ko­iku, o za­baw­kach na pół­ce, kloc­kach po­roz­rzu­ca­nych po pu­cha­tym dy­wa­nie, na­wet o ogrom­nym ko­ni­ku na bie­gu­nach sto­ją­cym w ro­gu, a on to wszyst­ko wie­dział! Prze­cież to nie­moż­li­we. Prze­cież go tu nie ma, nie wi­dzia­ła go, a ni­g­dy wcze­śniej o tym nie roz­ma­wia­li… Mi­mo co­dzien­nych dłu­gich roz­mów nie wspo­mi­na­ła o swo­im po­ko­ju.

Agat­ka ze­rwa­ła się z łóż­ka. Sen na­gle znik­nął. By­ło jesz­cze bar­dzo wcze­śnie, ale po­wo­li wy­gra­mo­li­ła się spod kwie­ci­stej koł­dry, sta­nę­ła na no­gi i ró­żo­wą szczot­ką roz­cze­sa­ła swo­je dłu­gie, po­fa­lo­wa­ne blond wło­sy. Po­de­szła do okna przy­wi­tać no­wy, pięk­ny dzień. Słoń­ce rów­nież nie­śmia­ło wy­cho­dzi­ło ze swo­je­go łó­żecz­ka. Wy­sła­ło je­den pro­myk na twarz dziew­czyn­ki.

„Chcia­ła­bym mieć ta­kie sny już za­wsze” – po­my­śla­ła, uśmie­cha­jąc się de­li­kat­nie.

Gdy tyl­ko wy­szła z po­ko­ju, słoń­ce wy­sła­ło ko­lej­ny pro­myk. Tra­fi­ło nim pro­sto w szcze­li­nę mię­dzy drzwicz­ka­mi sta­rej, drew­nia­nej sza­fy, ro­biąc przy tym ogrom­ny ha­łas. Miesz­ka­ją­cy tam Sza­fo­wy Skrzat szyb­ko scho­wał pro­myk do kie­sze­ni i wy­szedł z ukry­cia. Na­ło­żył na gło­wę zie­lo­ny ka­pe­lu­sik i ru­szył w po­dróż. Był na­praw­dę nie­wiel­ki i bez­bron­ny, ale miał jed­no bar­dzo waż­ne za­da­nie. Mu­siał opie­ko­wać się ma­łą Agat­ką.

Każ­de dziec­ko ma ta­kie­go skrza­ta w swo­jej sza­fie. Skrza­ty są do­bre i zro­bią wszyst­ko, aby wy­wo­łać uśmiech na na­szej twa­rzy. Po to zo­sta­ły stwo­rzo­ne. Wy­ko­nu­ją swo­ją mi­sję, jak każ­dy na świe­cie. To bar­dzo waż­ne, aby do­kład­nie wy­peł­niać po­wie­rzo­ne za­da­nia. To da­je ra­dość i sa­tys­fak­cję.

Jak co dzień Agat­ka za­raz po śnia­da­niu wy­szła na dłu­gi spa­cer. Spa­da­ją­ce li­ście two­rzy­ły przed nią ko­lo­ro­wy dy­wan. Szła, pod­rzu­ca­jąc je no­gą i śmie­jąc się bez­tro­sko.

– Ko­cham to! – krzy­cza­ła, kie­dy słoń­ce wy­sy­ła­ło ko­lej­ne pro­mie­nie w jej stro­nę.

Jed­nak dziew­czyn­ka nie za­wsze bie­ga­ła uśmiech­nię­ta. Gdy pa­dał deszcz, zwy­kle re­zy­gno­wa­ła ze spa­ce­ru i za­szy­wa­ła się w do­mu. To nie był do­bry czas.

Skrzat ob­ser­wo­wał ją za­rów­no w pięk­ne, jak i gor­sze dni. Nie ro­zu­miał, dla­cze­go jed­nym ra­zem cie­szy­ła się z naj­mniej­szej na­wet rze­czy, a kie­dy in­dziej wy­gi­na­ła usta w pod­ków­kę i ze spusz­czo­ną gło­wą, bez ce­lu szwen­da­ła się po ca­łym do­mu. Brzyd­ka po­go­da utrzy­my­wa­ła się już ty­dzień, a wraz z nią po­nu­ry na­strój Agat­ki. Pew­ne­go desz­czo­we­go wie­czo­ra Skrzat usły­szał jej głos…

– Dla­te­go wła­śnie pro­szę o to, by świe­ci­ło słoń­ce. Nie tyl­ko tu­taj, ale wszę­dzie. Chcę, aby każ­da dziew­czyn­ka mia­ła swo­je wła­sne słoń­ce. Al­bo nie! Jed­no słoń­ce dla wszyst­kich, do­brze? Wte­dy chy­ba ja­koś le­piej się czu­ję. Pro­szę cię, za­pal słoń­ce… – szep­ta­ła, klę­cząc przy łó­żecz­ku.

„Co ona ro­bi? Dla­cze­go szep­cze i mó­wi sa­ma do sie­bie?” – Skrzat nic nie ro­zu­miał. Uczył się spo­ro o lu­dziach i ob­ser­wo­wał już wie­lu, ale ni­g­dy nie był tak bli­sko. Wszyst­ko wy­da­wa­ło mu się no­we i zro­zu­mie­nie róż­nych sy­tu­acji czę­sto spra­wia­ło mu pro­blem.

„Z jed­nej stro­ny to dziw­ne i nie­po­ję­te, ale z dru­giej… Da się wy­czuć w tym ja­kąś ma­gię, ja­kieś nie­zwy­kłe po­wie­trze. Czu­ję w po­wie­trzu… do­broć” – my­ślał.

Zdzi­wił się ogrom­nie, gdy na­stęp­ne­go dnia za oknem zo­ba­czył słoń­ce. Świe­ci­ło naj­moc­niej, jak tyl­ko mo­gło. Po­spiesz­nie zer­k­nął na śpią­cą dziew­czyn­kę. Kie­dy na jej twarz tra­fił ma­leń­ki pro­myk, otwo­rzy­ła oczy. Ra­do­śnie pod­bie­gła do okna, uśmie­cha­ła się! Ca­ły zły hu­mor znik­nął!

– Bo­że, dzię­ku­ję ci bar­dzo za słoń­ce. Mam na­dzie­ję, że to ta­kie słoń­ce dla każ­de­go. – Dziew­czyn­ka, tak jak wie­czo­rem, klę­cza­ła przy łó­żecz­ku.

„Bo­że…” – za­my­ślił się Skrzat. „Więc ta ma­ła o Nim wie. Dziw­ne, pięk­ne!”

Co­raz wię­cej rze­czy za­dzi­wia­ło go w po­ko­ju Agat­ki. Spraw­dził w swo­ich księ­gach, czy dziew­czyn­ka mo­że mieć po­ję­cie o Bo­gu, jed­nak nie zna­lazł tam od­po­wie­dzi. Na­tra­fił je­dy­nie na kil­ka in­for­ma­cji o tym, że żad­na książ­ka nie wska­że nam Bo­ga – mo­że to zro­bić tyl­ko Ser­ce, któ­re nie na­da­je imion, na­zy­wa tyl­ko uczu­cia.

Tej no­cy Agat­ka nie spa­ła spo­koj­nie, mę­czy­ły ją złe sny. Co chwi­lę bu­dzi­ła się i pró­bo­wa­ła za­snąć po­now­nie.

– Ciii…, spo­koj­nie – usły­sza­ła, gdy po raz ko­lej­ny za­mknę­ła oczy. Przez chwi­lę za­sta­na­wia­ła się, skąd po­cho­dził ten głos. Jed­nak uspo­ko­ił ją bar­dzo. Wy­star­czył krót­ki szept, aby po­czu­ła cie­pło i spo­kój. Jak­by te­go wła­śnie pra­gnę­ła.

– Obie­cu­ję, że bę­dę czu­wał nad twy­mi sna­mi – szep­tał Skrzat do Agat­ki.

Dziew­czyn­ka nie za­sta­na­wia­ła się nad tym, kto tak ją uspo­ko­ił. Nie­zna­ny głos spra­wił, że po­czu­ła się bez­piecz­nie i za­snę­ła. Śni­ły jej się prze­dziw­ne rze­czy – ko­lo­ry, zwie­rzę­ta, po­dró­że. W każ­dym śnie wy­czu­wa­ła też czy­jąś obec­ność. Ko­goś do­bre­go. Ta obec­ność nie po­wo­do­wa­ła stra­chu. Dzię­ki niej Agat­ka czu­ła się wy­jąt­ko­wo lek­ko i prze­spa­ła resz­tę no­cy spo­koj­nie.

„Szko­da, że nie wie, kto da­je jej bez­pie­czeń­stwo. Chcę dla niej wszyst­kie­go, co naj­lep­sze. Ta­kie jest mo­je za­da­nie i mu­szę o tym pa­mię­tać. Tak! To jest naj­waż­niej­sze! Jed­nak… chciał­bym, aby wie­dzia­ła…” – Skrzat ca­łą noc bił się z my­śla­mi.

[…]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

Coś

isbn:978-83-8423-327-6

© Łu­kasz Ka­nar­kie­wicz i Wy­daw­nic­two No­vae Res 2026

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne. Ko­pio­wa­nie, re­pro­duk­cja lub od­czyt ja­kie­go­kol­wiek frag­men­tu tej książ­ki w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu wy­ma­ga pi­sem­nej zgo­dy Wy­daw­nic­twa No­vae Res.

re­dak­cja: An­na Kę­droń

ko­rek­ta: Mał­go­rza­ta Gieł­za­kow­ska

okład­ka: Oli­wia Błasz­czyk

ilu­stra­cje: Oli­wia Błasz­czyk

kon­wer­sja e-bo­oka: Ga­briel Wy­glę­dacz – Stu­dio Aka­pit

Wy­daw­nic­two No­vae Res na­le­ży do gru­py wy­daw­ni­czej Za­czy­ta­ni.

Gru­pa Za­czy­ta­ni sp. z o.o.

ul. Świę­to­jań­ska 9/4, 81-368 Gdy­nia

tel.: 58 716 78 59, e-ma­il: se­kre­ta­riat@gru­pa­za­czy­ta­ni.pl

https://no­va­eres.pl

Pu­bli­ka­cja do­stęp­na jest na stro­nie za­czy­ta­ni.pl.