Chłopiec na krańcach świata. Przebudzenie ebook i audiobook

Chłopiec na krańcach świata. Przebudzenie

Tekst: Grzegorz Wacławek, Mateusz Marczewski

Redakcja: Kama Hawryszków

Korekta: Klaudia Bień

Opracowanie graficzne: Ela Kiełczykowska

Ilustracja na okładce i mapa: Mateusz Horbowiec

Ilustracje: Grzegorz Wacławek

Copyright © 2026 Grzegorz Wacławek, Mateusz Marczewski

Wszelkie prawa majątkowe do utworu należą do Animoon Sp. z o.o.

Wydanie I, Warszawa 2026

All rights reserved.

www.chlopiecfilm.pl

Copyright © 2026, 2026 Grzegorz Wacławek, Mateusz Marczewski i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN 9788727359175

Wydanie I, w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Rozdział 1

Omul i tajemniczy kamień

Kiedy zadzwonił szkolny dzwonek, Omul poderwał się z krzesła, wrzucił do plecaka zeszyt i pędem ruszył w stronę drzwi. Ostatnie pół godziny lekcji ciągnęło mu się jak guma do żucia. Przebierając nogami, odliczał każdą minutę. Pierwsza. Druga. Trzecia. I nadal nic.

Zamiast słuchać nauczycielki, wodził wzrokiem za mewami, które w porywach wiatru unosiły się nad dachami miasteczka Huko, wisząc niemal w miejscu z majestatycznie rozłożonymi skrzydłami. Potem wpatrywał się kolejno w mieszkańców schodzących krętą uliczką w stronę targowiska. A kiedy już wszystkich policzył, nabierał powietrza w płuca, obiecując sobie, że wypuści je dopiero wtedy, gdy zza skał wyłoni się któryś z kutrów wracających z połowów. Na wyspie Krimo zwykle nie działo się wiele, ale ten dzień należał do innych. Omul trzymał w plecaku COŚ niezwykłego.

Już miał wychodzić z klasy, kiedy dobiegł go krzyk kumpli.

– Omul, ofiaro losu! – zawołał jeden z nich. – Dokąd tak zasuwasz?

Koledzy stali przy ostatniej ławce. Szepcząc coś między sobą i śmiejąc się, wpatrywali się wymownie w chłopaka. Pani Skinner, pochylona nad biurkiem, zajęta była swoimi sprawami.

– Jak to dokąd! – odkrzyknął drugi. – Omul znowu dokonał przełomowego odkrycia!

Omul zatrzymał się na progu klasy. Uśmiechnął się i już miał coś odkrzyknąć, gdy nagle jeden z kumpli wskoczył na krzesło i stojąc ponad głowami innych, zaczął udawać telewizyjnego reportera.

– Proszę państwa, nadajemy na żywo! – zawołał wzniosłym tonem. – Dziś Omul, znany na wyspie baran, odkrył, że… mieszka na wyspie!

Wtedy ktoś kucnął i zaczął beczeć, ale robił to tak głośno, że aż się zakrztusił. Cała klasa wybuchnęła śmiechem. Nawet Omul.

„Och… gdyby tak mogły wyglądać wszystkie lekcje!” – pomyślał.

– Ej, ja też chcę być w telewizji! – krzyknął inny kolega i pociągnął „reportera” za pasek. Obaj stracili równowagę i z impetem wpadli na klasową wystawę dinozaurów z plasteliny. Dinozaury poleciały na podłogę.

– Mój tyranozaur, baranie! – krzyknął wyższy chłopak, ponownie używając najmodniejszego przezwiska na wyspie, i schylił się po figurkę, a wtedy ściągnięty z krzesła „reporter” kopnął go w tyłek.

Wszyscy znów parsknęli śmiechem. Omul aż zgiął się wpół. Tylko pani Skinner, która przerwała swoją pracę i niespodziewanie stanęła tuż za nimi, nie wyglądała na rozbawioną.

– Czy wy zawsze musicie… – zaczęła poważnym tonem.

„Oho, zaczyna się robić groźnie…” – pomyślał Omul i korzystając z nieuwagi nauczycielki, zniknął w tłumie dzieci i wyskoczył na korytarz.

Droga do domu strasznie mu się dłużyła. Zbiegł krętymi, brukowanymi uliczkami, mijając dom pana Lassego, najstarszego mieszkańca wyspy, który drzemał na ławce w słońcu. Nie zwalniając, przebiegł przez targowisko, gdzie rybacy sprzedawali ryby, sieci i kosze pełne muszli. Zdyszany zdążył pozdrowić też panią Jang i zahaczyć plecakiem o jej wełniane swetry, kołyszące się na wietrze, a potem udał się kamienistą ścieżką w stronę plaży.

Kutry wyciągnięte na brzeg wyglądały, jakby drzemały. Kilku mężczyzn coś przy nich majstrowało. Omul próbował chować się za wielkimi głazami wystającymi z piasku, bo wiatr mocno szarpał mu kurtkę. Serce waliło mu jak młot.

„To jest ten dzień. Na sto procent” – pomyślał z przejęciem i jeszcze mocniej przycisnął do siebie plecak. Oprócz zeszytów wyczuł w nim ciężki i chłodny przedmiot. Kamień. Ten kamień! Znalazł go, idąc rano do szkoły dłuższą drogą, koło lasu. Kamień wyglądał zwyczajnie, ale przez jego środek biegło idealne, równe pęknięcie. Takie pęknięcie, jakby kamień wołał: „Halo, rozłup mnie!”. Omul był pewien, że w środku znajdzie coś ważnego. Na przykład kryształ. Albo grudkę złota. A może nawet odcisk przedpotopowego zwierzęcia! Coś, o czym pisze się potem w naukowych książkach. Przymknął lekko oczy i wyobraził sobie, jak odbiera medal za wielkie odkrycie. Może nawet dwa. Jeden za odwagę, a drugi za skromność.

Od miesięcy próbował coś odkryć. Początkowo przemierzał wyspę, próbując jako pierwszy mieszkaniec znaleźć wejście do nigdy wcześniej nieodkrytej jaskini. Potem skupił się na niezwykłych przedmiotach wyrzucanych przez ocean. Raz obszedł niemal całą wyspę, zbierając na plażach kawałki muszli i wypolerowane od fal fragmenty szkła. Miesiąc temu był nawet pewien, że znalazł rzeźbę lwa, ale w domu okazało się, że to tylko kawałek korzenia oszlifowany przez morską wodę. Mama namawiała go, żeby zbierał rośliny, ale one były śliskie. I mokre. I trochę… obrzydliwe. Przy ich dotykaniu najczęściej się wzdrygał. Kamienie były zdecydowanie lepsze – tylko że jak dotąd żaden nie był tym właściwym. Aż do tego poranka…

Niecierpliwie ruszył w stronę domu. Zamiast wejść przez główne drzwi, skręcił od razu do małego domku, który kiedyś – gdy Omula jeszcze nie było na świecie – zbudował jego dziadek. Tak naprawdę to był zwykły schowek na narzędzia. Przez wiele lat stały w nim taczki, widły i łopaty, a tata trzymał tam też skrzynki z częściami do kutra. Pewnego dnia Omul postanowił jednak przejąć to pomieszczenie i zrobić tam swoją bazę. Kiedy tata z Mikro, starszym bratem Omula, wypłynęli na połów ryb, wystawił taczkę z widłami i łopatą. Zanim wrócili, Omul z pomocą mamy przyniósł do swojej bazy stół i ustawił pod oknem. Od razu poczuł się jak u siebie. Na blacie poukładał swoje najcenniejsze znaleziska – gładkie kamienie, kawałki skał o dziwnych kształtach i gałęzie wyglądające jak magiczne różdżki i zwierzęta. Powiesił dla nich małe półki, a dla większych okazów zbudował większe gabloty. Między półkami wisiały szkice z zeszytu, który kiedyś należał do dziadka. Były na nich ptaki, fale i tajemnicze linie. W zeszycie były jeszcze mapy wyspy i archipelagu, które dziadek własnoręcznie rysował. One też trafiły na ścianę.

Omul przygotował również miejsce na książki i atlasy. Kilka tygodni później tata zrobił mu wysoko pod dachem zbitą z desek platformę, na którą Omul wspinał się i leżał tam pod kocem, czytając książkę. Albo słuchał wiejącego od oceanu wiatru, który przez ścianę wydawał mu się łagodniejszy. Mógł tam tak leżeć godzinami, jakby całego wielkiego świata nie było.

Nazwał to miejsce swoją bazą.

Gdyby nie chłodne zimy, Omul mógłby zamieszkać tu na stałe.

Chłopiec wpadł do bazy, zamknął drzwi i rzucił plecak na stół. Zapalił lampkę i drżącymi rękami wygrzebał spomiędzy książek płaski kamień. Tak. Linia biegnąca przez jego bok wydawała się idealna. Zdjął z półki niewielki młoteczek. Założył ochronne okulary i ustawił kamień na sztorc. Serce biło mu coraz mocniej, tak że aż czuł je w gardle.

– No dobra, odkrywcy rządzą światem… – powiedział cicho, bardziej do kamienia niż do siebie.

Jeszcze raz wyobraził sobie, co może kryć się w środku: odciśnięta muszla sprzed setek tysięcy lat albo maleńki kamień szlachetny, który przez wieki tkwił na dnie oceanu. Uniósł młoteczek i z całej siły uderzył.

W tej samej chwili w całym pomieszczeniu rozległ się przeraźliwy huk. Dźwięk odbił się od ścian i zadudnił w pustych kątach pomieszczenia. Omul, przestraszony, odskoczył gwałtownie na bok i wypuścił kamień z rąk. Po chwili strach ustąpił miejsca ekscytacji. Chłopiec pochylił się nad kamieniem.

W środku nie było nic.

Omul zmarszczył brwi i posmutniał. Kolejny raz jego marzenia o wielkim odkryciu okazały się tylko marzeniami. Ale skąd ten hałas?

Wtedy usłyszał kolejny huk.

Szybko się odwrócił, spojrzał w okno, bo wydało mu się, że zobaczy tam jakąś przeraźliwą istotę. I w sumie tak właśnie było. To był Mikro. Walił pięścią w okno i ryczał ze śmiechu.

– Omul! Wielki odkrywca zapomniał, że mama czeka na niego na wybrzeżu! – krzyczał i śmiał się szyderczo brat. Po czym raz jeszcze walnął w szybę i zniknął.

Omul został sam. Spojrzał na leżący na stole kamień. A właściwie na dwie części kamienia. Nic się nie wydarzyło. Było mu okropnie smutno. Zgasił światło, wyszedł z bazy i zamknął drzwi. Założył kłódkę, a klucz wcisnął pod