Chłopiec na krańcach świata. Kamień wody ebook i audiobook

Chłopiec na krańcach świata. Kamień wody

Tekst: Mateusz Marczewski, Grzegorz Wacławek

Ilustracje: Grzegorz Wacławek

Redakcja: Klaudia Bieri

Korekta: Zuzanna Marek

Opracowanie graficzne: Ela Kiełczykowska

Ilustracja na okładce: Grzegorz Wacławek

Ilustracja mapy: Mateusz Horbowiec

Copyright © for the text by Animoon Sp. z o.o., 2026

Copyright © for the illustrations by Animoon Sp. z o.o., 2026

All rights reserved.

ISBN 9788727359182

Wydanie I, Warszawa 2026

Logotyp wykorzystany w tytule © Animoon Sp. z o.o.

www.chlopiecfilm.pl

Copyright © 2026, 2026 Grzegorz Wacławek, Mateusz Marczewski i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727359182

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Nad miasteczkiem Huko mewy unosiły się, walcząc z porywami oceanicznego wiatru. Z rozłożonymi skrzydłami wisiały na wietrze, spoglądając na plażę. Pracujący przy kutrach rybacy wystawiali skrzynie z rybami, a potem, chwytając każdą we dwójkę, dreptali kamienną ścieżką w stronę targowiska. Kot wylegujący się na dachu domu pana Lassego obserwował ich ruchy. Drzemiąc w słońcu, przyglądał się zapracowanym mężczyznom, skrzyniom i mewom, które wisiały im nad głowami, okropnie wrzeszcząc. Mew z każdą chwilą przybywało. Gdyby ludzie rozumieli mowę ptaków, usłyszeliby, jak wołają: „Idą! Idą! Ludzie idą! Ludzie niosą!”.

Kot przeciągnął się, ziewnął i zeskoczył z dachu na daszek, z daszku na skrzynkę, ze skrzynki na płot, z niego zaś na drogę prowadzącą w kierunku targowiska. Tuż przed wejściem na plac przystanął i przywarł do muru, a potem usiadł, owijając ogon wokół łap. Teraz rybacy układali skrzynie na stoisku targowym. Kawałek dalej na wietrze powiewały swetry robione na drutach przez panią Jang. Tego dnia kobieta na swoim straganie wystawiła tylko swetry z czerwonej włóczki. Kot dostrzegł długą nitkę zwisającą z lady aż do ziemi. Jego oczy zwęziły się, przycupnął, napiął grzbiet i jednym długim skokiem rzucił się na nią, tak jakby walczył ze śmiertelnym wrogiem.

– A idź, kocisko! – zawołała pani Jang.

Kociak odbił się od lady i wskoczył na murek. Z tego miejsca można było obserwować całe targowisko. Miasteczko wyglądało jak co dzień – z jedną różnicą. Nad każdym domem powiewały czerwone chorągiewki. Niektórzy mieszkańcy, stojąc na drabinach opartych o nierówne kamienne ściany, przystrajali swoje domostwa wstążkami w odcieniu podobnym do koloru trzepoczących na wietrze proporczyków. Ci, którzy właśnie zeszli na ziemię, pochyleni pomagali sobie wzajemnie w zawiązywaniu na nadgarstkach czerwonych sznurków przypominających bransoletki.

Największą w całym miasteczku chorągiewkę zawieszano właśnie na budynku szkoły, do której chodził Omul. Była tak duża, że woźny Kube, stojąc na drabinie z uniesionymi rękoma, był nią niemal całkowicie owinięty. Łapiąc równowagę, próbował umieścić ją tuż nad wejściem, dokładnie na środku, ale drabina kołysała się i woźny Kube co chwila musiał przytrzymywać się ściany.

– No dalej – cedził przez zaciśnięte zęby, balansując na drabinie. Omul obserwował jego starania, siedząc w klasie. Od dłuższego czasu zamiast patrzeć na tablicę przyglądał się butom pana Kube. Miały czerwone sznurówki. Gdzieś wyżej, ponad oknem słychać było jego narzekania. Pan Kube bardzo się starał.

Chłopiec postanowił skupić się na lekcji. Pochylił się więc nad zeszytem i próbował przepisywać kolejne zdania z tablicy, kiedy nagle usłyszał pukanie w szybę. Przez moment pomyślał, że to pan Kube prosi go o pomoc, ale kiedy podniósł głowę, zobaczył, że na parapecie stoi niebieski ptaszek.

Omul aż otworzył usta ze zdziwienia. Przyjaźnił się z niebieskim ptaszkiem. Kiedyś przeżyli razem niezwykłe przygody, a choć od pewnego czasu Omul nie rozumiał już jego ćwierkania tak jak kiedyś, to nadal potrafili się porozumieć bez słów. Jak najlepsi przyjaciele. Teraz jego ptasi kompan stał na parapecie i uderzał dziobem w szybę, jakby chciał wejść do środka.

No ale jak to? Miał wpuścić ptaka do szkoły?

Kiedy ptaszek dostrzegł, że Omul spogląda na niego, przekrzywił łepek i jeszcze raz uderzył dziobem w szybę.

– Dawaj, Omul! – wrzasnął, choć dla ludzi brzmiało to jak ciche, ptasie popiskiwanie. – Dawaj, Omul, do mnie! Do mnie! – zaświergotał i znów badawczo przyjrzał się chłopcu. Omul nie rozumiał słów, ale po ruchach skrzydeł i niecierpliwym ćwierkaniu wiedział, że ptaszek usiłuje mu coś przekazać.

Zdziwiony chłopiec, nie mogąc oderwać wzroku od swojego podopiecznego, ruszył w stronę okna. Był tak zaskoczony zachowaniem ptaszka, że szedł, nie zwracając uwagi na stojącą przy tablicy panią Skinner, która zastygła z kredą w dłoni.

– Nareszcie – oznajmił niebieski ptaszek, kiedy Omul dotarł do okna.

– Omul, a dokąd się wybierasz w czasie lekcji? – zapytała pani Skinner, rzucając mu surowe spojrzenie sponad okularów.

Nagle Omul zorientował się, że stoi przy oknie.

– Przepraszam, ale tutaj, na parapecie... jest niebieski ptaszek. Dziwnie się zachowuje – powiedział Omul, a cała klasa spojrzała na panią. Ktoś w tylnej ławce zachichotał.

– Czyli obaj dziwnie się zachowujecie – skomentował głośno któryś z uczniów, ale nie wiadomo było który, bo od razu pochylił głowę.

Pani Skinner omiotła wzrokiem klasę, a potem zdjęła okulary i popatrzyła badawczo na Omula. Chłopiec poczuł, że pod wpływem jej spojrzenia policzki robią mu się czerwone. Pokazał palcem na ptaszka.

– On... Dziwnie się zachowuje – powtórzył mniej pewnie.

Stojący na parapecie ptaszek aż się obruszył.

– Dziwnie się zachowuję? Przepraszam, kto dziwnie się zachowuje? – A potem podskoczył, uderzając o szybę skrzydłami.

W tym momencie ptaszka dostrzegły dzieci siedzące najbliżej okna.

– Tam naprawdę jest ptaszek! – rozległy się krzyki. Zaraz potem kilka osób zerwało się z ławek i otoczyło Omula, dociskając głowy do szyby.

– Jaki niebieski! A jak otwiera dzióbek!

Ptaszek podleciał w górę i znów, trzepocząc skrzydełkami, zaczął obijać się o szybę.

– On zakochał się w Omulu! – zaśmiał się jeden z kolegów, a drugi pstryknął go w końcówkę ucha.

– Auć! – zawołał tamten.

– Zazdrościsz, bo w tobie zakochują się tylko baaaaaarany z całej naszej wyspy.

Cała klasa zachichotała. Nawet pani Skinner uśmiechnęła się pod nosem, ale szybko spoważniała.

– A co to za chodzenie po klasie w trakcie lekcji? – podniosła głos. – Proszę do ławek!

Kiedy dzieci usiadły, nauczycielka podniosła palec, dając do zrozumienia, że ma do powiedzenia coś ważnego. Zapadła cisza.

– Kto mi powie, jaki dziś jest dzień?

– Nudny! – wrzasnął ktoś z tyłu.

Rozległy się pojedyncze, zduszone chichoty.

– Dziś na naszej wyspie jest Święto Wody – powiedziała dziewczynka z pierwszej ławki, która przed chwilą trzymała rękę w górze. – Obchodzimy je, żeby pokazać, że pamiętamy o wodzie będącej źródłem naszego życia.

– A dlaczego Święto Wody przypada właśnie dziś? – zadała kolejne pytanie pani Skinner.

Dzieci milczały, więc chwyciła kredę, a po chwili narysowała na tablicy kraba z ogromnymi szczypcami.

– No? Kto wieczorem będzie wędrował do oceanu? – zapytała, a kiedy nikt nie odpowiedział, podeszła do okna i wskazała palcem nogawkę stojącego na drabinie woźnego. Wokół nogawki zaplątał mu się czerwony, łopoczący na wietrze materiał.

– Pan Kube? – padła czyjaś odpowiedź.

W klasie wybuchł taki śmiech, że jedna z dziewczynek spadła z krzesła.

– Mówię o kolorze! O czerwonym kolorze! – powiedziała pani Skinner, próbując pohamować śmiech.

– Czerwone kraby! – wrzasnęły zgodnym chórem dzieci.

Nauczycielka odłożyła kredę i otrzepała dłonie.

– Proszę pani, ten pani krab na tablicy wygląda jak mój wujek Otto – odezwała się jedna z dziewczynek.

Pani Skinner z dumą spojrzała na swój rysunek. Zaraz potem zapytała, co dzieci będą robić dziś wieczorem.

– Nocowanki! – zawołali wszyscy i zaraz zaczęli się przekrzykiwać, umawiając się, kto do kogo przyjdzie.

Omul uwielbiał tę tradycję. Dorośli jak co roku pójdą na plażę świętować, a dzieci zamkną się w domach, grając w gry planszowe. Już wyobrażał sobie kubki gorącego kakao, koce, poduchy i Mikro próbującego oszukiwać podczas rozgrywek. Uśmiechnął się i uniósł rękę, choć zbytnio nie lubił mówić przy całej klasie.

– Będziemy siedzieć w łóżkach i grać w gry – wyrecytował. – I nie będziemy wychodzić na dwór.

Jedna z dziewczynek wstała i powiedziała szybko:

– Bo kto wyjdzie, może spotkać... Xitiego!

Omul aż się wyprostował. Przez klasę przeszedł szmer poruszenia. Dzieci nagle zaczęły odwracać głowy i szeptać, nachylając się jedno ku drugiemu, jakby nie chciały mówić na głos. W klasie słychać było tylko szeptem odmieniane przez przypadki imię Xiti. Xiti, Xitiemu, przez Xitiego, z Xitim!