Obsesja - Marta Grzebuła - ebook
Wydawca: E-bookowo Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 16000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 339 Przeczytaj fragment ebooka

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Obsesja - Marta Grzebuła

Drogi Czytelniku, oddaję w Twoje ręce powieść, w której znajdziesz wszystko to, co może ofiarować nam miłość. Zarówno piękno emocji, jak i ogromną tęsknotę oraz to, czego boimy się najbardziej; zdradę, upokorzenie i odrzucenie.


Główny bohater Aleks i one, kobiety. Romans i miłość. Przelotne związki stają się próbą zapomnienia o wyjątkowej i tajemniczej Grace. To właśnie ona porywa go do niesamowitej krainy doznań i emocji kilka miesięcy wcześniej.
Aleks jest już pewien, że żadna kobieta nie dorówna Grace, a mimo to nie potrafi się oprzeć chwilowej ekscytacji. Wciąż wierzy, że odnajdzie w innej to czego szuka. Iluzja trwa. Ale niesie ona ze sobą określone konsekwencje. I niestety poniesie je nie tylko on.

Powieść ta wciągnie Cię w świat erotyki, pełen intymnych chwil, jakie rozgrywają się pomiędzy bohaterami - kochankami. Ale nie tylko… wierz mi.

Wiem, Drogi Czytelniku, że i w Twoim życiu miłość ma ogromne znaczenie. Mało tego, uważamy ją za piękną, wzniosłą i z upragnieniem jej wyczekujemy. Ale czy zawsze miłość ma tylko dobre oblicze? Czy nie zdarza się i tak, że postrzegamy ją jako  drążące nasze umysły toksyczne emocje?

Rozczarowanie, zdrada, poniżenie i porzucenie, to również są składowe tego uczucia. Uczucia miłości. W mojej powieści poznasz też inne jej oblicze. Oblicze nacechowane obsesyjnym dążeniem do zaspokojenia swoich potrzeb, tych nie rzadko pierwotnych.

Zapraszam Cię do lektury
Marta Grzebuła

Marta Grzebuła z d. Łukomska Pseudonim Jarzębina ur. 22 listopada 1960 roku we Wrocławiu. Tu ukończyła Szkołę Podstawową i Studium Medyczne. Pozostaje pod wpływem poezji J. Słowackiego, A. Mickiewicza czy A. Asnyka. Pisze od 13 roku życia, w jej zbiorach jest  400 wierszy. Debiutowała w 2010 r. tomikiem poezji: „W cieniu Jarzębiny” (Black Unicorn). Następny to: „Owoce Jarzębiny” (Radwan). Wydane powieści to: „Pomarańczowe ogrody”, „To, co mogło się zdarzyć” (Radwan), „Epizod na dwa serca”, „Kobieta  z okna”, „Dzień, który nie miał jutra” (Warszawska Firma Wydawnicza sc J. Majedcki i J. Wernik) oraz „Zapomnę imię twoje” i „Dotykając Nieba” (Wydawnictwo „ASTRUM”). Autorka tekstu do piosenki zespołu „Wilczyca” (połączone dwa wiersze „Wilk wilkowi” i „W galopie”), do której muzykę skomponował Tomasz Derach. Autorka w swoich powieściach i wierszach przeprowadza Czytelnika po świecie zmagań, wyrzeczeń, prawd, miłości, zdrad, śmierci w taki sposób, by ten, zagłębiając się w kolejne strony, odczuwał nie tylko wzruszenie, sympatię do bohaterów, ale lektura budziła w nim jeden, z największych z darów, jaki posiada człowiek, empatię.
Marta Grzebuła sama mówi: „Sercem do serc, piszę”. I to jest chyba najlepsze podsumowanie jej twórczości.

Opinie o ebooku Obsesja - Marta Grzebuła

Fragment ebooka Obsesja - Marta Grzebuła

Obsesja


Marta Grzebuła

© Copyright by Marta Grzebuła

Korekta: Autorska i Pola Pane

Projekt graficzny okładki: e-bookowo

Zdjęcie na okładce: shutterstock

ISBN 978-83-7859-265-5



© copyright by wydawnictwo e-bookowo 2013



Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2013


Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Spis treści
Słowo od autora
PROLOG
ROZDZIAŁ I
ROZDZIAŁ II
ROZDZIAŁ III
ROZDZIAŁ IV
ROZDZIAŁ V
ROZDZIAŁ VI
ROZDZIAŁ VII
ROZDZIAŁ VIII
ROZDZIAŁ IX
EPILOG







Jakiekolwiek podobieństwo do kogokolwiek jest przypadkowe i niezamierzone. Postacie występujące w tej powieści i ich losy fikcyjne. Powieść jest mojego autorstwa i nie może być wykorzystana bez mojej zgody. Z. U 1994 nr 24 poz 83

autorka, Marta Grzebuła-Jarzębina

Dziękuję Agnieszce Połetek za to, że dała mi natchnienie do napisania tej powieści. Ponadto Basi Iwan, Renacie Burszewskiej oraz Beatkom, Zańko Chałupa, oraz Beatce Ziółkowskiej, Agnieszce Jurkiewicz, jak i pozostałym koleżankom z oddziału Reanimacji i Anestezjologii, dziękuję za wsparcie, za serdeczność, jaka mnie od nich spotyka.

A mojemu mężowi i synom za to, że po prostu zawsze obok mnie, z miłością i oddaniem.

Słowo od autora

Drogi Czytelniku oddaję w Twoje ręce powieść, w której znajdziesz wszystko to, co może ofiarować nam miłość. Zarówno piękno emocji, jak i ogromną tęsknotę oraz to, czego boimy się najbardziej; zdradę, upokorzenie, czy odrzucenie.

Historia, którą Ci opowiadam nie wydarzyła się naprawdę. A wszelkie podobieństwo do miejsc, imion i nazwisk jest przypadkowe i niezamierzone.

Główny bohater Aleks i one kobiety; romans i miłość. Przelotne związki stają się próbą zapomnienia wyjątkowej i tajemniczej Grace. To właśnie ona porywa go do niesamowitej krainy doznań i emocji kilka miesięcy wcześniej. Poszukiwania trwają. Między czasie kolejny epizod, który rozczarowuje. Aleks jest już pewien, że żadna kobieta nie dorówna Grace. A mimo to nie potrafi się oprzeć chwilowej ekscytacji. Wciąż wierzy, że odnajdzie w innej to czego szuka. Iluzja trwa. Ale niesie ona za sobą określone konsekwencje. I niestety poniesie je nie tylko on.

Powieść ta wciągnie Cię w świat erotyki, pełen intymnych chwil, jakie rozgrywają się pomiędzy bohaterami- kochankami. Ale nie tylko…wierz mi.

Wiem Drogi Czytelniku, że i w Twoim życiu miłość ma ogromne znaczenie. Mało tego, uważamy za piękną, wzniosłą i z upragnieniem jej wyczekujemy. Ale czy zawsze miłość ma dobre oblicze? Czy nie zdarza się i tak, że postrzegamy ją, jako toksyczne drążące nasze umysły emocje?

Rozczarowanie, zdrada, poniżenie i porzucenie, to również jest składowa tego uczucia. Uczucia miłości. W mojej powieści poznasz też inne jej oblicze. Oblicze nacechowane obsesyjnym dążeniem do zaspokojenia swoich potrzeb, tych nie rzadko pierwotnych. Kto będzie tego przedstawicielem? On, Aleks? Czy one, kobiety? Zacznij czytać a wszystko wkrótce się wyjaśni.

Zapraszam Cię ja i moi bohaterowie.

M. Grzebuła



PROLOG

Grudzień 2011, sylwester

Pamiętaj. Jesteś silna i dzielna. Czas na wyrównanie rachunków. Czas na sprawiedliwość. Nie zapominaj, czego dokonałaś. Głos młodej kobiety wypełnił pokój hotelowy. Spojrzała przez okno. Gruba warstwa śniegu pokryła uliczki, szczelnie otulając dachy domów. W oddali rozbłyskiwały światła sztucznych ogni. Cała gama kolorów wypełniła czerń nieba. Zewsząd płynęły dźwięki muzyki. Karpacz się bawił. Trwała noc sylwestrowa. Szampan lał się strumieniami. Uśmiechnęła się, spoglądając na swoje odbicie w lustrze:

Pamiętaj, teraz twój ruch szepnęła. Zero skrępowania, zero skrupułów. Złam wszystkie zasady, wyzwolona kobieto uniosła kciuk. Ta noc i następne, oraz dni należą do ciebie. Uda ci się. Jej piękne spojrzenie odbijające się w lustrze, zdradzało stanowczość i pewność. Nie była już samą dziewczyną co lata temu. Od czasu, gdy pokonała własne lęki i słabości, stała się silna. Zawsze marzyła o takim wizerunku. Znów z nieukrywaną dumą spojrzała w lustro. Uśmiechnęła się dziwnie. Tajemniczo? Złowrogo? A może nie, może był to jedynie uśmiech nacechowany satysfakcją, że w końcu jest tym, kim zawsze pragnęła być. Piękną, niezależną i wolną od kompleksów kobietą. Spełniła jedno z dwóch marzeń. Zostało jeszcze jedno...

* * *

Sylwestrowa noc pełna magii, blasku świateł, rozbłysków petard i sztucznych ogni, i dobiegającej zewsząd muzyki trwała. W wynajętej góralskiej chacie grupa przyjaciół z upodobaniem oddawała się zabawie. Tomek, Darek, Robert, Anna, Renata i Kasia szaleli jak niemal każdy w noc. Gospodarzem i inicjatorem wszystkich ich zlotów, jak zawsze był Tomek. Ściągnął z Anglii swojego przyjaciela, Aleksa, by również zobaczył, jak bawią się młodzi w taką noc w Karpaczu. Aleks był zauroczony. Bywał w Polsce często, nie tylko z racji pracy. Nigdy też nie był na tak szaleńczej imprezie, jaką zorganizował kolega. Śmiech, muzyka, kulig, petardy, zimne ognie i lejący się strumieniami alkohol, było to w takim samym stopniu fascynujące, co niebezpieczne. Zwłaszcza alkohol. Po jakimś czasie szampan zrobił swoje. Było dobrze po północy, gdy wyszedł na taras. Znajomi szalejący w takt muzyki nie zwrócili uwagi na jego nieobecność. Kręciło mu się w głowie. Mimo to dostrzegał całe piękno nocy. Śnieg skrzył się równie mocno jak gwiazdy na granacie nieba. Nad horyzontem rozbłyskiwały kolorowe światła. Eksplodowały sztuczne ognie. Pełna iluminacja. Przestrzeń wypełniała rytmiczna muzyka i śmiechy.

Nie za zimno ci? usłyszał za sobą delikatny, niemal dziewczęcy głos.

Odwrócił się. Stała przed nim piękna, wysoka kobieta. W białym jak obłok futerku, z długimi, czarnymi jak skrzydła kruka, włosami i spojrzeniem, pod którym ugięły mu się nogi. Zaszumiało głowie i uszach, a w sercu zawirowało. Przełknął ślinę. Nie wiedział, dlaczego nagle cały świat krąży wokół nich. Zwłaszcza wokół niej.

Nie, nie jest mi zimno odparł. Czy my się znamy? spojrzał zdziwiony.

Może z innego wcielenia? Kto wie? zaśmiała się, przechylając na bok głowę. Masz dziwny akcent.

Mieszkam w Londynie. W Anglii był wyraźnie speszony.

Nie rozumiał, co było tego powodem. Dziwiło go własne skrępowanie.

W Anglii? A widzisz... myślałam, że Londyn jest gdzie indziej. Na przykład w Honolulu zaśmiała się. Poczuł się niezręcznie. Miał dziwne wrażenie, że już kiedyś padły te słowa.

Jestem Aleks postanowił zmienić kierunek rozmowy.

Grace. Kobieta niemal wyszeptała swoje imię, podając mu rękę. Czuł ciepło i miękkość jej skóry.

Grace? To nie jest Polskie imię nie krył zaskoczenia. Po chwili puścił niechętnie jej dłoń.

I tak, i nie. Wszystko zależy od tłumaczenia. Wydawała się rozbawiona. W jej oczach tańczyły radosne iskierki. Lekko przechyliła głowę, wpatrując się przy tym uważnie we wciąż skrępowanego i niekoniecznie trzymającego się prosto Aleksa. On wiedział, że nie tylko podmuchy porywistego wiatru kołyszą nim na boki. Alkohol robił swoje. A tymczasem Grace, lekko mrużąc oczy, spytała:

Impreza w chacie Antoniego?

Tak.

Zaczął odczuwać chłód. Grace dostrzegła, jak drży.

Musisz koniecznie się rozgrzać dotknęła jego ramienia.

Sweter na nim pokryły płatki śniegu. Odczuwał już nie tylko przejmujące zimno, ale zrozumiał, że alkohol zaczyna rządzić także jego umysłem, siejąc w nim spustoszenie. Jego mowa stawała się niewyraźna. Nie był przyzwyczajony, ani do takiego tempa, ani ilości. Widział przepływające przed oczami obrazy, rozmyte kształty, wirujące kolory, ale ona była na tym tle jak kryształ. Kryształ bez skazy. Usiłował się rozejrzeć. Nie mógł. Wszystko kręciło się jak na jakieś cholernej karuzeli. Dół, góra, dół... Mdliło go. Granat nieba, księżyc, ona i znów kołysząca się pod stopami ziemia. Ziemia, na której stała bogini. Kobieta o imieniu Grace, której wcześniej nie widział na imprezie. Już miał o to spytać, gdy przyciągnęła go do siebie.

Zabieram cię do mojego domu jej głos był stanowczy, ale z twarzy nie znikał uśmiech. Musisz się rozgrzać. I wytrzeźwieć. Mam też ochotę sprawić ci niespodziankę. To właśnie ten uśmiech go rozbroił. Nie zaprotestował. Nie miał sił. I był ciekaw niespodzianki.

Na razie jedną z dwóch dodała. Dotknęła jego ramienia i patrząc wnikliwie w oczy szepnęła:

Porwę cię do tajemniczego, ale ekscytującego miejsca. Potraktuj to jak prezent pod choinkę. Znów na jej twarzy pojawił się uśmiech, ale ten był nieco inny, tajemniczy i, jak mu się wydawało, zmysłowy. Wciąż stał niemy, zaskoczony i zaintrygowany. Ale nie na tyle, by nie pojąć wyjątkowości całego zdarzenia.

A zatem mój drogi, porywam cię. Mówiąc to zaśmiała się lekko i swobodnie. Po paru sekundach chwyciła go za rękę i pociągnęła zdecydowanie. Drgnął i bezwolnie ruszył krok w krok za tajemniczą i niesamowicie piękną kobietą. Stąpał niepewnie, kołysząc się na boki, ale usiłował trzymać fason. Choć najchętniej ukryłby się gdzieś w jakichś zaroślach i zwyczajnie oddał to, co wciąż buszowało w jego żołądku. Nie uczynił tego. Opuścili teren posesji. Kątem oka dostrzegł w oknie, stojącego za firanką Tomka. Ten również, niekoniecznie trzeźwy, uniósł kciuk ku górze, pokiwał z akceptacją głową i zawadiacko się uśmiechnął. Aleks wiedział, że tym gestem ma nie tylko błogosławieństwo od przyjaciela, ale przede wszystkim Tomek chciał mu dać do zrozumienia, żeby „takiej okazji”, jak miał w zwyczaju mawiać, „nie zmarnował”. Nie zamierzał tego robić i tym chętniej ruszył przed siebie. Przed nim stał czerwony ford. Dziewczyna otworzyła drzwi wozu. Nakazała, skinieniem głowy, by wsiadł. Nie protestował, o nic nie pytał, był jej posłuszny. A może nie? Może czuł, jak alkohol obezwładnia nie tylko jego ciało, ale i w pełni przejmuje władzę nad umysłem? A może winna temu była ona, jej spojrzenie? Nie wiedział.

Siedzieli w samochodzie. Otoczyła go fala ciepła i zrobiło mu się słabo. Lekko uchylił okno. Przez kilka sekund koła buksowały w grubym, zbitym śniegu, zanim w końcu auto ruszyło. Odwrócił wzrok od okna. Obrazy majaczyły. Zamknął oczy, lecz zaraz szybko je otworzył. Świat pod powiekami wirował jeszcze bardziej a on obracał się wraz z nim. Znów jak na karuzeli. Wpatrzył się w jeden punkt, w drogę, i tak było najlepiej. Dojechali pod jej dom. Wokół, las, cisza, i śnieg po kolana. Z nieba już nie pojedyncze płatki, a niemal ściana śnieżnych gwiazd płynęła ku Matce Ziemi. A on siedząc w ciepłej, małej kuchni pił gorącą kawę. I usiłował myśleć logicznie. Bezskuteczne. Nie umiał się nawet skoncentrować na jej słowach. Marzył tylko o jednym, by się położyć. Tak też po niespełna kwadransie się stało. I to był ostatni kadr, który zapamiętał. Wielkie łóżko, ciepła pościel, lekki półmrok i szum wiatru zza okna.

Zapadła głęboka noc. Gdy otworzył oczy, dostrzegł na kominku, w którym wesoło hasały płomienie, zegar. Wskazywał trzecią. Sądził, że jest sam. Nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, gdzie się w rzeczywistości znajduje. Spod półotwartych powiek usiłował dostrzec kontury mebli, drzwi… czegokolwiek, co pozwoliłoby na uzmysłowienie sobie, gdzie jest. Po kilku sekundach pamięć zaczęła wracać. Wrócił obraz Grace. Wytężył wzrok w jej poszukiwaniu. Wyciągnął rękę, przesuwając nią po pościeli. Był sam. Tak sądził. Lecz tylko do chwili, gdy nie odwrócił się na drugi bok. Leżała kilkanaście centymetrów dalej i wpatrywała się w niego. Na jej twarzy, w blasku płomieni z kominka, dostrzegł uśmiech. Tajemniczy, pełen zrozumienia, ale nie tylko...Uśmiechała się jednocześnie zmysłowo.

Był zaskoczony, niepewny i szaleńczo zdziwiony. Mimo to milczał, nawet wtedy gdy wyszeptała:

Naszykowałam ci kąpiel. Łazienka jest tam wskazała ręką kierunek. Dostrzegł wątły blask światła, padający z głębi przedpokoju. Wstał i, nic nie mówiąc, wykonał polecenie. I tak było przez kolejne godziny. Był jej we wszystkim posłuszny. O nic nie pytał. Ta kobieta miała w sobie coś takiego, co go zniewalało i onieśmielało. Stracił pewność siebie. A jednocześnie nie mógł pozbyć się wrażenia, że śni. Wszystko było w takim samym stopniu realne, jak i nierealne. Wychodząc do łazienki, spojrzał jeszcze raz w jej kierunku. Jedwab narzuty skrywał ciało, jednocześnie kreśląc jego kontury. Westchnął. Usłyszała i szepnęła zmysłowo:

Pospiesz się.

* * *


Tulił do siebie, jakby miał zamiar jej rozgrzanym ciałem stłamsić wędrujące po swoim ciele miliony szpilek zimna. Zima tego roku była wyjątkowo mroźna. Teraz, leżąc obok Grace mógł w pełni się rozgrzać, a ona niebywałą namiętnością umiała skutecznie wzniecić w nim płomień. Żar, jakże mu teraz miły. Ogień ten pochłaniał go i jednocześnie unosił na końcówkach swoich metaforycznych języków pod sam granat nieba. Osiągał szczyty, które do tej pory zostawały jedynie w jego mglistym wyobrażeniu o tym, jak może wyglądać seks. Zaznawał właśnie tego, o czym w ogóle nie miał pojęcia. Mimo że Grace nie była jego pierwszą kobietą. Miał za sobą kilka nieudanych związków. Zwłaszcza ostatni, z Betty, był jak cierń w ranie. Ale takiej kobiety jeszcze nigdy nie posiadł, a raczej nigdy taka nie posiadła jego. Jej ciało dominowało nad nim zachłannie, nad jego umysłem, nad ciałem, a nawet duszą. Piersi Grace falowały w takt ich wspólnego oddechu. Jej rozgrzane wnętrze szczelnie obejmowało nabrzmiałego członka. Nie był w stanie więcej znieść. A ona, dziewczyna o włosach czarnych, jak bezgwiezdna noc, spojrzeniu anioła i ciele bogini posiadła go tak, jak czyni to najlepsza mistrzyni w ujeżdżaniu. Tak właśnie się teraz czuł. Był w swoim odczuciu najwspanialszym z wierzchowców. Tym, którego wybrała sama spośród dziesiątków mężczyzn. Jego Mistrzyni, jego Amazonka, dzika i nieokiełznana. Z piersi wyrwało mu się westchnienie. Kochali się, czy uprawiali seks? Nie wiedział, ale nie zależało mu w tej chwili na poznaniu odpowiedzi. Grace nadal nie pozwalała mu na dominację, ale paradoksalnie czuł się jak pan i władca. Władca ciała, umysłu, a może i duszy tej niesamowitej dziewczyny. Oboje oddawali się sobie bez reszty i bez zahamowania.

Zaskoczony? spytała cicho w chwili, gdy raz po raz jego ciałem wstrząsał dreszcz.

Tak... wyszeptał. Jesteś... jesteś tak doskonała, że sprawiasz wrażenie nierealnej.

Uśmiechnęła się tylko. A on patrzył. Pochłaniał wzrokiem.

Leżała pod nim, słodka, kusząca, a zarazem niewinna. Zacisnęła nogi na jego biodrach. Poczuł się jak w żelaznym uścisku. Zasygnalizowała zmianę pozycji. Zwinnym ruchem przerzuciła go na łóżku. Wyczuwał ją, jej zamiary. Poddał się, byli zgrani, choć nieprzewidywalni. Teraz on był pod nią. Lekko, lecz stanowczo odsunęła się.

Teraz ty... szepnęła. Ty tu jesteś władcą. Moim władcą na jej ustach tak pełnych, nabrzmiałych od pocałunków zadrgał uśmiech. Aleks pojął grę. Wyzwolił się z uścisku jej ud. Wstał. Uniósł ku górze. Chciała stanąć tyłem do niego. Udaremnił ten ruch. Włosy Grace kaskadą spływały na jego tors. Uchwycił jej biodra, obrócił twarzą do siebie, łóżko pod nimi zaskrzypiało. Wziął na ręce. Zszedł z łóżka, trzymając na rękach, ułożył na podłodze. Wyprężyła się, zmrużyła oczy i czekała. Pochylił się nad nią, objął ustami piersi. Sutki stwardniały od razu. Delikatnie masował je językiem. Po chwili rozpoczął wędrówkę ku ustom. Języki dwójki kochanków rozpoczęły swoisty taniec. Najpierw, niczym w walcu, spokojnie i dostojnie, by po paru sekundach dostojność i powab zamienić na ognistą rumbę. Ciała podążały za językami. A on, wnikając coraz głębiej w najskrytsze, najgorętsze miejsce, nie był w stanie powstrzymać się od eksplozji. Grace to wyczuła. Spięła mięśnie wewnątrz ciała i jeszcze bardziej oplotła nimi nabrzmiałą od pożądania męskość. Aleks poczuł ogromną falę ciepła. Przenikała przez niego, aby po chwili wpłynąć we wnętrze Grace wraz z ostatnim stłumionym westchnieniem ich obojga. Aleks opadł niczym liść na pełne gorąca ciało dziewczyny, po którym między okrągłymi, kształtnymi piersiami spływały kropelki potu. Głaszcząc go, leciutko się uśmiechała.

Musimy nad tym popracować Aleks. Za szybko dążysz do spełnienia. Seks ma trwać, a nie wybuchać. To nie wulkan mój drogi, a misterium doznań. Z jej twarzy nie znikał uśmiech. Jednak on nie miał sił na rozmowę. Wciąż drżał. Spojrzał w oczy tak pełne czerni, tak trudne do opisania, a jednocześnie mówiące wszystko. Westchnął i zapragnął znów przytulić. Nie pozwoliła. Wysunęła się spod niego. Wstała i przechylając nieco kokieteryjnie głowę szepnęła:

Połóż się na łóżku, pokażę ci, jak panować nad ciałem

Mówiąc to, usiadła na nim. Rozchylone uda, ich ciepło przeniknęło przez jego skórę. Przeciągnęła dłońmi po torsie. Napiął mięśnie brzucha i znów objęła go znajoma fala. Zadrżał. Nie rozumiał, dlaczego tak reaguje. Na jego twarzy pojawił się nikły uśmiech, wyrażający raczej zakłopotanie, niż wzrastające podniecenie. Pochylając się nad jego nieco napiętą twarzą, zaczęła całować spierzchłe usta. Właściwie muskała je językiem. Ciepło i wilgoć przeniknęło do ust Aleksa.

Będziesz mi posłuszny wyszeptała. A ja wprowadzę cię do krainy, gdzie seks trwać może wiecznie. Rozluźnij się poprosiła.

Nie umiał, wciąż był spięty. Delikatnym ruchem dłoni nakazałaby położył się na brzuchu. Usłuchał. Wówczas zaznał tego, o czym nawet nie marzył. Grace całując jego plecy, muskając po nich raz piersiami, to znów językiem, drugą ręką delikatnie podążała w okolice krocza. Jej zwinne palce objęły najczulsze miejsce. Odruchowo uniósł pośladki. Zniżając się coraz bardziej, znalazła się pomiędzy jego umięśnionymi udami. Nic nie mówiąc, rozchyliła je, a jej oddech; szybki, urywany, zdradzał napięcie i podniecenie. Aleks rozłożył odruchowo ręce, jakby jego kończyny były ze sobą sprzężone. Zacisnął dłonie na skraju łóżka. Zrolowane, aksamitne prześcieradło zwisało spomiędzy palców. Wcisnął głowę w poduszkę. Wstrzymał oddech, a ona podążała za każdym jego drgnieniem, które sama zresztą wywoływała. Jej język muskał każdy centymetr męskości. Fali rozkoszy nie było końca, wciąż przepływała przez rozedrgane ciało. Miał ochotę się poderwać, rzucić na pościel, znaleźć się nad nią i wtargnąć w ten zamknięty przed ludzkim okiem świat kobiecości. Nie uczynił tego. Czekał na to, co obiecała. Chciał się tam znaleźć. Znaleźć się tam, gdzie jeszcze nigdy nie był. W krainie, o której wspomniała. Grace podsunęła się bliżej jego pośladków. Zacisnął je odruchowo. Delikatnie klepnęła go po nich. Jęknął, gdy odczuł symboliczny ból.

Nie wolno ci tak robić Aleks syknęła, lecz zabrzmiało to łagodnie. Rozluźnij się mówiąc to, położyła się na nim. Przywarła całym ciałem, a po paru sekundach unosząc się to opadając, wsparta na rękach, przesuwała się wzdłuż niego. Niczym wąż wiła się po jego rozgorączkowanym ciele. Czuł nabrzmiałe piersi, rozgrzany brzuch i lekko drapiące, pięknie podstrzyżone włoski z jej wzgórka łonowego. Czuł całą.

Noc pełna uniesień i blasku księżyca trwała, a Aleks marzył o tym, by nigdy się nie skończyła. Znów była nad nim. Kołysząc się, to unosząc, zabierała go za każdym razem do obiecanej krainy. Magicznej, potężnej, pełnej żądzy i eksplodującej energii, krainy spełnienia. Ale jeszcze nie teraz. Panowała nad wszystkim. Nie tylko nad sobą, ale i nad nim. Dosłownie i w przenośni. Gdy miał wrażenie, że zaraz eksploduje, zastygała w bezruchu, rozluźniała mięśnie wewnątrz swojego ciała i niczym Gioconda zamierała w bezruchu, uśmiechając się tajemniczo. Teraz była znów ta sama chwila. On gotów był na finalne doznanie. Ona jeszcze nie. Nienasycona, nieokiełznana, a przy tym wszystkim sprawiająca wrażenie wyrachowanej. Wyrachowanej w gestach, słowach, dosłownie we wszystkim. Lecz jemu to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie. Podniecało go to do granic wytrzymałości. Był znów gotów. Gotów na pełne zbliżenie. Pragnął tego tak mocno, że odczuwał wręcz fizyczny ból. Drżał, myślał już tylko o jednym. O finale. Ale nie Grace, nie ona. Pokręciła przecząco głową, a z ust wypłynął melodyjny szept:

Jeszcze nie, Aleks. Jeszcze nie.

Znów leżał na plecach. A ona raz jak wąż, raz jak kocica, pląsała nad nim, prawie rozbudzając wściekłość. Ale czekał. Każdy nerw wołał o spełnienie, każda z komórek mózgu była na to gotowa, ale Grace ponownie znieruchomiała. Aleks odetchnął z ulgą. Nieco się odprężył. Dotykał jej piersi, drażnił sutki… Spoglądała na niego, na te zielone przymrużone oczy, i dostrzegała w nich niemal zwierzęce błyski. Wtedy właśnie rozpoczynała ten swój osobliwy taniec węża, który trwał do momentu, gdy wyginając się jak kotka, podsunęła się ku jego twarzy i pociągnęła stanowczo, lecz łagodnie ku sobie. Usiadł, objęła go nogami, uda przycisnęła do jego ud, a za plecami splotła swoje stopy. Przywarła do niego tak szczelnie, że czuł już nie tylko jej zapach, nie tylko spływającą kaskadą po jego piersi włosy, ale czuł każdy milimetr jej wnętrza. A ona dociskając się wciąż do jego podbrzusza, zagarniała każdy centymetr naprężonej męskości w siebie. Była zachłanna i nie pozostawiła Aleksowi ani przestrzeni, ani swobody ruchu, ale jemu to wcale nie przeszkadzało.

Jestem kobietą, o której marzyłeś latami. Jestem twoim spełnieniem. Od dziś, od tej nocy, będziesz tylko moim kochankiem Aleksie O ‘Ray wyszeptała pomiędzy jednym płynnym ruchem a drugim. Pomiędzy jednym a drugim wspólnym westchnieniem. I gdy on niczego już bardziej nie pragnął niż końca, ona znów zastygła w bezruchu. Jęknął. Znów ten sam ból wypełnił podbrzusze i falą wtargnął w umysł. Odsunęła się i uwolniła jego ciało. Uniosła się na łóżku. Stała teraz przed nim wyprostowana, piękna w swojej nagości, a on mógł jedynie jej pożądać i na nią patrzeć. Na ustach Grace pojawił się znaczący i bardzo wymowny uśmiech. Widziała w jego oczach pożądanie. Dostrzegała to dzięki subtelnej łunie światła lampki nocnej. Wciąż uśmiechała się, wodząc rękoma po swoim ciele, po paru sekundach lekko je rozkołysała. A ręce zaczęły kuszącą wędrówkę. Dotykała się. Jędrne piersi i twarde sutki uginały się pod naciskiem jej palców. Nie ustawała w tym tańcu dłoni i ruchów. Aleks patrzył jak olśniony. Zapragnął jej dotknąć. Zakazała mu gestem głowy. Wciąż nie przerywając tego, co robiła ze swoim ciałem, stojąc lekko w rozkroku, szepnęła po kilku minutach:

Teraz już możesz mnie dotknąć.

Uniósł się, usiadł i sięgnął do jej wzgórka łonowego. Rozchylił uda. Lekko zadrżała. Poczuł pod palcami wilgoć. Klęczał przed nią dotykając dokładnie tam, gdzie wskazywała. Przesuwając się nieco w jego kierunku, stanęła blisko jego ust. Miał na wyciągnięcie ręki, a nawet języka. Odruchowo przesunął nim po swoich spierzchłych wargach. Ujęła jego rękę, delikatnie odciągając. Jego palce, zagłębione w jej kobiecość, wysunęły się. Zrozumiał. Ujął jej biodra, przyciągnął ku sobie i po chwili jego usta i język dotknęły nabrzmiałej łechtaczki. Czuł już nie tylko wilgoć, a spływającą z jej wnętrza słodycz, czuł jej podniecenie. Nie był w stanie dłużej się powstrzymać. Ona również. Gdy jego język wykonał ostatni ruch, gdy palce po raz ostatni zgłębiły się w jej kobiecość, pchnęła go lekko, lecz zdecydowanie. Leżał ponownie na łóżku. Wyprostował nogi, a ona niczym Amazonka znów na nim usiadła. Zacisnęła uda, przywarła do jego bioder, a na członku zacisnęła mięśnie pochwy. I tak unosząc się i opadając, zaczęła swój galop. Aleks nie pozostawał bierny. Ich ruchy i oddechy pełne harmonii i wzrastającego tempa stawały się coraz bardziej dynamiczne.

Księżyc wraz z gwiazdami rozświetlał czas i przestań. Na horyzoncie woal czerni ustępował jasności. W małym domku otoczonym drzewami, strzelającym pod samo niebo śnieżno-ciemnymi gałęziami, dwójka młodych kochanków wciąż pozostawała nienasycona. Grace co rusz odsuwała chwilę, której szaleńczo pragnął Aleks. Bolało go nie tylko ciało, ale i umysł. A Grace, dopiero gdy oboje znaleźli się na podłodze, gdy poczuł pod plecami puszysty i lekko łaskoczący dywan, klęknęła, wypinając ku niemu swoje pośladki i szepnęła:

Wejdź we mnie, ale tak jakbyś miał wyważyć drzwi, z impetem. Zobaczysz, co się stanie. Jej pobłyskujące światłem, padającym z lampki nocnej, pośladki, jędrne i okrągłe wabiły i kusiły. Tym bardziej usłużnie wykonał polecenie, Ale po chwili poczuł, że Grace dzięki sile swoich mięśni zagrodziła mu dostęp do swojego wnętrza. Nie był w stanie pokonać tego oporu. Lekko się odsunął i mocniej uchwycił jej biodra, zaciskając na nich swoje palce. W ułamku sekundy wtargnął w ten mokry, pulsujący świat. Jęknęła z rozkoszy, równocześnie wypinając pośladki jeszcze bardziej. Uniosła je ku górze a jej mięśnie nieco rozluźnione, wpuściły Aleksa do rozgrzanego wnętrza. Lecz to nie on, a ona rozpoczęła taniec namiętności. Z góry ku dołowi, potem lekko na boki, to znów kołysząc biodrami wiodła go ku tej krainie, o której bezustannie myślał od dłuższego czasu. Jego pożądanie sięgnęło zenitu, a jej perfekcjonizm był istnym misterium. Nie ustawała w swoich ruchach nawet wtedy, gdy Aleks wyrzucił z siebie okrzyk pełen nie tylko rozkoszy, ale i ulgi. Skurcze obejmowały już nie tylko jego męskość, ale potężną falą rozchodziły się w podbrzuszu. To samo czuł będąc we wnętrzu Grace. Jej mięśnie zaciskały się to rozluźniały a każdy kolejny ruch był wolniejszy od poprzedniego, do momentu, w którym i ona osunęła się na dywan. Aleks pokrył jej ciało swoim, wspierając się na łokciach. Nie miał sił się ruszyć. Był tam, w jej pełnym wilgoci i ciepła świecie a ten świat jeszcze pulsował i drżał.

Doszliśmy dopiero do pierwszej bazy Aleksie usłyszał po chwili z ust dziewczyny. Zaśmiała się. Przebijało przez nią uczucie ulgi i zadowolenia. Jej oddech nierówny i przyspieszony zdradzał zmęczenie. Aleks po minucie przekonał się, że nie miał racji tak sądząc. Grace była niezmordowana. Nienasycona.

Aleksie O’ Ray, jedną z lekcji musimy teraz powtórzyć mówiąc to, objęła go udami. Leżał na plecach i miał więcej niż pewność, że nie podoła „powtórce z lekcji” Grace. I tu się mylił. Nie wiedział, do czego zdolna jest dziewczyna. Miał się o tym przekonać wkrótce. Bo noc jeszcze nie ustąpiła przestrzeni dniu, a księżyc nie oddał pola słońcu. Do świtu jeszcze dwie godziny.

Obsesja

 

ROZDZIAŁ I

Aleks

Niezbyt upalne lato okazało się dla Aleksa wyjątkowo przyjazne. Dzięki temu mógł spokojnie i bez obaw udać się w podróż służbową, połączoną z dwutygodniowym urlopem. Nie musiał obawiać się żaru z nieba. Nie lubił upałów, mało tego, nie lubił lata. Wciąż pamiętał tę zimę. Liczył, że poszukiwania Grace w końcu przyniosą oczekiwane efekty. I dlatego cieszyła go już sama myśl o wyjeździe do Polski. Liczył na to, że ponownie uda mu się spotkać tę tajemniczą kobietę, którą poznał pamiętnej zimy, w Karpaczu. Wciąż pamiętał tę noc sylwestrową, tę i następną. Nikt z obecnych na imprezie nie wiedział, skąd się tam wzięła. Przyjaciel usiłował dojść prawdy, ale bezskutecznie. A pełne magii i upojnego seksu spotkanie z Grace, skończyło się tak samo nagle, jak się, zaczęło. Do końca jego pobytu w Karpaczu, dziewczyna się nie pojawiła. Odwiozła go po dwóch dniach bez słowa. Stał przed bramą i patrzył za odjeżdżającym czerwonym fordem. Nie umiał zebrać się na odwagę, aby ją zapytać. Stał bezwolny, wpatrzony w odjeżdżający samochód i jedynie, do czego był zdolny, to ciężko westchnąć. Tomek, u którego mieszkał w wynajętej górskiej posiadłości, dwa tygodnie poszukiwał wraz z nim tajemniczej kobiety. Na próżno. Niebłaganie dla Aleksa zbliżał się czas powrotu do Anglii. Mimo to wciąż utrzymywali ścisły kontakt. Tomek i Aleks od lat byli przyjaciółmi. Pracowali też w jednej firmie. Ale teraz zbliżyła ich jeszcze bardziej sprawa z Grace. Zamęczał przyjaciela telefonami, mailami. Nie chciał odpuścić. Tomek czuł, że ta kobieta bardzo wiele znaczy dla Aleksa. A on z dala od nich, z dala od Polski nie umiał początkowo się odnaleźć. Londyn do tej pory postrzegany przez niego, jako najpiękniejsze, najcudowniejsze miasto, nagle stracił koloryt.

Wpadł w dziwny nastrój. Ni to chandra, ni tęsknota zawładnęła jego ciałem i umysłem. Jedynie kontakt z przyjacielem pozwalał mu odzyskać równowagę emocjonalną. Kontakt nie tylko służbowy, ale przede wszystkim przyjaźni. Właśnie ona okazała się dla niego ratunkiem. Rozmawiali zazwyczaj tylko o Grace. Lata temu studiowali na Cambridge i od tamtego czasu byli nierozłączni i nie mieli przed sobą tajemnic. Znali się od wczesnych lat młodości, ale dopiero czas spędzony wspólnie na studiach utrwalił ich przyjaźń. Aleks nauczył się nawet dość dobrze mówić po Polsku. Często przyjeżdżał do Tomka, nie tylko dlatego, że byli zatrudnieni w tej samej firmie komputerowej - Aleks pracował w tak zwanej „bazie”, a Tomek w filii - obaj zajmowali się sprzedażą oprogramowania i byli w tym dobrzy.

Tymczasem spakowane torby podróżne stały w holu. Aleks stał przed lustrem i poprawiając jasne, lekko falujące blond włosy uśmiechał się do swojego odbicia. Był wysokim, dobrze zbudowanym mężczyzną. Od dziecka uprawiał sporty. Był koszykarzem, pływakiem, a nawet grał w football, ale zawsze tylko amatorsko. Postrzegano go, jako wysportowanego faceta. Umięśnione ciało zdradzało lata treningu. Teraz poprawiając włosy, sprawdzając niejako sumienność, z jaką ogolił twarz, dostrzegł na dnie swoich zielonych oczu niewymowny smutek. Już nie tylko marzył o Grace, ale i jej pożądał. Widząc bezskuteczne wysiłki kolegi w odnalezieniu kobiety, sam postanowił wziąć zaległy urlop i połączyć go z tygodniowym służbowym wyjazdem. Chciał udać się do tego samego miasteczka położonego u szczytów góry, aby tam dowiedzieć się, kim jest i gdzie mieszka Grace. W drodze na lotnisko rozpamiętywał każdą chwilę, jaką z nią spędził. Były to dwa dni, dwa upojne dni, a raczej noce. Zawiozła go prosto z przyjęcia, klucząc po górskich drogach, do małego domku. Jedynie raz był na zewnątrz, gdy zaplanowała dla niego niespodziankę i poprosiła, aby udał się na krótki spacer. Wykonał posłusznie jej polecenie, ale ogólnie rzecz ujmując, nie wiedział, w jakiej części Karpacza się znajdują. Wszystko, co mu nakazywała, wykonywał bez słowa sprzeciwu. Coś było w tej kobiecie, co zmuszało go do bycia uległym. I taki był. Gdy wrócił tego pamiętnego wieczoru ze spaceru, niespodzianka okazała się o wiele lepsza od poprzedniej. Usidliła go najpierw swoim spojrzeniem migdałowych oczu i purpurą ust. Olśniła cerą świeżej brzoskwini i ciałem, którego mogłaby jej pozazdrościć każda z mitycznych bogiń. A bujność i niesamowity kolor włosów, ich blask, olśniewał czernią. Dziś, gdy od tych chwili minęło niemal pół roku, nie mógł doczekać się spotkania z nią. Mimo iż szansa na to była wysoce nieprawdopodobna. Mimo to wierzył. Za każdym razem, gdy szedł spać, zatapiał się w jej objęcia. Sny od kilku tygodni stawały się niepokojąco erotyczne. Przesycone pożądaniem i nią, Grace. Co noc kochał się z nią. Pozwalał raz jeszcze na to wszystko, co robiła z nim i jego ciałem. Był posłuszny i bezwolny, ale jednocześnie czuł, że ona oddaje mu siebie całą i to bez reszty. Tak było co noc, od kilku miesięcy. Jawa i sen, wszystko się mieszało. Sny zaczęły regularnie się powtarzać. I zawsze było tak samo. Mało mówiła, odpowiadała wymijająco na jego pytania dotyczące tego, gdzie mieszka czy jak się nazywa. Mimo to miał wrażenie, że wszystko inne odsłaniała przed nim bez oporów. Mówiła do niego poprzez swoje ciało. Poprzez dotyk rąk i pocałunków. Mówiła do niego, gdy śnił. I mówiła na jawie. Aleks zrozumiał, że Grace zawładnęła nim bez reszty, zawładnęła umysłem, ciałem i wniknęła w sny, i w jego dni. Nawet teraz.

Z zamyślenia wyrwał go głos stewardesy.

– Proszę zapiąć pasy. Za chwilę lądujemy.

Rozejrzał się, zdziwiony. Był tak pogrążony w rozmyślaniach i wspomnieniach, że nawet nie usłyszał komunikatu. Szybko wykonał polecenie jasnowłosej stewardesy.

Wylądowali.

Idąc przez halę, nadal był pogrążony we wspomnieniach. Tylko one przynosiły mu ulgę. Bagaże odebrał niemal automatycznie. Na zewnątrz wiatr musnął go po twarzy. Słońce wraz z łagodnym zefirkiem opłynęło ciepłem jego ciało. Rozejrzał się. Tomek stał nieopodal. Rozglądał się uważnie.

– Cześć! – zawołał, gdy ich spojrzenia się spotkały.

– Hej! – Aleks również ucieszył się na jego widok.

Do bagażnika opla wrzucili torby. Wsiedli szybko do samochodu. Ruszyli. Wrocław to piękne, lecz niezbyt dobrze znane mu miasto. Było dla niego swoistą pułapką ulic, uliczek, przy których pięły się ku niebu budynki. Dlatego przyjaciel zawsze odbierał go z lotniska.

Jutro pojedziemy do Karpacza – zakomunikował Tomek. – Dziś odpoczniesz, pośpisz, a wieczorem wpadniemy do baru. Umówiłem nas z ekipą – dodał, nie ukrywając swojego zadowolenia.

Był brunetem z wiecznie rozwianymi, lekko skręconymi włosami i spojrzeniem tak błękitnym, że mogłoby konkurować z bezchmurnym niebem.

Dobrze. Czy w międzyczasie dowiedziałeś się czegoś w sprawie Grace? – dopytywał się Aleks.

– Chłopie, niebo i ziemię poruszyłem, aby się dowiedzieć, kim jest i skąd się wzięła na przyjęciu. Ale w sumie niewiele wiem. Anka powiedziała mi, że jedyny w okolicy mały czerwony ford należy do rodziny Gandułów. Oni wypożyczają samochody. Więc pójdziemy tym tropem. I drugi, lecz bordowy, należy do wnuczki właściciela domku, który stoi na peryferiach Karpacza. Zapomniałem ich nazwiska. – Tomek wyglądał na zakłopotanego. Aleks mu nie przerywał.

Ale tak naprawdę nikt nic nie wie. A nasz Antoni, właściciel posesji, twierdzi, że w okolicy jest tylko jeden mały domek pasujący do twojego opisu. Jednak tam nie rosną dęby, tylko potężne sosny. I że jest ponoć od ponad dwóch lat do sprzedaży. Jego właściciel nie żyje, a dalsza rodzina chce go sprzedać.

– Może ona jest tą „dalszą rodziną”? – Aleks spojrzał wymownie na kolegę.

Tego jeszcze nie wiem... cholera, ale korki – wtrącił nagle.

Ulica przed nimi pełna kolorowych aut, stała się istną tamą. Po godzinie dojechali na miejsce. Dom kolegi usytuowany był nieco na uboczu, w pięknej willowej dzielnicy. Dwupiętrowy, otoczony kwiatami i zielenią drzew.

Weszli do środka. Torby Aleksa zostały w korytarzu, a obaj mężczyźni udali się do przestronnego, widnego salonu.

Tomku, nie wiem, czy dęby, czy sosny były wokół tego domku, ale wiem jedno, że gdy mnie wiozła, strasznie kluczyła, jakby celowo.

Tomek słuchał go z uwagą, nalewając jednocześnie napoju. Kostki lodu dzwoniły w wysokiej szklance, gdy go mieszał. Aleks odebrał po chwili z jego rąk orzeźwiający sok. Pił łapczywie. Przyjaciel usiadł obok niego na sofie z taką samą szklanką w dłoni i lekko westchnął. Okna balkonowe, w pełni otwarte, pozwoliły wiatrowi na zajęcie przestrzeni salonu. Wypełnił go po chwili nie tylko wiatr, ale i zapach kwiatów z ogrodu.

– Pamiętam twoje słowa. Darek, współorganizator zabawy sylwestrowej, i ja dwukrotnie usiłowaliśmy odtworzyć tamtą trasę. Darek, jako stały bywalec Karpacza, zna każdą z uliczek, a Anka tam mieszka od kilku lat. I oboje niczego się nie dowiedzieli, chociaż to właśnie Darek wskazał na ten domek. Podobnie jak i nasz właściciel pan Antoni. Człowiek ten bez wahania potwierdził przypuszczenia Darka, ponieważ tylko ta chata pasowała do twojego niezbyt, przyznaj uczciwie, opisu.

Zgadza się. Ale pamiętaj, że była noc, potem śnieżyca i to wszystko razem skutecznie utrudniło mi nie tylko powrót do was, z czego akurat byłem zadowolony, ale i możliwość zorientowania się, gdzie tak naprawdę się znajduję. A Grace wciąż pozostawała tajemnicza i małomówna. Każde moje pytanie zbywała dyplomatycznie. A potem... Sam wiesz... Potem wieczorem, nocą... – urwał. Nie był zażenowany, ale znów się rozmarzył. Sam już nie wiedział, za czym tęskni bardziej, za Grace - kochanką, czy Grace - kobietą. W jednym musiał przyznać jej rację. Był tylko jej. Nie potrafił zbliżyć się już do innej, choćby nie wiem jak atrakcyjnej dziewczyny. Nawet raz sam sprowokował taką sytuację. Nic z tego nie wyszło. Pełna kompromitacja, ale wbrew pozorom ucieszył go ten fakt. Bo pamiętał jej słowa:

– „Od dziś, od tej nocy będę tylko twoja, a ty będziesz tylko moim kochankiem Aleksie O ‘Ray.”

I był. Ale czy ona również była? Tego nie mógł wiedzieć.

* * *

Jazda klimatyzowanym oplem Tomka okazała się samą przyjemnością. Tu, w Polsce, lato było upalne. Góry wyłaniały się zza horyzontu. Aleks rozglądał się ze sporym zainteresowaniem. Na jego twarzy malował się zachwyt. Zimą było wszędzie tak biało, choć nie monotonnie, ale to lato w jego mniemaniu ukazało mu dopiero całe piękno, którego wcześniej nie był w stanie, poprzez potężne czapy śnieżne, dostrzec.

Ale widoki! – stwierdził dość głośno, lekko przekrzykując płynącą z czterech głośników muzykę. Tomek ściszył ją po chwili.

– Góry o każdej porze roku przyprawiają o zawrót głowy – podsumował nieco rozbawiony przyjaciel.

– Być może Tomku, ale ja z tej zimy pamiętam tylko ją, Grace – westchnął.

Aleks, ty naprawdę masz bzika na punkcie tej laski – znów zabrzmiał głos kolegi.

Co mam? Bzika? Nie rozumiem. Co to jest „bzik”?

Tomek wydał się rozbawiony jego pytaniem, lecz wiedział, że Aleks nie zna wszystkich polskich, dość specyficznie brzmiących słów.

Crazy, do you understand? Fioła? Szaleństwo? Rozumiesz już?

Aha – Aleks kiwnął twierdząco głową. – Tak, oszalałem na jej punkcie – dodał po chwili. Był poważny. Nie żartował.

Dojeżdżali. Tym razem Tomek wynajął mniejszy domek letniskowy, położony również na obrzeżach miasteczka. Było tu równie pięknie, by nie powiedzieć bajecznie. Po rozpakowaniu rzeczy i w miarę „zadomowieniu się”, ruszyli do miasteczka. Tłum turystów był widoczny i o tej porze roku. Zresztą, jest on widoczny o każdej porze. Weszli do pierwszej napotkanej restauracji. Obiad syty i smaczny zaspokoił ich uczucie głodu. Gruby mięsisty schabowy, ziemniaki okraszone górą skwarków, a do tego surówka z kiszonej kapusty. Tomek w międzyczasie wykonał kilka połączeń z telefonu komórkowego i umówił ich na spotkanie z właścicielem posesji, która była wynajęta zimą. Pan Antoni Kostrzewa oczekiwał ich za godzinę. Anka, mieszkająca na stałe w Karpaczu, dołączyła do nich po kilkunastu minutach. Zamówiła małą kawę i sernik. A gdy Aleks i Tomek dopili chłodne piwo i wyszli z restauracji.

– Aleks, robiłam zwiad przez ten cały czas. Wybacz, że ci to mówię, ale tak mnie zamęczałeś mailami, telefonami, że przez ciebie i tę twoją Grace nie mogłam zmrużyć oka. Ale chyba coś mam – dodała tajemniczo, z uśmiechem. Obaj mężczyźni aż przystanęli. Widząc zaciekawienie, malujące się wyraźnie na ich twarzach, również stanęła. Poprawiła grzywkę, a mieniące się w słońcu długie, kasztanowe włosy odrzuciła jednym zwinnym ruchem w tył. Spłynęły kaskadą po jej odsłoniętych plecach. Sukienka w kolorze jasnej zieleni pięknie kontrastowała z opalenizną. To piękno dostrzegał jedynie Tomek. Aleks patrzył na nią jak na skarbnicę upragnionej wiedzy.

Panowie, o ile dobrze zostałam poinformowana, ta dziewczyna mieszka w Krakowie. I jest wnuczką nieżyjącego właściciela domku. Niejakiego Piotra Karpińskiego, który nie pochodził stąd, z gór. Był krakusem, jak mawiamy, oczywiście bez obrazy dla mieszkańców Krakowa – wtrąciła, ale widząc niepokój na twarzy Aleksa, że odbiega od tematu, szybko dodała:

Ta twoja Grace została spadkobierczynią tego domku. I ma tu zamieszkać. – Ostatnie zdanie zabrzmiało wręcz triumfalnie.

Czy jest tu teraz? – dopytywał się Aleks w drodze do domu pana Antoniego.

Nie. O ile wiem, nie ma jej w Karpaczu. Moja znajoma twierdzi, że Grace ma przyjechać dopiero za tydzień lub dwa, aby dopełnić formalności spadkowych.

O cholera! – głos Aleksa rozniósł się echem po okolicy.

– O... Widzę, że bez najmniejszego problemu przeklinasz po Polsku – Anna wydała się tym faktem zdziwiona.

Sorry, ale kiedy ona tu przyjedzie, to ja akurat będę musiał wyjeżdżać. – Jego głos był naprawdę smutny.

Aleks, mam pomysł – powiedział Tomek w chwili, gdy stali już przed piękną bramą domu pana Antoniego. – Pojedziemy do Wrocławia za dwa, trzy dni. Szybko załatwimy sprawy z kontraktem i wrócimy do Karpacza. Po prostu przesuniemy wszystko w czasie. Najpierw sprawy służbowe, a potem... Potem już tylko Grace. – Tomek wydawał się zadowolony z pomysłu. Aleks nie do końca był przekonany, czy z jego realizacją pójdzie im tak łatwo, jak brzmiało to w ustach przyjaciela. Ale nie było czasu na rozważania. W drzwiach domu stał gospodarz, krępy siwiejący mężczyzna, i zamaszystym ruchem rąk zapraszał ich do środka. Weszli. Pan Antoni wraz z żoną Aliną podczas sutego poczęstunku, mimo zapewnień gości, że już jedli, wdali się w przydługą opowieść o dziadku Grace. Mówili o tym, kiedy i dlaczego tu przyjechał, jakim był dobrym, sympatycznym człowiekiem. I że zawsze odwiedzała go trójka młodych ludzi. Chłopak, ponoć wnuk i ona, Grace. Czasem też, choć rzadko, przyjeżdżała jeszcze jedna dziewczyna. Lecz o niej nic nie wiedzieli.

Te wiadomości nie były tak zajmujące, ani zbytnio interesujące dla Aleksa i jego przyjaciół. I dopiero ostatnie zdanie wypowiedziane przez pulchną, rumianą niczym pączek panią domu, było bardzo ciekawe.

Panie Aleksie, muszę panu powiedzieć, że dziewczyna, o której my mówimy, nie ma na imię Grace, dlatego początkowo ja i mój mąż sądziliśmy, że nie znamy dziewczyny z opisu pana Tomka, a więc i pana. Ale gdy połączyliśmy fakty, okazało się, że o nikim innym nie może być mowy, tylko o naszej kochanej Grażynce.

– Grażynce? – Wyraz oczu Anny oraz Tomka był wystarczająco czytelny dla pana Antoniego i jego żony.

Tak, tak, moi kochani. Widzę, że jedynie ta wiadomość, wbrew pozorom, nie zrobiła większego wrażenia na panu Aleksie – mówiąc to Alina przechyliła głowę, bacznie przyglądając się młodemu człowiekowi. Ten tylko się uśmiechnął i odparł:

– Grażynka, równie pięknie jak Grace.

Ale ja wiem, dlaczego to imię panu podała – kontynuowała gospodyni o włosach białych jak śnieg zimą. – Dziewczyna ponoć urodziła się w Stanach Zjednoczonych. Jej rodzice byli zatrudnieni w konsulacie czy coś takiego. I nasza Grażynka mieszkała w USA kilka lat. Tam chodziła do szkół i tak dalej. Nasza znajoma Ludmiła, żona Kazimierza... Oj, nieważne kto to taki, bo się za plączemy. – Wtrącała nagle kobieta, dolewając gościom napoju. Usiadła, po czym niemal jednym tchem zaczęła mówić.

– Ludmiła przez kilka lat opiekowała się Piotrem. Ciężko chorował i to ona opowiedziała mi, co nieco. A ta pana Grace, czy jak kto woli Grażynka, mieszka w Krakowie. Jest tłumaczem – sięgnęła po filiżankę z kawą. Mały łyk i ponownie kontynuowała wypowiedź. – Ale coś z nią jest nie tak...Wciąż jest sama. I jak przyjeżdża, to nawet z nikim specjalnie nie pogada. Taki z niej odludek. Chodzi sama na długie spacery, sprawia wrażenie, jakby naprawdę unikała ludzi. Moja znajoma, ta Ludmiła, opowiedziała mi dość dziwną historię – kobieta ściszyła głos, jakby to, co ma zaraz powiedzieć, było tajemnicą. – Mianowicie, gdy Piotr zachorował, Grażynka przyjeżdżała dość często, chłopak nie za bardzo, ale ona tak. Pomagała w opiece Ludmile i to ona płaciła jej drobne sumy za jej zaangażowanie. Ludmiła nie chciała tych pieniędzy, ale widząc zakłopotanie w oczach dziewczyny, uległa prośbom. Ale nie o tym chciałam mówić. – Alina wydawała się teraz zła sama na siebie. Uśmiechnęła się przepraszająco i dodała:

– Gaduła ze mnie, ale przechodząc do sedna. Ponoć Grażynka miała w Stanach narzeczonego czy nawet męża, ale coś poszło nie tak. Wróciła do Polski sama, bez rodziców i bez tego mężczyzny. Od tamtej pory, jak sama powiedziała Ludmile, „coś w niej umarło”. Odizolowała się od ludzi. Moja przyjaciółka nie zna bliższych szczegółów. Zresztą ta opowieść wymknęła się dziewczynie, gdy umierał Piotr. Ponoć bardzo płakała i szeptała w kółko: „Że znów zostanie sama...” Żadna z nas nie wie tak naprawdę, co to miało oznaczać. I tylko tyle udało mi się dowiedzieć. – Na chwilę zamilkła. – Natomiast ta druga dziewczyna, jak wspomniałam, była kilka razy. Nie wyglądała na zaangażowaną, ale na pogrzeb Piotra przyjechała. I to, na co wówczas Ludmiła zwróciła uwagę, to fakt, że obie były do siebie niesamowicie podobne, jak siostry bliźniaczki.

Aleks niczym uczeń podniósł rękę ku górze.

Wszystko jest jasne. Jedynie słowo: „Odludek?” Nie bardzo rozumiem – był zakłopotany. Znał język gospodarzy, znał polski, ale nie znał wszystkich dość nietypowych określeń. Mało tego, wszystko to, co usłyszał, bardzo go zdziwiło i zasmuciło. Mąż? Narzeczony? Tego się nie spodziewał. Teraz, patrząc na gospodynię, usiłował nie zdradzić się przed nią i pozostałymi swoimi myślami. Czekał na jej odpowiedź.

– No, mówiąc inaczej, Grażynka to taka samotniczka – poprawiła się Alina. – A ta druga nie lepsza. Wciąż chodziła ze spuszczoną głową. Unikała spojrzeń. I zaraz po pogrzebie wyjechała. Ludmiła mówiła, że ona i Grażynka są kuzynkami czy coś takiego. Częstujcie się moi drodzy – gospodyni nagle zmieniła temat. Uniosła się z krzesła i podsuwając paterę z ciastem, nakłaniała do poczęstunku. Z grzeczności każdy z nich wziął kawałek sernika. Był wyjątkowo smaczny. Aleks czuł jednak niedosyt. Niedosyt informacji. Oczekiwał czegoś bardziej konkretnego, ale i tak był wdzięczny gospodarzom i przyjaciołom.

 

Za oknami słońce chowało się za szczyty gór, gdy powoli zbierali się do wyjścia. Jeszcze trochę czasu spędzili u bardzo miłego starszego małżeństwa, ale w końcu musieli się pożegnać.

Wyszli. Na