Wydawca: Czwarta Strona Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 398 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Żona na pełen etat - Agata Przybyłek

Zastanawialiście się kiedyś, co dzieje się po „…i żyli długo i szczęśliwie”?

 

Zuzanna i Ludwik zaczynają starać się o dziecko. Chcą na dobre przegonić czarne chmury, które jakiś czas temu zawisły nad ich małżeństwem. Nie jest to jednak łatwe, gdy do ich sypialni ciągle zaglądają zaaferowani domownicy!

Mieszkańcy Jaszczurek plotkują o rzekomej ciąży Zuzanny. Podobno też ojcem domniemanego dziecka nie jest jej mąż…

 

Żona na pełen etat” to przezabawna opowieść o najbardziej zwariowanej mężatce, jaką znacie!

Możecie śmiać się w głos, nikomu nie powiemy!

Opinie o ebooku Żona na pełen etat - Agata Przybyłek

Fragment ebooka Żona na pełen etat - Agata Przybyłek

Copyright © Agata Przybyłek, 2018

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Barbara Borszewska

Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki: Maciej Sobczak

Fotografia na okładce: shutterstock.com / IVASHstudio

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2018

eISBN978-83-7976-870-7

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Rozdział 1

Myśleliście kiedyś o tym, co się dzieje z bohaterami waszych ulubionych historii po słynnym: A potem żyli długo i szczęśliwie? Mnie to pytanie zawsze nurtuje po przeczytaniu dobrej powieści albo obejrzeniu wciągającego filmu. Wpatruję się w ekran albo strony książek z niedowierzaniem. Czy naprawdę można żyć bez problemów? Czy pula nieszczęść kiedyś się wyczerpie? Cóż. To wątpliwe, choć bardzo chciałabym wierzyć, że tak. Niestety, przynajmniej w moim życiu raczej się to nie sprawdza.

Wraz z nadejściem nowego roku szkolnego nastał w końcu lepszy czas dla mojego małżeństwa. Sporo przeszliśmy, a Ludwik z potwora albo innego złoczyńcy jakby przemienił się w księcia. Takiego z milionem wad, oczywiście. Może nadal daleko mu było do ideału, ale już dawno pogodziłam się z faktem, że one nie istnieją. W końcu nie ma sensu łudzić się w nieskończoność. Warto doceniać to, co się posiada. Nie od dziś wiadomo, że przecież lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu. Podobnie rzecz ma się z drugą połówką. Ważne, żeby była. Choćby robaczywa.

W naszym życiu zapanował ład i względny spokój. Zaczęliśmy z Ludwikiem spędzać ze sobą więcej czasu, przede wszystkim na długich, szczerych rozmowach, których ostatnio między nami zabrakło. Znów zaczęliśmy okazywać sobie uczucia i zwracać uwagę na potrzeby tej drugiej strony, nie tylko na swoje.

O ironio, prawda? Jakby to wszystko nie mogło zadziać się w wakacje, kiedy oboje z Ludwikiem mieliśmy więcej czasu i energii. Przynajmniej teoretycznie.

– Daj spokój, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, a co cię nie zabiło, to chociaż cię wzmocni – zażartowała Beatka, moja przyjaciółka, podczas naszego pierwszego dnia pracy po wakacjach.

– Mamy złotą jesień – odparłam rozbawiona.

– Dobrze, że jesień, nie gody. – Beata parsknęła śmiechem. Od lat pracowała jako woźna w tej samej szkole, w której byłam przedszkolanką. W tym semestrze, jak i w ubiegłych latach, znów pełniłyśmy rano dyżury przy naszym ulubionym kaloryferze na szkolnym korytarzu i oddawałyśmy się ploteczkom oraz rozważaniom pseudofilozoficznym. Oczywiście czujnie pilnując bawiących się dzieci, które czekały na rozpoczęcie lekcji.

Po dwóch miesiącach przerwy od obcowania z kadrą nauczycielską i rodzicami naprawdę było o czym rozmawiać! A to musiałyśmy podzielić się refleksjami na temat nieplanowanej ciąży naszej czterdziestoletniej koleżanki z ciała pedagogicznego, a to obgadać jedną z matek, która chyba spędziła ostatnio zbyt wiele czasu w solarium, czy pożartować z Leny, naszej ulubionej lokalnej hipochondryczki, bibliotekarki. Tematem numer jeden był natomiast fakt, że w końcu pogodziłam się z moim ślubnym. W naszym małżeństwie nareszcie wzeszło słońce i po kilku miesiącach trudności Ludwik znów stał się czarującym mężczyzną, w którym swego czasu się zakochałam. Wygląda na to, że czarne chmury dotychczas wiszące nad nami postanowiły odpłynąć nad głowy innych.

– Aż ci tego zazdroszczę! – powiedziała Beata, kiedy opisałam jej jeden z ostatnich wakacyjnych poranków, gdy Ludwik z własnej, nieprzymuszonej woli sprezentował mi bukiet polnych kwiatów. – Ale na pewno nie przysłałaś go sobie sama? – zażartowała, przypominając mi pamiętny początek wakacji. Wtedy robiłam wszystko, by odzyskać uwagę męża. Na przykład przysyłałam samej sobie kwiaty.

– Mam nadzieję, że to już przeszłość – odparłam, po czym poruszyłyśmy z Beatą kwestię mojego problemu z Markiem, który pojawił się wraz z powrotem do szkoły. Ponieważ w wakacje byłam bardzo bliska wdania się z przystojnym wuefistą w romans, spędzanie z nim kilku godzin dziennie pod jednym dachem wydawało się trochę dziwne. I bardzo, ale to bardzo niezręczne.

– Nie przesadzaj – skwitowała moje obawy Beata. – Przecież oboje jesteście dorośli. Po prostu udawaj, że nic między wami nie zaszło i tyle.

– Ja to wiem.

– Więc w czym problem?

Zerknęłam na Beatę z ukosa.

– Myślisz, że Marek będzie w stanie wzbić się ponad to wszystko, co się wydarzyło, i nie chować do mnie urazy?

Jak na zawołanie Mareczek już po kilku minutach od naszej rozmowy dał mi dobitnie do zrozumienia, że nie zamierza puścić wakacji w niepamięć. Wszedł do szkoły sprężystym krokiem i z uśmiechem na ustach. Ze złocistą opalenizną oraz przeciwsłonecznymi okularami we włosach wyglądał jak aktor ze słonecznego patrolu. Był w dobrym humorze, lecz gdy tylko mnie dostrzegł, ostentacyjnie odwrócił głowę i przemknął do pokoju nauczycielskiego niczym urażony uczniak.

– Szczeniak – skomentowała jego zachowanie Beata. – Mówi się co prawda, że mężczyźni dojrzewają później, ale jego chyba nigdy to nie czeka.

W odpowiedzi zaśmiałam się melodyjnie.

– Może dlatego podrywa nastolatki? – przypomniałam sobie młodą dziewczynę, którą Marek przyprowadził do mojego domu pewnego wieczoru.

Na szczęście na myśl o tym już nie czułam ukłuć w okolicach klatki piersiowej, a mój żołądek nie wywijał koziołków. Ponieważ wszystkie napięcia oraz niedomówienia między mną a Ludwikiem zostały wyjaśnione, nabrałam dystansu do swojej relacji z Markiem i teraz mogłam się już z tego wszystkiego nawet śmiać. Albo ubolewać nad własną głupotą, gdy miałam gorszy humor. W towarzystwie Beatki ten drugi nigdy mi jednak nie groził.

– Czytałam ostatnio w jakiejś gazecie, że to się nazywa hebefilia – powiedziała Beata.

– Ale co? – Z powodu swoich rozmyślań zgubiłam wątek. – Umawianie się z nastolatkami?

– Tak, przez dorosłych mężczyzn – wyjaśniła. – Taka pedofilia, tylko z innym początkiem. Chodzi jednak o to samo.

– No popatrz, czego to ludzie nie wymyślą. – Pokręciłam głową, starając się zapamiętać nowe pojęcie.

– To nie jest wymysł Zuzka, tylko poważne zaburzenie. Wiesz, że Markowi za umawianie się z kilkunastoletnią dziewczynką mógłby grozić nawet kryminał? To jest przestępstwo!

– Co ty nie powiesz…

– Mam nadzieję, że Mareczek w żaden sposób jej nie skrzywdzi, bo nie chciałabym być w jego skórze.

Zamierzałam coś odpowiedzieć, ale drzwi szkoły znów się otworzyły i na korytarz weszła nasza ulubienica, bibliotekarka Lena. Swego czasu została aresztowana w związku z zarzutami o podżeganie do przestępstwa sklepowej, która chciała mnie przejechać, lecz została z nich oczyszczona. Mimo wszystko, jak zawsze, na jej twarzy malował się smutny wyraz, który nazywałyśmy z Beatką miną męczennicy. Oczywiście tylko między sobą.

– Cześć dziewczyny. – Lena podeszła do nas i westchnęła głośno, po czym zgarbiła plecy.

– Cześć – odpowiedziałyśmy niemal jednocześnie.

– O czym rozmawiacie? – spytała tak cicho, że ledwie słyszalnie.

– O hebefilii – wyjaśniła jej Beata.

– A co to?

– To takie zaburzenie.

– Och, pewnie ja też to mam. – Lena pokiwała głową i znów teatralnie westchnęła. – Ostatnio przypałętały się do mnie kolejne choroby. Jakbym nie miała dość zmartwień.

– Ojejku…

– Najgorzej, jak człowiek nie ma zdrowia, dziewczyny. Najgorzej – westchnęła smutno.

Posłałyśmy sobie z Beatką wymowne spojrzenia.

– Cierpię już na tyle przypadłości, że sama nie wiem, co leczyć najpierw.

– Więc pewnie wakacje spędziłaś na wizytach u lekarza? – z udawaną troską zapytała Beatka, która nie znosiła Leny chyba jeszcze bardziej niż ja.

– Nie miałam wyboru… – odparła bibliotekarka. – W lipcu zwichnęłam sobie nadgarstek i trafiłam na pogotowie. Kilka dni później, podczas rutynowych badań lekarze wykryli, że mam niedoczynność tarczycy. Całe lato spędziłam na wizytach u endokrynologa, dietetyka i wielu innych. A ile na to wydałam pieniędzy… Ja chyba zbankrutuję!

– Ponoć na zdrowiu nie warto oszczędzać.

– Też tak myślę. Zresztą mój mąż każe mi się o to nie martwić. Mówi, że najwyżej weźmiemy pożyczkę.

– No widzisz? Dobrze mieć takiego męża.

– W obliczu tych wszystkich chorób, które ostatnio mi wykryto, to nie wiem, czy powinnam się cieszyć. Ale chociaż odkryłam, co jest przyczyną tych moich problemów skórnych i wypadania włosów, na które skarżyłam się ostatnio.

Beata uważnie jej się przyjrzała.

– Rzeczywiście jesteś jakaś taka łysawa… – stwierdziła.

– O matko? Naprawdę?! – Lena obrzuciła ją spojrzeniem wystraszonej sarny i zaniepokojona pobiegła do łazienki, by jakoś swoją łysinę zakamuflować. Choć, oczywiście, była to czysta złośliwość Beaty. Bibliotekarka miała tyle samo włosów, co każdy inny. Może poza mną, bo ja zawsze nosiłam na głowie prawdziwą burzę rudych loków, nad którą często nie mogłam zapanować.

– Nie jesteś dla niej zbyt surowa? – zapytałam Beatę, kiedy Lena ze łzami w oczach zniknęła za drzwiami łazienki.

– Może. – Beata wzruszyła ramionami. – Ale dobrze wiesz, że ona działa na mnie jak płachta na byka. Nie mogę odmówić sobie odrobiny złośliwości.

– Na mnie też, ale czasem zastanawiam się, czy nie jesteśmy dla niej zbyt okrutne. W końcu to też człowiek. Ma swoje uczucia.

– Ja nie miewam takich wątpliwości. – Beata skrzyżowała dłonie. – Zresztą myślisz, że ciebie ludzie nie obgadują? Nie musisz być miła dla całego świata, jeśli świat nie jest miły dla ciebie.

– Słyszałaś ostatnio jakieś plotki na mój temat? – Odwróciłam się z ożywieniem w stronę Beatki.

– A bo to mało?

– Na przykład?

– Że mieszkałaś pod jednym dachem z byłym narzeczonym, że urządzaliście sobie z Ludwikiem i Teodorem upojne wieczory w trójkącie, a nawet, uważaj, bo to zabawne, że masz z Teodorem dziecko i to dlatego tak przytyłaś.

– Przytyłam? – Odruchowo spojrzałam na swój brzuch. Może i nie był płaski jak deska, ale nie zauważyłam, żebym ostatnio przybrała na wadze.

– Chyba za uszami – prychnęła Beata.

– Skąd ci ludzie biorą te wszystkie durne pomysły? – wróciłam do tematu plotek. – Przecież to już nie pierwszy raz, kiedy posądzają mnie o coś, z czym nie mam zupełnie nic wspólnego! Pamiętasz, jak to było, gdy wprowadziła się do mnie Kasia? – przypomniałam Beacie o nienawiści mieszkańców Jaszczurek do nastoletniej siostrzenicy Ludwika.

– Pamiętam. A odpowiadając na twoje pierwsze pytanie… Bo ja wiem? – Beata odgarnęła za ucho niesforny kosmyk włosów. – Niektórzy mają tak bujną wyobraźnię, że powinni spróbować napisać książkę. Pewnie wyszłoby im z tego arcydzieło na miarę tych wszystkich poematów, na które dzieciaki narzekają czasem przed lekcjami. I nie myśl, że podsłuchuję! Po prostu głośno mówią, kiedy biegam ze szczotką po korytarzach, to słyszę. Zresztą wcale im się nie dziwię. Niektóre lektury chyba naprawdę powstawały, gdy autorzy byli na haju.

– Na haju? Ty znasz takie słowo?

– Usłyszałam kiedyś z ust Izki.

– Ale z tą ciążą… – Zmarszczyłam brwi, wciąż myśląc o plotkach.

– No? – Beata popatrzyła na mnie pytająco.

– Chcemy z Ludwikiem zacząć starać się o dziecko – wyjaśniłam.

– Ojej, super! Gratulacje! To idealny czas na powiększenie rodziny. Marcel już odchowany, a wy wciąż jesteście jeszcze młodzi… Ależ się cieszę, Zuzka! – Beata tak podekscytowała się tą wiadomością, że omal nie rzuciła się mnie wyściskać.

Mnie jednak nie było do śmiechu.

– Dzięki – powiedziałam, siląc się na uprzejmość, ale zaraz przybrałam poważny wyraz twarzy. – Tylko co będzie, jeśli ludzie pomyślą, że wcale nie jestem w ciąży ze swoim mężem, tylko z Teodorem? Wiesz, jak to jest w Jaszczurkach. Ludzie szybko dają wiarę plotkom i snują głupie domysły.

Beata zmarszczyła brwi. Ona też doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

Rozdział 2

Na szczęście nie miałam czasu zbyt długo rozważać usłyszanych z ust Beaty plotek, ponieważ parę minut później rozległ się szkolny dzwonek zwiastujący pierwszą lekcję. Jak to miałam w zwyczaju, zarzuciłam swoją torbę na ramię i podeszłam do kraty przed schodami, przed którą tłoczyły się nieznane mi jeszcze maluchy oraz ich rodzice. Beata otwierała ją zawsze dopiero po dzwonku, by dzieci nie biegały po schodach i nie przesiadywały na górze bez opieki.

– Dzień dobry – powiedziałam grzecznie, wysilając się na uśmiech, po czym zerknęłam na przestraszonego, kilkuletniego chłopca, który tulił się do mamy. Początek roku szkolnego z perspektywy przedszkolanki zawsze wyglądał tak samo. Podczas gdy inni nauczyciele mogli prowadzić lekcje organizacyjne, ja cały dzień spędzałam, słuchając lamentów i płaczów nie tylko przestraszonych dzieci, ale także rozhisteryzowanych matek. Śmiem nawet twierdzić, że większość z nich była bardziej denerwująca niż ich własne pociechy.

W tym roku też trafiła mi się taka przewrażliwiona mamuśka. Dostrzegłam ją już, idąc do klasy, gdy niosła swoje czteroletnie dziecko na ręku, jakby nie miało nóg. Kiedy natomiast dzieciak już trochę się zaaklimatyzował w nowym miejscu i zaczął bawić się zabawkami z grupą, na co zawsze pozwalałam im na początku dnia, kobieta podeszła do mojego biurka z listą próśb, gróźb i zażaleń. Dosłownie, ponieważ miała przed sobą plik kartek.

– Czy mogłabym zająć pani chwilkę? – zapytała, po czym, nie czekając na odpowiedź, usiadła na fotelu obok mojego biurka.

– Proszę – odparłam i nawet wysiliłam się na uśmiech. Starałam się nie nastawiać do kobiety negatywnie, choć było to trudne.

– Chciałam panią poinformować o pewnych kwestiach związanych ze zdrowiem Michałka – powiedziała, zerkając na swojego synka, który grzecznie bawił się z dziećmi.

– Michał na coś choruje?

– Ma sporo alergii, głównie pokarmowych. Przygotowałam dla pani listę. – Podała mi jedną z kartek.

Szybko przebiegłam po niej wzrokiem. Na pierwszej pozycji oczywiście widniał modny ostatnio gluten, ale dalej wcale nie było lepiej. Mleko, dynia, marchew, pomidory, jęczmień… Wyglądało na to, że Michał jest uczulony prawie na wszystko.

– Sporo tego. – Spojrzałam na siedzącą obok okularnicę.

– Niestety.

– Pewnie w związku z tym Michał nie będzie jadł obiadów z innymi dziećmi?

– Oczywiście, że nie. Nie mam najlepszych doświadczeń związanych z korzystaniem z cateringu i w ogóle z jedzeniem w miejscach publicznych. Wie pani, jak oni kłamią? – Nachyliła się do mnie i kontynuowała konspiracyjnym tonem: – Mówią na przykład, że jedzenie nie zawiera orzechów, a raz Michaś omal się nie udusił, gdy jedliśmy pizzę. Wyobraża sobie to pani? Za nic mają zdrowie, a nawet życie swoich klientów. Będę sama przygotowywać dla Michasia jedzenie.

– To bardzo rozsądne. Więc alergia objawia się u chłopca dusznościami?

– Tak, przeważnie. Czasem dostaje też wysypki, kataru i łzawienia oczu.

– Zażywa jakieś leki?

– I to dość sporo. Pani też będzie musiała mu podawać pewne lekarstwa, ponieważ przyjmuje je w porze obiadowej. – Okularnica podała mi kolejną kartkę. – Rozpisałam pani godziny i dawki. Przywiozłam też spory zapas. – Otworzyła torebkę, po czym wyjęła z niej reklamówkę z lekami. Było ich tak dużo, że nie miałam tylu nawet w swojej domowej apteczce.

– Czy to konieczne? – Wzięłam ją od niej, choć już dopadły mnie wątpliwości. Czy na pewno niczego nie pomylę? Chyba powieszę sobie tę kartkę, którą mi wręczyła, w widocznym miejscu i na wszelki wypadek skseruję ją kilka razy, gdyby się zgubiła.

– Niestety. – Mama Michała pokiwała głową. – Gdyby miała pani jakieś problemy z rozczytaniem tej rozpiski, tutaj ma pani mój numer telefonu i adres. Jest też kontakt do mojego męża i babci Michałka. – Podała mi następną kartkę. Dołożyłam ją do powoli rosnącego stosiku na biurku.

– Coś jeszcze? – zapytałam, widząc, że kurczowo ściska kolejne karteluszki.

– Tak. W czwartki i piątki Michasia będzie odbierała babcia, a w środy ciocia, ponieważ ja chodzę na pilates. Przygotowałam już stosowne oświadczenia.

– Świetnie.

– Mam też kilka próśb, jeśli chodzi o podawanie Michałkowi napojów.

– Słucham. – Wysiliłam się na kolejny uśmiech, chociaż robiło się to coraz trudniejsze.

– Przede wszystkim Michaś nie może pić przez słomkę, ponieważ czytałam, że to powoduje wady zgryzu.

– Och. Rozumiem. – Pomyślałam o Marcelu, który uwielbiał pić napoje przez słomkę, a na razie miał idealnie proste ząbki. Nie ośmieliłam się jednak wspomnieć o tym swojej rozmówczyni. Może, gdy będę mało rozmowna, to szybciej sobie pójdzie?

– Każdy soczek Michałka musi być też wcześniej podgrzany do odpowiedniej temperatury.

– Mam dolewać do niego gorącej wody z czajnika?

– Żeby stracił smak? – Mamuśka spojrzała na mnie z wyrzutem. – Wystarczy, że położy go pani godzinę wcześniej na grzejniku. Szybko się ogrzeje.

– Niestety, w szkole ogrzewanie jest włączane dopiero od października.

– Ale jak to? – zdziwiła się okularnica.

– Taki mamy regulamin.

– Przecież wcale nie jest tak ciepło! – oburzyła się, słysząc te słowa, choć dziś na dworze było, bagatela, ponad dwadzieścia pięć stopni Celsjusza. Wakacyjne upały postanowiły jeszcze trochę nas porozpieszczać. I dobrze.

– Nie ja o tym decyduję – wyjaśniłam mamie Michałka.

– A kto?

– Pani dyrektor, proszę zgłosić się do niej.

– Czy wystarczy rozmowa, czy trzeba napisać jakieś pismo?

– Może niech pani zacznie od rozmowy. Gabinet pani dyrektor mieści się na parterze naprzeciwko schodów.

– Chyba będę musiała iść tam jeszcze dziś, bo nie mogę pozwolić, by Michaś marzł.

– Oczywiście. – Pokiwałam głową, w duchu głośno się zaśmiewając. Marzł? Przy temperaturze dwudziestu pięciu stopni? Dobre sobie. Z trudem powstrzymałam chichot.

– Coś jeszcze?

– Kwestia wychodzenia na dwór. – Okularnica podała mi kolejną kartkę z następną szczegółową rozpiską. – Michaś nie może biegać, bo się przeziębi. Ma skłonność do infekcji górnych dróg oddechowych i niską odporność.

Nic dziwnego, skoro jest trzymany pod kloszem, pomyślałam, lecz nie ośmieliłam się tego wyartykułować.

– Należy mu też zakładać czapkę i chusteczkę na szyję, nawet, gdy jest stosunkowo ciepło.

Po co, żeby się zapocił?, chciałam zapytać, ale znowu ugryzłam się w język. Zresztą przez moją głowę przebiegła myśl, że może to i lepiej, że z Michasia taki chorowitek. Im więcej nie będzie go w szkole, tym rzadziej będę spotykała także jego mamusię. (Tak, wiem, że jestem okropna, ale nauczyciel też człowiek… Ma swoje granice, cierpliwości na przykład).

– Czasami przewiewa mu uszy – wyjaśniła okularnica, jakbym miała problemy z dedukcją.

– Podejrzewam, że jak wszystkim dzieciom.

– Michałek ma do tego większe skłonności. – Obrzuciła mnie nieprzychylnym spojrzeniem, w odpowiedzi na co grzecznie pokiwałam głową.

– Rozumiem. A ostatnia kartka?

– Tutaj jest lista tematów, których wolałabym, żeby pani przy nim nie poruszała. – Dostałam ostatnią rozpiskę. – Michałek ma kilka traum. Przede wszystkim nie lubi szpitali, bo nie kojarzą mu się zbyt pozytywnie, a ostatnio dość często tam bywamy, niestety. Nie rozmawiamy też z rodziną przy nim o zwierzętach, ponieważ kilka miesięcy temu zdechł nam ukochany kotek i Michaś bardzo to przeżył. Chodzi nawet na terapię.

– Na terapię? – zdziwiłam się, zastanawiając się już, jak w tych warunkach zrealizuję program nauczania, w którym znajdował się zarówno temat o zwierzątkach, jak i o służbie zdrowia. W dodatku na liście tych zagadnień było znacznie więcej.

– Do dziecięcego psychologa w miasteczku – wyjaśniła przewrażliwiona mamusia. – Ma spotkania raz w tygodniu jeszcze przez dwa miesiące.

– Mam nadzieję, że terapia przynosi skutek?

– O tak, choć nadal boimy się z mężem przygarnąć kota, by nie wywołać złych wspomnień.

– Rozumiem. – Pokiwałam głową, coraz bardziej współczując temu dziecku, a potem wysłuchałam jeszcze wykładu na temat tego, że pod żadnym pozorem mam nie zwracać się do Michałka pełnym imieniem, lecz je zdrabniać, bo rodzice nie chcą mu odbierać dzieciństwa.

W dodatku pod koniec dnia przyszła do mnie jeszcze jedna taka matka z kolejną tyradą. Wracałam więc do domu, tęskniąc za chwilami bez kontaktów z rodzicami, którzy, z roku na rok, robili się coraz trudniejsi, bardziej męczący i roszczeniowi. Na szczęście w domu czekała już na mnie moja normalna rodzina, choć może to określenie nie było aż takie znów adekwatne, bo czasem naprawdę daleko nam było do normy. I to nawet tej dość szeroko rozumianej.

Rozdział 3

Kiedy tylko przekroczyłam próg domu, przywitał mnie zapach przyrządzanego przez Kasię obiadu. Ponieważ zdecydowała, że nie pójdzie w tym roku na studia, ale zostanie z nami, z nudów przejmowała czasem rolę gosposi. W takie dni jak ten, byłam jej za to niewyobrażalnie wdzięczna.

Zmęczona odłożyłam swoją torebkę na szafkę w korytarzu. Zdjęłam buty, po czym zajrzałam do kuchni, wcześniej potykając się o rozrzucone kapcie Ludwika i omal nie upadając.

– Jak znam życie, znowu zaspał i zbierał się do pracy na ostatnią chwilę – bąknęłam pod nosem, po czym odstawiłam kapcie pod ścianę. Po dzisiejszym dniu w pracy ani myślałam spędzać popołudnia na pogotowiu, gdy któryś z domowników wywinie orła albo rozkwasi sobie nos.

Kasia krzątała się po kuchni przewiązana w pasie kraciastym fartuszkiem. Wyglądała jak rasowa kura domowa. No może przesadzam. Wyglądałaby. Gdyby była mniej zadbana i o kilka lat starsza.

– Cześć – przywitałam ją, sięgając po stojącą na blacie butelkę z wodą. Ponieważ przez dwa miesiące wakacji nieco odwykłam od ciągłego mówienia, już pierwszego dnia pracy zdarłam sobie gardło, próbując przekrzyczeć swoich uczniów. Bardzo chciało mi się pić.

– Cześć. – Kasia odwróciła się do mnie, zostawiając na chwilę krojenie pomidora.

– Co pichcisz?

– Postanowiłam przyrządzić faszerowane kabaczki. Twoja mama przyniosła kilka, gdy ciebie nie było, znalazłam też w lodówce mięso mielone, więc zdecydowałam się trochę pokucharzyć. Zaraz wkładam je do piekarnika. Mam nadzieję, że lubicie z Ludwikiem kabaczki?

– Ja bardzo, a Ludwik po powrocie z pracy zje wszystko, jeżeli tylko podstawisz mu to pod nos.

– A Marcel?

– Marcel raczej wydłubie samo mięso, ale nie przejmuj się nim. Pewnie zjadł obiad w przedszkolu.

Kasia wróciła do krojenia pomidora.

– Nadal nie rozumiem, dlaczego nie zapisałaś go do swojej szkoły – zagadnęła. – Nie byłoby wygodniej, gdyby chodził do ciebie do klasy?

– Może i tak, miałabym ciągle go na oku, ale uznaliśmy z Ludwikiem, że lepiej, żeby nie uczyła go mama. To zdrowsze dla dzieci.

– Pamiętam, że mnie uczyła w podstawówce jakaś przyjaciółka matki, do której mówiłam zawsze per ciociu. Trudno mi było w szkole przestawić się na nazywanie ją panią.

– No widzisz. – Posłałam Kasi uśmiech, po czym sięgnęłam po czajnik i wstawiłam wodę na kawę. – Napijesz się też? – Wyjęłam z szafki filiżankę.

– Nie, dzięki. Piłam już jedną. Nie chcę wypłukać sobie z organizmu całego magnezu. Kawa nie jest zbyt zdrowa.

– W moim przypadku już chyba na to za późno – stwierdziłam z goryczą, ale ani myślałam rezygnować z kofeiny. – A jak ci minęło przedpołudnie? Nie nudziłaś się sama w domu?

– Tomek podwiózł mnie na rozmowę o pracę około dziewiątej, wróciłam dopiero godzinę temu.

– Praca? Nic nie mówiłaś o tej rozmowie.

– A tam. – Kasia machnęła ręką, w której trzymała nóż. – Jakiś czas temu wysłałam CV w odpowiedzi na kilka ogłoszeń znalezionych w internecie, ale nie sądziłam, że ktoś się odezwie.

– Powinnaś bardziej w siebie wierzyć.

– To nie kwestia wiary. Wszyscy dookoła trąbią, że nie ma pracy dla młodych, zwłaszcza z dala od większych miast.

– Moim zdaniem to tylko głupie gadanie…

– Na szczęście wczoraj wieczorem dostałam telefon z zaproszeniem na rekrutację.

– Dlaczego nic mi o tym nie powiedziałaś?

– Bo nie chciałam zapeszać. Zresztą tylko dodatkowo byś się stresowała. Wolę ci tego oszczędzić.

– Jedno zmartwienie więcej nie zrobiłoby mi różnicy.

– No właśnie – zaśmiała się Kasia, podczas gdy ja sięgnęłam po puszkę z kawą. – Widzisz, ile ich masz?

Zignorowałam ten komentarz.

– To co z tą pracą?

– Dostałam ją – powiedziała Kasia bez entuzjazmu.

– Super, gratulacje!

– To nie żadne wysokie stanowisko, więc nie musisz się tak cieszyć.

– Gdzie będziesz pracować?

– W salonie jednej z sieci komórkowych w miasteczku. Będę konsultantką. Zaczynam od przyszłego tygodnia.

– A zarobki? Satysfakcjonujące?

– Na utrzymanie rodziny by nie starczyło, ale ja jestem zadowolona. Postanowiłam, że z pierwszej wypłaty dorzucę wam się do rachunków. Wstyd mi, że tak żeruję na waszej uprzejmości.

– Nie gadaj takich głupot, bo pacnę cię ścierką. – Spojrzałam na nią z wyrzutem. Traktowałam Kasię jak pełnoprawnego członka rodziny i ani myślałam brać od niej pieniądze.

– Jesteś niedzisiejsza – stwierdziła, słysząc moje słowa.

– Dlaczego?

– Miałam w Warszawie taką starszą koleżankę, która już była na studiach. Kiedyś pojechała na weekend w rodzinne strony i zepsuła blender rodzicom, gdy robiła sobie koktajl. Kazali jej go odkupić.

– Naprawdę? – Nie mieściło mi się to w głowie. Miałam zupełnie inny obraz rodzicielstwa.

– A kiedy zaczęła zarabiać jakieś pierwsze pieniądze, pracując przy kasie w sklepie odzieżowym, kazali jej rezerwować sobie hotel, gdy chciała wracać na weekend w rodzinne strony, no bo przecież zarabia, więc ją stać. Przerobili jej pokój na garderobę.

– Co za ludzie… – Pokręciłam głową z niedowierzaniem.

– Tak że widzisz – mruknęła Kasia. – Jesteś niedzisiejsza.

Zalałam sobie kawę, ale nie zdążyłam upić nawet łyka, ponieważ usłyszałyśmy z Kasią trzask drzwi wejściowych. Ludwik z Marcelem wrócili już ze szkoły i od progu rozległo się ich wołanie.

– Jesteśmy! – oznajmił Ludwik, zaglądając do kuchni.

– Mamo, wróciliśmy! – Chwilę później wpadł do kuchni rozradowany Marcel. Przywitał się ze mną wylewnie, po czym wtulił się w Kasię, która, odkąd z nami zamieszkała, była jego ulubienicą.

– Jak ci się podobało w przedszkolu? – Kasia zmierzwiła mu włosy. – Nie nabroiłeś za bardzo? Nie będziemy musieli się za ciebie wstydzić?

– Byłem grzeczny jak aniołek, słowo! – Marcel energicznie uniósł rękę do góry i skrzyżował dwa palce.

– No dobrze. Powiedzmy, że mnie przekonałeś – zaśmiała się Kasia.

– Co dziś robiliście, syneczku?

– Pani pozwoliła nam przez cały dzień się bawić! Było ekstra! Wiesz, że mamy w klasie nowe zabawki? I takie wypasione samochody!

– Masz jakiś nowych kolegów? – spytałam, upijając łyk kawy.

– Kilku. Mam też nowe koleżanki. Tylko straszne z nich beksy. Od rana płakały.

– Pewnie stresowały się przyjściem do nowej szkoły – powiedziałam łagodnie. – Tęskniły za rodzicami.

– Ja też za tobą tęskniłem mamusiu, ale byłem dzielny i nie płakałem.

– Nasz mały twardziel – zaśmiała się Kasia.

Parę minut później do kuchni zajrzał też Ludwik, który podczas naszej rozmowy z Marcelem wymknął się do łazienki, by się odświeżyć. Ponieważ wyszłam rano do pracy wcześniej niż on, dopiero teraz zobaczyłam, jaki był dzisiaj elegancki.

– Koszula? No, no… – Cmoknęłam z zachwytem, gdy zbliżył się do mnie, by pocałować mnie w czoło. – I te perfumy…

– Chciałem zrobić dobre wrażenie na dzieciakach w pierwszym dniu zajęć – oznajmił, po czym musnął mnie ustami w skroń.

– To się chwali – stwierdziła Kasia.

Ludwik objął mnie i stanął tuż obok. Przytuliłam się do jego klatki piersiowej i dopiero teraz dostrzegłam, że na jego koszuli znajdowały się dwie duże tłuste plamy oraz coś czerwonego, jakby ślad po pomidorze.

– Ale przecież ona jest brudna – powiedziałam, wyswabadzając się z jego objęć.

– Brudna? Gdzie?

– No tutaj. Zobacz. – Wskazałam na plamy.

– Przecież to nówka sztuka, czyściutka. Miałem ją na sobie dopiero trzy razy.

– A była między tymi trzema razami prana? – zaśmiała się Kasia, a ja posłałam Ludwikowi karcące spojrzenie.

– Dlaczego chodzisz do pracy w brudnych ubraniach? I dlaczego nie wkładasz ich po zdjęciu z siebie do kosza na brudną bieliznę, tylko wieszasz do szafy?

– Nie wiem, nie zwróciłem na to uwagi. – Ludwik wzruszył ramionami. – Zresztą rano trochę się spieszyłem. Nie przyglądałem się temu, co na siebie zakładam. To przecież tylko ubrania.

– Tyle wyszło z twojej elegancji… – Pokręciłam głową z dezaprobatą. Cały Ludwik! – Zdejmij tę koszulę i wrzuć do kosza na brudną bieliznę. Wstawię dziś pranie.

– E tam. Skoro i tak jest brudna, to pochodzę w niej do wieczora. – Ludwik sięgnął po jabłko leżące w koszyczku z owocami.

– Ani mi się waż. – Zgromiłam go wzrokiem. I to bynajmniej nie za wzięcie jabłka. – To jedna z twoich najlepszych koszul, a ty pewnie zaraz pójdziesz do garażu. Jeszcze ubrudzisz ją jakimś smarem i wtedy na pewno jej nie dopiorę. Przebieraj się i to już!

Ludwik wywrócił oczami.

– Jesteś przewrażliwiona.

– Wcale nie, po prostu doskonale cię znam.

– Dobra, dobra. – Ludwik pokręcił głową, wgryzając się w jabłko. – Za ile będzie obiad?

– Za jakieś pół godziny – odpowiedziała Kasia, do której nadal przytulał się Marcel.

– Ty też mógłbyś się przebrać. – Spojrzałam na synka.

– To może pójdziemy razem? – Marcel przeniósł wzrok na Ludwika.

Mój mąż zawahał się, jakby dziecko proponowało mu wysiłek na miarę tego, jaki wiąże się z pracą w kopalni.

– Wypada dać dobry przykład dziecku – mruknęłam pod nosem.

Dopiero wtedy Ludwik łaskawie zabrał syna na górę i poszli się przebrać.

– Jak to dobrze, że Tomek jest czyściochem – stwierdziła Kasia, kiedy już poszli.

– Jeszcze. – Roześmiałam się, słysząc jej słowa. – Nie chcę cię martwić, ale Ludwik też taki był. Dopiero po ślubie przeobraził się w brudasa.

– Weź mnie nie strasz, okej? – Kasia spojrzała na mnie z ukosa. – Już teraz jak czasami patrzę na tego swojego wujaszka, to czuję wstręt do instytucji małżeństwa. Nie musisz dolewać oliwy do ognia.

Kolejny raz głośno parsknęłam śmiechem, a potem zaczęłam rozstawiać talerze i sztućce na stole. Chciałam powiedzieć Kasi, że bycie mężatką wcale nie jest takie złe, ale pewnie i tak by mi nie uwierzyła. Ach. Cały Ludwik…

Rozdział 4

Po obiedzie Ludwik niespodziewanie odciągnął mnie na bok i oznajmił, że mam zarezerwować dla niego wieczór. Kasia z Marcelem kręcili się po kuchni i wkładali naczynia do zmywarki, a ja z trudem ukryłam zdziwienie. Takie rzeczy nie zdarzały mu się zbyt często, więc byłam mile zaskoczona.

– Rozumiem, że to w związku z naszym staraniem się o dzidziusia? – szepnęłam mu do ucha, w odpowiedzi na co gorąco mnie pocałował. Tym też trochę mnie zaskoczył, bo przez ostatnie miesiące naszego małżeństwa porzuciłam nadzieję, że jeszcze tak umie, ale widać tego się nie zapomina.

Uśmiechnęłam się na samą myśl, że po tych problemach, które mieliśmy, wszystko wraca do normy i w końcu wychodzimy na prostą.

– Czytasz mi w myślach. – Ludwik odsunął się nieco i pogładził mnie dłonią po przedramieniu. – Jadę teraz do miasta, to mogę nawet kupić wino.

– Wino? – Spojrzałam na niego kokieteryjnie. – Ostatni raz piliśmy je chyba…

– …nie kończ, bo znów zrobi mi się wstyd, że tak cię zaniedbałem.

– No dobrze. – Posłałam mu uśmiech. – Więc szykuje się naprawdę miły wieczór.

– Przecież powiedziałem. Życzysz sobie coś jeszcze?

– Tylko ciebie – szepnęłam mu do ucha z obawy, że usłyszą nas dzieci.

Ludwik cicho się zaśmiał.

– To masz jak w banku.

– A dlaczego jedziesz do miasta?

– Kumpel kupił wykrywacz metalu. Chce, żebym wpadł zobaczyć, czy to dobry sprzęt. Dopiero zaczyna swoją przygodę z poszukiwaniem skarbów, za bardzo się na tym nie zna.

– Mój ty fachowcu. – Wspięłam się na palce i cmoknęłam go w policzek. – A zrobiłbyś po drodze zakupy?

– Wiedziałem, że ten całus nie był bezinteresowny.

– Skoro i tak będziesz w sklepie w miasteczku…

– Dobrze już, dobrze. Zrób mi tylko listę. Dokładną! Bo nie chciałbym znów kupić mozzarelli zamiast fety, gdy powiesz mi, że chcesz biały ser.

Roześmiałam się, słysząc jego słowa.

– Chodź do kuchni, zrobię ci tę listę – powiedziałam, po czym opowiedziałam Ludwikowi historię o nadopiekuńczej mamusi, która z samego rana zrobiła mi wykład o tym, jak traktować jej dziecko.

– Ci rodzice naprawdę robią się coraz trudniejsi – skwitował Ludwik, po czym zaczął się zbierać do wyjścia. – Lecę. Do zobaczenia wieczorem! – pożegnał się zwięźle, a ja zostałam z Marcelem sama w domu, ponieważ Kasia już wcześniej ulotniła się do Tomka.

– Może pójdziemy do babci i cioci Ani? – zaproponowałam synkowi, chcąc odciągnąć go od telewizora. – Mógłbyś pobawić się z Pawełkiem, a ja porozmawiałabym z ciocią.

– Super! – zgodził się entuzjastycznie Marcel i wyłączył telewizor.

Zamknęłam więc dom, po czym przeszliśmy przez furtkę w ogrodzeniu na podwórko mojej siostry, która mieszkała po sąsiedzku. Pawełek bawił się żołnierzykami w piaskownicy, Marcel chętnie do niego dołączył. Już po chwili dobiegły do mnie ich bojowe okrzyki.

– Tylko bądźcie grzeczni – powiedziałam na wszelki wypadek i udałam się do rodzinnego domu. Bez pukania weszłam do środka i zdjęłam buty w korytarzu. Kiedyś zawsze krzyczałam cześć już od progu, ale odkąd Ania urodziła Zosię, wolałam tego nie robić, by jej nie zbudzić. Po cichu przeszłam więc do kuchni, gdzie zastałam Anię. Zmywała właśnie naczynia odwrócona tyłem do drzwi.

– Cześć – rzuciłam, wchodząc do pomieszczenia.

– O cześć – ożywiła się na mój widok. – Nie słyszałam, jak weszłaś.

– Nie chciałam przypadkiem obudzić Zośki.

– To akurat dobrze, bo właśnie udało mi się ją uśpić. Od rana kaprysiła. Na wszelki wypadek wygoniłam Pawła na podwórko, żeby jej nie zbudził.

– Dokooptowałam mu do zabawy Marcela, więc masz go z głowy na jakiś czas. – Usiadłam do stołu. – Niech skorzystają z ładnej pogody. Podobno to ostatnie dni lata, potem ma zrobić się chłodniej.

– Napijesz się czegoś? – Ania sięgnęła po czajnik.

– Może herbaty. Piłam już dwie kawy. Sama jesteś?

– Tak. Jurek wybrał się do znajomego. Ma z nim pojechać, żeby dowiedzieć się o pracę na budowie.

– A mama?

– Nic nie mów… – Ania pokręciła głową i wytarła dłonie w kraciastą ścierkę. – Znowu napsuła mi nerwów.

– Co się stało?

– Przez kilka godzin siedziała przed telewizorem. Oglądała jakieś programy o wypadkach i katastrofach, po czym zdenerwowała się, że dla innych ludzi Bóg jest łaskawszy, bo pozwala im wcześniej umrzeć, a ona musi się męczyć. Nazwała ich nawet szczęśliwcami, rozumiesz?

– Ech…

– W dodatku kiedy zwróciłam jej uwagę, że mogłaby mieć więcej szacunku do swojego życia, stwierdziła, że nic nie rozumiem, obraziła się na mnie i wyszła do ogródka. Od kilku godzin snuje się bez celu po sadzie i płacze.

Pokręciłam głową ze współczuciem.

– Masz naprawdę anielską cierpliwość do tej kobiety.

– Wcale nie. Czasami, gdy zwrócę jej uwagę, jak gada głupoty, a ona się na mnie obrazi, to mam wrażenie, że jestem najgorszą córką na świecie.

– Doskonale wiesz, że nią nie jesteś – spróbowałam dodać siostrze otuchy. – A mamie na pewno do wieczora złość przejdzie.

– Oby – mruknęła Anka. – Nie chcę nawet zastanawiać się, co pomyślą sobie sąsiedzi, gdy zobaczą ją taką zapłakaną. Może dopowiedzą sobie, że ją biję.

– Dramatyzujesz.

– Ja? To ona to robi, ale lepiej zostawmy ten temat. Opowiedz, co u ciebie. Jak pierwszy dzień w pracy?

– Jak to zawsze na początku roku szkolnego. Płacze, lamenty, nadopiekuńczy rodzice…

– I kto tu ma anielską cierpliwość – zażartowała Ania i położyła rękę na swoim brzuchu, który powoli się zaokrąglał. Ponownie była w ciąży.

– Jak się czujesz? – spytałam, widząc ten gest.

– Dobrze, choć gdyby mama i Zośka nie dawały mi tak bardzo w kość, żyłoby mi się lepiej – stwierdziła, po czym zalała nam herbatę i dosiadła się do mnie do stołu.

– A co u Teodora? – zagadnęłam, mieszając w kubku. – Nie widziałam go już od kilku dni.

– Zajrzał do mnie wczoraj. Lekarze zdjęli mu już gips z nogi. Cieszy się, że znów może chodzić.

– Doskonale go rozumiem. Ja też jestem szczęśliwa, że nie mam już tego utrudniacza życia. – Pomyślałam o tym, jak bardzo męczyłam się z tylko jedną sprawną ręką.

– Coraz częściej zagląda też do niego Renata.

– To dobrze. Nikt nie powinien tak długo jak on być sam.

– Naprawdę tak myślisz? – Anka przyjrzała mi się wnikliwie. Chyba nadal było jej trudno uwierzyć, że jesteśmy z Teodorem tylko przyjaciółmi i nie łączy nas żadne uczucie.

– Jasne. – Skinęłam głową. – Zasługuje na szczęście, a ta Renata wydaje się całkiem sympatyczna.

– Myślałam, że po tym całym zamieszaniu związanym z naszyjnikiem, nie będziesz za nią przepadać.

– Co było, to było. Najważniejsze, że Ludwik nie ma żadnego romansu. – Machnęłam ręką.

– No właśnie, a jak układa się między tobą a Ludwikiem? Naprawdę zażegnaliście swój kryzys?

– Na to wygląda. – Upiłam łyk herbaty. – Ludwik bardzo się stara, zresztą ja też. Nie mów tego jeszcze mamie, ale planujemy drugie dziecko.

– To wspaniale! – Ania zareagowała tak samo entuzjastycznie jak wcześniej Beata. – Nie chcę nic mówić, ale to najwyższa pora, by Marcel na dobre nie przyzwyczaił się do bycia jedynakiem.

– Też tak sądzę.

– Zresztą Zośka i nasz drugi dzidziuś mieliby za płotem towarzystwo w podobnym wieku. – Dotknęła swojego brzucha, po czym ponownie przeniosła wzrok na mnie. – Jeśli chcielibyście z Ludwikiem mieć wieczór tylko dla siebie, śmiało podrzucaj Marcela do mnie.

– Przecież nie będę dokładać ci obowiązków. I tak masz na głowie niezłą gromadkę.

– I same zmartwienia. – Anka nagle posmutniała. – Jurek nadal nie znalazł pracy, a pękł nam piec.

– O nie!

– Niestety. Jurek zorientował się wczoraj, gdy przepalał w nim, żebyśmy mieli ciepłą wodę.

– I co teraz?

– Jeszcze sama nie wiem. Albo będzie trzeba go pospawać, albo wymienić na nowy, na co zupełnie nas teraz nie stać.

Westchnęłam, wyobrażając sobie, w jak trudnej są sytuacji.

– Jurek dzwonił do swojego kolegi, który zajmuje się takimi rzeczami, ma niedługo do nas podjechać. Teraz jest ciepło, więc jakoś sobie poradzimy, ale zbliża się jesień.

– I piec będzie potrzebny.

– No właśnie, więc widzisz, że mamy same nieplanowane wydatki. Poza tym coraz trudniej nam się pomieścić w dwóch pokojach w czwórkę, a za chwilę będzie nas piątka. Mieliśmy z Jurkiem pomysł, żeby wyremontować poddasze i tam zrobić sypialnie, ale ponieważ Jurkowi nie wypaliła ta praca za granicą, nie mamy na to środków i wszystko zostanie na razie jedynie w sferze planów. – Ania spuściła wzrok, po czym uśmiechnęła się gorzko. – Ale to jest przewrotne, co? U ciebie zaczęło się w końcu układać, to u mnie wszystko się sypie.

Wyciągnęłam rękę przez stół i dotknęłam jej dłoni, by dodać siostrze otuchy.

– Będzie dobrze, zobaczysz – szepnęłam kojąco. – To tylko przejściowe trudności.

– Obyś miała rację. – Anka spojrzała mi w oczy, a ja jeszcze długo po powrocie do domu zastanawiałam się, co mogłabym zrobić, żeby jej pomóc.

Rozdział 5

Po spotkaniu z Anią nieco pogorszył mi się humor. Martwiłam się o nią, stanowczo za długo trwały te ich problemy finansowe. Nastrój poprawił mi dopiero powrót do domu Ludwika i widok butelki wina, którą ze sobą przywiózł.

– Widzę, że nasze plany są aktualne – stwierdziłam uradowana, gdy wniósł do kuchni torby z zakupami i zaczęłam je rozpakowywać.

– Kupiłem nawet jakieś świeczki, były w promocji, żeby stworzyć romantyczny klimat. Są w którejś z toreb.

– Naprawdę? – Spojrzałam na niego z podziwem. Chyba nie był taki romantyczny nawet za czasów narzeczeństwa!

Z zapałem zaczęłam przeszukiwać kolejne reklamówki w poszukiwaniu rzeczonych świeczek, jednak ich nie znalazłam. Wygrzebałam jedynie wkłady do zniczy.

– Chyba wypadły z reklamówki gdzieś w samochodzie podczas jazdy – oznajmiłam Ludwikowi, który wstawiał właśnie wodę na herbatę.

– Jak to? – Odwrócił się w moją stronę. – No przecież są. – Wskazał na komplet białych wkładów, który postawiłam na blacie.