Złote wrota ebook

ZŁOTE WROTA

Alistair MacLean

UTWORY ZEBRANE

Alistair MacLean ZŁOTE WROTA

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Nowo otwarta

UTWORY ZEBRANE

1. H.M.S., .ULISSES"

2. Działa Nawarony

3. Na południe od Jawy

4. Ostatnia granica

5. Noc bez brzasku

6. Siła strachu

7. Złote Rendez-vous

8. Szatański wirus

9. Mroczny krzyżowiec

10. Stacja arktyczna „Zebra"

11. 48 godzin

12. Tylko dla orłów

13. Lalka na łańcuchu

14. Komandosi z Nawarony

15. Karawana do Vaccares

16. Wyspa niedźwiedzia

17. Wyścig ku śmierci

18. Cyrk

19. Przełęcz złamanego serca

20. Złote wrota

21. Żegnaj Kalifornio

22. Wiedźma morska

23. Athabaska

24. Rzeka śmierci

25. Śluza

26. San Andreas

27. Samolot prezydencki

28. Samotne morze

29. Wieża zakładników

30. Kapitan Cook

31. Santoryn

32. Partyzanci

Alistair MacLean ZŁOTE WROTA

Przełożył Jerzy Żebrowski

Agen cja Pr a w Au torskich i Wydawnictwo ,,INTER ART" Warszawa 1991

Tłumacz dedykuje polską edycję ,,Złotych Wrót" pamięci płk. Stanisława Jeżyńskiego, miłośnika twórczości MacLeana, kierownika Redakcji Literatury Pięknej Wydawnictwa MON, zmarłego tragicznie w dniu, w którym niniejszy przekład miał trafić do Jego rąk.

Rozdział pierwszy

Akcja wymagała iście saperskiej precyzji. Musiała dorównać, jeśli nie skalą, to dbałością o najdrobniejszy szczegół, operacji lądowania aliantów podczas wojny w Europie. Tak właśnie się stało. Wszystko należało przygotować w pełnej konspiracji i tajemnicy. Dopilnowano tego. Niezbędne było skoordynowanie działań do ułamka sekundy. I to osiągnięto. Wszystkich ludzi należało wielokrotnie wypróbować i szkolić tak długo, dopóki nie grali swych ról bezbłędnie i automatycznie. Tak właśnie ich przeszkolono. Trzeba było uwzględnić każdą ewentualność, każde możliwe odchylenie od planu. Zadbano i o to. Wiara w powodzenie akcji, niezależnie od trudności i nieoczekiwanych zdarzeń, musiała być absolutna. I była.

Szef grupy, Peter Branson, wprost emanował pewnością siebie. Miał trzydzieści osiem lat, metr osiemdziesiąt wzrostu, był dobrze zbudowanym brunetem o miłej powierzchowności, z grymasem wiecznego uśmiechu na ustach i jasnoniebieskimi oczami, które od lat już nie potrafiły się śmiać. Miał na sobie mundur policyjny, ale policjantem nie był. Podobnie jak żaden z jedenastu mężczyzn, zebranych w opuszczonym garażu dla ciężarówek niedaleko brzegów jeziora Merced, w pół drogi między Dały City a San Francisco na północy, chociaż trzech z nich nosiło takie same mundury jak Branson.

Jedyny stojący tam pojazd sprawiał smętne wrażenie, jakby znajdował się nie na swoim miejscu w tej bądź co bądź zwykłej, pozbawionej wrót szopie. Był to autobus, choć zgodnie z ogólnie przyjętymi kryteriami trudno by go określić tym mianem. Górną część bogato lśniącego kolosa, jeśli nie liczyć skrzyżowanych wsporników z nierdzewnej stali, zbudowano w całości z lekko przyciemnionego szkła. Pojazd nie miał normalnych siedzeń. Znajdowało się w nim około trzydziestu foteli obrotowych, przytwierdzonych do podłogi, ale porozstawianych z pozoru bezładnie. W ich szerokich bocznych oparciach umieszczono wysuwane blaty, jakie służą do podawania posiłków w samolotach. Z tyłu pojazdu była toaleta i doskonale zaopatrzony barek. Za barkiem znajdował się pomost obserwacyjny, którego podłogę chwilowo usunięto, odsłaniając przepastny bagażnik. Był wypełniony niemal w całości, ale nie bagażem. Ogromne wnętrze, szerokie na ponad dwa metry i tak samo długie, mieściło między innymi: dwie prądnice elektryczne na benzynę, dwa reflektory dwu-dziestocalowe i wiele mniejszych, dwie sztuki bardzo dziwnie wyglądającej broni w kształcie pocisku na trójnogu, pistolety maszynowe, dużą nie oznakowaną drewnianą skrzynię, cztery mniejsze skrzynki, także z drewna, ale impregnowanego, oraz rozmaite inne przedmioty, spośród których szczególnie rzucały się w oczy duże zwoje lin. Ludzie Bransona wciąż jeszcze ładowali.

Autobus, jeden z sześciu w ogóle wyprodukowanych, kosztował Bransona dziewięćdziesiąt tysięcy dolarów, ale biorąc pod uwagę cel, do którego zamierzał go wykorzystać, uważał to za drobną inwestycję. Firmie w Detroit oznajmił, że kupuje pojazd na życzenie milionera, który pragnie uniknąć rozgłosu, a przy tym jest ekscentrykiem i chce mieć autobus pomalowany na żółto. Rzeczywiście, kiedy go dostarczono, był żółty. Teraz lśnił nieskazitelną bielą.

Dwa z pozostałych pięciu autobusów zakupili najprawdziwsi eks-trawertyczni milionerzy, którzy zamierzali je wykorzystywać podczas swych luksusowych wakacyjnych wojaży. Oba pojazdy miały tylne rampy, gdzie mieściły się mini-samochody. Oba, najprawdopodobniej, pozostawać będą przez jakieś pięćdziesiąt tygodni w roku w specjalnie zbudowanych garażach.

Dalsze trzy autobusy zakupił rząd.

Jeszcze nie świtało.

Trzy białe autobusy stały w garażu w śródmieściu San Francisco. Duże przesuwane drzwi były zamknięte i zaryglowane. Na leżaku w rogu spał spokojnie mężczyzna w cywilu, bezwładnymi dłońmi przytrzymując na kolanach karabin z odciętą lufą. Drzemał, kiedy zjawiło się dwóch intruzów i teraz trwał w błogiej nieświadomości, że oto zapadł w jeszcze głębszy sen, wdychając bezwiednie gaz z rozpylacza. Obudzi się za godzinę, równie nieświadomy tego, co się wydarzyło, i z całą pewnością nie przyzna się zwierzchnikom, że jego czujność została nieco uśpiona.

Wszystkie trzy autobusy, przynajmniej zewnętrznie, nie różniły się od zakupionego przez Bransona, chociaż środkowy miał dwie szczególne cechy, z których jedna tylko była widoczna. Ważył o dwie tony więcej niż pozostałe, bo szkło kuloodporne jest o wiele cięższe niż zwykłe a w owych autobusach z szybami panoramicznymi stosowano ogromne szklane tafle. Przy tym jego wnętrze stanowiło zaiste ilustrację marzenia sybaryty. Czegóż zresztą innego można się spodziewać w pojeździe przeznaczonym do osobistego użytku głowy państwa?

Autobus prezydenta wyposażono w dwie duże, stojące naprzeciw siebie sofy, tak głębokie, miękkie i wygodne, że człowiek z nadwagą, któremu nie brakowało przezorności, powinien był pomyśleć dwa razy, nim zagłębił się w jednej z nich, bo powrót do pozycji pionowej musiał wymagać ogromnej siły woli albo użycia dźwigu. Znajdowały się tam też cztery fotele o podobnej, zdradliwie kuszącej konstrukcji. I to było wszystko, jeśli chodzi o miejsca do siedzenia. Były tam również przemyślnie ukryte kurki z lodowato zimną wodą, parę porozstawianych miedzianych stolików do kawy i lśniące, pozłacane wazony, które czekały na codzienną dostawę świeżych kwiatów. Dalej znajdowała się toaleta i bar, którego pojemne chłodziarki w tych szczególnych i niezwykłych okolicznościach wypełniono głównie sokami owocowymi i napojami bezalkoholowymi, co stanowiło ukłon w stronę honorowych gości prezydenta, którzy byli Arabami i muzułmanami.

Jeszcze dalej, w oszkolnej kabinie zajmującej całą szerokość autobusu, mieściło się centrum łączności — labirynt zminiaturyzowanych systemów elektronicznych — stale obsługiwane, gdy tylko prezydent był na miejscu. Podobno instalacja ta kosztowała więcej niż sam pojazd. Oprócz systemu radiotelefonów, za pomocą których można było skontaktować się z dowolnym miejscem na Ziemi, znajdował się tam rząd różnokolorowych guzików w szklanej obudowie, dającej się otworzyć tylko za pomocą specjalnego klucza. Guzików tych było pięć. Naciskając pierwszy uzyskiwało się natychmiastowe połączenie z Białym Domem w Waszyngtonie. Drugi łączył z Pentagonem, trzeci — z dowództwem strategicznych sił powietrznych, czwarty z Moskwą, a piąty z Londynem. Prezydent nie tylko musiał być w stałym kontakcie ze swymi siłami zbrojnymi, ale chronicznie cierpiał na „chorobę telefoniczną", i to do tego stopnia, że miał wewnętrzną linię prowadzącą z miejsca, gdzie zwykle siedział w autobusie, do kabiny łączności z tyłu.

Intruzów interesował jednak nie ten autobus, lecz stojący na lewo od niego. Weszli przednimi drzwiami i natychmiast odsunęli metalową pokrywę obok siedzenia kierowcy. Jeden z mężczyzn poświecił w dół latarką. Najwyraźniej od razu znalazł to, czego szukał, bo wyciągnął rękę ku górze i odebrał od swego towarzysza coś, co wyglądało jak polietylenowa torba z kitem, do której był przymocowany metalowy cylinder o długości siedmiu centymetrów i średnicy najwyżej trzech. Przymocował to wszystko dokładnie przylepcem do metalowego wspornika. Wyglądało na to, że wie, co robi. I rzeczywiście. Szczupły, trupio blady Reston był znanym specjalistą od materiałów wybuchowych.

Mężczyźni przeszli na tył autobusu i udali się za bar. Reston wszedł na stołek, odsunął drzwiczki górnej szafki i obejrzał butelki z alkoholem. Co, jak co, ale pragnienie nie mogło dokuczać ludziom prezydenta. W stojakach tkwiły pionowo dwa rzędy butelek. W pierwszych dziesięciu od lewej, ustawionych po pięć w szeregu, był bourbon i szkocka. Reston pochylił się, przejrzał zawartości butelek stojących pod szafką i stwierdził, że te na dole odpowiadały dokładnie tym w środku i były równie pełne. Wydawało się nieprawdopodobne, żeby w najbliższym czasie ktokolwiek zainteresował się wnętrzem szafki.

Reston wyjął z okrągłych otworów pierwszych dziesięć butelek i podał je swemu towarzyszowi. Ten postawił pięć na kontuarze, a pozostałe włożył do brezentowej torby, najwyraźniej przyniesionej w tym celu. Następnie wręczył Restonowi dziwnie wyglądający przyrząd, który składał się z trzech części: niewielkiego cylindra, podobnego do tego, jaki założyli z przodu pojazdu, urządzenia w kształcie czegoś, co bardzo przypominało wyglądem gaśnicę samochodową, z tą istotną różnicą, że głowicę sporządzono z plastiku. Dwa ostatnie przedmioty były przymocowane drutami do cylindra.

„Ul" miał u dołu gumową przyssawkę, ale Reston, najwyraźniej nie wykazując zbytniego zaufania do przyssawek, wyjął tubkę szybko-schnącego kleju i posmarował obficie podstawę urządzenia. Potem docisnął je mocno do tylnej ścianki szafki, umocował przylepcem do dużego i małego cylindra, a całość do wewnętrznego rzędu okrągłych otworów, w których tkwiły butelki. Pięć butelek stojących z przodu wróciło na swoje miejsca. Urządzenie było całkowicie niewidoczne. Zasunął drzwiczki, odstawił stołek i razem ze swym towarzyszem wysiadł z autobusu. Strażnik wciąż spokojnie spał. Obaj mężczyźni wyszli tymi samymi bocznymi drzwiami, przez które wcześniej wchodzili, po czym zamknęli je na klucz. Reston wyjął krótkofalówkę.

— PI? — zapytał.

Wzmocniony głos popłynął czysto z głośnika zainstalowanego w tablicy rozdzielczej autobusu, który stał w garażu na północ od Dały City. Branson włączył aparat.

— Słucham.

— W porządku.

— Dobrze.

W głosie Bransona nie było podniecenia. Nic dziwnego. Po sześciu tygodniach intensywnych przygotowań byłby raczej zaskoczony, qdvbv coś się nie udało.

— Wracaj z Maćkiem do mieszkania. Czekajcie.

Johnson i Bradley byli zaskakująco podobni do siebie. Obaj przystojni, niewiele po trzydziestce, o prawie identycznych sylwetkach i blond włosach. Byli również uderzająco podobni, zarówno budową, jak i karnacją, do dwóch zbudzonych właśnie ze snu mężczyzn, którzy leżeli na łóżkach w pokoju hotelowym i patrzyli na przybyłych ze zrozumiałą mieszaniną zdziwienia i oburzenia. Jeden z nich odezwał się:

— Kim, u diabła, jesteście i co tu, do cholery, robicie?!

— Niech pan będzie łaskaw zmienić ton i uważać na dobór słów — odparł Johnson — jak przystoi oficerowi morskich sił powietrznych. Nieważne, kim jesteśmy. A jesteśmy tu, bo potrzebujemy nowych ubrań.

Spojrzał na trzymaną w dłoni berettę, wskazującym palcem lewej ręki dotykając tłumika.

— Nie muszę chyba mówić panom, co to jest.

Nie musiał im mówić. Johnson i Bradley byli zawodowcami pracującymi na zimno i ze spokojem. Ich mrożące krew w żyłach opanowanie nie zachęcało do dyskusji i powstrzymywało nawet myśl o jakimkolwiek działaniu. Johnson stał, na pozór niedbale trzymając broń przy boku, gdy tymczasem Bradley otworzył przyniesioną torbę podróżną, wyciągnął długi sznur i związał obu mężczyzn z szybkością i sprawnością wskazującą na długoletnie doświadczenie lub intensywną praktykę w tym względzie. Gdy skończył, Johnson otworzył szafę, wyjął z niej dwa mundury, podał jeden Bradleyowi i powiedział:

— Sprawdź, jak leżą.

Nie tylko mundury, ale także czapki pasowały niemal idealnie. Johnson zdziwiłby się, gdyby było inaczej. Branson, drobiazgowy planista, rzadko cokolwiek przeoczył.

Bradley przejrzał się w dużym lustrze i stwierdził ze smutkiem:

— Powinienem był pozostać po drugiej stronie barykady. Mundur porucznika morskich sił powietrznych USA doskonale na mnie leży. Ty zresztą też nieźle wyglądasz.

Jeden ze związanych mężczyzn odezwał się:

— Po co wam te mundury?

— Zawsze uważałem, że piloci helikopterów marynarki są inteligentni.

Mężczyzna wpatrywał się w niego.

— Boże, nie chcecie chyba powiedzieć...

— Zgadza się. I z pewnością obaj lataliśmy na śmigłowcach Sikors-ky'ego o wiele częściej niż którykolwiek z was.

_Ale po co mundury? Dlaczego kradniecie nam mundury? Przecież

można bez problemu je uszyć! Dlaczego...

— Oszczędzamy. Jasne, że moglibyśmy je uszyć. Ale nie możemy zrobić na zamówienie wszystkich dokumentów, które przy sobie nosicie. Legitymacje, koncesje, cały ten kram. — Obmacał kieszenie munduru. — Nie ma tego tutaj. Więc gdzie?

Drugi ze związanych mężczyzn odparł:

— Idźcie do diabła!

Wyraz jego twarzy wskazywał, że naprawdę im tego życzy.

Johnson był opanowany.

— Teraz jest martwy sezon dla bohaterów. No więc gdzie?

Mężczyzna odpowiedział:

— Nie tutaj. Marynarka uważa te dokumenty za tajne. Trzeba je deponować w szafie kierownika hotelu.

Johnson westchnął.

— Mój Boże! Po co tak utrudniać? Wczoraj wieczorem siedziała w fotelu koło recepcji pewna młoda dama. Rudowłosa. Śliczna. Może sobie przypominacie?

Związani mężczyźni wymienili błyskawiczne spojrzenia. Było jasne, że sobie przypominają.

— Ta pani zeznałaby w sądzie pod przysięgą, że żaden z was niczego nie zdeponował. — Uśmiechał się chłodno. — Wolałaby pewnie trzymać się jak najdalej od sądu, ale jeśli mówi, że depozytu nie było, to nie było. Bądźmy rozsądni. Możecie zrobić trzy rzeczy. Powiedzieć nam od razu. Dać się zakneblować i zacząć mówić po krótkiej perswazji. A jeśli i to nie przyniesie rezultatu, będziemy szukać. A panowie popatrzą. Oczywiście, jeśli będą przytomni.

— Zamierzacie nas zabić?

— A po cóż by? — zdziwienie Bradleya było najzupełniej szczere.

— Możemy was zidentyfikować.

— Nigdy więcej nas nie zobaczycie.

— Możemy rozpoznać dziewczynę.

— Ale nie wtedy, gdy zdejmie rudą perukę.

Poszperał w torbie i wyciągnął kombinerki. Wyglądał na zrezygnowanego.

— Szkoda czasu. Zalep im usta.

Związani mężczyźni spojrzeli na siebie. Jeden pokręcił głową przecząco drugi westchnął. Potem pierwszy uśmiechnął się, niemal ze skruchą:

— Chyba nie ma sensu się stawiać, a ja nie chciałbym, żeby mój wygląd na tym ucierpiał. Pod materacami. W nogach łóżka.

Dokumenty faktycznie były pod materacami. Johnson i Bradley zajrzeli do obu portfeli, popatrzyli na siebie, skinęli głowami i wyciągnąwszy z każdego wcale pokaźną sumkę w banknotach dolarowych, położyli pieniądze na nocnych szafkach koło łóżek. Jeden z mężczyzn stwierdził:

— Jesteście parą stukniętych oszustów.

— Może niedługo będą wam bardziej potrzebne niż nam — odparł Johnson.

Wyciągnął pieniądze z dopiero co zdjętej marynarki i przełożył je do munduru. Bradley uczynił to samo.

— Możecie zabrać nasze garnitury. Trudno wyobrazić sobie amerykańskich oficerów ganiających po mieście w pasiastych gaciach. A teraz, niestety, musimy panów zakneblować.

Sięgnął do torby. Jeden z mężczyzn, z wyrazem podejrzliwości i przestrachu w oczach, próbował bezskutecznie usiąść na łóżku.

— Powiedział pan, że...

— Zrozumcie, gdybyśmy chcieli was zabić, nawet na korytarzu nikt by niczego nie usłyszał. Broń z tłumikiem nie robi hałasu. Myślicie, że chcemy usłyszeć wasze wrzaski, gdy tylko wyjdziemy za próg? Zresztą to zakłóciłoby spokój sąsiadom.

Gdy mężczyźni zostali zakneblowani, Johnson stwierdził:

— No i, rzecz jasna, nie życzymy sobie, żebyście skakali i miotali się po pokoju, stukali w podłogę czy ściany. Niestety, nie możemy wam przez parę najbliższych godzin pozwolić na żadne hałasy. Przykro mi.

Pochylił się, wyjął z torby coś, co wyglądało na pojemnik z aerozolem i rozpylił mgiełkę gazu na twarze obu związanych mężczyzn. Potem opuścili pokój, zostawiając na drzwiach wywieszkę „nie przeszkadzać". Johnson dwukrotnie przekręcił klucz, wyjął kombinerki, zacisnął je na kluczu z całej siły i uciął go, pozostawiając koniec zaklinowany w zamku.

Na dole podeszli do recepcjonisty, wesołego chłopaka, który radośnie ich powitał.

Johnson zapytał:

— Nie miał pan dyżuru wczoraj wieczorem?

— Nie, sir. Moi szefowie pewnie by w to nie uwierzyli, ale nawet recepcjonista potrzebuje od czasu do czasu trochę snu. Popatrzył na nich z zainteresowaniem. — Przepraszam za śmiałość, ale czy to nie panowie właśnie macie się dziś opiekować prezydentem?

Johnson uśmiechnął się.

— Nie jestem pewien, czy prezydent zgodziłby się z tym określeniem. Ale rzeczywiście. To nie tajemnica. Zamawialiśmy wczoraj budzenie. Ashbridge i Martinez. Czy to odnotowano?

_Tak, sir. — Recepcjonista wykreślił dwa nazwiska.

— Aha. Zostawiliśmy w pokoju parę rzeczy, które — że tak powiem

— są własnością marynarki. W zasadzie nie powinniśmy tego robić. Zechce pan zadbać, by nikt się tam nie kręcił do naszego powrotu? Jakieś trzy godziny.

— Może pan na mnie polegać, sir. — Recepcjonista zrobił notatkę.

— Wywieszka „nie przeszkadzać"...

— To już załatwione.

Wyszli na ulicę i zatrzymali się przy pierwszym automacie telefonicznym. Johnson wszedł do środka z torbą, sięgnął do jej wnętrza i wyjął krótkofalówkę. Natychmiast uzyskał połączenie z Bransonem, który czekał cierpliwie w rozsypującym się garażu na północ od Dały City.

— PI? — odezwał się.

— Słucham.

— W porządku.

— Dobrze. Wchodzicie do akcji.

Właśnie wschodziło słońce, gdy sześciu mężczyzn wyłoniło się z chaty położonej wśród wzgórz w pobliżu Sausalito w okręgu Marin, na północ od San Francisco. Tworzyli trudną do określenia i niezbyt pociągającą grupę. Czterech miało na sobie robocze kombinezony, dwóch spłowia-łe płaszcze przeciwdeszczowe wyglądające tak, jakby podwędzono je jakiemuś mało czujnemu strachowi na wróble. Wcisnęli się do sfatygowanego, półciężarowego chevroleta i skierowali w stronę miasta. Przed nimi rozciągał się niezwykły widok. Na południu most Złote Wrota i poszczerbiona sylwetkami wieżowców — jak na Manhattanie — linia horyzontu San Francisco. W kierunku południowo-wschodnim, na północ od przystani rybackiej, na tle wyspy Treasure i mostu do Oakland, widocznych po drugiej stronie zatoki, leżała — w nieco sztucznym blasku wczesnych promieni słońca — niesławna wyspa Alcatraz. Na wschodzie było widać wyspę Angel, największą w zatoce, a na północnym wschodzie Belvedere, Tiburon i, dalej jeszcze, rozległe wody zatoki San Pablo, rozpływającej się w nicość. Niewiele jest na świecie piękniejszych i bardziej efektownych widoków niż ten z Sausalito. Skoro mówią, że trzeba serca z kamienia, by taki widok człowieka nie poruszył, szóstka mężczyzn w chevrolecie najwyraźniej nosiła w piersiach spory kamieniołom.

Dotarli do głównej ulicy, minęli ustawione nienagannie rzędy jachtów i nader chaotyczny labirynt przystani, aż wreszcie kierowca skręcił w boczną uliczkę, zaparkował i wyłączył silnik. Wysiadł z wozu razem z siedzącym obok mężczyzną. Ściągnęli płaszcze, spod których ukazały się mundury policji stanu Kalifornia. Kierowca, sierżant o imieniu Giscard, miał przynajmniej metr dziewięćdziesiąt wzrostu. Był tęgi, czerwony na twarzy, małomówny, a jeśli dodać do tego chłodne, zuchwałe spojrzenie, stanowił wzór stuprocentowego, twardego gliny. W istocie spotkania z policjantami były dla Giscarda chlebem powszednim, ale starał się, o ile to możliwe, nie zawierać z nimi zbyt bliskiej znajomości, gdy tyle już razy, choć jak dotąd bez powodzenia, próbowali wsadzić go za kratki. Drugi z mężczyzn, Parker, był wysoki, szczupły i antypatyczny. Za glinę mógł go wziąć w najlepszym wypadku krótkowidz albo ktoś patrzący ze znacznej odległości. Nieustanna czujność i zgorzknienie widoczne na jego twarzy wynikały zapewne z faktu, że miał znacznie mniej szczęścia niż sierżant w unikaniu długiego ramienia sprawiedliwości.

Skręcili za róg i weszli do miejscowego komisariatu policji. Za balustradą siedziało dwóch policjantów: jeden bardzo młody, drugi

0 tyle starszy, że mógłby być jego ojcem. Wyglądali na zmęczonych

1 przygaszonych, co było całkiem naturalne u ludzi spragnionych snu, ale okazali się uprzejmi i uczynni.

— Dzień dobry, dzień dobry — Giscard potrafił być doprawdy bardzo energiczny, jak przystało na człowieka, który wywiódł w pole połowę sił policyjnych Wybrzeża. — Sierżant Giscard. Policjant Parker. — Wyjął z kieszeni kartkę z długą listą nazwisk. — Zapewne panowie

Mahoney i Nimitz?

— Zgadza się — Mahoney, prostolinijny chłopak, miałby niejakie trudności z ukryciem swego irlandzkiego pochodzenia. Ale skąd pan wie?

— Wiem, bo potrafię czytać. — Niuanse salonowej konwersacji były Giscardowi obce. — Domyślam się zatem, że szef nie powiadomił panów o naszej wizycie. No cóż, to przez ten cholerny przejazd prezy denta. Sądząc z tego, co już dziś stwierdziłem, ta ostatnia kontrola wcale nie jest stratą czasu. Zdziwiłoby panów, jak wielu jest w tym stanie niepiśmiennych albo głuchych jak pień policjantów.

Nimitz zachowywał się uprzejmie.

_Gdyby zechciał pan nam powiedzieć, sierżancie, w czym zawiniliśmy...

— Ależ panowie w niczym nie zawinili — spojrzał na kartkę. — Chodzi o cztery sprawy. Kiedy przychodzi dzienna zmiana? Du ludzi? Gdzie są wozy patrolowe? Gdzie są cele?

— To wszystko?

— Wszystko. Macie dwie minuty. I proszę o pośpiech. Muszę skontrolować wszystkie posterunki stąd aż do Richmond, po drugiej stronie mostu.

— Godzina ósma. Ośmiu ludzi: dwa razy więcej niż zwykle. Samochody...

— Chciałbym je zobaczyć.

Nimitz wziął klucze z tablicy i poprowadził obu mężczyzn za róg bloku. Otworzył podwójne drzwi. Dwa wozy policyjne lśniły niewiarygodnym blaskiem modeli z salonu samochodowego, co mogło się zdarzyć tylko przy tak szczególnej okazji, jak przejazd prezydenta, króla i księcia przez rejon podległy komisariatowi.

— Gdzie są kluczyki?

— W stacyjkach.

Po powrocie do komisariatu Giscard wskazał głową drzwi wejściowe.

— A klucze?

— Słucham?

Giscard nie okazał zniecierpliwienia.

— Wiem, że zwykle nie zamykacie drzwi na klucz. Ale dziś rano wszyscy mogą stąd wychodzić w dużym pośpiechu. Chce pan zostawić posterunek nie strzeżony?

— Rozumiem. — Nimitz wskazał klucze na tablicy.

— A teraz cele.

Nimitz poszedł przodem, zabierając ze sobą klucze. Cele znajdowały się zaledwie o dwa metry dalej, ale narożnik ściany osłaniał je przed wzrokiem co wrażliwszych obywateli, którzy — jakkolwiek niechętnie mieli okazję odwiedzać komisariat. Gdy Nimitz wszedł, Giscard wyjął broń z kabury i przytknął mu ją do pleców.

Martwy policjant — stwierdził Giscard — nikomu się nie przyda.

Parker przyłączył się do nich po dziesięciu sekundach, popychając przed sobą rozjuszonego i oszołomionego Mahoneya.

Obydwu więźniów zakneblowano i posadzono na podłodze plecami do krat, z rękami wetkniętymi między metalowe pręty i zakutymi w kajdanki. Sądząc z ich złowrogich spojrzeń dobrze się stało, że zostali dokładnie zakneblowani. Giscard włożył klucze do kieszeni, zdjął dwa pozostałe komplety z tablicy i puszczając przodem Parkera zamknął wejściowe. Klucz również wsadził do kieszeni. Następnie obszedł budynek i otworzył garaż. Razem z Parkerem wyprowadzili samochody, a gdy Giscard zamykał drzwi — oczywiście, lokując potem klucze w kieszeni Parker poszedł po pozostałych czterech mężczyzn z chevroleta. Kiedy się zjawili, nie byli już, co ciekawe, odzianymi w kombinezony robotnikami, lecz wyglądali jak żywa, barwna reklama policji stanu Kalifornia.

Pojechali na północ autostradą US 101, potem skrótem na zachód do drogi numer jeden, minęli Muir Woods z wysokimi na ponad siedemdziesiąt metrów sekwojami, które pamiętały jeszcze czasy przedchrześcijańskie, aż wreszcie zatrzymali się w rezerwacie Mount Tamalpais.

Giscard wyjął krótkofalówkę, pasującą mu doskonale do munduru, i odezwał się:

— PI?

Branson dalej czekał cierpliwie w autobusie w opuszczonym garażu.

— Słucham.

— W porządku.

— Dobrze. Zostańcie.

Dziedziniec i ulica obok luksusowego karawanseraju na szczycie wzgórza Nob Hill były niemal puste, co nie mogło dziwić o tak wczesnej porze. Znajdowało się tam tylko siedmiu ludzi. Sześciu stało na stopniach schodów przed hotelem, w którym minionej nocy zgromadzono więcej żywej gotówki niż kiedykolwiek w jego długiej i znakomitej historii. Siódmy — wysoki, przystojny mężczyzna o orlim nosie i wyglądzie młodzieńczym pomimo szpakowatych włosów, ubrany w nienaganny garnitur w drobną kratkę — przechadzał się z wolna wzdłuż ulicy. Jak należało wnioskować ze spojrzeń wymienianych przez sześciu mężczyzn — dwóch przy drzwiach, dwóch policjantów i dwóch cywili, którym płaszcze dziwnie nie układały się pod lewymi pachami — jego obecność najwyraźniej coraz bardziej ich drażniła. W końcu, po krótkiej wymianie zdań, jeden z umundurowanych mężczyzn zszedł po schodach i zbliżył się do niego.

— Dzień dobry, sir. Proszę nie mieć mi tego za złe, ale zechce pan stąd odejść. Mamy tu pewne zadanie do wykonania.

— A skąd pan wie, czy i ja nie mam?

— Bardzo proszę, sir. Musi pan zrozumieć, że w hotelu są bardzo ważni goście.

_Jakbym ja sam o tym nie wiedział! Jakbym nie wiedział... — Mężczyzna westchnął, sięgnął do wewnętrznej kieszeni płaszcza, wyjął portfel i otworzył go. Policjant spojrzał, znieruchomiał i głośno przełknął ślinę. Twarz mu wyraźnie pociemniała.

— Bardzo przepraszam. Przepraszam, panie Jensen.

— Mnie również jest przykro. Z powodu nas wszystkich. Jeśli o mnie idzie, mogą sobie zatrzymać tę przeklętą naftę. Boże, co za cyrk! — Mówił dopóki policjant nie uspokoił się nieco, a potem znów zaczął spacerować tam i z powrotem.

Policjant wrócił na schody. Jeden z cywilów spojrzał na niego bez specjalnego entuzjazmu.

— Jesteś fachowcem od rozpędzania tłumu, co?

— Więc może ty spróbujesz?

— Jeśli już muszę ci pokazać, jak to się robi... — powiedział znudzonym głosem. Zszedł trzy stopnie w dół, przystanął i ponownie się obejrzał.

— Machnął ci przed oczami wizytówką, tak?

— Poniekąd — policjant najwyraźniej dobrze się bawił.

— Kto to?

— Nie poznajesz zastępcy dyrektora własnej firmy?

— O Boże! — Tylko umiejętność unoszenia się w powietrzu mogła uzasadniać niewiarygodną szybkość, z jaką funkcjonariusz FBI znalazł się z powrotem na szczycie schodów.

— I co, nie zmusisz go, żeby sobie poszedł? — zapytał niewinnie policjant.

Cywil skrzywił się, a potem uśmiechnął.

— Chyba od dziś taką czarną robotę zostawię mundurowym.

Niemłody już boy hotelowy pojawił się na szczycie schodów, zawahał

się przez chwilę, po czym widząc zachęcający gest Jensena, zszedł na ulicę. Gdy zbliżył się, jego zasuszona twarz wyglądała na jeszcze bardziej pomarszczoną ze zgryzoty.

— Czy to nie cholerne ryzyko, sir? Ten facet na górze jest z FBI.

Nie ma ryzyka. — Jensen był nieporuszony. — To FBI z Kalifornii.

Ja jestem z Waszyngtonu. To inna parafia. Wątpię, czy rozpoznałby samego naczelnego dyrektora, gdyby ten usiadł mu na kolanach. Co nowego, Willie?

Wszyscy jedzą śniadanie w pokojach. Nikt nie śpi. Wszystko według planu.

Informuj mnie co dziesięć minut.

Tak jest, sir. Jezu, panie Jensen, czy pan nie za dużo ryzykuje? Tutaj roi się od szpicli, i to nie tylko w budynku. Te okna naprzeciwko: przynajmniej z kilkunastu wystają karabiny, a za każdym jest snajper.

— Wiem o tym, Willie. Jestem w oku cyklonu. Absolutnie bezpieczny.

— Jeżeli pana złapią...

— Nie złapią. A gdyby nawet, to ty jesteś czysty.

— Czysty! Wszyscy widzą, że z panem rozmawiam.

— A cóż w tym złego? Jestem z FBI. Tak ci powiedziałem i nie masz powodu w to wątpić. Tych sześciu ludzi na górze również tak uważa. Tak czy inaczej, Willie, zawsze możesz powołać się na piątą poprawkę do Konstytucji.

Wille odszedł. Na oczach sześciu obserwatorów Jensen wyjął krótkofalówkę i powiedział:

— PI?

— Słucham. — Branson był jak zawsze opanowany.

— Według planu.

— Dobrze. P 1 wchodzi do akcji. Co dziesięć minut. W porządku?

— Oczywiście. Jak się czuje mój brat-bliźniak?

Branson spojrzał w tył autobusu. Związany i zakneblowany człowiek, który leżał w przejściu między fotelami, był zaskakująco podobny do Jensena.

— Będzie żył.

Rozdział drugi

Van Effen zwolnił wjeżdżając na drogę numer 280, potem skierował autobus na północny wschód, wzdłuż autostrady Southern Freeway. Van Effen był niskim, krępym mężczyzną o krótko przystrzyżonych blond włosach i głowie, mającej kształt prawie idealnego sześcianu. Uszy przylegały mu do czaszki, jakby je przyklejono, a nos z pewnością miał kiedyś do czynienia z jakimś ciężkim przedmiotem. Uśmiechał się zwykle tępo, jakby uważając, że to najwłaściwszy sposób radzenia sobie z rozlicznymi niebezpieczeństwami, jakie czyhały w niespokojnym świecie wokół niego. Rozmarzone, jasnoniebieskie oczy, które trudno byłoby posądzać o odrobinę przenikliwości, pogłębiały jedynie wrażenie, że był to człowiek przygniatany niemożliwymi do rozwikłania zawiłościami życia. Van Effen był jednak niezwykle inteligentny. Błyskotliwa inteligencja pozwalała mu radzić sobie z najrozmaitszymi problemami tego świata. Choć z Peterem Bransonem znali się dopiero od dwóch lat, bez wątpienia jako jego zastępca był niezastąpiony.

Obaj mężczyźni siedzieli z przodu autobusu, ubrani na razie w długie białe płaszcze, co nadawało im prawdziwie profesjonalny wygląd szoferów. Departament Stanu z dezaprobatą patrzył na kierowców z kolumny prezydenckiej, którzy woleli niechlujne kurtki i podwinięte rękawy. Branson zwykle sam prowadził, i to nieźle, ale — pomijając fakt, że pochodził z San Francisco, a Van Effen tam się urodził — tego ranka chciał skoncentrować całą uwagę na tej części tablicy rozdzielczej, która wyglądała jak skrzyżowanie zminiaturyzowanego pulpitu Boeinga z klawiaturą organów Hammonda. System łączności w autobusie prezydenta był zdecydowanie lepszy, ale Branson miał tu wszystko, czego potrzebował. Kilka urządzeń było nawet technicznie doskonalszych niż w autobusie prezydenckim, choć trudno przypuszczać, by sam prezydent uznał to za udoskonalenie.

Branson odwrócił się do człowieka siedzącego za nim. Yonnie, ciemnowłosy, śniady i niewiarygodnie owłosiony, był podobny bardziej do niedźwiedzia niż ludzkiej istoty, kiedy z rzadka udało się go namówić, by zdjął koszulę i poszedł pod prysznic. Sprawiał trudne do określenia wrażenie byłego boksera, który zainkasował nie o jeden, lecz o kilkaset ciosów za dużo. W przeciwieństwie do wielu towarzyszy Bransona, Yonniego, który był z nim od czasu, kiedy ten trzynaście lat temu zaczął prowadzić dość szczególny tryb życia, trudno było zaliczyć do intelektualnej elity, ale jego cierpliwość, niezmiennie dobry humor i absolutna lojalność wobec Bransona były poza dyskusją.

— Masz tablice, Yonnie? — zapytał Branson.

— Tablice? — Yonnie zmarszczył ledwie widoczną powierzchnię czoła między czupryną a brwiami, co było zwykle oznaką maksymalnej koncentracji, po czym uśmiechnął się radośnie. — Tak, tak, mam je! — Sięgnął pod fotel i wyjął dwie spięte tablice z numerami rejestracyjnymi. Autobus Bransona zewnętrznie nie różnił się niczym od żadnego z trzech pojazdów kolumny prezydenckiej, prócz tego, że miał rejestrację kalifornijską, podczas gdy na tamtych figurowały numery z Waszyngtonu. Tablice, które trzymał w ręku Yonnie, też miały rejestrację waszyngtońską, a co najważniejsze, ich numery odpowiadały dokładnie numerom jednego z trzech autobusów czekających w garażu.

— Pamiętaj: kiedy ja wyskoczę przednimi drzwiami, ty skaczesz tylnymi i przymocowujesz najpierw tylną tablicę — powiedział Branson.

— Niech pan będzie spokojny, szefie. — Yonnie wzbudzał zaufanie.

Z tablicy rozdzielczej rozległ się krótki sygnał brzęczyka. Branson

pstryknął przełącznikiem. Odezwał się Jensen, ich wtyczka w Nob Hill.

— PI?

— Słucham.

— Według planu. Czterdzieści minut.

— Dziękuję.

Przłącznik wrócił do poprzedniej pozycji. Branson włączył następny.

— P 4?

— Tu P 4.

— Ruszajcie.

Giscard uruchomił silnik skradzionego wozu policyjnego i pojechał autostradą Panoramie Highway. Za nim ruszył drugi samochód. Nie jechali na tyle szybko, by zwracać uwagę, ale też nie ociągali się zbytnio i do stacji radarów na Mount Tamalpais dotarli w ciągu kilku minut. Stanowiska radarów dominowały w promieniu kilku kilometrów nad górzystą okolicą i przypominały parę gigantycznych białych piłek golfowych. Giscard i jego ludzie mieli cały obraz zakodowany w pamięci i o pomyłce nie mogło być mowy.

_Nie musimy się kryć — stwierdził Giscard. — Jesteśmy w końcu

glinami, obrońcami ludzi. Nie atakuje się przecież swoich obrońców. Szef powiedział: żadnej strzelaniny.

— A jeżeli będę musiał użyć broni? — zapytał jeden.

— Stracisz połowę doli.

— A więc żadnej strzelaniny.

Branson skorzystał z kolejnego przełącznika.

_p 3? — Był to sygnał wywoławczy dla dwóch ludzi, którzy zastawili

właśnie pułapkę w jednym z autobusów kolumny prezydenckiej.

— Tu P 3.

— Macie coś?

— Dwóch kierowców, nic więcej.

— A strażnicy?

— W porządku. Żadnych podejrzeń.

— Czekajcie.

Znowu sygnał brzęczyka, następny przełącznik.

— P 5 — oznajmił głos rozmówcy. — Według planu. Trzydzieści minut.

— Dziękuję.

Branson jeszcze raz zmienił połączenie.

— P 2? — Był to kryptonim Johnsona i Bradleya.

— Słucham.

— Możecie zaczynać.

— Wchodzimy. — Głos należał do Johnsona. Obaj z Bradleyem, ubrani nienagannie w mundury oficerów morskich sił powietrznych, poszli powoli, jakby od niechcenia, w kierunku bazy lotniczej Alameda. Obaj nieśli gładkie, błyszczące torby lotnicze, do których przełożyli swój bagaż. Zbliżając się do wejścia przyspieszyli kroku. Kiedy mijali dwóch wartowników przy bramie, sprawiali wrażenie ludzi, którym bardzo się spieszy. Pokazali przepustki jednemu ze strażników.

— Porucznik Ashbridge, porucznik Martinez. W porządku. Jesteście panowie bardzo spóźnieni.

— Wiem o tym. Pójdziemy prosto do śmigłowców.

— Obawiam się, że to niemożliwe, sir. Komandor Eysenck prosi panów o natychmiastowe zgłoszenie się do jego biura. — Marynarz konfidencjonalnie zniżył głos. — Komandor nie wyglądał na zbyt uradowanego, sir.

A niech go diabli! — powiedział Johnson i rzeczywiście tak myślał. — Gdzie to biuro?

— Drugie drzwi na lewo, sir.

Johnson i Bradley ruszyli tam pospiesznie, zapukali i weszli. Siedzący za biurkiem młody podoficer zacisnął usta i milcząco wskazał głową drzwi po prawej. Z jego zachowania wynikało, że nie miał bynajmniej ochoty uczestniczyć w dramatycznej scenie, na którą się zanosiło. Johnson zapukał i wszedł ze spuszczoną głową, udając, że szuka czegoś w torbie. Ale te środki ostrożności okazały się zbędne. Eysenck nieprzerwanie notował coś na kartce papieru, zgodnie z dobrze znaną taktyką starszych oficerów, którzy potęgując zastraszenie młodszych oficerów niszczyli ich moralnie. Bradley zamknął drzwi. Johnson położył torbę na skraju biurka, tak że zasłaniała ona jego prawą rękę. Pojemnik z gazem również był niewidoczny.

— To miło, że panowie się zjawili — Eysenck beznamiętnie cedził słowa. Najwyraźniej życie w Annapolis nie wywarło wpływu na jego rodzinny bostoński akcent. — Mieliście panowie ścisłe rozkazy. — Podniósł głowę powoli, co zwykle w takiej sytuacji wywierało zamierzone wrażenie. — Panów wyjaśnienia...

Przerwał, szeroko otworzył oczy, wciąż jeszcze nie podejrzewając, że coś nie gra. — Panowie nie jesteście Ashbridgem i Martinezem...

— Doprawdy?

Było jasne, że Eysenck zdał sobie nagle sprawę, iż coś w tym wszystkim aż za bardzo nie gra. Wyciągnął rękę w kierunku przycisku na biurku, ale Johnson był szybszy. Eysenck osunął się na blat biurka. Johnson skinął na Bradleya, który otworzył drzwi do sąsiedniego pomieszczenia. Gdy zamykał je za sobą, widać było, że szpera w torbie. Johnson stanął za biurkiem, obejrzał uważnie przyciski pod telefonem, nacisnął jeden z nich i podniósł słuchawkę.

— Wieża kontrolna?

— Słucham, sir.

— Przepuścić natychmiast porucznika Ashbridge'a i porucznika Mar-tineza.

Bardzo przekonywająco naśladował bostoński akcent Eysencka.

Branson ponownie wezwał P 3, dwóch obserwatorów garażu.

— Jak teraz?

— Wsiadają.

Trzy autobusy stojące w garażu rzeczywiście zapełniały się. Dwa z nich miały już komplety pasażerów i były gotowe do odjazdu. Autobus z zastawioną pułapką przeznaczono głównie dla dziennikarzy, radiowców i fotoreporterów, wśród których były cztery kobiety, trzy w wieku trudnym do określenia, czwarta młoda. Ponieważ autobus ten miał prowadzić kolumnę, na podeście z tyłu zainstalowano trzy kamery, umożliwiające przez cały czas filmowanie z bliska jadącego tuż za nim autobusu prezydenta. Wśród pasażerów było trzech ludzi, którzy nie rozpoznaliby maszyny do pisania ani aparatu fotograficznego, gdyby nawet potknęli się o któryś z tych przedmiotów na prostej drodze, ale za to bez najmniejszych trudności potrafiliby odróżnić waltera od colta, beretty, smitha-wessona czy podobnego sprzętu, zwykle uważanego za zbędny z punktu widzenia potrzeb środków masowego przekazu. Autobus, którym jechali, stanowił czoło kolumny.

Był w nim wszakże człowiek, który nie tylko rozpoznałby aparat fotograficzny (prawdę mówiąc, miał nawet jeden bardzo skomplikowany egzemplarz ze sobą), ale również bez żadnych trudności odróżniłby waltera, colta, berettę czy smitha-wessona. Każdy z tych typów broni miał prawo nosić i nierzadko z tego korzystał. Tym razem jednak nie był uzbrojony, uważając to za zbędne, chociaż jego koledzy tworzyli wspólnie istny ruchomy arsenał. Miał za to przy sobie bardzo niezwykłe urządzenie: wspaniale zminiaturyzowany, tranzystorowy radioaparat nadawczo-odbiorczy, ukryty w podwójnym dnie aparatu fotograficznego. Człowiek ten, nazwiskiem Revson, odznaczał się szczególnymi uzdolnieniami, co w przeszłości wielokrotnie udowadniał służąc krajowi, choć kraj o tym nie wiedział.

Autobus zamykający kolumnę również się zapełniał. I w nim siedzieli dziennikarze i ludzie w ogóle nie interesujący się prasą, choć w tym przypadku proporcje uległy odwróceniu. Będący w zdecydowanej mniejszości reporterzy zdawali sobie sprawę, że z uwagi na majątek pasażerów autobus prezydenta stanie się wkrótce ni mniej, ni więcej tylko Fortem Knox na kółkach. Zastanawiali się jednak, czy rzeczywiście potrzeba było wokół tylu agentów FBI.

W autobusie prezydenta było tylko trzech ludzi. Wszyscy stanowili jego załogę. Kierowca w białym płaszczu, z radiem nastawionym na odbiór, oczekiwał instrukcji, które miały nadejść przez głośnik umieszczony na tablicy rozdzielczej. Za barem niezwykle piękna brunetka, wyglądająca jak amalgamat reklam linii lotniczych, które nawołują „lataj z nami", próbowała sprawiać wrażenie skromnej i niepozornej, co zupełnie jej nie wychodziło. Za pulpitem łączności z tyłu siedział już radiooperator.

W samolocie Bransona zabrzmiał brzęczyk.

P 5 odezwał się głos. — Według planu. Dwadzieścia minut.

Po chwili sygnał rozległ się ponownie.

— P 4 — kolejny głos. — Wszystko w porządku.

— Doskonale. — Tym razem Branson pozwolił sobie na westchnienie ulgi. Przejęcie stacji radarów na Tamalpais miało podstawowe znaczenie dla jego planów. — Ekrany obserwacyjne?

— Obsadzone.

Brzęczyk odezwał się po raz trzeci.

— PI? — W głosie Johnsona słychać było pośpiech. — Tu P 2. Czy możemy już startować?

— Nie. Jakieś kłopoty?

— Chyba tak.

Siedząc za pulpitem przyrządów sterowniczych śmigłowca z wyłączonymi silnikami, Johnson obserwował człowieka, który wyłonił się z biura Eysencka i nagle zaczął biec, okrążając róg budynku. Johnson zdawał sobie sprawę, że mogło to oznaczać tylko jedno: człowiek ów zamierzał zajrzeć przez okno do pokoju Eysencka, a to z kolei znaczyło, że nie udało mu się otworzyć drzwi, które wychodząc z Bradleyem zamknęli na klucz, spoczywający teraz w jego kieszeni. Nie chodziło zresztą o to, że człowiek ten zobaczyłby za wiele, gdyż zaciągnęli nieprzytomnego Eysencka i jego podoficera do umywalni bez okien obok biura komandora. Klucz od tego pomieszczenia również znalazł się w kieszeni Johnsona.

Mężczyzna ukazał się zza rogu budynku. Tym razem nie biegł. Przeciwnie: zatrzymał się i rozglądał wokół. Nietrudno było zgadnąć, nad czym się zastanawia. Eysenck i podoficer mogli po prostu załatwiać swoje sprawy i miałby się z pyszna, gdyby niepotrzebnie podniósł alarm. Z drugiej strony, jeśliby coś się zdarzyło, a on nie zamelduje o swoich podejrzeniach, będzie miał do czynienia z przełożonymi. Zawrócił i skierował się w stronę biura dowództwa, najwyraźniej z zamiarem zadania tam paru ostrożnych pytań. Kiedy był w pół drogi do biura, stało się jasne, że pytania nie będą nazbyt ostrożne. Ruszył nagle biegiem.

Johnson nadał przez radio.

— Mamy poważne kłopoty.

— Zostańcie jak najdłużej. Startować tylko w ostateczności. Miejsce

spotkania bez zmian.

W autobusie o kryptonimie P 1 Van Effen spojrzał na Bransona.

— Coś nie gra? /

— Tak. Johnson i Bradley mają kłopoty, chcą startować. Wyobrazasz sobie, co się stanie, jeśli będą krążyć przez dziesięć minut, czekając na nas. Dwa śmigłowce porwane akurat wtedy, gdy w mieście jes prezydent i połowa nafty Bliskiego Wschodu? Wszyscy będą zdenerwowani jak cholera. Nie będą ryzykować. Wybuchnie panika i nic ich nie powstrzyma: zestrzelą śmigłowce. Mają w bazie phantomy w stałej gotowości bojowej.

— No cóż — Van Effen zatrzymał autobus za tylną ścianą garażu, w którym stała kolumna prezydencka. — Nie jest dobrze, ale może nie najgorzej. Jeśli będą musieli wystartować przed czasem, zawsze może im pan kazać, żeby lecieli nad kolumną prezydencką. Dowódca eskadry musiałby być niespełna rozumu, gdyby rozkazał pilotom otworzyć ogień lub odpalić rakietę do śmigłowca krążącego nad autobusem prezydenta. Ślepy traf — i nie ma prezydenta, nie ma arabskich potentatów naftowych, szefa sztabu albo burmistrza Morrisona. Śmigłowiec mógłby nawet rozbić się na dachu autobusu prezydenta. Nic przyjemnego być kontradmirałem wylanym z pracy bez emerytury. Oczywiście zakładając, że udałoby się uniknąć sądu wojskowego.

— O tym nie pomyślałem. — Branson sprawiał wrażenie człowieka tylko częściowo przekonanego. — Zakładasz, że dowódca naszego lotnictwa jest tak samo rozsądny jak ty, że będzie rozumował podobnie. A skąd mamy wiedzieć, że nie nadaje się do psychiatry? Przyznaję, że to wysoce nieprawdopodobne. Tak czy inaczej, muszę się z tobą zgodzić. Nie mamy innego wyjścia niż kontynuować akcję.

Zabrzmiał sygnał brzęczyka. Branson pstryknął odpowiednim przełącznikiem.

— PI?

— Słucham.

— Tu P 3. — Był to Reston, człowiek z garażu. — Pierwszy autobus właśnie wyjechał.

— Dajcie znać, kiedy ruszy autobus prezydenta.

Branson dał znak Van Effenowi, który zapuścił silnik i skręciwszy powoli podjechał do bocznej ściany garażu.

Brzęczyk odezwał się jeszcze raz.

— P 5. Według planu. Dziesięć minut.

— Dobrze. Idźcie do garażu.

I znów sygnał brzęczyka. Ponownie Reston.

Autobus prezydenta właśnie rusza — powiedział.

W porządku. — Branson po raz kolejny zmienił połączenie. — Autobus z końca kolumny?

— Słucham.

Zaczekajcie parę minut. Mamy tu korek. Jakiś dureń stanął z wielką ciężarówką w poprzek ulicy. To pewnie przypadek, ale nię feUSsięmy ryzykować. Bez paniki, niech nikt nie rusza się z miejsca. Wracamy do garażu na parę minut, póki nie ustalą nowej trasy. W porządku?

— W porządku.

Van Effen podjechał powoli do wylotu garażu. Ustawił swój pojazd tak, by tylko jego przednia część była widoczna dla siedzących w autobusie z końca kolumny, który wciąż jeszcze stał zaparkowany w tym samym miejscu. Następnie wraz z Bransonem bez pośpiechu wysiedli i weszli do garażu. Yonnie, nie zauważony przez ludzi wewnątrz, wyskoczył tylnymi drzwiami i zaczął przymocowywać nową tablicę rejestracyjną do poprzedniej.

Ludzie siedzący w autobusie patrzyli na podchodzących mężczyzn w białych płaszczach z zainteresowaniem, ale bez cienia podejrzliwości. Nie kończące się, denerwujące opóźnienia były dla nich chlebem powszednim. Branson podszedł do przednich drzwi od strony kierowcy, podczas gdy Van Effen, przechadzając się pozornie bez celu, zbliżył się ku tyłowi pojazdu. Gdyby nawet mężczyźni w autobusie mieli jakieś powody do niepokoju, wszelkie obawy rozproszyłby widok dwóch postaci w niebieskich kombinezonach, kręcących się przy głównych drzwiach. Nie mogli wiedzieć, że ci dwaj ludzie to Reston i jego przyjaciel.

Branson otworzył przednie drzwi po lewej stronie i wszedł po dwóch stopniach do góry.

— Przepraszamy za kłopot — powiedział do kierowcy. — To się zdarza. Ustalają nową bezpieczną trasę do Nob Hill.

Kierowca wyglądał na zdziwionego, ale nic ponadto.

— Gdzie Ernie?

— Jaki Ernie?

— Kierowca pierwszego autobusu.

— Ach, więc tak ma na imię! Niestety zachorował.

— Zachorował? — W głosie kierowcy zabrzmiała nuta podejrzliwości. — Zaledwie dwie minuty temu...

Kierowca obrócił się na fotelu, gdy z tyłu autobusu dały się słyszeć dwie niewielkie eksplozje, a raczej odgłosy przypominające plusk kamienia rzuconego w wodę, którym towarzyszył brzęk tłuczonego szkła i syk uchodzącego pod ciśnieniem powietrza. Tył pojazdu przesłaniała już skłębiona i gęstniejąca coraz bardziej chmura szarego dymu. Nie było widać zamkniętych tylnych drzwi i Van Effena, który podpierał je, by mieć pewność, że się nie otworzą. Wszyscy ludz»e w autobusie — a ściślej biorąc ci, którzy pozostali widoczni — odwrocili się na swych miejscach, automatycznie sięgając po broń, choc reakcja ta była zbyteczna, bo i tak nie było do czego strzelać.

Branson wstrzymał oddech i wrzucił do wnętrza kolejno dwa granaty z gazem: jeden w prześwit między siedzeniami z przodu, drugi pod nogi kierowcy. Potem zeskoczył na podłogę garażu, zatrzasnął drzwi i przytrzymał klamkę. Był to tylko zbędny środek ostrożności, o czym wiedział, bo już pierwsze zachłyśnięcie się gazem powodowało natychmiastową utratę przytomności. Po dziesięciu sekundach udał się w stronę przedniej części autobusu, gdzie przyłączył się do niego Van Effen. Reston i jego towarzysz zdążyli już zamknąć i zaryglować główną bramę. Teraz zdejmowali właśnie kombinezony, spod których ukazały się tradycyjne, dobrze skrojone garnitury.

— Po wszystkim? — zapytał Reston. — Już? Tak po prostu?

Branson przytaknął.

— Ale skoro jeden haust gazu może człowieka powalić, to co będzie, jak tam zostaną i nawdychają się tego świństwa? To ich przecież zabije!

Bez zbytniego pośpiechu wyszli bocznymi drzwiami, zamykając je na klucz.

— Zetknięcie z tlenem neutralizuje gaz w ciągu piętnastu sekund. Można by tam teraz wejść i nic by się nikomu nie stało. Ale minie przynajmniej godzina, zanim któryś z nich się ocknie.

Gdy doszli do wylotu garażu, z taksówki wysiadł właśnie Harriman. Weszli do swego autobusu, który teraz miał pełnić rolę ostatniego w kolumnie, i Van Effen ruszył w stronę Nob Hill. Branson uruchomił jeden z przełączników na pulpicie.

— P 2?

— Tak.

— Co słychać?

— Spokojnie. Cholerny spokój. Nie podoba mi się to.

— Jak myślicie, co się dzieje?

— Nie wiem. Wyobrażam sobie po prostu, że ktoś prosi telefonicznie o zezwolenie, by wypuścić na nas parę sterowanych pocisków.

— Zezwolenie od kogo?

— Od najwyższych władz wojskowych w kraju.

Zajmie im trochę czasu, zanim skontaktują się z Waszyngtonem.

Cholernie niewiele czasu trzeba na kontakt z Nob Hill.

Niech to diabli! — Przez chwilę nawet kamienny zwykle spokój Bransona został naruszony. Rzeczywiście, przedstawiciel najwyższych władz wojskowych kraju znajdował się w apartamencie tuż obok prezydenta w hotelu Mark Hopkins. Generał Cartland, szef sztabu i nadzwyczajny doradca prezydenta, faktycznie był tego dnia uczestnikiem wydarzeń.

Czy wiecie, co się stanie, jeśli się z nim skontaktują?

— Tak. Odwołają przejazd.

Prezydent, choć jest szefem sił zbrojnych, w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa może być zmuszony do poddania się rozkazom swego szefa sztabu.

— Chwileczkę. — Po krótkiej przerwie odezwał się Johnson. — Jeden z wartowników przy bramie rozmawia przez telefon. To może coś znaczyć, ale nie musi.

Branson uświadomił sobie nagle, że w okolicy kołnierzyka robi mu się wilgotno. Choć zwyczaj odmawiania pacierza zarzucił jeszcze zanim zszedł z kolan matki, tym razem modlił się, by to nic nie znaczyło. Telefon do wartownika mógł dotyczyć czegoś zupełnie innego. Być może i z samej rozmowy nic nie wyniknie. Gdyby stało się inaczej, wiele miesięcy przygotowań i ćwierć miliona dolarów zainwestowanych w przeprowadzenie akcji byłoby warte tyle, co zeszłoroczny śnieg.

— P 1

— Tak? — Branson nie bardzo zdawał sobie sprawę, że bezwiednie zaciska zęby.

— Trudno w to uwierzyć, ale wieża kontrolna zezwoliła nam na start.

Branson milczał jeszcze chwilę, jakby ktoś zdjął mu z ramion Złote

Wrota. Ocieranie potu z czoła nie było w jego stylu, ale tym razem miał jedyną w swoim rodzaju okazję. Opanował się jednak.

— Darowanemu koniowi nigdy nie zagląda się w zęby — stwierdził. — Ale czym to wyjaśnić?

— Zapewne wartownicy potwierdzili, że nasze papiery zostały sprawdzone i wszystko jest w porządku.

— Startujcie. Chciałbym sprawdzić, czy słychać was przy włączonych silnikach.

Agenci sił bezpieczeństwa, ustawieni plecami do siebie w dwóch szeregach, mniej więcej w dwumetrowym odstępie, tworzyli ochronny szpaler między hotelem a czekającym w pobliżu autobusem prezydenta. Wydawało się to zbyteczne, gdyż w promieniu stu metrów zamknięto ulice. Dostojni goście znad Zatoki Perskiej absolutnie nie czuli się z tego powodu nieswojo. Nie męczyło ich też żadne klaustrofobiczne uczucie uwięzienia. W ich krajach sytuacje takie były czymś powszednim. Sztuka zamachów politycznych osiągnęła tam wyżyny, o jakich w USA jeszcze nikomu się nie śniło. W razie braku jawnej ochrony nie tylko czuliby się jak obnażeni, ale sam fakt, że nie są dostatecznie ważni, by zasłużyć na maksymalną opiekę ze strony sił bezpieczeństwa, stanowił by obreizę, jeśli nie upokorzenie.

Prezydent szedł przodem rozglądając się niemal tęsknie na boki, jakby zawiedziony, że nie ma komu pomachać ręką. Był wysoki, dość korpulentny, nienagannie ubrany w brązowy garnitur z gabardyny. Jego patrycjuszowskie oblicze przypominało nieodparcie twarz jednego z lepiej odżywionych rzymskich cesarzy, a wspaniała głowa szczyciła się włosami o barwie najczystszego srebra. Stanowiły one, jak powszechnie sądzono, powód do szczególnej dumy i radości prezydenta. Wystarczyło na niego spojrzeć, by ocenić, że już od kolebki sądzony był mu urząd szefa państwa. Było nie do pomyślenia, by ktokolwiek inny mógł do niego pretendować. Być może istniały na Kapitolu tęższe umysły, ale ta wspaniała postać nie miała sobie równych. Jako polityk był człowiekiem o nieposzlakowanej uczciwości (multimilionerowi przychodziło to, być może, łatwiej). Był inteligentny, miał poczucie humoru. Darzono go najszczerszymi uczuciami, jak żadnego prezydenta w poprzednim pięćdziesięcioleciu, lubiano, kochano i podziwiano. Było to niezwykłe, choć możliwe do osiągnięcia. Jak zawsze miał ze sobą grubą laskę, pamiątkę z czasów, gdy musiał jej używać niemal przez dwa dni, po potknięciu się o smycz własnego labradora. Nikt nie wątpił, że teraz nie była mu już potrzebna. Może pasowała do wyobrażenia o nim albo tworzyła wokół jego postaci jakiś rooseveltowski klimat. Tak czy inaczej, nigdy się bez niej nie pokazywał ani prywatnie, ani publicznie.

Doszedłszy do autobusu obrócił się nieco, uśmiechnął i skłonił lekko, zapraszając do środka pierwszego ze swych gości.

Honorowe miejsce należało się bez wątpienia królowi. W jego rozległym królestwie było tyle nafty, ile posiadała łącznie cała reszta świata. Był wysokim, okazałym mężczyzną, królem od brzegów oślepiająco białych szat zamiatających posadzkę aż po wierzchołek równie białego burnusa. Miał śniadą twarz, orli nos, doskonale przystrzyżoną siwą brodę i oczy o obwisłych powiekach, jak u zadumanego orła. Jako prawdopodobnie najbogatszy człowiek w historii mógłby zostać tyra-ne?n i despotą, ale tak się nie stało. Za to jego autokratyczne rządy były absolutne i przestrzegał jedynie tych praw, które sam ustanowił.