Yesterday, Tomorrow ebook i audiobook

Prolog

Esme

Siedziałam na strychu w rodzinnym domu, pośród przeróżnych szpargałów mamy.

Informacje o jej wypadku, a później śmierci, wstrząsnęły mną tak bardzo, że musiałam wyłączyć się z życia publicznego i pobyć sama.

Nie łączyła nas jakaś wyjątkowa więź emocjonalna, a raczej chłodne stosunki, ograniczające się do zwykłych uprzejmości dnia codziennego. Nie czułam nigdy miłości ze strony mamy, ale też nie mogłam powiedzieć, że mnie nie kochała. Pewnie to robiła na swój zimny sposób.

Prawdą było jednak to, że miałyśmy tylko siebie. Mieszkałyśmy razem, bo, niestety, nie było mnie stać na własne mieszkanie. Studiowałam rachunkowość, chociaż moim marzeniem było podróżowanie, praca w przeróżnych hotelach i zwiedzanie świata.

Nigdy nie miałam odwagi tego marzenia spełnić albo chociażby iść na studia związane z hotelarstwem. Mama powtarzała, że to mało ambitne, niebezpieczne i lekkomyślne, a ja sama powinnam się skupić na tym, by dobrze wyjść za mąż, prowadzić księgowość i siedzieć na dupie. I siedziałam…

Teraz zostałam sama. Zupełnie sama, bowiem nigdy w życiu nie dorobiłam się prawdziwych przyjaciół, ponieważ ci, z którymi się dobrze dogadywałam, nie pasowali mojej mamie. Według niej mogłam widywać się tylko z takimi, którzy wniosą coś do mojego życia, i nie miała na myśli pewności, bezpieczeństwa i miłości, a pieniądze i układy.

Rodziny nie miałyśmy. Moja mama była jedynaczką, ojca nigdy nie poznałam, a dziadkowie umarli kilka lat temu. Zresztą ich również nie odwiedzałyśmy, bo matka kłóciła się ze wszystkimi.

Oparłam się plecami o brudną ścianę, przymknęłam oczy i głośno westchnęłam. Miałam dwadzieścia cztery lata, ale dotychczas tak naprawdę wcale nie żyłam.

Ten cholerny wypadek i śmierć matki właściwie zmusiły mnie do działania i wzięcia spraw w swoje ręce. Kiedy więc uregulowałam sprawy spadkowe, wystawiłam dom na sprzedaż. Planowałam przenieść się w jakieś nowe, spokojne miejsce, gdzie nikogo nie znałam i nikt nie znał mnie. Chciałam oddzielić poprzednie życie grubą kreską i zacząć w końcu na własnych warunkach.

Wróciłam na ziemię, kiedy stos książek i innych bibelotów zwalił się z łoskotem na podłogę, wzbijając w powietrze tuman kurzu, a mnie przyprawiając o chwilowy zawał serca.

– Cholerne graty! – warknęłam, po czym wzięłam się za dalsze porządki.

Nie mogłam sprzedać domu z tym całym syfem zbieranym latami przez moją mamę.

Pod stertą niepotrzebnych rzeczy odkryłam zdobiony wymyślnymi ornamentami kufer, który na tyle zachwycił mnie swoim pięknem, że zapragnęłam zabrać go ze sobą w podróż życia. Pierwszy raz pragnęłam zrobić coś spontanicznie, bez planu i analizowania. Pojechać, zakochać się w tym miejscu i zostać, bez znaczenia, gdzie by to było.

Przetarłam dłonią wieko, odgarniając grubą warstwę kurzu, jakby stał tu co najmniej sto lat. Po uchyleniu pokrywy moim oczom ukazały się kolejne drobiazgi oraz książki i dokumenty.

Na samym wierzchu spoczywał kolorowy zeszyt, z którego wystawały przeróżne sznureczki, wstążki i koraliki. Sfatygowany od ciągłego kartkowania, ale niepozbawiony uroku tajemnicy.

Otworzyłam go na pierwszej stronie i zamarłam.

Esme, to wszystko dla Ciebie. Moja odważna jaskółko, nie pozwól, by ktokolwiek wytyczał ścieżki na Twojej mapie życia…

Babcia zawsze mówiła do mnie „jaskółeczko”, bo podobno byłam posłańcem dobrej nadziei, a swoją obecnością rozpraszałam złą aurę. Powtarzała, że jestem dla niej darem z niebios. Że Bóg zamiast aniołów tak naprawdę zsyłał na Ziemię jaskółki.

Uśmiechnęłam się do tych wspomnień i jednocześnie zabolało mnie, że tak rzadko odwiedzałyśmy babcię w Ridgway. Mama nie znosiła wsi, tych wszystkich, jak to mówiła, małomiasteczkowych, plotkujących ludzi i tego, że do cywilizacji, cokolwiek to znaczyło, zawsze było daleko.

Zeszyt okazał się pamiętnikiem babci z czasów młodości, ale pierwsze strony wyglądały na doklejone i chyba zostały napisane jako ostatnie.

Jaskółko, kiedy mnie zabraknie, chciałabym, żebyś zajęła się moim domkiem. Zamieszkaj w nim, a jeśli Twoje serce nie zacznie bić szybciej dla tych mglistych poranków, cichych nocy i zapierających dech w piersiach widoków, możesz z nim zrobić, co zechcesz, choćby sprzedać.

Tak czy inaczej, żyj po swojemu…

Szukałam celu na swojej nowej mapie życia i chyba właśnie go znalazłam. Nigdy nie chciałam żyć na wsi, ale od czegoś musiałam zacząć, więc czemu by nie wybrać się ścieżkami wspomnień babci? Przeżyć przygodę życia i ruszyć dalej w nieznane?

Dam sobie pół roku. Sprzedam dom po mamie, wpłacę pieniądze na konto i zrobię sobie przerwę od życia, a raczej codzienności. Nigdy nie byłam na prawdziwych, długich wakacjach. Nie zrobiłam niczego szalonego, bo zawsze liczyłam się ze zdaniem mamy. Nie mogłam jednak żyć dalej według jej scenariusza. Musiałam napisać swój własny.

Przekartkowałam pospiesznie pamiętnik i na jednej ze stron znalazłam zdjęcie uroczego domku położonego na obrzeżach miasteczka. Otaczały go kolorowe kwiaty, trawy, a w tle majaczyły góry.

Idealne miejsce na start.

– Hej, przygodo! – zapiszczałam z ekscytacji, nie pozwalając tej mojej bardziej zdroworozsądkowej stronie dojść do głosu. – Muszę to zrobić szybko, zanim dotrze do mnie, że to bez sensu – dodałam. Przytuliłam do piersi pamiętnik i wzięłam głęboki wdech.

Rozdział 1

Esme

Pół roku później

Stałam przed domem, który przestał należeć do mnie, a właściwie nigdy nie należał i nie czułam żalu, że coś się właśnie kończyło. Towarzyszyła mi ekscytacja, że wreszcie ruszę z miejsca.

Nie wiązały mnie z tym budynkiem żadne miłe wspomnienia. Bardziej kojarzył mi się z wiecznymi zakazami i obowiązkami a nie z przyjemnościami.

Zmarnowałam blisko ćwierć wieku, by zadowalać matkę, która i tak właściwie nigdy nie była usatysfakcjonowana. Zawsze mogłam zrobić coś lepiej, szybciej i więcej. I kiedy ja, jak dobrze wyszkolony pies przynoszący piłeczkę, przynosiłam jej w zębach kolejne dyplomy, świadectwa z wyróżnieniem i stypendia, ona wymyślała mi kolejne zadania, nie chwaląc za poprzednie.

Nigdy nie czułam się wystarczająco dobra dla niej. Dla siebie – owszem. Byłam z siebie dumna, że nie zwariowałam przez te wszystkie lata. Nie straciłam pogody ducha, optymizmu i wiary, że kiedyś się uwolnię.

Miałam to zrobić zaraz po studiach, dlatego odkładałam każdy cent, dorabiając gdzie się dało.

Przez dwadzieścia cztery lata nie miałam prawa być samodzielna. Wymyślono na mnie plan i niczym marionetka musiałam go wypełniać dzień po dniu. Mój wewnętrzny buntownik czekał na chwilę, kiedy zdobędę się na ucieczkę. Gdybym wiedziała, że domek babci należał do mnie, już dawno by mnie tu nie było. Najwyraźniej matka zdawała sobie doskonale z tego sprawę, ponieważ wszystko przede mną zataiła.

Uporałam się z żałobą dość szybko, bo zyskane poczucie wolności skutecznie rekompensowało mi stratę.

Na pogrzebie okazało się, jak niewielu znajomych miała moja matka.

Właściwie nad grobem stałam ja, nasza sąsiadka, która przyszła chyba z grzeczności, i dwie obce kobiety, których nigdy na oczy nie widziałam.

Mama nie pracowała, ponieważ aktywnie grała na giełdzie, na której swego czasu zarobiła naprawdę dobre pieniądze. Uznała, że to jej wystarczy na godne życie. Ja miałam dorobić się wszystkiego sama. Nie wiedziałam jak, skoro czego się nie chwyciłam, to mi zabraniała, ale chyba na tym polegała jej życiowa filozofia. Nie można ułatwiać swojemu dziecku startu, bo mu się w głowie poprzewraca.

Nie sądziłam, że sprzedaż domu zajmie mi tyle czasu. Żeby nie zwariować, wzięłam urlop dziekański na studiach, na które raczej nie zamierzałam wrócić, zatrudniłam się w pobliskiej kawiarni i odłożyłam jeszcze sporo pieniędzy.

Właściwie to czas działał na moją korzyść, bowiem zbliżało się lato, a wraz z nim ciepłe dni. Wyjazd w nieznane zimą to nie był najlepszy pomysł, ale w tamtej chwili pewnie bym to zrobiła, bo kierowałam się sercem a nie rozumem.

Z dokumentów pozostawionych przez babcię, które, nie wiedzieć dlaczego, nigdy nie trafiły w moje ręce, wynikało, że domem mieli zajmować się sąsiedzi, więc kompletnie nie wiedziałam, w jakim będzie stanie. Nie miałam żadnych namiarów na osoby opiekujące się budynkiem. Wszystko owiane było wielką tajemnicą, którą również chciałam rozwikłać. Dlaczego przez tyle lat dom stał zupełnie pusty? A może ktoś go zamieszkiwał i kiedy się tam zjawię, nie będę mogła wejść do środka?

Co rusz dopadały mnie wątpliwości, ale na odwrót było raczej za późno. Zresztą serce podpowiadało mi, że obrałam właściwy kierunek.

Moja mama niechętnie rozmawiała o babci. Mówiła, że życie na odludziu zmieniło ją w marudną, odklejoną od rzeczywistości osobę, której ostro pomieszało się w głowie. Nie pozwalała mi do niej jeździć, a kiedy już mogłam to zrobić, bo stałam się dorosła, to babcia umarła.

Jednak mimo zakazów i sprzeciwów matki rozmawiałam z babcią dość często, opowiadając z najdrobniejszymi szczegółami, co u mnie słychać.

Nigdy nie było tego zbyt wiele, ale ona zawsze cierpliwie słuchała po raz dziesiąty tej samej historyjki.

Babcia nie uznawała telefonów komórkowych, ponieważ twierdziła, że to złodzieje czasu i duszy, a ona swoją kochała i wolała, żeby została razem z nią. Była faktycznie lekko nawiedzona, ale to wydawało się raczej urocze niż niebezpieczne. Matka jednak, tłumacząc to moim zdrowiem psychicznym, zabraniała częstych kontaktów z babką. Sprawdzała bilingi rozmów i przeglądała wiadomości, więc jeśli już dzwoniłam do babci, to zawsze z telefonów koleżanek.

Nie byłam na pogrzebie, bowiem zażyczyła sobie, by pochowano ją w Ridgway, a matka mnie tam nie zawiozła, argumentując decyzję tym, że nie będzie spełniała chorych wizji samolubnej baby. Sama również nie pojechała.

Jak tak teraz na to patrzyłam, to musiałam ze smutkiem przyznać, że miałam nijakie życie, ułożone pod dyktando osoby, która niekoniecznie patrzyła na dobro moje, a raczej na własne. Leczyła swoje niespełnione ambicje, oddalając mnie od szczęśliwego, samodzielnego życia. A ja byłam za słaba, by się jej postawić. Nie miałam nikogo, kto by mnie w tym wspomógł.

Teraz zaczynały mi się te puzzle układać w całość i wiedziałam już, że moja matka czegoś się bała. Nie chodziło o babcię, a o miejsce i ludzi. Może zostawiła tam za sobą niewygodną przeszłość, do której ja nigdy nie miałam zyskać wglądu?

Musiała się wydarzyć tragedia, bym przejrzała na oczy i uwolniła się z klatki. Czasem potrzebny jest właśnie porządny kop, by zacząć działać. Trwając w tej w pozornie bezpiecznej codzienności, człowiek nie dostrzega, że zaczyna tonąć w nijakości.

Czekałam na nowe przygody, znajomości i otoczenie, które raz na zawsze wyzwoli mnie ze stagnacji. Potrzebowałam odetchnąć pełną piersią i znaleźć odpowiedzi na naprawdę wiele pytań. A najważniejsze brzmiało: kim tak naprawdę byłam?

Ocknęłam się z zamyślenia, rozejrzałam dookoła i wsiadłam w samochód, do którego zapakowałam całe dotychczasowe życie.

Nie zabierałam wiele, bo nie chciałam, żeby cokolwiek kojarzyło mi się z tym miejscem. W kufrze babci zmieściłam wszystkie ważne rodzinne pamiątki. W kilku torbach ubrania. Właściwie to, co znajdowało się w domu rodzinnym, nie należało do mnie, więc nie czułam potrzeby posiadania tych rzeczy. Wysprzątałam wnętrza i zostawiłam wszystko nowym właścicielom.

Zatrzasnęłam drzwi, odpaliłam silnik i zwiększyłam głośność w radiu samochodowym, by wybrzmiał jakiś mocny rock. Przede mną kilkaset mil, które chciałam pokonać w dwóch etapach, żeby niepotrzebnie się nie przemęczać za kółkiem. Nie chciałam skończyć jak matka, która wprawdzie nie zasnęła za kierownicą, ale zasnął kierowca jadący z naprzeciwka.

Jedyne co miałam to adres i stary, pordzewiały klucz, który niekoniecznie wciąż musiał pasować do zamka w drzwiach domku babci. I wiarę w sercu, że wszystko potoczy się tak, jak należy i jak sobie to wymarzyłam. Podchodziłam do tego z dużą dozą optymizmu, bo bez niego już dawno bym zrezygnowała z tego szalonego planu.

Planowałam jechać jak najdłużej w dzień, a noc przespać w jakimś hostelu, by następnego ranka ruszyć znów w trasę i dotrzeć przed zmrokiem do Ridgway.

I tak by się stało, gdyby nie mój pech. Noc spędziłam w niezbyt wygodnym łóżku w przydrożnym motelu, a potem, po ujechaniu kilkunastu mil, złapałam gumę. W szczerym polu. Z byle jakim dostępem do sieci komórkowej.

– Cholera jasna! – jęknęłam żałośnie i kopnęłam sflaczałe koło.

Znalazłam się w niezbyt komfortowej sytuacji i na tę chwilę nie wiedziałam, jak z niej wybrnąć. Usiadłam na masce mojego starego pickupa i spojrzałam w niebo. Nie był to może najlepszy pomysł, ale bieganie w kółko i panikowanie również nim nie było. Zresztą nie należałam do osób, które przejmowały się takimi rzeczami. Liczyłam, że rozwiązanie wpadnie mi niebawem do głowy lub napatoczy się ktoś, kto mi pomoże.

Nagle dostrzegłam w górze krążące jaskółki. Na chwilę zapomniałam o moich kłopotach i zaczęłam obserwować ich dostojny taniec. Posłańcy dobrej nowiny? Właśnie teraz jej potrzebowałam.

Nie miałam zapasowego koła, więc jedyne, na co mogłam liczyć, to cud lub przejeżdżający obok człowiek o dobrym sercu, który zechciałby mi pomóc. Tylko że na tym odludziu praktycznie nikogo nie było. Od dłuższego czasu nie minęło mnie żadne auto.

Kompletnie straciłam poczucie czasu. Leżałam, wygrzewając się na słońcu i co chwilę próbowałam szukać w Internecie jakiejś pomocy drogowej. Niestety, zasięg był tak kiepski, że nie miałam szansy. Z tego, co udało mi się wypatrzeć na mapie, do celu miałam około siedmiu mil i przysięgam, byłam gotowa za chwilę ruszyć tam na piechotę, zostawiając tego wraka na pastwę losu.

Kiedy zaczynało powoli zmierzchać, usłyszałam w oddali dźwięk silnika i dosłownie zapiszczałam z radości. Było mi już wszystko jedno, czy to pomoc, czy jakiś morderca czyhający na życie zagubionych, nieświadomych niczego kobiet. Chciałam zakończyć moją męczarnię jak najszybciej. Byłam spragniona, głodna i zmęczona.

Stanęłam na skraju drogi i nieśmiało pomachałam do nadjeżdżającego wozu. Ten jednak minął mnie, a ja miałam ochotę zapłakać nad swoim marnym losem.

Prawdopodobnie był to jedyny ratunek i przyjdzie mi spędzić noc na tym pustkowiu.

– Serio? Zostawisz mnie tak? – krzyknęłam za nim, wyskakując na środek asfaltu i machając rękoma. – Fajnie! Jedź sobie! Mogę tu umrzeć, przestało mi już zależeć!

Nagle auto się zatrzymało i na wstecznym biegu podjechało z impetem, wpędzając mnie w zakłopotanie.

– Potrzebujesz pomocy? – zapytał młody mężczyzna, a ja, słowo daję, byłam już na skraju załamania nerwowego.

– Nie, liczę samochody – odparłam z ironią.

– To powodzenia – powiedział z głupkowatym uśmiechem i powoli ruszył.

– Zaczekaj, stój! – krzyknęłam. – Przepraszam, ale tkwię tu już kilka godzin, złapałam flaka i nie mam zapasowego koła.

– Mam pompkę. Może uda się napompować oponę na tyle, żebyś dojechała do najbliższej miejscowości i znalazła wulkanizację, chociaż – zerknął na zegarek na nadgarstku – o tej porze będzie już trudno. Dokąd jedziesz?

– Do Ridgway.

– Och, mieszkam tam. – Ucieszył się i wysiadł z auta.

Miał na oko jakieś trzydzieści lat, może trochę więcej. Całkiem przystojny i dobrze mu patrzyło z oczu. Istniała szansa, że wyjdę cało z tego spotkania.

– Co cię sprowadza do naszego miasteczka? – zapytał, grzebiąc jednocześnie w bagażniku swojego wozu.

– Przeszłość, przyszłość – odparłam filozoficznie. – Jadę tam w poszukiwaniu siebie.

– Ambitnie. – Parsknął śmiechem. – Raczej jedyne, co tam znajdziesz, to nudę, ale powodzenia.

Podłączył mały kompresorek do mojego koła i sprawnie je napompował.

– Myślisz, że to wystarczy? – Spojrzałam sceptycznie na efekty jego pracy.

– Będę jechał za tobą. Jeśli powietrze zejdzie, znów je dopompuję. Jesteśmy już naprawdę niedaleko i nawet na flaku byś dojechała, ale trochę szkoda felg.

– Ratujesz mi życie – stwierdziłam z wdzięcznością.

– Na długo zostajesz?

– Nie wiem – powiedziałam zgodnie z prawdą.

Nie chciałam wyjawiać mu celu mojej podróży. Nie znałam go, a do obcych byłam raczej mało ufna. Nigdy nie otwierałam się przed kimś, kogo widziałam pierwszy raz na oczy. Nawet wtedy, kiedy ratował mnie przed samotną nocą na pustkowiu.

– Może w ramach podziękowania dasz się zaprosić na kawę? – zaproponował, a ja zaniemówiłam przez jego bezpośredniość.

– Może – rzuciłam zmieszana. – Zostaw mi swój numer, to zadzwonię – dodałam, żeby go całkowicie nie spławiać.

– Kobiety – westchnął i się zaśmiał. – Zawsze tak mówicie, a później przepadacie jak kamień w wodę.

Mimo wszystko podał mi swoją wizytówkę.

– Marcus – przeczytałam na głos jego imię. – Miło cię poznać. Jestem Esme. – Wyciągnęłam do niego dłoń, którą mocno uścisnął.

– Wsiadaj. Nie marnujmy powietrza w kole – stwierdził, a ja nie zamierzałam z nim dyskutować. Miał rację.

Udało się pokonać całą trasę bez dopompowywania, więc kiedy znaleźliśmy się już w mieście, grzecznie go spławiłam, argumentując to faktem, że zatrzymałam się w hotelu w centrum.

Kiedy upewniłam się, że odjechał, ruszyłam w dalszą drogę na obrzeża. Po przejechaniu dwóch mil znalazłam się w końcu u celu.

Z duszą na ramieniu opuściłam samochód i ruszyłam w stronę werandy, oświetlając sobie drogę telefonem.

Wsunęłam zardzewiały klucz w zamek, przekręciłam, a drzwi cicho zazgrzytały i uchyliły się, pozwalając mi wejść do środka.

Odszukałam włącznik światła, który oczywiście nie zadziałał. Czego mogłam się spodziewać po starym domu, w którym nikt od lat nie urzędował…

Zrobiłam kilka kroków do przodu i znalazłam się w całkiem sporym salonie. Podłoga skrzypiała przy każdym moim kroku, a serce niemalże chciało wyrwać się z piersi.

Nagle usłyszałam jakiś szmer, później dziwny dźwięk, a na końcu gruby, męski głos.

– Ani kroku dalej albo nafaszeruję twój tyłek śrutem! – warknął, a ja zaczęłam się drzeć.

Rozdział 2

Tayler

Stałem ze strzelbą wymierzoną w intruza, a właściwie w kobietę, która teraz darła się wniebogłosy. Zaskoczyła mnie chyba tak samo mocno jak ja ją.

Przez okno w kuchni dojrzałem, że pod dom starej Clarke podjechał samochód. Liczyłem, że to jakiś turysta, którego źle poprowadziła nawigacja i pomylił trasę, ale zaraz zwyczajnie odjedzie.

Kiedy jednak zaczął myszkować z latarką w dłoni, a ostatecznie udało mu się jakimś cudem wejść do środka, musiałem interweniować.

– Co tu robisz?! – warknąłem wściekły i zmęczony jej krzykiem.

– Mieszkam! – pisnęła i po sylwetce, oświetlanej jedynie blaskiem latarki jej telefonu, wnioskowałem, że się skuliła ze strachu.

– Jaja sobie robisz? Tutaj nikt nie mieszkał od lat! Albo zaraz mi wszystko wyśpiewasz, albo naprawdę poczęstuję cię śrutem! Nie lubię włamywaczy, którzy liczą na łatwy łup. I nie zamierzam patrzeć, czy jesteś kobietą!

– Nazywam się Esme Clarke, jestem wnuczką Samanthy Clarke. Mam klucz, a jeśli przestaniesz mierzyć do mnie jak do jelenia na polowaniu, to pokażę ci również dokumenty! – odparła już nieco odważniej. – To nie ja jestem w niewłaściwym dla mnie miejscu! Nie ja tu jestem intruzem! – prychnęła wściekle. Pokazywała pazurki, mimo że wciąż trzymałem ją na muszce.

– Esme? Chryste! – jęknąłem i odłożyłem broń. Wyjąłem z kieszeni latarkę i oświetliłem nią twarz dziewczyny. Zmrużyła oczy i osłoniła się od światła ręką.

Jej policzki były mokre od łez, cała się trzęsła i nawet w tym świetle widziałem, że zbladła, jakby zaraz miała zemdleć.

Właściwie nie zdążyłem tego pomyśleć, a zwiotczała i runęła z łoskotem na podłogę.

– Kurwa! – zakląłem pod nosem i pochyliłem się nad nią, dotykając policzka dłonią. Była nieprzytomna i rozpalona od emocji.

Poklepałem ją lekko po twarzy, ale nie przyniosło to żadnego skutku. Nie mogłem jej zostawić na pastwę losu i ciemności. W całym budynku wyłączyłem korki, żeby nie doszło do żadnego zwarcia. Ten dom miał już swoje lata, a ja wolałem dmuchać na zimne. Nie zamierzałem niczego tu naprawiać, dopóki nie dostanę jasnych wytycznych od właścicieli, kimkolwiek są.

Podniosłem dziewczynę, która okazała się drobna, leciutka i delikatna.

Noce w Ridgway były jeszcze dość zimne. Nie mogłem pozwolić, żeby się rozchorowała. Cokolwiek tu robiła, raczej nie chciała tego pobytu spędzić w łóżku z gorączką. Poza tym jej stan był po części moją zasługą. Mogłem jej tak bardzo nie straszyć, ale kto, na Boga, przyjeżdża w takie miejsce nocą? Do starego, rozpadającego się domu, w którym nikt nie urzędował od bardzo dawna? Skoro była rodziną starowinki, powinna wiedzieć, w jakim stanie był budynek.

Przeniosłem ją do siebie, ułożyłem na kanapie w salonie, okryłem kocem i wróciłem, żeby zamknąć dom starej Clarke. Przy okazji dostrzegłem, że w samochodzie Esme jedno z kół miało flaka. Ładnie zaczęła swój pierwszy dzień, a raczej noc pobytu w domu swojej przodkini.

Nie zakładałem, że dolegało jej coś więcej niż tylko omdlenie. Ułożyłem jej nogi wyżej, sprawdziłem raz jeszcze puls i usiadłem obok.

Oddech miała spokojny, miarowy, jakby zwyczajnie spała. Dla pewności, że zrobiłem wszystko, położyłem jej na czole chłodny ręcznik.

Po kilku minutach nieznacznie się poruszyła i jęknęła. Odetchnąłem z ulgą, że nie będę miał na sumieniu życia młodej i jak się okazuje, cholernie ślicznej dziewczyny.

– Esme?

Pogładziłem ją ponownie po policzku i w końcu otworzyła oczy. Zerwała się z piskiem, odrzuciła z czoła ręcznik i zakryła się jedną z poduszek, jakby miało ją to uchronić przed moim atakiem.

– Nie dotykaj mnie! Kim jesteś? Gdzie ja jestem? – panikowała i chyba nawet nie mogłem się temu dziwić. Po takim powitaniu sam byłbym w strachu.

– Uspokój się, jesteś bezpieczna – powiedziałem najspokojniej, jak się dało, i pochyliłem się w jej stronę.

– Nie zbliżaj się, gruboskórny jaskiniowcu! – Pogroziła mi ręką, po czym złapała się za głowę. – Co mi zrobiłeś? Ogłuszyłeś mnie? Porwałeś?

– Jesteś u mnie w domu, ale nawet cię nie dotknąłem. – Uniosła powątpiewająco jedną brew do góry. – No dobrze, kiedy zemdlałaś, przeniosłem cię tutaj. Miałem cię zostawić na tej zimnej podłodze? – warknąłem, bo już mnie zaczynała wkurzać.

– Babcia mogła mnie uprzedzić, że jej zamku strzeże zły smok!

– Mogłaś się nie zakradać po nocy.

– Chryste! Skąd miałam wiedzieć, że w moim własnym domu rzuci się na mnie samozwańczy ochroniarz!

– Nikt się tu nie zjawiał od lat! I nagle w środku nocy ktoś buszuje z latarką po domu. Wolałabyś zatem, żebym nie zareagował i pozwolił, żeby ktoś cię okradł? – Podniosłem głos, bo jej pretensje były niedorzeczne. – Poza tym działałem w imieniu twojej babci.

– Chcę wyjść. Mogę? – zapytała, otaczając rękoma ramiona. Nie czuła się przy mnie komfortowo. Bała się mnie.

– Nie jesteś moim więźniem – oznajmiłem chłodno, licząc jednak na jakikolwiek przejaw wdzięczności, choćby w minimalnym stopniu.

– Gdzie tu jest jakiś hotel? Wrócę tu w dzień, bo najwyraźniej nie mogę czuć się bezpieczna we własnym domu. Dopiero jak wymienię zamki, będzie mi lepiej.

– Najlepiej jeszcze wybuduj fosę i zrób ogrodzenie z drutu kolczastego pod napięciem – prychnąłem. – Obawiam się, że nigdzie się nie ruszysz. Musiałaś najechać na jakiś gwoźdź i twój samochód nie nadaje się do jazdy – dodałem, wciskając dłonie w kieszenie moich znoszonych dżinsów.

– Cholera! – jęknęła. – Zapomniałam o tym pieprzonym kole! Trudno, prześpię się w aucie.

– Mam pokój gościnny…

Przerwała mi.

– Po moim trupie! Wolę już, żeby mnie zeżarły jakieś kojoty! – warknęła i opuściła mój dom, trzaskając przy tym drzwiami.

– Tu nie ma kojotów – powiedziałem sam do siebie, rozbawiony jej oburzeniem.

Miała charakterek, musiałem to przyznać. Była podobna do babki, którą bardzo dobrze pamiętałem. Żywiołowa, pewna siebie kobieta, do samego końca tryskała optymizmem i dobrą energią. Wszyscy w miasteczku ją uwielbiali i jednocześnie zastanawiali się, dlaczego wciąż była sama. Czemu nikt z rodziny jej nie odwiedzał?

Krążyły plotki, że miała córkę i wnuczkę. Kiedyś ją o to zapytałem i opowiedziała mi o swojej surowej córce, która postanowiła wychować własne dziecko twardą ręką, by dziewczyna wyrosła na porządną, majętną kobietę, a nie wariatkę, która snuje się niczym zjawa po łąkach, suszy zioła i prawi nic niewarte życiowe morały o wolności duszy, wierze w Boga i symbolice przeróżnych rzeczy.

Fakt, stara Clarke była dość osobliwa, ale przy tym cholernie sympatyczna, pomocna i z sercem na dłoni. Kiedy więc poprosiła mojego ojca, a później mnie o opiekę nad swoim ukochanym domem, nie wahaliśmy się ani chwili. Nic nas to nie kosztowało.

Mój tata zmarł w zeszłym roku, więc ja przejąłem jego interesy oraz dom, a wraz z nimi również mały domek pani Samanthy, która całą swoją babciną miłość przelewała na mnie.

Wspominałem ją z sentymentem, kiedy raczyła mnie ciasteczkami, które sama piekła, oraz pysznymi sokami, herbatkami i konfiturami.

Nigdy nie poznałem jej córki ani wnuczki, aż do dzisiaj. Zaskoczyła mnie swoim przyjazdem i powoli zaczynały dopadać mnie wyrzuty sumienia, że zgotowałem jej tak wylewne powitanie.

Mruknąłem pod nosem i wyszedłem przed dom. Esme kręciła się obok swojego pickupa, usilnie czegoś szukając. Kiedy podszedłem bliżej, dojrzałem, że miała sporo bagaży.

– Przywiozłaś tu ze sobą pół swojego życia? – zażartowałem, przez co zostałem zmiażdżony złowrogim spojrzeniem ciemnych oczu.

– Całe – odparła krótko.

– Nie rozumiem. Przeprowadzasz się tu?

– Patrząc na to, jakie będę miała sąsiedztwo, chyba wolałabym spalić ten dom, niż w nim zamieszkać – powiedziała, nie przestając czegoś szukać.

– Duch babki dręczyłby cię do końca twojego życia, gdybyś zrobiła krzywdę jej ukochanemu domkowi. – Cały czas próbowałem rozładować napiętą atmosferę.

– Trudno. – Wzruszyła ramionami i w końcu wyciągnęła kawałek papieru. – Masz. Czytaj! – nakazała i położyła mi kartkę na klacie, dociskając ją ręką.

Z papierów wynikało, że faktycznie była tym, za kogo się podawała. Tylko że ja jej wierzyłem, nie musiała mi tego udowadniać.

– Jesteś nawet podobna do babci – wyznałem, na co prychnęła jedynie pod nosem.

– Cieszę się, że mamy ustalone, kto kim jest. Ja – właścicielką tego domu, ty – intruzem. A teraz pozwól, że pójdę spać. Jestem wykończona, miałam naprawdę cholernie ciężki dzień i jeszcze trudniejszą końcówkę tego dnia. Mam nadzieję, że zabrałeś swoją spluwę z MOJEGO domu. Jeśli nie, to do rana ją stąd zabierz. I bardzo proszę, żebyś od tej pory pilnował swojej działki, bo o moją zadbam sama.

– Charakterna z ciebie istota – powiedziałem, nie kryjąc zaskoczenia, ale i rozczarowania. – Jeśli ma to cokolwiek zmienić, to przepraszam za to niefortunne powitanie. Gdybym wiedział, że to ty…

– To co? – mruknęła najwyraźniej znużona już moją obecnością. – Przygotowałbyś kolorowe konfetti, ciasto i szampana?

– Nie, ale nie mierzyłbym do ciebie z broni. Zresztą, nieważne… Jeśli czegoś potrzebujesz…

– Tak! Świętego spokoju – odparła chłodno, a ja już dłużej jej nie niepokoiłem.

Zabrałem z domku jej babci broń, oddałem klucz i zaszyłem się u siebie, nalewając sobie do szklanki whisky.

Stanąłem przy oknie, patrząc, jak się układała na tylnej kanapie swojego samochodu. Nie zabrała ze sobą żadnego koca. Nie przewidziała, że w tej części stanu noce bywały naprawdę jeszcze chłodne.

Chwyciłem gruby pled, wyszedłem z nim przed dom i żeby już nie zadręczać jej swoją obecnością, ułożyłem go na masce samochodu. Jeśli będzie chciała skorzystać, sama po niego sięgnie.

Położyłem się do łóżka jednocześnie w poczuciu spełnienia i porażki. Bowiem nigdy moim celem nie było sprawianie komuś przykrości lub wpędzanie go w tak silny atak paniki. Działałem instynktownie, broniłem miejsca, które było dla mnie nie tylko budynkiem, ale skarbnicą najpiękniejszych wspomnień.

Sam nie miałem babci. Obie odeszły, kiedy byłem jeszcze malutki i nawet ich nie pamiętałem. Pani Clarke stanowiła ich namiastkę.

Ułożyłem się na łóżku, zastanawiając się, czy Esme zdoła zasnąć dzisiejszej nocy i dlaczego przyjechała tutaj właśnie teraz? Przecież minęło tyle lat od śmierci Samanthy i nikt się nawet nie zjawił na jej pogrzebie, aż nagle przyjeżdża tu jej wnuczka, a zasób bagaży zwiastuje, że nie jest to weekendowy wypad.

Podskórnie czułem, że to dopiero początek przygody, a Esme wcale nie była taką zagubioną dziewczynką. Miała ducha swojej babki, ale charakter kogoś zupełnie innego. Biło od niej dobro, choć potrafiła pokazać kły.

Długo nie mogłem zasnąć, wiedząc, że tuż za moim płotem znajdowała się wystraszona dziewczyna. I choć nie znałem jej osobiście, to we wspomnieniach pani Clarke była jasnym promyczkiem. Mówiła na nią „jaskółeczko”.

Ciekawiło mnie, jakie wiatry przywiały tutaj tego ptaszka i co z tego wszystkiego wyniknie.

Rozdział 3

Esme

Zwinęłam się w kłębek na tylnej kanapie samochodu i zamknęłam oczy, usilnie próbując zasnąć. Z trwogą obserwowałam sąsiada, który chwilę pokręcił się przy pickupie, po czym zniknął w swoim domu.

Zaczęłam się zastanawiać, co mnie podkusiło, żeby przyjeżdżać tu w pojedynkę? Mój szalony optymizm właśnie się skończył, a jego miejsce zajął niepokój i chęć jak najszybszego powrotu do cywilizacji. Ledwo przyjechałam, a już wolałabym stąd uciec.

To powitanie spluwą skutecznie wypędziło romantyzm z moich myśli. Jakim cudem babcia tu żyła i co najlepsze chwaliła sobie to życie?

Był czerwiec i zwykle w mieście o tej porze roku było już znacznie cieplej w nocy niż tutaj.

Tymczasem po godzinie zaczęłam szczękać zębami i pocierać ramiona, żeby się rozgrzać.

Postanowiłam odpalić silnik, żeby włączyć ogrzewanie i miałam naprawdę gdzieś, że obudzę pana ochroniarza. Musiałam to zrobić, gdyż nie zamierzałam się do tego wszystkiego rozchorować.

Kiedy światła samochodu rozjaśniły mrok, ujrzałam, że na masce pickupa leży kolorowy, gruby pled. Pospiesznie wyprysnęłam z auta, co najmniej jakby na zewnątrz czekało stado zombie i chciało mnie skonsumować na kolację. Chwyciłam koc i zatrzasnęłam drzwi, blokując je dodatkowo, by nikt nie otworzył ich z zewnątrz. Zawinęłam się w kokon, z plecaka zrobiłam poduszkę i ciężko westchnęłam nad swoim losem.

Przebywanie w tym domu bez prądu nie wchodziło w grę, na przebitej oponie wolałam już nigdzie nie jeździć, a zresztą nocą nie otrzymałabym znikąd pomocy.

O dziwo, po jakimś czasie udało mi się zasnąć. Zbudziło mnie dziwne trzęsienie i hałasy. Przeciągnęłam się, czując, że bolała mnie każda najmniejsza kostka, mięsień i kawałek skóry. Chyba dostałam nawet odleżyn.

Pokręciłam karkiem i jęknęłam, kiedy coś w nim chrupnęło. Będzie to na pewno niezapomniana noc.

Samochodem znów zakolebało, a ja dostrzegłam sylwetkę sąsiada, który przy nim coś grzebał.

Zawinięta w koc wyszłam na zewnątrz, przyglądając się niepewnie jego pracy.

– Co robisz? – zapytałam, stając jak wryta. Klęczał i zmieniał mi koło. Nie wiedziałam, jak to zrobił, ale właśnie dokręcał nowe, o czym świadczyła czerń opony.

– Modlę się do wielkiego boga gumy i stali – odparł z ironią. – Do twarzy ci w tym ubraniu – dodał i wskazał ruchem brody otaczający mnie puchaty materiał.

– Nie prosiłam o pomoc – stwierdziłam zmieszana.

– Ułatwiam ci ucieczkę stąd – powiedział z przekąsem, a kącik jego ust drgnął w złośliwym uśmieszku. Palant!

Odwróciłam się od niego, żeby nie wybuchnąć i nie zacząć krzyczeć, a moim oczom ukazał się niesamowity widok, który skutecznie zrekompensował tę niewygodną noc.

Przede mną majaczyły w oddali szczyty gór. Po polach snuła się gęsta mgła, rosząca wszystko, co napotkała na swojej drodze. Nadziewała na źdźbła traw sznury przezroczystych perełek, a słońce dodawało od siebie odrobinę magii.

– Tutaj jest tak zawsze? – Niby powiedziałam to do siebie, ale na tyle głośno, że usłyszał to sąsiad.

– Nie. Wyjątkowo dzisiaj kazałem to przygotować lokalnemu kołu gospodyń wiejskich, żeby ci kapcie spadły z wrażenia. I widzę, że wiele się nie pomyliłem. – Spojrzał na moje bose stopy i lekko uniósł jedną brew. Kpił ze mnie, bezczelny typek, i, jak widać, świetnie się przy tym bawił.

– Och, zamknij się! – mruknęłam, zrzuciłam z siebie okrycie i ruszyłam za domek babci, za którym nic nie przeszkadzało mi w kontemplacji tego przepięknego, porannego spektaklu.

Czułam się jak widz w teatrze, któremu ktoś zarezerwował miejsce w pierwszym rzędzie. I to w dodatku na najpiękniejsze przedstawienie.

Chłodna, mokra rosa oblepiała mi nogi, a ja po prostu szłam, zatracając się w tych przecudnych widokach. Były jak wycięte z bajki i już doskonale wiedziałam, dlaczego babcia tak kochała to miejsce.

Ostatni raz byłam tu jeszcze jako dziecko, kiedy to takie rzeczy nie robiły na mnie wrażenia. Coś pamiętałam, ale niezbyt wiele. Później pozostawała mi rozmowa z babcią przez telefon, bo ona sama również do nas nie przyjeżdżała. Mówiła zawsze, że miasto zabiera jej duszę, a bez niej czułaby się niekompletna.

Powtarzała: „Jaskółko, zamieszkaj ze mną, a zobaczysz, że życie to nie rzeczy materialne i wszechobecne supermarkety, a cisza, spokój i dobre serce”.

Westchnęłam, coraz bardziej wściekła na siebie, że pomimo ostrego temperamentu i ciętego języka, nigdy nie potrafiłam postawić się matce. Wpoiła we mnie swego rodzaju lęk, bo nie można było nazwać tego szacunkiem. Do niej się po prostu nie pyskowało i nawet mi to do głowy nie przychodziło.

Byłam dobrze wytresowanym zwierzęciem, które miało się słuchać i wykonywać polecenia, pomijając własne dobro w imię marzeń matki.

Przeszył mnie dreszcz na wspomnienie, jak bardzo byłam zniewolona przez tę kobietę i jak ogromny żal budził się we mnie z każdym kolejnym dniem odkrywania wolności i samej siebie. Jednocześnie narastał we mnie bunt, żeby tu zostać wbrew jej woli, bo tak bardzo nienawidziła tego miejsca. Pytanie tylko – dlaczego?

Położyłam się na mokrej trawie i spojrzałam w niebo. Bezchmurne, przejrzyste i tak niebieskie jak chyba nigdzie indziej. Przymknęłam oczy, wsłuchując się w otaczające mnie dźwięki. W szum traw, śpiew ptaków…

Pierwszy raz w życiu poczułam, jakbym była w domu. Przyjechałam do nieznanej mi wioski, zostałam powitana jak przestępca, a mimo wszystko, odkąd dzisiaj otworzyłam oczy, czułam, że właśnie tutaj znalazłam swoje miejsce na ziemi.

Być może się myliłam.

Może to była tylko chwilowa fascynacja, a kiedy dopadnie mnie codzienność, moje myślenie się zmieni. Na ten moment pragnęłam tu zostać.

Musiałam tylko odgrodzić się głęboką fosą od tego szalonego człowieka i postawić wysoki mur, żeby zyskać spokój.

Moje przemyślenia przerwał odgłos zbliżających się kroków. Sąsiad nosił ciężkie buty, które dudniły niczym końskie kopyta uderzające w ziemię.

– Wszystko w porządku? – zapytał, a ja bez otwierania oczu wiedziałam, że stał nade mną. Czułam to jego palące spojrzenie. Zapewne zastanawiał się, co takiego wyprawiałam.

– Zapuszczam korzenie – odparłam złośliwie.

– Myślałem, że chcesz jak najszybciej stąd uciec – powiedział łagodnym głosem. Tak bardzo nie pasującym do tego, który usłyszałam w nocy.

– Właściwie, to nie mam dokąd, więc pozwól, że wejdę do swojego domu i się w nim urządzę – rzuciłam gniewnie, kładąc nacisk na fakt, że to moja własność i nikt nie miał prawa mnie stąd przeganiać.

– Tłumaczyłem ci już, że wziąłem cię za włamywacza. Gdybyś poinformowała, że przyjeżdżasz, nawet bym kurze powycierał.

– Nie miałam do ciebie kontaktu – stwierdziłam i zaczęłam się gramolić. Wyciągnął do mnie rękę, którą zignorowałam. – Poradzę sobie – dodałam i otrzepałam tyłek oraz plecy z trawy.

– To dziwne, bo pani Samantha dbała o to, by ktokolwiek się tu zjawi, wiedział wszystko o domu i sąsiadach.

– Niedawno znalazłam testament. Żadnych innych papierów tam nie było, a przejrzałam wszystko skrupulatnie.

W tej chwili naszła mnie myśl, że moja matka ewidentnie robiła wszystko, bym się nie dowiedziała o spadku. Tylko dlaczego zatem zostawiła ten cholerny testament?

Coraz więcej pytań pojawiało się w tej sprawie, ale na szukanie odpowiedzi przyjdzie jeszcze czas. Musiałam posprzątać domek, wymienić zamki w drzwiach i pozbyć się tego nachalnego człowieka, który nękał mnie od rana.

– Pozwól, że zajmę się sobą – rzuciłam niezbyt miło, wyminęłam go i ruszyłam w stronę samochodu.

Spojrzałam na koło, które niemalże błyszczało nowością i westchnęłam, bo byłam mu teraz winna pieniądze lub co gorsza – wdzięczność.

Znów niepewnie przekroczyłam próg domku babci, rozglądając się dookoła, jakby coś miało na mnie wyskoczyć.

Ze smutkiem musiałam stwierdzić, że znajdował się w opłakanym stanie i jeśli chciałam tutaj naprawdę zostać na dłużej, musiałam przeprowadzić generalny remont. Nie zmieniało to faktu, że był przepiękny i czuć było w nim ducha babci.

Wyszłam na drewniany taras po drugiej stronie budynku, zrobiłam krok do przodu i usłyszałam tylko trzask, a później poczułam ból.

– Cholera! – jęknęłam żałośnie. Dosłownie po chwili zmaterializował się przy mnie sąsiad.

Zaciskałam ze złości zęby, ale do moich oczu napłynęły łzy. Drzazgi boleśnie powbijały mi się w skórę i żeby się oswobodzić, potrzebowałam pomocy, bo sama raczej nie dałabym rady.

– Ty naprawdę nie wiedziałaś, że to rudera – stwierdził, po czym nachylił się nade mną, by pomóc mi wstać.

– Moje życie to dopiero rudera – westchnęłam i z rozpaczą zerknęłam na krwawiącą nogę. – Fantastyczny początek – prychnęłam i kulejąc weszłam do środka, kolejny raz odrzucając pomoc mężczyzny.

– Trzeba to opatrzyć – stwierdził.

– Zostaw mnie samą, proszę – wyszeptałam przez zaciśnięte gardło. – Nie osaczaj mnie.

– Chęć niesienia pomocy to nie osaczanie. Nie martw się, nie należę do tych, co chcą kogoś uszczęśliwić na siłę. Już mnie tu nie ma – burknął i wyszedł, a wtedy wreszcie nastała cisza.

Musiałam przez chwilę pobyć w samotności, by uspokoić napływającą w szybkim tempie rozpacz. Było prawdą, że zostałam na tym parszywym świecie sama i, jak widać, życie nie zamierzało mi niczego ułatwiać.

I to nie tak, że liczyłam na ogromny spadek i wygodny dom, w którym będę żyła jak królowa. Mógł mi jednak ten przewrotny los oszczędzić tego spektakularnego początku i dać w spokoju się tutaj wprowadzić.

Zaciskając szczęki, powlekłam się do samochodu, w którym miałam apteczkę. Przemyłam ranę solą fizjologiczną, zakleiłam plastrami rozcięcia i dla pewności owinęłam to wszystko bandażem, żeby żaden kurz nie dostał się do środka.

W co ja się wpakowałam?

I w dodatku moim jedynym sąsiadem był facet, którego imienia nie było mi dane poznać, a każda nasza wymiana zdań kończyła się awanturą.

Super start. Oby tak dalej!

Czy ktoś ma instrukcję obsługi do mojego życia? Bo ewidentnie wszystko robiłam źle…