Wielka przeprowadzka. Jamniki z Puszczy ebook i audiobook

Redaktorka inicjująco-prowadząca: Urszula Pitura

Redakcja: Anna Kapuścińska

Korekta: Jolanta Olejniczak-Kulan

Projekt okładki: Anka Śmietanka

Copyright © 2026 for text by Krzysztof H. Olszyński

Copyright © 2026 for illustrations by Agata Matraś

Copyright © 2026 for the Polish edition by Świetlik, an imprint of Wydawnictwo Kobiece sp. z o.o.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie I

Białystok 2026

ISBN 978-83-8466-110-9

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Magdzie Czyż – gdyby nie jej opowieść o jamniku Andrzeja, tej książki by nie było

K.H. Olszyński

List do żubra

Puszcza Białowieska była gotowa na jesień, chłodne poranki i grzyby w mchu, ale na jamniki – nie bardzo.

Promienie słońca przebijały się przez gałęzie drzew, jednak liście już wiedziały, że nie zostaną tam na zawsze. Ranki były zimne, choć w dzień nadal przyjemnie grzało. W Puszczy Białowieskiej zaczęły się pojawiać pierwsze wrzosy.

Kurier, sarna Szymon, opuszczał właśnie Urząd Puszczański. To tutaj zwierzęta załatwiały różne sprawy: składały wnioski o przydział norki wakacyjnej czy wystawienie licencji na poranne świergotanie. W urzędzie mieściła się także poczta. Obowiązki listonosza pełnił kruk Waldek. Zwykle dzień zaczynali razem – tak było i dziś. Szymon przejął paczki, a Waldek – listy.

Szymon elegancko przeciskał się między paprociami, podczas gdy Waldek leciał nieco za nim. Kurier lubił puszczę o tej porze – jeszcze zanim zdążyła się porządnie rozruszać. Znał ją nie z mapy, tylko z codziennego biegania. Wiedział, która ścieżka po deszczu robi się śliska i do kogo trzeba zapukać dwa razy, bo za pierwszym na pewno nie otworzy.

Kiedy mijali stary grab, Szymon zwolnił. Waldek zawsze siadał na chwilę na drzewie, aby odpocząć lub przełożyć listy w torbie tak, żeby go nie uwierały.

– Jak ci idzie rozwiązywanie sudoku? – zapytał Szymon.

– Jeszcze nie przyszło – odpowiedział Waldek.

Waldek – jak na kruka przystało – uwielbiał łamigłówki. Na nowy numer gazetki z sudoku czekał tak jak inni na pierwsze poziomki. Kurier nie przepadał za kratkami pełnymi cyfr, ale rozumiał, jak to jest wyczekiwać czegoś ulubionego.

– Dziwne – zauważył Szymon. – Chyba już dawno powinieneś je mieć.

– O, tak – potwierdził kruk. – Jakieś pięć dni temu.

– W takim razie co dzisiaj dostałeś? – zapytał kurier i wskazał głową torbę kruka.

– Niewiele. Przede wszystkim list do żubra Borysa – odpowiedział Waldek.

Borys był wielce szanowanym sołtysem w puszczy.

– Może zaczniemy roznoszenie paczek i listów od niego? – zaproponował Szymon. – Też idę w tamtą stronę.

– Taki właśnie miałem plan – zgodził się listonosz.

Ze względu na zajmowane stanowisko żubr mógł oczekiwać jakiejś ważnej wiadomości, więc najlepiej było dostarczyć mu list jako pierwszemu.

Wkrótce znaleźli się na polanie, niedaleko legowiska żubra. Borys onieśmielał swoimi rozmiarami, lecz przekonywał do siebie łagodnym spojrzeniem. Właśnie siedział razem ze swoim sąsiadem, kretem Oskarem. Pili herbatę w eleganckich filiżankach i patrzyli przed siebie.

Oskar był policjantem, strażnikiem porządku i inspektorem od wszystkiego. Nie dlatego, że bardzo chciał pracować na tylu stanowiskach (chociaż trochę chciał), ale po prostu został na nie wybrany przez mieszkańców puszczy. Prawda jest taka, że nie było innych kandydatów, ale wybrany to wybrany.

Może żubr i kret różnili się między sobą charakterami, lecz łączyło ich jedno – uwielbiali siedzieć w ciszy. Na jaki temat milczeli tym razem? A kto to wie…

– Dobry! Uszanowanie! – zawołali Szymon i Waldek.

– Miło was widzieć. – Żubr się uśmiechnął. – Herbaty?

– Poproszę – przytaknął kruk.

– A ja podziękuję, ja tylko na chwilę. Muszę lecieć dalej – rzucił Szymon.

– Latanie zostaw mnie, mój drogi – zażartował Waldek.

Żubr zajrzał za drzewo i sięgnął po dodatkową filiżankę. Kruk podleciał w stronę sołtysa, a Szymon został z Oskarem.

„Piękne dziś słońce…”, chciał zacząć kurier, ale pomyślał, że przecież kret nie lubi słońca, bo go oślepia.

„Ładna dziś ziemia…”, do głowy wpadł mu kolejny pomysł na rozpoczęcie konwersacji, ale po chwili zaczął rozważać, czy ziemia w ogóle może być ładna. Jego żartowanie z kretem przypominało dostarczanie paczek bez etykiety. Nigdy nie wiadomo, czy trafią do adresata.

– Ciepło dziś, prawda? – zagadnął w końcu Szymon.

– Ano ciepło – przytaknął Oskar, po czym pociągnął łyk z filiżanki.

Tymczasem żubr przygotował napój dla Waldka.

– Proszę, mocna i czarna jak twój ród – powiedział, gdy podawał krukowi herbatę.

Po wymianie kilku zdań Waldek przekazał sołtysowi przesyłkę.

– No proszę – mruknął żubr, gdy spojrzał na pole z adresem nadawcy.

Zwierzęta uważnie śledziły wzrokiem Borysa, kiedy ten otwierał kopertę i czytał w skupieniu.

– Są już w drodze – powiedział po dłuższej chwili milczenia. – Najwyższy czas.

Szymon łypnął na kruka. Kruk z iskrą w oku spojrzał na kreta. Kret podniósł brew i zerknął na żubra.

– Wkrótce do puszczy przybędą nowi mieszkańcy – oznajmił Borys. – Figaro, mój kolega ze studiów, oraz jego przyjaciel Baton.

– Nowe żubry? – zapytał Oskar. – Jaką żubrówkę jedli ich rodzice, że tak ich poniosło z wyborem imion?

– Nie, to nie żubry, to jamniki – odparł sołtys.

Waldek zakrztusił się herbatą.

– Jamniki? W Puszczy Białowieskiej? – zdziwił się Szymon. – Rozumiem, żyje u nas mnóstwo najdziwniejszych osobników, ale jamniki? Skąd ten pomysł?

– Och, sięga naprawdę dawnych czasów – zaczął żubr. – Już na studiach opowiadałem Figarowi o puszczy. Tak mu się spodobała, że zaczął marzyć o przeprowadzce do nas. A dlaczego akurat teraz? Może sami wam powiedzą.

Kret przeniósł spojrzenie na kruka. Zaskoczony kruk popatrzył na Szymona. Ten wytrzeszczonymi oczami badał żubra.

– Jamniki? Naprawdę? – wzdrygnął się Oskar. – Rozumiem jakieś wilczury, ale jamniki? Niby to psy, ale w ogóle niepodobne do wilków.

– Figaro nie wygląda jak wilk, to prawda – odpowiedział spokojnie Borys. – To może pies o niskim zawieszeniu, ale poprzeczkę zawsze stawia sobie wysoko.

– Tym razem chyba tak wysoko, że aż odleciał – podsumował kret. – A gdzie mieliby mieszkać?

– W opuszczonej chacie – wyjaśnił sołtys.

Na skraju puszczy stał domek. Kiedyś zamieszkiwał go borsuk, dziś – jedynie cisza.

Szymon od razu pomyślał o swojej pracy. Chata po borsuku nie znajdowała się w jego rejonie. Skoro ktoś w niej zamieszka, będzie trzeba opracować nową najkrótszą trasę dnia.

Na słowa o chacie Waldek ponownie się zakrztusił. Szymon zaczął się zastanawiać, czy kruki mogą pić herbatę w godzinach pracy.

– Znowu będę musiał tam latać… – jęknął półgłosem listonosz.

Kurier rzadko słyszał w jego głosie taką niechęć.

– Nie mam miłych wspomnień związanych z borsukiem – ciągnął prawie szeptem Waldek.

– Jamniki lubią kopać w ziemi, jak borsuki – zauważył kret. – Poryty ogród nie będzie im przeszkadzał.

„Ale numer”, pomyślał Szymon.

– Muszę ruszać – dodał głośno. – Paczki same się nie rozniosą.

Pożegnał się i skręcił między krzewy malin. Próbował myśleć o przesyłkach i trasie. O tym, komu zostawić paczkę przy progu, a komu podać prosto do łap – i o tym, co będzie robił wieczorem.

Jednak co chwila wracała do niego myśl o jamnikach.

W puszczy prawie codziennie coś się kończyło, a coś zaczynało – ale rzadko kiedy w tak nietypowy sposób. Tego września nadchodziło coś więcej niż zmiana pory roku.

Dalsza część w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Spis treści

List do żubra

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Dedykacja

Meritum publikacji