Twój mąż tu nie mieszka - Pod tym adresem wszyscy znają go pod innym nazwiskiem ebook

Spis treści

Strona tytułowa

INTRO

Rozdział 1 - Nazwisko, którego nie znała

Rozdział 2 - Ostatni, który ją widział

Rozdział 3 - Osiem dni później

Rozdział 4 - Człowiek z opla

Rozdział 5 - Głos z 2015 roku

Rozdział 6 - Skrytka 317

Rozdział 7 - Walizka Karoliny

Rozdział 8 - Szymon Król

Rozdział 9 - 01:12

Rozdział 10 - Mężczyzna, który ją wywiózł

Rozdział 11 - Powrót na Leszczynową

Rozdział 12 - Pocztówka z Berlina

Rozdział 13 - Człowiek, którego nie było

Rozdział 14 - To, czego nie znalazł

Rozdział 15 - Druga kopia

Rozdział 16 - Kobieta, która nie umarła

Rozdział 17 - Drugi Adam

Rozdział 18 - Cena nazwiska

Rozdział 19 - Ostatni podpis

Rozdział 20 - Imię, które zostaje

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Spis treści

Początek treści

INTRO

Gdyby Paweł odebrał telefon, Marta nigdy nie wysiadłaby przy ulicy Leszczynowej.

Stała teraz przed trzypiętrową kamienicą na obrzeżach Poznania, trzymając w jednej dłoni telefon, w drugiej papierową kopertę, którą znalazła rano pod wycieraczką. Deszcz nie padał mocno, raczej wisiał w powietrzu i osiadał na włosach cienką warstwą wilgoci. Na ekranie po raz szósty tego popołudnia pojawił się komunikat o poczcie głosowej.

Paweł nie odbierał.

To samo w sobie nie powinno jej niepokoić. Pracował w sprzedaży, spędzał pół życia w samochodzie, na spotkaniach, w hotelach i restauracjach, których nazw Marta nie próbowała już zapamiętywać. Czasami znikał na cztery godziny, czasami na osiem. Zwykle jednak wcześniej pisał.

Dziś rano napisał tylko: „Warszawa. Wracam jutro wieczorem. Kocham.”

Potem pod drzwiami znalazła kopertę.

Bez znaczka. Bez nazwiska nadawcy. Na przodzie ktoś napisał ręcznie tylko: DLA MARTY RYBACKIEJ.

W środku była kartka z adresem.

Leszczynowa 14, mieszkanie 7.

I jedno zdanie.

Zapytaj, kim jest Adam Wysocki.

Przez pierwsze pół godziny była przekonana, że to pomyłka. Potem pomyślała o żarcie. Następnie o kimś z pracy Pawła, może o niezadowolonym kliencie, może o byłej partnerce, o której nigdy jej nie powiedział. Dopiero później zauważyła coś, co sprawiło, że zamiast wyrzucić kartkę do kosza, wpisała adres do nawigacji.

Charakter pisma.

Nie znała go, ale znała sposób, w jaki ktoś napisał cyfrę siedem. Z krótką poziomą kreską pośrodku.

Paweł robił dokładnie tak samo.

Marta weszła na klatkę schodową, zanim zdążyła przekonać samą siebie, że powinna wrócić do samochodu.

Kamienica pachniała detergentem, mokrymi kurtkami i gotowaną kapustą. Na ścianie obok skrzynek pocztowych wisiała tablica z numerami mieszkań i nazwiskami lokatorów. Niektóre wpisano na komputerze, inne długopisem.

Przy siódemce widniało:

A. WYSOCKI

Marta patrzyła na nazwisko dłużej, niż wymagało przeczytanie dwóch słów.

Wyciągnęła telefon i zrobiła zdjęcie.

To był pierwszy moment, kiedy pomyślała, że powinna zadzwonić na policję.

Natychmiast poczuła się głupio. Co miałaby powiedzieć? Ktoś zostawił jej adres? W skrzynce pocztowej znajduje się nazwisko obcego człowieka? Jej mąż nie odbiera telefonu od kilku godzin?

Weszła na pierwsze piętro.

Mieszkanie numer siedem znajdowało się po lewej stronie. Drzwi były ciemnozielone, niedawno malowane. Obok wizjera ktoś przykleił niewielką ceramiczną jaskółkę. Marta znała tę jaskółkę.

Nie dokładnie tę.

Taką samą.

Dwie identyczne wisiały w ich domu nad drzwiami prowadzącymi na taras. Kupili je trzy lata wcześniej podczas weekendu w Kazimierzu Dolnym. Paweł nalegał, choć Marta żartowała, że wyglądają jak dekoracje z domu jego babci.

Dotknęła dzwonka.

Przez kilka sekund nic się nie działo.

Potem usłyszała kroki.

Drzwi otworzyła kobieta może sześćdziesięcioletnia, w szarym swetrze, z okularami zawieszonymi na cienkim łańcuszku. Spojrzała na Martę, potem na kopertę w jej ręku.

Jej twarz zmieniła się prawie niezauważalnie.

Tak?

Marta odchrząknęła.

Przepraszam. Szukam Adama Wysockiego.

Kobieta nie odpowiedziała od razu.

Nie ma go.

Mieszka tutaj?

Tym razem reakcja była wyraźniejsza. Kobieta zmarszczyła brwi.

A pani jest?

Marta mogła skłamać. Powiedzieć, że ze spółdzielni, administracji albo że pomyliła mieszkania. Zamiast tego usłyszała własny głos.

Marta Rybacka.

Nazwisko wywołało efekt, którego się nie spodziewała.

Kobieta cofnęła się o krok.

Proszę odejść.

Chcę tylko porozmawiać z panem Wysockim.

Powiedziałam, że go nie ma.

Kiedy wróci?

Drzwi zaczęły się zamykać.

Marta wsunęła dłoń między skrzydło a framugę.

Proszę chwilę poczekać. Ktoś podał mi ten adres.

Kobieta zatrzymała drzwi.

Kto?

Nie wiem.

Spojrzenie kobiety zsunęło się na kopertę.

Ktoś zostawił ją dziś rano pod moimi drzwiami.

Przez moment z mieszkania nie dochodził żaden dźwięk. Marta dostrzegła fragment przedpokoju: drewnianą podłogę, czarny parasol, półkę z butami. Na ścianie wisiało lustro.

A pod nim stała para męskich butów.

Brązowych, skórzanych, z ciemniejszą plamą przy lewej pięcie.

Marta kupiła Pawłowi identyczne na czterdzieste urodziny.

Poczuła, że jej palce zaciskają się na krawędzi koperty.

Te buty...

Kobieta spojrzała za siebie.

I wtedy naprawdę się przestraszyła.

Nie była zaskoczona.

Była przestraszona.

Proszę stąd odejść - powiedziała ciszej.

Kim jest Adam Wysocki?

Nie powinnam z panią rozmawiać.

Dlaczego?

Kobieta zamknęła oczy na sekundę, jakby próbowała podjąć decyzję.

Potem spojrzała Marcie prosto w twarz.

Bo nie wiem, po co pani tu przyszła.

Właśnie powiedziałam...

Wiem, co pani powiedziała.

Więc proszę mi odpowiedzieć. Kim jest Adam Wysocki?

Kobieta milczała.

Marta wyjęła telefon.

Na ekranie nadal widniało zdjęcie Pawła ustawione przy jego kontakcie. Zrobiła je zeszłego lata nad jeziorem. Paweł siedział na pomoście, mrużąc oczy od słońca. Miał krótsze włosy niż teraz, ale poza tym wyglądał dokładnie tak samo.

Odwróciła ekran w stronę kobiety.

Zna pani tego człowieka?

Nie było wahania.

To właśnie brak wahania odebrał Marcie oddech.

Kobieta spojrzała na fotografię i zrobiła się blada.

Skąd pani ma to zdjęcie?

To mój mąż.

Kobieta uniosła wzrok.

Nie.

Słucham?

To niemożliwe.

Marta niemal się roześmiała, ale żaden dźwięk nie wydostał się z jej gardła.

Jesteśmy małżeństwem od dziewięciu lat.

Kobieta przytrzymała drzwi obiema rękami.

Jak powiedziała pani, że się nazywa?

Paweł Rybacki.

Cisza przedłużyła się.

Gdzieś piętro wyżej zaszczekał pies. Z ulicy dobiegł odgłos przejeżdżającego autobusu.

Kobieta ponownie spojrzała na zdjęcie.

Pani mąż tu nie mieszka.

Marta poczuła absurdalną ulgę.

Dobrze. W takim razie najwyraźniej ktoś urządził sobie...

Paweł Rybacki tu nie mieszka - przerwała jej kobieta.

Marta opuściła telefon.

Rozumiem.

Nie. - Kobieta pokręciła głową. - Pani nie rozumie.

Odwróciła się, sięgnęła do komody stojącej w przedpokoju i wyjęła z szuflady fotografię. Przez chwilę trzymała ją przy piersi, jakby zastanawiała się, czy powinna ją pokazać.

Potem podała ją Marcie.

Zdjęcie przedstawiało sześć osób przy stole na tarasie. Musiało być zrobione latem. Dwoje dzieci, kobieta około czterdziestki, starsze małżeństwo i dwóch mężczyzn.

Jednym z nich był Paweł.

Nie podobny do Pawła.

Paweł.

Miał na sobie błękitną koszulę, którą Marta prasowała trzy tygodnie temu przed jego wyjazdem do Wrocławia.

Obok niego siedziała ciemnowłosa kobieta. Jej dłoń spoczywała na jego ramieniu.

Na odwrocie zdjęcia znajdował się napis wykonany czarnym długopisem.

Lipiec 2026. Urodziny Adama.

Marta przeczytała zdanie dwa razy.

To fotomontaż.

Kobieta nie odpowiedziała.

To jakaś chora zabawa.

Pani Marto...

Skąd zna pani moje imię?

Dopiero kiedy to powiedziała, zrozumiała.

Starsza kobieta zamarła.

Marta cofnęła się o krok.

Nie przedstawiłam się pani imieniem.

Proszę odejść.

Kim pani jest?

Drzwi ruszyły.

Proszę...

Kim jest Adam?

Kobieta spojrzała na nią przez zwężającą się szczelinę.

Człowiekiem ze zdjęcia.

To jest Paweł.

Dla pani.

Drzwi zatrzasnęły się.

Sekundę później Marta usłyszała obracany zamek.

Stała na klatce, ściskając fotografię, której kobieta najwyraźniej zapomniała odebrać.

Telefon zawibrował w jej drugiej dłoni.

Na ekranie pojawiło się imię męża.

Paweł.

Marta odebrała natychmiast.

Gdzie jesteś?

Przez krótką chwilę słyszała tylko szum samochodu.

Potem jego spokojny, znajomy głos.

Mówiłem ci. Warszawa.

Marta spojrzała na zielone drzwi mieszkania numer siedem.

Paweł, kim jest Adam Wysocki?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Nie długa.

Może dwie sekundy.

Wystarczająca.

Marta - powiedział w końcu.

I pierwszy raz przez dziewięć lat małżeństwa usłyszała w jego głosie coś, czego nie umiała pomylić z niczym innym.

Strach.

Gdzie dokładnie jesteś?

Rozdział 1 - Nazwisko, którego nie znała

Marta nadal trzymała telefon przy uchu, chociaż pytanie Pawła zdążyło już wybrzmieć.

Gdzie dokładnie jesteś?

Jego głos nie był podniesiony. Nie brzmiał nawet na zdenerwowany w sposób, który rozpoznałaby po dziewięciu latach małżeństwa. Paweł, kiedy był zły, mówił szybciej. Kiedy się bał, robił coś odwrotnego - zwalniał, jakby każde słowo należało najpierw obejrzeć z każdej strony.

Teraz właśnie tak mówił.

Marta spojrzała na zamknięte drzwi mieszkania numer siedem, potem na fotografię w swojej dłoni.

Odpowiedz mi najpierw.

Marta, proszę. Gdzie jesteś?

Przecież wiesz.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Nie potrzebowała potwierdzenia.

Jesteś na Leszczynowej - powiedział w końcu.

To nie było pytanie.

Marta zeszła o jeden stopień niżej.

Skąd wiesz?

Bo jeśli ktoś powiedział ci o Adamie Wysockim, to właśnie tam miał cię wysłać.

Kto?

Wyjdź z budynku.

Paweł...

Wyjdź. Teraz.

Ton był tak stanowczy, że przez moment niemal posłuchała odruchowo. Tak samo mówił, kiedy kilka lat wcześniej podczas burzy zatrzymał ją przed dotknięciem przewodu zerwanego na działce sąsiadów. Wtedy w jego głosie też nie było miejsca na dyskusję.

Tyle że dziś to on był przewodem pod napięciem.

Czy to twoja matka?

Cisza.

Kobieta w mieszkaniu numer siedem - dodała. - Czy to twoja matka?

Paweł wypuścił powietrze.

Tak.

Marta oparła wolną dłoń o poręcz.

Przez dziewięć lat słyszała inną wersję. Matka Pawła zmarła, kiedy miał dwadzieścia kilka lat. Ojciec jeszcze wcześniej. Nie miał rodzeństwa. Nie utrzymywał kontaktów z dalszą rodziną. Nie był to temat, o którym rozmawiali często, ponieważ Marta nauczyła się nie naciskać. Paweł zwykle odpowiadał kilkoma zdaniami, potem zmieniał temat, a ona uznawała to za granicę, którą należy szanować.

Teraz po drugiej stronie zielonych drzwi stała martwa kobieta.

Powiedziałeś, że nie żyje.

Wiem.

Więc dlaczego stoi pięć metrów ode mnie?

Porozmawiamy o wszystkim, ale nie tam.

Jesteś w Warszawie?

Kolejna pauza.

Tak.

Marta spojrzała na zegarek.

Była siedemnasta dwadzieścia trzy.

To wrócisz jutro?

Wrócę dziś.

Trzy godziny temu pisałeś, że masz spotkania do jutra.

Odwołam je.

Jakie spotkania?

Marta.

W jakiej firmie?

Co?

Skoro jesteś w Warszawie, to powiedz, gdzie. Hotel? Biuro? Klient?

Nie róbmy tego przez telefon.

Robimy to przez telefon od momentu, kiedy dowiedziałam się, że mój mąż nazywa się Adam Wysocki.

Na piętrze wyżej otworzyły się drzwi. Marta usłyszała kroki, a potem starszy mężczyzna w granatowej kurtce przeszedł obok niej, rzucając krótkie dzień dobry. Gdy znalazł się na półpiętrze, spojrzał jeszcze raz. Nie na Martę.

Na fotografię w jej dłoni.

Zatrzymał się.

Przepraszam - powiedziała Marta. - Zna pan Adama Wysockiego?

Mężczyzna spojrzał na nią uważniej.

Adama?

Tak.

A co się stało?

Z telefonu dobiegł głos Pawła.

Z kim rozmawiasz?

Marta odsunęła aparat od ucha.

Mieszka tutaj?

Starszy mężczyzna wskazał ruchem głowy zielone drzwi.

Helena to jego matka. Ale Adam tutaj nie mieszka od lat.

Często przyjeżdża?

Mężczyzna wzruszył ramionami.

Ostatnio częściej.

Marta, wyjdź stamtąd - odezwał się Paweł z telefonu, na tyle głośno, że słowa usłyszał również sąsiad.

Mężczyzna zerknął na ekran w jej dłoni.

Adam? - zapytał.

Marta nic nie odpowiedziała.

Wystarczyło.

Twarz mężczyzny stężała. Zszedł na dół bez pożegnania.

Paweł przeklął pod nosem.

Posłuchaj mnie. Jedź do domu. Nie rozmawiaj już z nikim. Będę przed dwudziestą pierwszą.

Jeśli jesteś w Warszawie.

Będę.

A jeśli nie przyjedziesz?

Przyjadę.

Rozłączył się.

Marta jeszcze przez chwilę stała na schodach. Część jej chciała ponownie nacisnąć dzwonek mieszkania numer siedem i nie odejść, dopóki Helena Wysocka nie otworzy. Druga część rozumiała, że ten adres przestał być przypadkowym punktem na mapie. Paweł znał go. Sąsiedzi znali Pawła. Jego matka znała Martę, zanim Marta podała swoje imię.

Ktoś przygotował tę sytuację.

Schowała fotografię do torebki i zeszła na dół.

Przed kamienicą było już prawie ciemno. Jesienny zmierzch pojawiał się teraz za wcześnie, jakby dzień kończył się przed wykonaniem wszystkich obowiązków. Jej samochód stał po drugiej stronie ulicy. Kilkanaście metrów dalej, przy krawężniku, zaparkował srebrny opel z zapalonymi światłami.

Marta spojrzała na kierowcę.

Mężczyzna. Czapka z daszkiem. Twarz częściowo zasłonięta słupkiem.

Odwróciła wzrok.

Nie chciała zacząć widzieć zagrożenia we wszystkim.

Wsiadła do auta, zamknęła drzwi i dopiero wtedy wyjęła zdjęcie. Przy świetle z ekranu telefonu obejrzała je dokładniej.

Paweł - Adam - siedział przy stole pomiędzy ciemnowłosą kobietą a starszym mężczyzną. Starszą kobietę rozpoznała bez problemu. Helena Wysocka wyglądała na zdjęciu inaczej niż przed chwilą, ale to była ona.

Zwróciła uwagę na szczegół, którego wcześniej nie zauważyła.

Paweł miał obrączkę.

Ich obrączkę.

Powiększyła zdjęcie aparatem telefonu. Dłoń ciemnowłosej kobiety spoczywała na jego ramieniu, ale Paweł nie dotykał jej. Naprzeciwko siedziała dwójka dzieci w wieku może ośmiu i jedenastu lat.

Lipiec 2026.

Nie trzy lata temu. Nie przed ich małżeństwem.

Trzy miesiące temu.

W lipcu Paweł rzeczywiście spędził kilka dni poza domem. Wrocław, potem Zielona Góra. Marta pamiętała, bo właśnie wtedy zepsuła się pompa w ogrodzie i przez telefon żartowała, że zawsze wyjeżdża dokładnie wtedy, kiedy coś przestaje działać.

Nie był we Wrocławiu.

Przynajmniej nie cały czas.

Włożyła zdjęcie do wewnętrznej kieszeni torebki.

Srebrny opel nadal stał przy krawężniku.

Marta ruszyła. Po dwóch skrzyżowaniach spojrzała w lusterko. Opel jechał za nią.

Na następnym rondzie skręciła w prawo, chociaż nawigacja wskazywała prosto.

Opel również skręcił.

Marta poczuła nieprzyjemny ucisk pod żebrami.

Przejechała jeszcze kilometr i zjechała na parking przed supermarketem. Zaparkowała blisko wejścia, wysiadła i weszła do środka między ludzi pchających wózki oraz dzieci próbujące przekonać rodziców do zakupu słodyczy.

Przez szybę obserwowała ulicę.

Opel przejechał obok.

Nie zwolnił.

Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że przez cały czas wstrzymywała oddech.

Mogło nie być żadnego śledzenia. Tysiące srebrnych samochodów poruszały się codziennie po Poznaniu. Mężczyzna mógł jechać tą samą trasą. Mógł skręcić w tę samą ulicę.

Marta kupiła wodę, której nie potrzebowała, po czym wróciła do samochodu.

Do domu dotarła kilka minut po dziewiętnastej.

Ich dom na Strzeszynie wyglądał dokładnie tak samo jak rano. W kuchni stał kubek pozostawiony przy ekspresie. Na oparciu krzesła wisiała marynarka Pawła. Na lodówce tkwiła kartka z listą zakupów zapisaną jego charakterystycznym pismem.

Siódemki z poziomą kreską.

Marta zdjęła kartkę.

Porównała ją ze zdjęciem notatki z koperty.

Ta sama siódemka nie była dowodem. Tysiące ludzi pisało ją w ten sposób. Jednak litera „A” w słowie „Adama” miała również podobnie skróconą lewą nóżkę.

Usiadła przy stole.

Oryginalną kopertę schowała do szuflady biurka jeszcze przed wyjazdem. Teraz przyniosła ją do kuchni i obejrzała ponownie.

DLA MARTY RYBACKIEJ.

Pismo było drukowane, nierówne, jakby ktoś celowo pisał wolniej niż zwykle.

Paweł mógł zostawić tę kopertę.

Tylko po co miałby wysyłać własną żonę do matki, której istnienie ukrywał?

Telefon zawibrował.

Paweł: Będę około 20:40. Proszę, zaczekaj na mnie.

Odpisała jedno słowo.

Dobrze.

Potem otworzyła przeglądarkę i wpisała:

„Adam Wysocki Poznań”.

Pierwsze wyniki nie znaczyły nic. Lekarz, fotograf, pracownik naukowy, kilku mężczyzn na portalach zawodowych. Dopisała wiek Pawła.

Czterdzieści trzy.

Nic.

Dopisała „Leszczynowa”.

Pojawił się stary dokument wspólnoty mieszkaniowej z nazwiskiem Heleny Wysockiej. Żadnego Adama.

Wpisała nazwisko wraz ze słowem „zaginęła”, nie wiedząc właściwie dlaczego. Może dlatego, że thrillery nauczyły ludzi fatalnego nawyku oczekiwania zbrodni tam, gdzie wystarczyłoby zwykłe kłamstwo.

Brak wyników.

„Adam Wysocki wypadek”.

Kilka niepowiązanych artykułów.

„Adam Wysocki 2015 Poznań”.

Na drugiej stronie wyników pojawił się link do starego forum dyskusyjnego. Kliknęła.

Strona ładowała się długo. Wątek dotyczył lokalnej sprawy kryminalnej sprzed ponad dekady. Większość komentarzy została usunięta.

Jedno nazwisko przyciągnęło jej uwagę.

Karolina Bielska.

Marta przeczytała fragment komentarza:

„...ostatni raz widziana przy ul. Głogowskiej. Narzeczony Adam W. twierdził...”

Przestała oddychać.

Kliknęła następny link.

Strona nie istniała.

Wróciła do wyszukiwarki.

„Karolina Bielska Adam Wysocki”.

Tym razem wyników było więcej.

Pierwszy artykuł pochodził z czerwca 2015 roku.

Marta kliknęła.

Na ekranie pojawiło się zdjęcie młodej kobiety o długich ciemnych włosach.

Tytuł brzmiał:

TRWAJĄ POSZUKIWANIA 29-LETNIEJ KAROLINY BIELSKIEJ. OSTATNI WIDZIAŁ JĄ NARZECZONY.

Marta przeczytała pierwsze dwa akapity.

Karolina Bielska zniknęła w nocy z szóstego na siódmego czerwca. Ostatni potwierdzony kontakt miała z narzeczonym, Adamem Wysockim. Policja przesłuchała mężczyznę. Nie przedstawiono mu zarzutów.

Na dole znajdowało się niewielkie zdjęcie.

Adam Wysocki wychodził z budynku, zasłaniając twarz ręką.

Był młodszy.

Miał dłuższe włosy.

Ale Marta patrzyła na swojego męża.

Usłyszała samochód wjeżdżający na podjazd.

Zamknęła laptop.

Paweł wszedł do domu o dwudziestej trzydzieści osiem.

Miał na sobie ciemny płaszcz, tę samą koszulę, w której wyszedł rano, i wyglądał jak człowiek wracający z przeciętnego dnia pracy. Dopiero gdy zamknął drzwi, Marta dostrzegła napięcie w jego szczęce.

Gdzie jest koperta?

Nie „cześć”. Nie „przepraszam”.

Marta stała przy wyspie kuchennej.

To pierwsza rzecz, o którą chcesz zapytać?

Paweł zdjął płaszcz.

Chcę wiedzieć, kto to zrobił.

Ja chcę wiedzieć, kim jest mój mąż.

Marta...

Jak masz na imię?

Spojrzał na nią.

Paweł.

Jak miałeś na imię?

Tym razem nie próbował unikać odpowiedzi.

Adam.

Słowo zabrzmiało niemal banalnie.

Adam Wysocki?

Tak.

Od kiedy jesteś Pawłem Rybackim?

Od jedenastu lat.

Czy zmieniłeś nazwisko legalnie?

Tak.

Dlaczego?

Usiadł na krześle. Marta nie usiadła.

Moja rodzina była skomplikowana.

Każda rodzina jest skomplikowana. Większość ludzi nie zmienia przez to imienia i nazwiska.

Chciałem zacząć od początku.

Powiedziałeś, że twoja matka umarła.

Paweł potarł dłonią twarz.

To był błąd.

Błąd to powiedzieć, że ktoś ma sześćdziesiąt dwa lata, kiedy ma sześćdziesiąt trzy.

Wiem.

Przez dziewięć lat pozwalałeś mi wierzyć, że nie masz rodziny.

Nie miałem z nimi normalnego kontaktu.

Zdjęcie jest z lipca.

Jego dłoń zatrzymała się w połowie ruchu.

Marta wyjęła fotografię.

Paweł wstał.

Nie podszedł po nią. Sam widok wystarczył, żeby z jego twarzy zniknęła część koloru.

Skąd to masz?

Twoja matka mi dała.

Helena ci to dała?

Pierwszy raz nazwał ją po imieniu.

Wyciągnęła z szuflady.

Paweł wziął zdjęcie. Obejrzał przód, potem odwrotną stronę.

Cholera.

Kim są ci ludzie?

Moja matka. Mój ojciec. Siostra Agata, jej mąż Marcin i ich dzieci.

Marta poczuła, jak coś w jej wnętrzu zapada się jeszcze głębiej.

Masz siostrę.

Tak.

Twój ojciec też żyje.

Tak.

Jeszcze jakieś osoby mam wskazać palcem?

Nie.

Jesteś pewien? Może masz brata w garażu?

Marta, przestań.

Roześmiała się krótko.

Ja mam przestać?

Paweł odłożył fotografię.

Nie mam drugiej rodziny. Nie mam innej żony. Nie mam dzieci, o których nie wiesz. Agata jest moją siostrą. Te dzieci to moi siostrzeńcy.

To ma mnie uspokoić?

Nie. To ma być prawda.

Jedna prawda po dziewięciu latach.

Paweł zacisnął usta.

Z rodziną zerwałem kontakt przed poznaniem ciebie. Później wrócił częściowo, kiedy matka zachorowała. Nie powiedziałem ci, bo im dłużej zwlekałem, tym trudniej było powiedzieć cokolwiek.

Marta pomyślała o artykule na laptopie.

Na co zachorowała?

Serce. Miała operację dwa lata temu.

A w lipcu?

Ojciec kończył siedemdziesiąt lat. Pojechałem, bo matka prosiła.

Czyli wtedy nie byłeś cały czas we Wrocławiu.

Nie.

Ile innych delegacji nie było delegacjami?

Paweł nie odpowiedział.

To znaczyło: więcej niż jedna.

Marta poczuła, że zaczyna widzieć ich małżeństwo jak mieszkanie po włamaniu. Wszystkie rzeczy stały na swoich miejscach, lecz samo ich istnienie przestało oznaczać, że nikt ich nie dotykał.

Dlaczego zmieniłeś nazwisko?

Powiedziałem ci.

Nie. Powiedziałeś, że rodzina była skomplikowana.

Była.

Jak bardzo?

Paweł spojrzał w stronę okna. W szybie odbijała się kuchnia, dwoje ludzi stojących kilka metrów od siebie i światło nad wyspą.

Mój ojciec był człowiekiem, od którego przez większość życia próbowałem uciec. Kontrolował wszystko. Pieniądze, pracę, relacje. Kiedy miałem trzydzieści dwa lata, doszło między nami do rzeczy, po których nie chciałem mieć z nim nic wspólnego. Z nimi wszystkimi.

I dlatego zostałeś Pawłem?

Chciałem, żeby przestali mnie znajdować.

Marta patrzyła na niego długo.

A Karolina Bielska?

Paweł znieruchomiał.

Ta reakcja była inna niż wszystkie poprzednie.

Nie wyglądał na człowieka przyłapanego na kolejnym kłamstwie.

Wyglądał, jakby ktoś otworzył drzwi, za którymi od lat coś trzymał.

Gdzie znalazłaś to nazwisko?

W internecie.

Co dokładnie czytałaś?

Wystarczająco.

Paweł podszedł do stołu i usiadł.

Marta, posłuchaj mnie teraz bardzo uważnie.

Słucham cię od dziewięciu lat.

Karolina zaginęła w dwa tysiące piętnastym. Byłem jej narzeczonym.

Marta poczuła suchość w ustach.

Co się z nią stało?

Nie wiem.

Policja też nie wie?

Nie.

Nie znaleziono jej?

Nie.

I ostatnią osobą, która ją widziała, byłeś ty.

Paweł zamknął oczy.

Tak.

Marta czekała.

Tego wieczoru się pokłóciliśmy - powiedział. - Karolina wyszła. Widziałem ją ostatni raz około jedenastej. Potem zniknęła.

I kilka miesięcy później zmieniłeś nazwisko?

Prawie rok później.

Dlaczego mi o niej nie powiedziałeś?

Bo kiedy cię poznałem, byłem już kimś innym.

To nie jest odpowiedź.

Wiem.

Podejrzewali cię?

Paweł spojrzał na nią.

Tak.

Słowo opadło między nimi ciężej niż wszystko, co usłyszała wcześniej.

A ty?

Co ja?

Zrobiłeś jej coś?

Nie.

Odpowiedział natychmiast.

Marta chciała poczuć ulgę.

Nie poczuła.

Dlaczego ktoś wysłał mnie dzisiaj na Leszczynową?

Nie wiem.

Kłamiesz.

Tym razem nie.

Skąd wiedziałeś, że tam jestem?

Bo jeśli ktoś chce rozgrzebać Adama Wysockiego, zacznie od mojego starego adresu.

Twoja matka znała moje imię.

Wie o tobie.

Od kiedy?

Od początku.

Marta niemal nie zrozumiała.

Twoja matka wiedziała, że istnieje twoja żona, ale twoja żona nie wiedziała, że istnieje twoja matka.

Paweł spuścił wzrok.

Tak.

Marta podeszła do drzwi prowadzących do korytarza.

Gdzie idziesz?

Do sypialni gościnnej.

Musimy dokończyć rozmowę.

Nie dzisiaj.

Właśnie dzisiaj.

Odwróciła się.

Nie. Dzisiaj dowiedziałam się, że twoja matka żyje, twój ojciec żyje, masz siostrę, nazywałeś się inaczej i byłeś ostatnim człowiekiem, który widział zaginioną kobietę. Na dziś wystarczy.

Paweł zrobił krok w jej stronę.

Koperta. Gdzie jest?

Marta patrzyła na niego.

Bezpieczna.

Muszę ją zobaczyć.

Jutro.

Marta, człowiek, który ją zostawił, zna twój adres.

Ty też.

To nie jest zabawne.

Nie żartuję.

W jego spojrzeniu pojawiło się coś, co kazało jej zatrzymać się jeszcze na sekundę.

Zamknij dziś wszystkie drzwi i okna - powiedział.

Dlaczego?

Paweł odpowiedział dopiero po chwili.

Bo ktoś, kto chciał tylko powiedzieć ci prawdę o moim nazwisku, mógł wysłać wiadomość. Nie musiał przychodzić pod nasz dom.

Marta chciała zapytać, kogo się boi.

Nie zdążyła.

Telefon Pawła, pozostawiony na stole, rozświetlił się.

Jedna wiadomość.

Nadawca nie był zapisany nazwiskiem.

Tylko literą H.

Marta zdążyła przeczytać tekst na ekranie, zanim Paweł odwrócił telefon.

Adam, ona ma zdjęcie?

Paweł podniósł wzrok.

Marta nie powiedziała nic.

Tym razem nie musiała.

Rozdział 2 - Ostatni, który ją widział

Marta nie spała prawie do czwartej.

Drzwi pokoju gościnnego zamknęła na klucz, choć nigdy wcześniej tego nie robiła. Przez pierwszą godzinę siedziała na łóżku z laptopem na kolanach, czytając wszystko, co znajdowała o Karolinie Bielskiej. Później odłożyła komputer, ale obrazy nie znikały. Twarz dwudziestodziewięcioletniej kobiety z fotografii publikowanej przez rodzinę. Ciemne włosy, jasne oczy, niewielki pieprzyk pod prawym policzkiem. Zdjęcie zaginionej powtarzało się w artykułach tak często, że po dwóch godzinach Marta miała wrażenie, jakby znała Karolinę.

Materiały mówiły niewiele.

Szóstego czerwca 2015 roku Karolina była na kolacji ze znajomymi. Około dwudziestej drugiej trzydzieści wróciła do mieszkania, które dzieliła z narzeczonym. Sąsiadka słyszała podniesione głosy. Kilkadziesiąt minut później Karolina wyszła. Adam Wysocki twierdził, że nie wiedział dokąd.

Telefon Karoliny po raz ostatni połączył się z siecią przed północą.

Potem nic.

Samochód został pod domem.

Karty bankowe nie były używane.

Nie znaleziono ciała.

W kolejnych tygodniach policja przeszukała kilka terenów pod Poznaniem. Sprawdzano znajomych, byłych partnerów, miejsca, które Karolina odwiedzała. Adam Wysocki był wielokrotnie przesłuchiwany, ale nigdy nie postawiono mu zarzutów.

W jednym z późniejszych artykułów pojawiło się zdanie, które Marta czytała najczęściej:

„Według nieoficjalnych informacji śledczy nie potwierdzili części zeznań narzeczonego dotyczących godzin następujących bezpośrednio po zaginięciu.”

Nie było wyjaśnienia, której części.

O czwartej Marta zgasiła ekran.

O szóstej trzydzieści usłyszała ekspres do kawy.

Paweł był w kuchni.

Kiedy zeszła pół godziny później, miał już na sobie koszulę i spodnie do pracy. Na stole stał jego kubek. Drugi przygotował dla niej, jak każdego ranka.

Ten drobiazg zdenerwował ją bardziej niż gdyby spakował walizkę i zniknął.

Nie idziesz dzisiaj do pracy - powiedziała.

Paweł podniósł wzrok znad telefonu.

Mam spotkanie o dziewiątej.

Ja też miałam mieć normalny dzień.

Wrócę wcześniej.

Nie zrozumiałeś. Chcę rozmawiać teraz.

Odłożył telefon.

Dobrze.

Marta usiadła naprzeciwko niego.

H to Helena?

Przez moment wyglądał, jakby rozważał kłamstwo.

Tak.

Dlaczego napisała: „Adam, ona ma zdjęcie?”

Bo spanikowała.

Dlaczego?

Nie chciała, żebyś je zabierała.

Nie odpowiedziałeś.

Paweł zacisnął dłonie wokół kubka.

Moja matka od lat boi się, że sprawa Karoliny wróci.

Dlaczego miałaby się bać, jeśli nie masz z jej zaginięciem nic wspólnego?

Bo widziała, co zrobiło z nami pierwsze śledztwo.

„Z nami” brzmi jak rodzina ofiary.

To było piekło dla wszystkich.

Dla Karoliny chyba bardziej.

Paweł przyjął to bez reakcji.

Marta otworzyła laptop i obróciła ekran w jego stronę.

Co tutaj jest nieprawdą?

Artykuł wyświetlał zdjęcie Pawła sprzed jedenastu lat.

Spojrzał na nie krótko.

Większość faktów się zgadza.

Pokłóciliście się.

Tak.

Wyszła około jedenastej.

Tak.

Byłeś ostatnią osobą, która potwierdziła, że ją widziała.

Według policji tak.

„Według policji”?

Nie wiem, czy później spotkała kogoś innego.

Powiedziałeś, że śledczy podejrzewali ciebie.

Przez pewien czas.

Dlaczego?

Paweł pokręcił głową.

Bo narzeczony zawsze jest pierwszym człowiekiem, którego sprawdzają.

Tylko dlatego?

Nie.

Marta czekała.

Pokłóciliśmy się bardzo ostro - powiedział. - Jeden z sąsiadów twierdził, że słyszał, jak jej grożę.

Groziłeś?

Powiedziałem rzeczy, których żałuję.

Jakie?

Paweł odwrócił wzrok.

Że jeśli wyjdzie, nie musi wracać. Że nie chcę jej więcej widzieć.

To nie jest groźba.

Policja też ostatecznie tak uznała.

Co było z twoimi zeznaniami? Dlaczego artykuły piszą, że nie mogli potwierdzić, gdzie byłeś później?

Paweł podniósł się.

Muszę iść.

Marta również wstała.

Wczoraj chciałeś rozmawiać przez całą noc.

A dzisiaj wiem, że nie rozwiążemy jedenastu lat w godzinę.

Nie pytam o jedenaście lat. Pytam o jedną noc.

Paweł spojrzał na zegarek.

Powiem ci wszystko. Wieczorem.

Nie wierzę ci.

Te trzy słowa zatrzymały go skuteczniej niż cokolwiek innego.

Marta zobaczyła ból na jego twarzy i znienawidziła samą siebie za to, że część jej nadal reagowała na jego emocje automatycznie. Znała tego człowieka lepiej niż kogokolwiek. Wiedziała, w jaki sposób drapie się po szyi, kiedy próbuje coś sobie przypomnieć, że nie lubi zimnych pomidorów i budzi się zawsze kilka sekund przed alarmem. Wiedziała, jaki ma charakter pisma, jakiej muzyki słucha w samochodzie i dlaczego nie zasypia przy otwartym oknie.

Nie znała jego imienia.

Rozumiem - powiedział cicho.

Wziął kluczyki.

Gdzie jest koperta?

Marta nie odpowiedziała.

Nadal jej potrzebuję.

Wiem.

Jeśli ktoś zostawił na niej ślady...

Policja może je zabezpieczyć.

Paweł spojrzał na nią gwałtownie.

Nie idź z tym na policję.

Dlaczego?

Bo na razie nie ma przestępstwa.

Ktoś obserwuje nasz dom.

Nie wiemy tego.

Ktoś podrzucił kopertę.

To też nie musi być przestępstwo.

Brzmisz, jakbyś bardziej bał się policji niż osoby, która to zrobiła.

Paweł długo patrzył jej w oczy.

Bo raz już nauczyłem się, że kiedy wchodzisz do takiej historii, prawda przestaje być najważniejsza. Najważniejsze staje się to, co ludzie potrafią z niej zbudować.

Może trzeba było powiedzieć mi to dziewięć lat temu.

Wyszedł.

Marta obserwowała przez okno, jak wsiada do samochodu. Nie pojechał od razu. Siedział za kierownicą prawie minutę, patrząc przed siebie.

Potem odjechał.

O ósmej dwadzieścia Marta zadzwoniła do biura i powiedziała, że bierze dzień wolny. Prowadziła niewielką pracownię projektowania wnętrz razem z dwoma wspólniczkami, więc nie potrzebowała niczyjej formalnej zgody, ale Julia od razu wyczuła coś w jej głosie.

Wszystko w porządku?

Tak.

Kłamstwo wyszło z ust Marty tak gładko, że przez moment pomyślała o Pawle.

Jesteś pewna?

Rodzinne sprawy.

Dzwoń, jeśli czegoś potrzebujesz.

Marta obiecała.

Potem przyniosła kopertę.

Nie dotykała jej więcej niż musiała. Zrobiła zdjęcia obu stron, kartki ze środka i charakterystycznego pisma. Następnie schowała wszystko w czystą teczkę i umieściła na dnie szafki z dokumentami, za segregatorami podatkowymi. Nie sądziła, że Paweł zacznie przeszukiwać dom.

Jeszcze dwa dni wcześniej nie sądziła również, że nazywa się Adam.

Otworzyła laptop.

Tym razem nie szukała Karoliny.

Szukała Pawła.

„Paweł Rybacki” pojawiał się dopiero od 2016 roku. Konto zawodowe, wpisy w rejestrach firm, wyniki sportowe z amatorskiego biegu, stare profile społecznościowe. Wcześniej - nic.

Dokładnie tak, jakby trzydziestotrzyletni mężczyzna pojawił się nagle na świecie.

Sprawdziła akt małżeństwa, którego skan przechowywali w folderze z dokumentami.

Paweł Rybacki.

Miejsce urodzenia: Poznań.

Data urodzenia zgadzała się.

Rodzice nie byli wymienieni na skróconym odpisie.

Na ślubie Paweł nie miał żadnej rodziny. Świadkiem był jego przyjaciel ze studiów, Michał. Powiedział wtedy, że nie ma kogo zaprosić.

Marta pamiętała, jak go żałowała.

Poczuła mdłości.

Około dziesiątej wróciła do wyszukiwania Karoliny.

Trafiła na program lokalnej telewizji, którego fragment ktoś umieścił wiele lat temu w serwisie wideo. Jakość była słaba. Reporter stał przed budynkiem, potem pokazano zdjęcia zaginionej oraz krótką wypowiedź jej starszego brata.

Mężczyzna nazywał się Tomasz Bielski.

Karolina nie zniknęła bez powodu - mówił. - Nie zostawiłaby matki i pracy bez jednego słowa. Ktoś wie, co jej się stało.

Reporter zapytał o narzeczonego.

Tomasz spojrzał prosto w kamerę.

O to trzeba zapytać Adama.

Marta zatrzymała nagranie.

Tomasz miał wtedy około trzydziestu pięciu lat. Szczupły, ciemne włosy, głęboko osadzone oczy.

Przewinęła.

Kolejny fragment pokazywał wyjście z komisariatu.

Paweł szedł w stronę samochodu otoczony dziennikarzami.

Nie przypominał mężczyzny, którego znała.

Nie chodziło o wygląd. Chodziło o sposób poruszania. Głowa opuszczona, ramiona napięte, dłoń zaciśnięta w pięść.

Ktoś krzyknął:

Panie Adamie, gdzie był pan między północą a drugą?

Film się urwał.

Marta cofnęła dziesięć sekund.

Puściła ponownie.

To było pytanie, na które Paweł rano nie odpowiedział.

O jedenastej dwadzieścia zdecydowała się wrócić na Leszczynową.

Nie powiedziała o tym nikomu.

Helena Wysocka nie otworzyła.

Marta dzwoniła trzy razy. W mieszkaniu było cicho.

Już miała odejść, kiedy na schodach pojawiła się kobieta ze zdjęcia.

Ciemne włosy związane z tyłu, długi beżowy płaszcz, papierowa torba z apteki w dłoni.

Kobieta zobaczyła Martę i zatrzymała się dwa stopnie niżej.

Rozpoznała ją natychmiast.

Nie powinnaś tu przychodzić.

Marta poczuła znajome ukłucie irytacji.

Ostatnio bardzo dużo osób mówi mi, co powinnam robić.

Kobieta weszła na podest.

Była może dwa lata młodsza od Pawła.

Jestem Agata.

Wiem.

Agata spojrzała na drzwi matki.

Adam powiedział ci?

Paweł.

Dla ciebie.

To samo zdanie.

Prawie.