Tajlandia. Więcej niż raj ebook

Wiemy, że wiele podróży zaczyna się w domu, w zaciszu wygodnego fotela z książką w dłoni. Dlatego stworzyliśmy serię podróżniczą, w której dzielimy się osobistymi opowieściami o miejscach bliskich i dalekich. Wydajemy książki pełne lokalnych smaków i niezapomnianych zapachów. Przybliżamy kulturę, język i historię danego kraju. Poruszamy tematy zaangażowane społecznie i politycznie, a jednocześnie pokazujemy codzienne życie mieszkańców oraz niezwykłe miejsca, których nie znajdziecie w przewodnikach.

Dzięki naszym książkom każdy dzień jest podróżą.

W SERII PODRÓŻNICZEJ WYDAWNICTWA POZNAŃSKIEGO DOTYCHCZAS UKAZAŁY SIĘ:

Natalia Kołaczek I cóż, że o Szwecji

Anna Kurek Szczęśliwy jak łosoś. O Norwegii i Norwegach

Maciej Brencz Farerskie kadry. Wyspy, gdzie owce mówią dobranoc

Magdalena Genow Bułgaria. Złoto i rakija

Aleksandra Michta-Juntunen Finlandia. Sisu, sauna i salmiakki

Mikołaj Buczak Sobremesa. Spotkajmy się w Hiszpanii

Agnieszka Kamińska Szwajcaria. Podróż przez raj wymyślony

Agnieszka Krawczyk Rumunia. Albastru, ciorba i wino

Damian Hadaś Alaska. Przystanek na krańcu świata

Katarzyna Łoza, Ukraina. Soroczka i kiszone arbuzy

Izabela Nowek, Albania. W szponach czarnego orła

Sylwia Izabela Schab, Dania. Tu mieszka spokój

Zuzanna Cichocka, Słowenia. Mały kraj wielkich odległości

Łukasz Grzesiczak, Słowacja. Apacze, kosmos i haluszki

Cathy Yandell, Francja. Radość życia, przełożyła Dorota Malina

Justyna Mleczak, Macedonia Północna. W rytmie oro

Kinga Piotrowiak-Junkiert, Węgry. W objęciach Dunaju

Marta Dziok-Kaczyńska, Anglia. Czas na herbatę

Patrycja Chajęcka, Chorwacja. Ciemniejsza strona słońca

Patrycja Kupiec, Szkocja. Wędrówka przez krainę mitów i mgły

Anna Bittner, Portugalia. W objęciach oceanu

To pierwsze wrażenie: Tajowie są pogodni i życzliwi. Z otwartością i ciekawością podchodzą do innych ludzi. Chcą z nimi rozmawiać, poznawać ich i cieszyć się życiem. Przy tym wszystkim zachowują pokorę wobec świata. Uśmiech jest tu czymś naturalnym i zwyczajnym. Może przybrać formę pogodnej twarzy i roześmianych oczu, co zdarza się najczęściej, lekkiego uśmiechu lub wesołego śmiechu. „Czym się martwisz?” – zapytała mnie któregoś razu koleżanka z pracy. Korwee, tak jak wielu ludzi w Tajlandii, uśmiechała się ciągle. Zdziwiłam się. „Jesteś smutna, a może chora?” – drążyła temat. I wtedy to zrozumiałam. Nie wiedziałam, jak jej wyjaśnić, że nie jestem smutna ani chora, po prostu moją standardową miną jest rodzaj pewnej powagi. Jak wyjaśnić, że my – ludzie z Polski – potrzebujemy ważnego powodu, aby się uśmiechnąć?

Obecnie Tajlandia jest jednym z najbardziej popularnych kierunków urlopowych. Od swojej pierwszej podróży obserwuję coraz większe nią zainteresowanie, a jednocześnie brak głębszego zrozumienia tego miejsca. Z perspektywy turysty jest to kraj ulicznego jedzenia, słoni, plaż i seksturystyki. A przecież żyją tu prawdziwi ludzie. Szukałam możliwości, aby tu zamieszkać, zostać na dłużej, po prostu żyć. Chciałam poznać Tajlandię nie jako turystka, ale jako jej mieszkanka, aby sprawdzić, jak wygląda tu zwyczajne, codzienne życie. Udało się. Moja pierwsza podróż była spełnieniem marzeń i rozbudziła apetyt na kolejne doświadczenia związane z tym krajem. Po okresie pracy w Bangkoku wracam tu z różną częstotliwością i odkrywam ciągle nowe miejsca, nowe elementy kultury. Jednak najbardziej intensywny pobyt przypadł na czas, gdy byłam zatrudniona w dużej firmie.

W życiu nie można się bać – to lekcja, której ktoś kiedyś mi udzielił, i jednocześnie największa dla mnie niespodzianka. Bo właśnie tą zasadą się kierowałam, szukając sposobu na pracę w Tajlandii. I to się sprawdziło. Aplikowałam na stanowisko w Bangkoku, wciąż mieszkając w Polsce, chociaż wiedziałam, że władze Tajlandii stawiają dużo barier przed przybyszami z Europy szukającymi tam zatrudnienia. To mnie jednak nie zraziło. W liście motywacyjnym podałam datę swojej wizyty w Bangkoku i złożyłam propozycję spotkania. I tam, po drugiej stronie globu, trafiło to na podatny grunt. Proces rekrutacyjny oraz formalności związane z załatwieniem pozwolenia na pracę trwały sześć miesięcy. Miałam szczęście, bo mój późniejszy przełożony rok wcześniej odwiedził Polskę przy okazji konferencji biznesowej organizowanej w Warszawie, dlatego jako jeden z niewielu Tajów, których poznałam, wiedział, gdzie leży nasz kraj. Po wykonaniu kilku zadań, trzech rozmowach rekrutacyjnych w gronie różnych osób, w tym ostatniej już w Bangkoku, zapadła cisza. Ofertę pracy złożono mi po miesiącu od ostatniego spotkania rekrutacyjnego. Byłam pewna, że zatrudniono inną osobę, ale – jak mi wyjaśniono – długi czas oczekiwania wynikał z korporacyjnych procedur związanych z zatrudnieniem obcokrajowca. I tak rozpoczęłam pracę w międzynarodowej firmie ubezpieczeniowej mającej siedzibę w Bangkoku. Byłam jednym z zaledwie kilku obcokrajowców w całej organizacji. To właśnie wtedy poznałam zwyczajnych ludzi i nawiązałam przyjaźnie.

Gdy opowiadam o Tajlandii, zawsze podkreślam, jak wiele kontrastów i paradoksów kryje ten kraj. Można powiedzieć, że nie ma jednej Tajlandii, jest ich wiele. Inaczej będzie opowiadać o Tajlandii turysta, inaczej osoba, która tu mieszka, a ma zatrudnienie w innym państwie i pracuje zdalnie, a inaczej osoba, która – tak jak ja – tam właśnie pracowała. Jeszcze inne historie może opowiedzieć ktoś, kto ma żonę lub męża z tego kraju. Te opowieści są często wobec siebie sprzeczne, co postaram się wyjaśnić na łamach tej książki.

Parasolka? Przecież nie pada

Na początku ten upał jest nawet przyjemny. Po wyjściu z chłodnego samolotu, w którym trzeba mieć na sobie bluzę, a później z klimatyzowanego lotniska słońce i ciepłe powietrze miło ogrzewają ciało. Co ciekawe jeśli ktoś przylatuje na lotnisko Suvarnabhumi w Bangkoku, to może przebywać w Tajlandii przez kilka godzin po przylocie i w ogóle nie odczuwać wysokich temperatur. Z lotniska do miasta jedzie się bowiem najczęściej klimatyzowanym pociągiem. Jednak prędzej czy później ten upał każdego przywita.

Dobrze znoszę wysokie temperatury, opalam się na ładny brązowy kolor i zupełnie nie przejmowałam się palącym słońcem w trakcie pory suchej. Tak było podczas pierwszej podróży. W trakcie kolejnych z namaszczeniem stosowałam kremy z filtrem, co chwilę piłam wodę i unikałam intensywnego słońca. Jednak pewnego razu w czasie pobytu na największej wyspie w Tajlandii Phuket nocowałam w Phuket Old Town. To stare miasto z uroczymi kamienicami i straganami, salonami masażu i restauracjami. Można się stąd dostać na najbardziej popularne plaże na wyspie, jak Kata, Kamala, Karon, najsłynniejszą Patong i moją ulubioną Surin Beach. Po całym dniu na plaży, pływaniu z rurką, jedzeniu w nadbrzeżnych restauracjach i oglądaniu straganów, już w drodze powrotnej do naszego hotelu, wsiadłam z moim mężem do songthaew. To odsłonięty samochód, do którego wchodzi się od tyłu. Tu muszę wyjaśnić, że pod słowem songthaew kryje się sformułowanie „dwa rzędy”, ze względu na dwie ławki stojące na pace, równolegle do kierunku jazdy. Auto służy do przewożenia pasażerów – zarówno miejscowych, jak i turystów. Pojazdy tego typu są zazwyczaj przewiewne, ale mogą być też wyposażone w klimatyzację. Koszt przejazdu to 40 batów tajlandzkich (THB), czyli 4,5 złotego. W songthaew poczułam, jak robi mi się słabo i ciemno przed oczami. Starałam się oddychać głęboko i spokojnie, sięgnęłam po wodę i udało się – nie zemdlałam. Jednak tego słońca było za dużo nawet dla młodej i zdrowej osoby. Potraktowałam to jako ostrzeżenie, aby uważać z tajskimi upałami. Przez pierwsze dni sumiennie stosowałam kremy z filtrem, lecz podczas pływania w Morzu Andamańskim wszystkie kremy się spłukują, trzeba ponownie się smarować. Wystarczy najmniejszy wysiłek, spacer pomiędzy straganami przy plaży, a pot leje się po całym ciele i spływa razem z kremem. Warto nosić jakieś nakrycie głowy, ale to powoduje, że jest jeszcze bardziej gorąco. Ech... nie ma sposobu na te upały. Jedyna opcja to ukrywać się w klimatyzowanych pomieszczeniach. W trakcie tej podróży słońce spaliło mi skórę, a brązowe plamy na ciele zostały do dzisiaj, chociaż mija już osiem lat od mojego pierwszego pobytu w Tajlandii.

Sytuację utrudnia duża wilgotność. Dobrze znoszę upały, ale wilgotność nawet w porze suchej sięga powyżej 50 procent, dlatego pomimo intensywnego słońca skóra wcale nie jest sucha. To daje mylne uczucie, że wszystko jest dobrze, ale na koniec dnia na odsłoniętych partiach ciała pojawiają się czerwone plamy. W porze deszczowej również można się opalić bardzo mocno, chociaż na początku zupełnie się tego nie spodziewałam. Zachmurzone niebo dawało złudne wrażenie, że jestem bezpieczna. Któregoś razu, gdy akurat byłam w Pattai, właśnie po takim pochmurnym dniu w porze deszczowej, wieczorem poczułam, jak swędzi mnie skóra. Doszło do poparzenia słonecznego. Na szczęście w Tajlandii nawet do późnych godzin wieczornych można znaleźć otwarte sklepy i kupić popularne tu środki na bazie aloesu, które łagodzą poparzenia i które wtedy mi pomogły.

Jak Tajowie radzą sobie z upałami? Gdy tylko mogą, uciekają przed słońcem. Dość dziwny widok mogą stanowić kobiety pod parasolkami w piękny słoneczny dzień. Czasem są to parasolki od słońca, a czasem zwykłe parasole przeciwdeszczowe trzymane nad głową. Moja koleżanka Will za każdym razem, gdy wychodziłyśmy na zewnątrz, zasłaniała twarz tym, co akurat miała do dyspozycji – swetrem czy chociażby ręką. Ideałem urody jest jasna skóra, a słońce w porze suchej pali okropnie. Wielu Tajów osłania głowę, ramiona i nogi. To dziwny widok, gdy spoceni turyści rozpływają się w słońcu, a tuż obok stoi Tajka w swetrze z długim rękawem. Oprócz okrywania ciała sposobem na upały jest też pewne spowolnienie ruchów. Tajowie chodzą bez pośpiechu, a ich powolność może kojarzyć się z lenistwem, ale to mylne wrażenie. W temperaturze 35 stopni przyśpieszony krok czy długie piesze wędrówki powodują pocenie się, zaczerwienienie twarzy, a także szybsze zmęczenie. Jeśli ktoś jest zmęczony i spocony, oznacza to, że brakuje mu kultury. Tajowie starają się tego unikać. Widok turystów z wypiekami na twarzy, którym towarzyszy nieprzyjemna chmura zapachu potu zmieszanego z perfumami, jest dla mieszkańców Tajlandii czymś bardzo nieprzyjemnym.

Upały ograniczają niektóre aktywności na świeżym powietrzu, jak bieganie lub jazda na rowerze. Są one możliwe, ale tylko w godzinach porannych lub wieczornych. O ile biegacze są widoczni w parkach, na promenadach lub deptakach, to jazda rowerem jest dla Tajów czymś dziwnym. Bangkok to duże miasto i są tu wypożyczalnie rowerów. Na wyspach zdarza się, że nawet w wypożyczalniach skuterów dostępne są też rowery. Przekonałam się jednak, że nie korzysta się z nich często. Na Koh Tao udało mi się wypożyczyć z koleżanką rowery, które zostały odkurzone i nasmarowane dopiero wtedy, gdy chciałyśmy z nich skorzystać. Najbardziej zaskakująca była jednak reakcja moich znajomych. Widziałam na ich twarzy szczere zdziwienie, gdy wspominałam o tym środku transportu. Poruszanie jakiegokolwiek urządzenia siłą własnych mięśni dla przyjemności podczas bardzo wysokich temperatur jest dla Tajów czymś bezsensownym. W każdych okolicznościach starają się poruszać spokojnie, bez pośpiechu, aby nie rozgrzać się bardziej, niż robi to słońce. Aktywność dotyczy osób pracujących fizycznie, czyli jest koniecznością, lub odbywa się w klimatyzowanych siłowniach.

Wyjątkiem jest oczywiście tajski boks, czyli muay thai, który można ćwiczyć w siłowniach na zadaszonych podestach. Wiele osób z całego świata przyjeżdża trenować ten tajski sport narodowy. W każdym mieście i ośrodku turystycznym są szkoły muay thai z instruktorami, którzy często byli w przeszłości gwiazdami ringów. Na pierwszy rzut oka szkoły w ogóle mogą nie przypominać miejsc kojarzonych ze sportem, jakie znamy z Europy. Oczywiście można spotkać luksusowe chłodzone sale treningowe, jednak zazwyczaj jest to proste zadaszenie z matami na betonie i wiszącymi workami treningowymi. To właśnie z tego powodu zajęcia odbywają się rano, przed szczytem wysokich temperatur, oraz wieczorem, gdy jest już chłodniej.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu

Ten rozdział jest dostępnytylko w pełnej wersji książki.

Zapraszamy do zakupu