Tajemniczy ogród śmierci - Paulina Zalecka - ebook
NOWOŚĆ

Tajemniczy ogród śmierci ebook

Paulina Zalecka

5,0

105 osób interesuje się tą książką

Opis

Mary boi się ojca, który pod wpływem alkoholu nie panuje nad sobą. Jej jedyną opoką jest opiekunka Suzy. Kiedy do domu dziewczynki zaczynają przychodzić mężczyźni mający niecne plany, Mary postanawia poszukać kryjówki. Niestety, jedyne miejsce znajduje się za wysokim murem – w ogrodzie, do którego nie ma wstępu. Pewnego dnia odkrywa do niego inne wejście, a tam poznaje chłopca, który na resztę życia zapisze się w jej sercu.

Jacob widzi w dzieciństwie śmierć rodziców i przebywa z ich trupami w domu przez kilka dni. Serwowali mu ogrom cierpienia, więc odczuwa ulgę, że wydali ostatnie tchnienie. Od tamtej pory interesuje się śmiercią, a trafiwszy do domu dziecka, spostrzega, że w każdym z dorosłych czają się potwory. Gdy zostaje adoptowany przez swoją kuzynkę Suzy, musi spełnić jeden warunek, by zdobyć dach nad głową: ma zamieszkać w maleńkim składziku w ukrytym ogrodzie i nikt nie może się o nim dowiedzieć.

Pewnego dnia do jego kryjówki przedostaje się dziewczynka, u której widzi ślady przemocy. W Jacobie budzi się potwór, o którego istnieniu nie miał pojęcia.

Chłopak stawia sobie za cel chronienie swojej Różyczki nawet kosztem własnego życia. Chociaż woli określenie: cudzego.

Teraz nikt nie jest bezpieczny. Nawet handlarze dziećmi, na których Jacob zaczyna polować po porwaniu Mary.

 

Brutalna, pełna poświęcenia i miłości bohaterów książka, po której czytelnik już nigdy nie będzie taki sam!

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
lub macOS

Liczba stron: 322

Rok wydania: 2026

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
5,0 (2 oceny)
2
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
Ksiazkowe_zielone_migdaly1

Nie oderwiesz się od lektury

Niepowtarzalna specyfika książki! Absolutnie genialnie i z wyczuciem poprowadzona fabuła. Czegoś tak mocnego potrzebowałam przeczytać. 🖤🖤
00
katiiebooks

Nie oderwiesz się od lektury

niesamowicie mroczna książka, polecam!
00



Tajemniczy ogród śmierci

PAULINA ZALECKA

Dla każdej niegrzecznej dziewczynki, która kocha baśnie i niegrzecznych typów.

Co powiesz na faceta, który jest zły dla całego świata, a za bohaterkę dałby się pokroić?

Bad boy z sercem na dłoni dla tej jedynej?

Och, nie możesz o nim marzyć. Jest już zajęty.

Musisz znaleźć swojego Jacoba.

Powodzenia, cukiereczku!

Rekomendacja

Ostrzeżenia w tej książce nie są na wyrost. To najmocniejsza historia, z jaką się zetknęłam.

Przerywałam czytanie, by złapać oddech i wrócić tam ponownie, ale ostatecznie wiem, że warto. Bo to nie tylko bardzo mroczny romans, ale też niezwykle trudna lekcja dla wszystkich. I chciałabym, żeby każdy, kto ma siłę, by wejść do Tajemniczego ogrodu śmierci, zrozumiał, że zło czai się na każdym kroku…

Ewelina Dobosz, autorka

Ostrzeżenie

Książka nie jest odpowiednia dla osób wrażliwych (zwłaszcza na dziecięcą krzywdę) ani dla osób poniżej osiemnastego roku życia (a może nawet i starszych), ponieważ zawiera sceny przemocy fizycznej, psychicznej, a także seksualnej wobec dzieci. Opisy są drastyczne, a ci, którzy odważą się przeczytać historię Jacoba i Mary, już nigdy nie spojrzą na ten świat tak samo. Jej treść nie ma na celu urażenia żadnego człowieka (nieważne którego wyznania).

Dorośli krzywdzą najmłodszych.

Kropka.

Jeżeli widzisz, że ktoś popełnia przestępstwo wobec małoletniego, lub uważasz, że z którymś z dzieci dzieje się coś niedobrego – reaguj.

Twoje szeroko otwarte oczy mogą uratować bezbronną istotę.

Rozmawiaj z dzieckiem. Obserwuj otoczenie.

Potwory nie śpią.

Liczą, że to ty zaśpisz…

Chcę być dobrym mężczyzną i zobaczyć twój uśmiech

I chcę pływać między twoimi udami

Chcę Cię pieprzyć, aż zaczniesz krzyczeć i płakać

Chcę Cię trzymać w swoich ramionach dzisiejszej nocy

Dla twojej miłości zrobię, cokolwiek zapragniesz

Måneskin, For Your Love

Znasz tę historię, skarbie?

Z pewnością pamiętasz dziewczynkę, która zamieszkała u wuja i dla której jedyną życzliwą osobą była opiekunka.

Nie zapomnij o chłopcu, który pomagał jej zajmować się tajemniczym ogrodem, a także o tym, którego krzyki słyszała nocą.

W tej baśni… jest podobnie.

Z tą różnicą, że jest bardzo dużo mroku i bólu.

Jest Mary.

Jest chłopiec.

Jest nawet tajemniczy ogród.

A płaczący chłopak?

Również go usłyszysz. Tak samo jak Mary. Nie będziesz jednak w stanie mu pomóc.

Ona jest dla niego Różą. Jedyną, którą chce utrzymać przy życiu, chociaż fascynuje go śmierć.

Lubi patrzeć, jak coś lub ktoś umiera.

Jesteś gotowa otworzyć bramę tajemniczego ogrodu śmierci?

Tylko pamiętaj.

Przed tymi potworami nie ma ucieczki, a pod korzeniami pięknych kwiatów spoczywają trupy.

Prolog

Ściskam w dłoni ołówek tak mocno, że aż go łamię. Wpatruję się w jej odsłoniętą szyję. Delikatna, różowa skóra, spokojny oddech. Niemalże dostrzegam pulsującą żyłę.

Oznaka, że jeszcze żyje.

Przesuwam kciukiem po dolnej wardze, przymykając oczy i wyobrażając ją sobie.

Moją Różyczkę.

Jej skórę.

Jej miękkie ciało.

Ten szalony uśmiech na twarzy aniołka.

Uch, moja słodka Mary.

Gdybym ją teraz ułożył w trumnie i przyozdobił świeżo zerwanymi różami…

Pocieram sterczącego fiuta.

Kurwa! Muszę się wziąć w garść! Miałem z tym skończyć!

Wystraszy się, kiedy przyjdzie jej dzień.

A nie chcę, by się mnie bała.

Ma mnie kochać.

Tak jak kiedyś.

Zamykam szkicownik i odchodzę od okna. Zerkam ostatni raz w stronę mojej małej królewny. Całuję ją przez zimną szybę, walcząc ze sobą, by tam nie wejść i nie krzyknąć: „To ja, Mary! Odnalazłaś mnie! Możemy być razem!”.

Pamiętasz, moja Różyczko?

Taki był plan.

Ty i ja.

W naszym ogrodzie.

Nie jesteśmy szaleni.

JA nie jestem szalony.

Nasza miłość jest szalona.

A każdy, kto próbował nam ją odebrać, już gryzie ziemię.

Rozdział pierwszy

Mary

Pięć lat

Chwytam Pana Gniotka – brązowego misia, który zawsze jest przy mnie – i uciekam do szafy. Zakrywam uszy, przyciskając plecy do ścianki mebla.

Słyszę, jak mocno bije mi serce.

Tata znów krzyczy.

Coś się rozbija, do moich uszu dobiega dźwięk tłuczonego szkła.

Może znowu rzucił butelką o ścianę?

– Czerwona róża, czerwone płatki – nucę pod nosem piosenkę, którą nie wiem, skąd znam. – Czerwone pocałunki jak serce matki. – Zaczynają płynąć mi łzy, ale nie mogę ich otrzeć, bo musiałabym zdjąć ręce z uszu. – Czerwone kwiaty od tej wariatki. Czerwona krew ze świata pułapki.

– Tutaj jesteś, Mary.

Do szafy wpada światło, więc zamykam oczy. Mam nadzieję, że jeżeli ja nie widzę jego, to on nie widzi mnie.

– Co się stało? – Szorstkie palce lądują na moim kolanie, a mną wstrząsają dreszcze.

Dlaczego pyta, co się stało? Przecież wie, co robi.

Dlaczego Suzy musiała dziś wyjechać?

– Zadałem ci pytanie. – Ciągnie mnie za włosy, wyprowadzając z szafy.

Piszczę, kiedy piecze mnie skóra na głowie. Zaczynam mocniej płakać.

– Uspokój się, głupi bachorze! – Ojciec potrząsa moim ciałem, ale to nie działa.

Nie jestem w stanie się uspokoić. Te ruchy tylko potęgują mój szloch.

Gdy otrzymuję policzek, pieczenie omal nie rozrywa mi skóry. Wpatruję się w ojca, szybko mrugając, by odgonić łzy.

Pierwszy raz mnie uderzył.

Patrzę na jego zapuchnięte, czerwone oczy i otwieram usta z szoku.

– O, podziałało. – Rozluźnia się i kuca przede mną.

Stoję nieruchomo, bo strach nie pozwala mi nawet swobodnie oddychać.

– Pytałem: co się stało? – powtarza spokojnym tonem, ale widzę, że jest zły.

– Boję się ciebie… – szepczę, starając się go nie zdenerwować.

Brwi ojca wystrzeliwują w górę, jakby nie spodziewał się takiej odpowiedzi.

– Dlaczego? Przecież nic ci nie zrobiłem.

Ściskam jedną dłonią łokieć drugiej ręki, rozglądając się po ciemnym pokoju.

Może to rzeczywiście nic takiego, a ja wyolbrzymiam?

Może wszyscy dorośli tak się zachowują?

Ale przecież Suzy się nie boję.

Nigdy nie słyszałam, by zachowywała się w ten sposób.

Zauważam kątem oka butelkę przy drzwiach. Och, a może to jakiś magiczny napój, po którym dorośli zamieniają się w potwory?

Tak. To z pewnością to. Zawsze widzę takie butelki obok ojca, gdy zamienia się w bestię.

Wskazuję na szkło, a on podąża za moim palcem wzrokiem.

– Co z nią nie tak?

– Czy to cię zamienia w potwora? – pytam bez ogródek, bo naprawdę chcę to wiedzieć.

Chociaż już nie pamiętam, kiedy ostatni raz się go nie bałam, teraz ciągle chodzi z taką butelką w dłoni.

– W potwora?! – unosi się, jakbym go obraziła.

Podskakuję w miejscu, a nogi znów zaczynają mi dygotać. Ojciec podchodzi do na wpół opróżnionej butelki, podnosi ją z podłogi i szybko wraca.

– Masz! – Chwyta mnie za włosy, odchylając w ten sposób moją głowę. – Spróbuj, a zobaczysz, czy zamienisz się w potwora! – krzyczy, wciskając mi gwint butelki do ust.

Krztuszę się, a z moich oczu na nowo płyną łzy.

W końcu mnie puszcza. Wypluwam to, co jeszcze mam w ustach, i od razu wymiotuję, bo jest to niedobre i pali w przełyk.

– I co?! Zamieniłaś się w potwora? Jakoś nie widzę!

Szlocham ze wzrokiem utkwionym we własne wymiociny. Boję się na niego spojrzeć.

– Ty jesteś potworem! To przez ciebie twoja matka nie żyje! Ja nikogo nie zabiłem! Tylko ty! – Uderza mnie w głowę, aż się przewracam.

Płacząc, na czworaka uciekam pod ścianę i przyciskam kolana do piersi. Duszę się łzami, więc usiłuję oddychać spokojniej.

Nie zabiłam mamy!

Nie mam takiej siły, by pozbawić kogoś życia. Mama zniknęła, a po kilku dniach wróciła w drewnianym pudle, które ojciec nazwał trumną. Powiedzieli mi potem, że nie żyje.

Nawet jej nie dotknęłam, więc jak mogłam ją zabić?

– Nie rycz, bo dostaniesz karę! – Ojciec łapie mnie gwałtownie za łokieć i podnosi. Staję na palcach, próbując zminimalizować ból. Wykręca mi rękę, a moje serce bije tak prędko, że omal nie wyskakuje z piersi.

Dlaczego tata mi to robi?

– To boli! – piszczę, wierzgając nogami.

– Ma boleć! Inaczej nie zrozumiesz, co robisz źle!

Otrzymuję kolejne uderzenie w policzek, a później mnie puszcza.

– Za karę nie dostaniesz kolacji, a do rana zostaniesz w tym pokoju. Jeżeli zobaczę, że wyszłaś, pożałujesz. – Sięga do klamki, lecz zanim wychodzi, odwraca się i dodaje: – Masz czas, by przemyśleć, jak złym dzieckiem jesteś.

Drzwi trzaskają, a ja podskakuję w miejscu.

Siedzę w kącie, raz za razem ocierając łzy.

Spoglądam na Pana Gniotka leżącego na łóżku.

Co robić? Nie ma nikogo, do kogo mogłabym pójść, by się schronić. Zostałam sama. Mama odeszła. Ojciec mnie nienawidzi. Suzy wyjechała.

Burczenie w brzuchu nie pomaga mi się uspokoić. Podchodzę do okna, by zająć się czymś, co sprawi, że zapomnę o głodzie. Przyciskam czoło do chłodnej szyby i spoglądam przed siebie. Nasz ogród jest nisko przystrzyżony, gdzieniegdzie kwitną kwiaty. Suzy dba o niego, by dawał nam jak najwięcej kolorów. Jak dorosnę, może uda mi się dostrzec, co jest za wielkim murem. Zza niego wystaje drzewo, jakieś suche badyle okalają konstrukcję.

Zawsze tłumaczyłam sobie, że w tamtym zakamarku kryją się wróżki, teraz jednak myślę, że żyją tam potwory. Ojciec zabronił mi do niego wchodzić, zamknął na klucz wielką furtkę i zabił ją dechami. Może naprawdę chroni nas w ten sposób przed potworami? Kiedyś będę duża i sama to sprawdzę. Wtedy nie będę się bać tak jak teraz.

Schodzę z parapetu, kładę się w łóżku i szczelnie okrywam kołdrą. Myślę o ogrodzie pełnym wróżek, malujących mój świat we wszystkich barwach tęczy.

Jacob

Dziewięć lat

– Wstawaj, mały śmieciu!

Zaczyna szumieć mi w uszach. Otwieram zaspane oczy i dostrzegam ojca. Stoi z tą swoją stale rozgniewaną miną, wrzeszcząc na mnie. Nie słyszę, czego chce, więc łapię się za głowę. Wtedy czuję uścisk na ręce, a po chwili ląduję na podłodze.

– Co to jest?! – Wskazuje na łóżko.

Marszczę brwi, nie wiedząc, o co chodzi.

Ale wtedy to dostrzegam. Plama na prześcieradle.

Sięgam drżącą dłonią do majtek. Są mokre.

Nawet nie wiem, kiedy łzy zaczynają płynąć po moich policzkach. Wiem, co mnie czeka.

Ojciec chwyta mnie za kark i zaciąga do łazienki. Popycha na pralkę, aż moje żebra przeszywa ból. Nie chcę tego, lecz płaczę jeszcze głośniej. Nie potrafię nad tym zapanować. Strach ogarnia całe moje ciało, a szum wody napływającej do wanny zaciska mi gardło.

– Wskakuj – odzywa się ojciec ze spokojem.

Nie mogę się ruszyć. Wtedy zdziera mi ubranie i wrzuca mnie do lodowatej wody. Szczękam zębami, gdy raz po raz polewa nią moje ciało.

– Jesteś rozpuszczonym bachorem i niczego nie szanujesz. Nawet nie chce ci się wstawać, żeby się odlać, tylko robisz pod siebie!

Hamuję łzy, bo nie chcę, by kara trwała dłużej.

Nie zrobiłem tego specjalnie. Nawet o tym nie wiedziałem. Gdybym poczuł, poszedłbym do ubikacji. Nie mam pojęcia, dlaczego to się stało.

Cały dygocę.

Nie wiem, jak długo to trwa, ale kiedy zaczynam odpływać z wyziębienia, ojciec chwyta mnie pod pachy jak szmacianą lalkę i sadza na rozgrzanym kotle. Płaczę, próbując z niego zejść. Parzy mi skórę, a trzaskający wewnątrz ogień sugeruje, że dopiero co podłożono drew.

– Przecież było ci zimno! – Ojciec dociska mnie tyłkiem do rozgrzanej stali, a z mojego gardła wydobywa się krzyk.

Nie wiem, jak długo mnie tam trzymał, bo gdy odzyskuję przytomność, leżę na podłodze w swoim pokoju, a skóra na tyłku jej poparzona tak bardzo, że nie mogę usiąść. Postanawiam więc leżeć.

Leżę, rozmyślając, jak by to było zniknąć.

Umrzeć.

Jakie to uczucie, kiedy się umiera?

Dwa dni później

Ojciec nie wrócił na noc do domu. Nie słyszę nawet kroków matki. Pewny tego, że zostałem sam, opuszczam pokój i wyruszam na poszukiwania jedzenia. Wchodzę do kuchni cicho, bo ten nawyk jest we mnie już tak głęboko zakorzeniony, że inaczej nie potrafię. Otwieram lodówkę, ale znajduję tylko resztkę mleka, jakiś stary ser i jabłko. Sięgam zatem po owoc i wracam do swojego pokoju.

Kiedy mijam salon, przystaję, bo matka nakryła mnie na gorącym uczynku. Leży na sofie i wpatruje się we mnie bez ruchu.

Owoc wypada mi z dłoni i turla się pod wersalkę.

– Przepraszam, zaraz odłożę je na miejsce – szepczę, w pośpiechu idąc za zgubą.

Matka jednak ani drgnie. Śpi z otwartymi oczami? Aż tak dużo wczoraj wypili, że usnęła w takim stanie?

W zasadzie nie wiem dokładnie, o co chodzi, ale słyszałem, jak kłóciła się z ojcem o ostatnią flaszkę, którą jej zabrał. Później chyba się pogodzili, bo zapadła cisza, a on zniknął.

– Mamo? – Trącam ją, bo jej oczy nawet nie śledzą moich ruchów. – Śpisz?

Przechylam na bok głowę, spoglądając na worki pod jej oczami. Dotykam policzków mamy, ale są zimne.

I wtedy to do mnie dociera.

– Ty nie żyjesz, prawda?

Schylam się po jabłko i siadam w rogu pokoju, naprzeciwko matki. Wgryzam się w owoc, nie odrywając od niej wzroku.

Co powinna czuć osoba, gdy umiera ktoś inny?

Co powinno czuć dziecko, któremu umiera rodzic?

Nigdy wcześniej nie widziałem śmierci. Jedynie o niej myślałem. Chyba będę tęsknił za mamą.

Wolno przeżuwam, starając się zrozumieć każdą myśl, która kotłuje się w mojej głowie.

Może będzie mi lżej? Nie będzie mnie biła.

Dojadam swoje śniadanie, a następnie podchodzę do trupa. Dopiero teraz zauważam, że ma siniaki na szyi. Pewnie znów biła się z tatą, chociaż nie słyszałem dźwięków, które by na to wskazywały. W sumie nieważne.

Przynoszę krzesło, siadam i obserwuję martwe ciało.

Śmierć…

Zawsze chciałem zobaczyć, jak pracuje.

Rozdział drugi

Jacob

Wieczorem, kiedy robi się ciemno, do moich uszu dociera szmer na klatce schodowej. Poznaję kroki ojca. Tylko on ma tak specyficzny chód.

I jest nietrzeźwy.

Przyśpiesza mi serce w reakcji na zgrzyt przekręcanego zamka. Rozglądam się w poszukiwaniu miejsca, w którym mógłbym się schować. Jeżeli teraz wyjdę, przyłapie mnie na korytarzu i powie, że to ja coś zrobiłem matce. Znajdzie kolejny powód, by mnie ukarać.

Zdesperowany wchodzę do dziury w wersalce. Wciskam się bez problemu, bo jestem szczupły. Oddycham tak szybko, jakbym właśnie ukończył intensywny bieg.

– Wróciłem! – rozlega się lekki bełkot.

Nie jest pijany tak bardzo, żeby nie kontaktować, ale z pewnością coś wypił.

– Odkupiłem ci tę flaszkę! Nie gniewaj się już!

Obserwuję przez szparę, jak otwiera drzwi kopniakiem. Chowam się głębiej, chociaż nie ma tutaj zbyt wiele miejsca.

– O nie… – Chyba dociera do niego to, co zastał. – Żyłaś, jak wychodziłem. – Krząta się wokół wersalki. – Nie ścisnąłem cię aż tak bardzo.

Potwierdza tymi słowami, że ją udusił.

Za flaszkę.

– Gdzie ten gówniarz?!

Nieruchomieję, bo ojciec zaczyna mnie szukać. Przestaję na moment oddychać, a gdy słyszę dźwięki wywalania przedmiotów z szafy w moim pokoju, ronię cichutko łzy.

– Wyłaź, smarkaczu! – grzmi ojciec, wracając do salonu.

Boję się, że znajdzie moją kryjówkę. Zamiast tego jednak rozbrzmiewa trzask rozwalanych mebli. Zagląda w każdą dziurę, by mnie wywlec i ukarać za występek, którego się nie dopuściłem.

Czuję coś mokrego. Znowu się zmoczyłem.

Muszę przestać płakać, bo smarki zatykają mi nos. Jeżeli zacznę nim pociągać, zdradzę się.

– Mam przesrane. – Ojciec przestaje demolować mieszkanie i się uspokaja. – Idę z tobą.

Z kim?

Nie słyszę, by był tutaj ktoś jeszcze. Rozlega się szuranie krzesła. Ojciec chyba popija, bo po jakimś czasie butelka ląduje z hałasem na podłodze.

Później nie słyszę już nic.

Nie ruszam się, bo mam wrażenie, że to pułapka. Umilkł, by sprawdzić, czy wyjdę.

Nie wychodzę.

Leżę aż do rana w śmierdzącej moczem wersalce, a ponieważ przez cały ten czas do moich uszu nie dociera głos ojca, decyduję się wyjść. Wygrzebuję się z mebla, lecz to, co widzę, sprawia, że zamieram.

Ojciec wisi na żyrandolu na pasku od spodni.

Powiesił się.

Burczenie w brzuchu przypomina mi, że jeszcze żyję. Ignoruję to jednak, bo wpatruję się w posiniałą twarz ojca.

Zamiast martwić się tym, że zostałem sam, bez jedzenia i dorosłych, czuję, jak przez każdą komórkę mojego ciała przetacza się spokój.

Śmierć wybawia. Może niekoniecznie umierających, ale z pewnością tych, którzy pozostali.

Bez słowa mijam wiszące ciało, by udać się do kuchni. Wyciągam z lodówki ser, ale już po pierwszym kęsie wypluwam go do kosza na śmieci i stwierdzam, że dopiję tylko mleko.

Nie ma nawet kawałka chleba.

Wracam do pokoju, w którym znajdują się dwa trupy, włączam telewizor, a następnie idę się umyć i zmienić ubranie. Odświeżony siadam przed ekranem i mówię:

– A dzisiaj pooglądamy to, czego ja chcę. – Szukam kanału z jakąś fajną bajką, ale niczego nie znajduję.

Postanawiam poobserwować trupy. Zostawiam pilota i podsuwam krzesło pod okno. Patrzę na matkę oraz ojca – a raczej na to, jak zachowują się ich ciała po śmierci. Zresztą… w pokoju zaczyna śmierdzieć.

Sięgam do klamki, po czym otwieram okno, by wpuścić odrobinę świeżego powietrza, a kiedy się odwracam, omal nie dostaję zawału, bo ciało ojca się porusza.

Wygląda, jakby miał jakieś drgawki.

Fascynujące.

Na moment się rozpraszam, zwracając uwagę na telewizor. Jakiś ważniak w garniturze opowiada, co trzeba zrobić w naszym kraju, by żyło się lepiej.

No dobrze, ale może niech zacznie to robić, zamiast tylko o tym gadać.

Głupek.

Wracam do swoich obserwacji i robię to na tyle długo, że zasypiam.

***

Z chorą fascynacją dostrzegam każdą zmianę w ludzkim truchle. To zdumiewające, jak śmierć rozkłada człowieka na czynniki pierwsze.

Coś żyło, funkcjonowało. Biło serce, tłoczona była krew. Mózg pracował. U niektórych nie tak, jak powinien, a jednak działał. Aż wystarczyła chwila. Jeden narząd zostaje wyłączony – odcięty od dopływu tlenu czy z innej przyczyny – i cały organizm trafia szlag.

Zdycha. Usycha niczym kwiat, którego zapomniano podlać. Tkanki gniją, zaczynają żerować na nich robale. Jedno życie umiera, by inne mogło się pożywić. To ciekawe. Chore, obrzydliwe, ale na swój sposób interesujące.

A skoro mowa o robakach – chyba czas wezwać kogoś dorosłego. Fetor staje się nie do zniesienia i mój żołądek traci cierpliwość.

Poświęciłem się w imię swoich badań.

Spędziłem sześć dni z trupami.

Przez pierwsze trzy trudno było mi znieść głód, lecz później już tak dotkliwie go nie czułem.

– No dobrze, kochani, zawołam kogoś. – Zatykam palcami nos, po czym wychodzę z pomieszczenia.

Udaję się na klatkę schodową i czekam, aż któryś z sąsiadów będzie przechodził. Nim zdążę usadzić tyłek na wycieraczce, po schodach wspina się sąsiadka z góry.

– Co ty tutaj robisz, synu?

Nie wiem, dlaczego mówi do mnie „synu”, bo przecież nim dla niej nie jestem, ale w sumie jest mi to obojętne.

– Moi rodzice chyba nie żyją – tłumaczę, po chwili jednak przyłapuję się na tym, co powiedziałem, więc się poprawiam: – Moi rodzice nie żyją.

– Co ty opowiadasz, na miłość boską? – Siatki z zakupami wypadają jej z rąk, a ja podążam wzrokiem za jedną z pomarańczy, która turla się stopień po stopniu.

– Wiem, co widziałem. Dla pewności patrzyłem na nich przez sześć dni.

Wydaje mi się, że kobieta zaraz zemdleje. Wchodzi na drżących nogach do mieszkania, a po kilku krokach zasłania nos i usta. Nie idę za nią. Czekam, aż tutaj wróci.

I jest dokładnie tak, jak przeczuwałem.

Ręce jej się trzęsą z oszołomienia, gdy wyjmuje z torebki telefon. Wybiera jakiś numer i podaje nasz adres. Kiedy się rozłącza, pyta mnie:

– Mówisz, że ile dni nie żyją?

– Mama sześć, ojciec pięć.

Nie wiem, co ją bardziej szokuje: wiadomość o czyjejś śmierci czy moja obojętność.

– Dlaczego wcześniej nie poprosiłeś nikogo o pomoc? – Schyla się, by pozbierać zakupy.

Być może dlatego, że chciałem zobaczyć, co się stanie później. Czy ktoś się zaniepokoi tym, że nas nie widać, i zajrzy do naszego mieszkania, by zobaczyć, co słychać.

– Nie wiem. – Wybieram najprostszy wariant odpowiedzi, bo zauważyłem, że kiedy tak mówię, to ludzie dają mi spokój. – Mogę zjeść tę pomarańczę, która poturlała się w dół?

Sąsiadka patrzy na mnie z politowaniem.

Dziwne wrażenie. Czuję, jakbym robił się mniejszy, a ona – większa.

– Chodź, dopóki nie przyjedzie policja, zostaniesz u mnie. Zrobię ci coś do jedzenia.

Chcę odmówić, ale wtedy burczy mi w brzuchu, więc kobiecina bierze mnie za rękę i prowadzi piętro wyżej.

Spoglądam na nasze złączone dłonie i moje ciało ogarnia ciepło. Matka nigdy nie trzymała mnie w tak przyjemny sposób. Zawsze tylko szarpała. Nie lubiłem, gdy mnie dotykała.

– Jak masz na imię? – Kobieta otwiera drzwi swojego mieszkania i gestem zaprasza mnie do środka.

Przestępuję próg i zaciągam się wonią kwiatów. Przechylam głowę, zerkając na okazały bukiet w wazonie.

– Jacob. – Nie patrząc na nią, podchodzę do kwiatów.

– Ładnie. Ja jestem Rose.

Rose. Jak róża.

Staję naprzeciwko szklanego naczynia, w którym moczą się łodygi. Żyją, pachną i są piękne dlatego, że stoją w wodzie. Być może to nie zapewni im wiecznego życia, ale jeszcze przez jakiś czas będą ozdobą.

– Usiądź, zrobię ci kanapkę.

– Pozbawiamy je życia, żeby przez chwilę nas cieszyły.

– Co? – Kobieta wyciąga z lodówki masło i odwraca się w moją stronę.

– Kwiaty. Ścinamy je, żeby wsadzić do wazonu i żeby mogły przez chwilę cieszyć nas swoim wyglądem i zapachem, chociaż potem i tak umrą, a zapach przestanie być przyjemny.

Sąsiadka patrzy na mnie z rozdziawionymi ustami, pewnie zastanawiając się, czy mówię o kwiatach, czy o trupach pod nami.

– Wiesz co? – Zaraz odzyskuje rezon i wraca do przygotowywania kanapki. – One i tak by umarły. Kwiaty odradzają się na wiosnę i lato, a na zimę umierają. Tak wygląda cykl ich życia. Cieszą nas, by móc się udać po pewnym czasie na zimowanie i wrócić w cieplejsze dni jeszcze piękniejszymi. Najważniejsze jest zachowanie równowagi w przyrodzie. Sianie i uprawianie roślin, by móc zastąpić te ścięte nowymi.

Stukam palcem w dolną wargę. To ma sens.

Rose podaje mi jedzenie. Biorę z wdzięcznością kanapkę i się w nią wgryzam, a moje podniebienie atakuje niesamowity smak.

– Jest pyszna! – chwalę z pełną buzią, a oczy zapewne świecą mi jak lampki choinkowe w Boże Narodzenie, ale naprawdę nigdy nie jadłem czegoś tak pysznego. Nawet na stołówce szkolnej.

– Cieszę się, że ci smakuje. Mam jeszcze sok jabłkowy, chcesz?

Ochoczo kiwam głową, nie przerywając jedzenia.

– Za chwilę przyjdzie po ciebie policja.

Z trudem przełykam kęs.

– Pójdę do więzienia? To nie ja ich zabiłem! – Odsuwam się szybko od stołu, aż uderzam krzesłem o ścianę.

– Hej, hej. Spokojnie, Jacob! – Rose wyciąga ku mnie ręce. Moje serce bije jak oszalałe. – Nikt cię nie zamknie w więzieniu. Będziesz musiał z nimi jechać, bo będą chcieli odszukać kogoś z twojej rodziny, kto mógłby się tobą zająć.

Uspokajam oddech.

Czyli jestem wolny.

– Mam tylko kuzynkę, ale nie wiem, gdzie mieszka. Kiedyś pokłóciła się z moimi rodzicami i więcej jej nie widziałem. – Przygryzam wnętrze policzka, próbując wymyślić coś na szybko. – Może mógłbym zostać z tobą?

Znowu widzę w jej oczach coś na kształt litości. Kurczę, nie podoba mi się to.

– Jesteś cudownym chłopcem, ale niestety nie mogę cię przygarnąć.

– Będę sobie sam robił kanapki, obiecuję.

Uśmiecha się delikatnie, a jej duże oczy się szklą.

– Nie chodzi o kanapki, skarbie. Kiedyś zrozumiesz. Ale gdy będziesz w okolicy, zawsze możesz wpaść na posiłek.

To już coś.

– Dziękuję – odpowiadam krótko, bo nie ma co się pchać na siłę. Nauczyłem się, że jeżeli ktoś powie „nie”, to znaczy „nie”.

Rose mnie zaskakuje i otwiera ramiona.

– Chcesz się przytulić?

– A co to daje? – Marszczę brwi, ostrożnie odkładając chleb na talerz.

Sąsiadka wygląda, jakby nie rozumiała, o co mi chodzi, ja natomiast nie rozumiem, o co chodzi jej.

– Podejdź, to ci pokażę. – Nadal trzyma rozpostarte ramiona mimo mojego wycofania.

Czeka.

Obca kobieta czeka, bym się do niej przytulił. Nawet rodzice nie chcieli mnie przytulać.

Ocieram usta wierzchem dłoni i podchodzę do Rose. Niepewnie wsuwam się w jej objęcia, a ona zamyka mnie w szczelnym uścisku. Początkowo się spinam, bo dziwnie tak czuć na sobie czyjeś ręce, ale kiedy delikatnie masuje mi plecy, rozluźniam się. Pozwalam sobie na odpoczynek. Wyłączam tryb gotowości i znów jestem dzieckiem.

Moje ciało staje się niczym wosk: mięknie i próbuje się stopić z ciałem Rose. Kładę jej głowę na ramieniu. Słyszę, jak pociąga nosem. Niezdarnie unoszę ręce i odwzajemniam uścisk.

– Pamiętaj, że jesteś wyjątkowy, Jacobie – szepcze kobieta, a ja kiwam głową.

Lubiłem Rose. Znałem ją krótko, lecz lubiłem bardziej niż własnych rodziców.

Rozdział trzeci

Mary

Wychodzę na zewnątrz, korzystając z okazji, że ojciec gdzieś wyjechał. Biorę swojego miśka i spaceruję alejkami ogrodu. Słońce dzisiaj grzeje mocno, sprawiając, że szybko się męczę. Przysiadam zatem na ławeczce pod domem i rozglądam się po otoczeniu.

Macham nogami, bo nie dosięgam stopami do ziemi, i jednocześnie rozglądam się za ptakami. Kilka skowronków tapla się w małej sadzawce, a ścieżką tupta jeż.

Uwielbiam obserwować naturę. Patrzenie, jak przyroda odradza się raz za razem, napełnia mnie spokojem.

Wystawiam twarz ku słońcu i chłonę ciepło, które mi wysyła. Opieram się wygodnie, a następnie z uśmiechem zawieszam wzrok na ogrodzeniu, które nie daje o sobie zapomnieć. Kiedyś pytałam Suzy, co jest za murami tej fortecy, lecz zbyła mnie krótkim: „nie wiem, ale twój tata nie pozwolił nam tam wchodzić”.

Marszczę nos, rozważając różne możliwości.

Może jednak jest tam magiczny świat wróżek? Może nie ma potworów? Albo tata ukrył tam skarb i teraz strzeże go, zakazując nam wejścia do ogrodu?

Gdy dostrzegam wysuszone gałązki zwisające z muru, moja ciekawość ulatuje. Skoro nikt nie może tam wejść, z pewnością nikt też nie zajmuje się roślinami, które tam są. Zaciskam usta i postanawiam się zbuntować. To o wiele łatwiejsze, kiedy nie ma obok nikogo, kto by mnie strofował.

Zeskakuję na ziemię, po czym ruszam w stronę ogrodzenia. Obchodzę je, szukając wejścia do środka. Trafiwszy na masywne drewniane drzwi, kołaczę przytwierdzoną do nich kołatką wystającą spomiędzy desek, którymi ojciec zabił wejście. To na nic. Żadne magiczne stworzenie mi nie otwiera. Ciągnę jedną z desek, ale bez rezultatu. Nawet nie drgnie.

– Kiedyś się do was dostanę i wtedy wszystkim powiem, że istniejecie – mówię hardo, choć sama nie wiem do kogo. Do wróżek? Czy jednak do potworów?

Nagle słyszę dźwięk parkującego samochodu. Może to Suzy wróciła i da mi jeść? Jestem bardzo głodna, a ojca nie miałam odwagi poprosić o śniadanie.

Pędem ruszam do bramy wjazdowej i obserwuję, jak tata gramoli się z taksówki. Dlaczego nie wrócił swoim samochodem? Zaraz za nim pojawia się wysoki mężczyzna. Chwyta mojego ojca pod ramię i prowadzi do domu. Chowam się za krzewem różanym, by móc wszystko obserwować niezauważona.

– Henry, schlałeś się jak świnia, a nie ma nawet południa – strofuje nieznajomy mojego ojca, który ledwo ma siłę iść na własnych nogach. Może jest chory.

– Zostaw mnie, Phil – bełkocze tata i tym sposobem dowiaduję się, że musiał pić ten sam napój co w domu.

– Zostawię, a ty wytrzeźwiej, a później zadzwoń, żeby mnie poinformować, gdy spłacisz swój dług – kończy tamten, a następnie trzaska drzwiami wejściowymi.

Stoję nieruchomo, dopóki nie znikają w środku, a kiedy to się dzieje, ruszam co sił do ogrodu, by schować się tam za krzewami. Ściskam mocniej miśka, nasłuchując swojego galopującego serca. Czekam, aż ten pan sobie pójdzie, ale zamiast tego po kilku minutach wychodzi, rozgląda się i nawołuje:

– Mary! Gdzie jesteś?! Mary!

Skąd mnie zna? Ja widzę go pierwszy raz. Pewnie tata mu powiedział.

– Pokaż się, Mary! Tata się martwi!

Z trudem przełykam ślinę. Gdyby się martwił, sam by mnie poszukał. Przecież jest w domu. Widzę przez szparę między liśćmi, jak nieznajomy rozgląda się po podwórku, a następnie kieruje wzrok w moją stronę. Wystraszona niemal staję się jednością z jasnymi kamieniami rozrzuconymi wokół roślin, kładąc się płasko na ziemi, by mnie nie dostrzegł. Słyszę chrzęst żwiru pod jego stopami, więc wiem, że jest blisko.

Blisko mnie.

Wstrzymuję oddech, mocniej ściskając maskotkę. Boję się tego pana.

– Mary! Jesteś tutaj? Nie zrobię ci krzywdy! – woła, a moje serce bije tak szybko, że modlę się, by go nie usłyszał.

Zaciskam nawet powieki, wierząc, że jeśli ja nie dostrzegę jego, on nie zauważy mnie.

Mija parę sekund, a może minut, aż wreszcie słyszę, że się oddala.

– Mały gówniarz – syczy pod nosem. – Taka okazja.

Jaka okazja? Przecież nikt nie ma dzisiaj urodzin, prawda?

Na wszelki wypadek się nie wychylam. Leżę tak jeszcze jakieś kilka minut po tym, jak odjeżdża samochód. Gdy stwierdzam, że jest bezpiecznie, wstaję, otrzepuję się z kamyczków, które powbijały mi się w skórę, a następnie idę do domu. Wchodzę cicho, starając się, by nawet klamka nie pisnęła, i na paluszkach kieruję się do pokoju ojca. Usłyszawszy chrapanie, udaję się do kuchni. Znajduję w niej przejrzałego banana, więc obieram go i rozgniatam w misce, a następnie smaruję masłem orzechowym i zjadam. Zaspokoiwszy chwilowo głód, wracam do pokoju się położyć, spanie w łóżku jednak nagle staje się dla mnie zbyt straszne.

Z miśkiem pod pachą wchodzę do szafy, okrywam się swetrem i zasypiam.

***

– Boże kochany, Mary, ale napędziłaś mi strachu. – Głos, który pokochałam, przebija się do mnie przez odmęty snu. Przecieram zaspane oczy i aż wzdycham z ulgą, kiedy widzę twarz Suzy. – Dlaczego spałaś w szafie, maleńka? – Kobieta wyciąga mnie i sadza sobie na kolanach.

– Bałam się. Długo cię nie było – odpowiadam, ziewając.

– Miałam coś ważnego do załatwienia.

– Zostaniesz?

– Oczywiście, że zostanę. Dokąd miałabym pójść? – Daje mi pstryczka w nos. – Zawsze jestem tam, gdzie ty.

Moje serce przestaje kołatać. Od kilku dni biło prędko, a całe moje małe ciało było w stanie gotowości. Teraz, gdy czuję ciepło ciała Suzy, odprężam się i pozwalam sobie na bycie znowu dzieckiem.

– Co robiłaś, kiedy mnie nie było?

– Chowałam się przed potworami – mówię całkiem poważnie i obserwuję jej reakcję.

– Czy ktoś cię skrzywdził, Mary?

Zaciskam usta, ale po chwili biorę drżący oddech, aby wyszeptać:

– Tata zamienia się w potwora, do domu przyjeżdżają inne potwory. Czegoś ode mnie chcą, ale nie wiem czego. Przecież jestem mała. Czego ci dorośli panowie mogą ode mnie chcieć?

Wypowiadam te słowa na jednym oddechu. Dzielę się z Suzy swoimi koszmarami. Mówię o tym, jak przyjechał obcy pan i mnie szukał, choć nigdy wcześniej go nie widziałam.

– Teraz już będę blisko i żaden potwór cię nie skrzywdzi. – Tuli mnie, głaszcząc po głowie.

– Suzy, nie możemy stąd wyjechać?

Dziewczyna przestaje się kołysać.

– Nie, maleńka. – Zakłada mi kosmyk włosów za ucho. Czuję, jak pustka i rozczarowanie biorą mnie w ramiona. – Tak naprawdę sama jestem tutaj uwięziona, bo nie mam gdzie się podziać. – W jej głosie słychać żal. – Wiesz, zawsze walczyłam, by mieć kawałek dachu nad głową, ale żeby to był mój własny kąt. Po opuszczeniu domu dziecka nie miałam dokąd pójść. Bałam się, że skończę na ulicy, ale wtedy poznałam twoją mamę. Dała mi pracę i przyjęła mnie do siebie. Chociaż odeszła, zostałam, by się tobą zajmować.

– I nie ma szansy na to, byśmy się wyprowadziły? – próbuję raz jeszcze.

Suzy kręci głową.

– Nie stać mnie, Mary. Twój tata pozwolił mi mieszkać tutaj w zamian za opiekę nad tobą. Praktycznie nie mam oszczędności, bo nie płaci mi dużo. Wystarcza mi na podstawowe potrzeby, a nadwyżka poszła teraz na… – Urywa, jakby do niej dotarło, że dzieli się ze mną sekretem. – Nieważne. Chodź, zrobię ci śniadanie. Po drodze kupiłam twoje ulubione bułeczki maślane i banany. Zostało jeszcze masło orzechowe czy już zjadłaś wszystko?

Wstaję z jej kolan i ruszam w kierunku drzwi.

– Coś jeszcze na dnie powinno zostać, ale nie potrafię sobie robić jedzenia, więc gdy cię nie było, jadłam tylko to.

– Tata nie uszykował ci nic do jedzenia przez te dni?

– Był zbyt zajęty.

Chyba.

Przez większość czasu go nie było, a kiedy wracał, to szedł spać w ubraniach. Nawet się nie mył przed snem. Wolałam go nie budzić i nie mówić, że jestem głodna. Bałam się, że kolejny raz zamieni się w potwora.

Suzy wpatruje się w moje oczy wnikliwie. Po chwili potrząsa głową i przywołując uśmiech na twarz, wyciąga do mnie dłoń.

– Twój tata już wyszedł do pracy, więc zjemy spokojnie śniadanie, a później się pobawimy.

– Czy możemy pójść na zewnątrz? Chciałabym popatrzeć na pszczoły.

Suzy posyła mi ciepłe spojrzenie.

– To twoje ulubione zajęcie, więc jak mogłabym ci odmówić?

Uradowana schodzę z nią do kuchni.

Jestem spokojniejsza, gdy mam Suzy obok. Ale to jedynie mrzonki.

© Paulina Zalecka

© Wydawnictwo Black Rose, Zamość 2026

ISBN 978-83-68677-94-2

Wydanie pierwsze

Redakcja

Paulina Zyszczak – Zyszczak.pl

Korekta

Kinga Dąbrowicz

Magda Adamska

Skład i łamanie

Andrzej Zyszczak – Zyszczak.pl

Projekt okładki

Melody M. – Graphics Designer

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani jej części nie mogą być przedrukowywane ani w żaden inny sposób reprodukowane lub odczytywane w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody autorki i wydawcy.