Spróbujmy raz jeszcze ebook

Copy­ri­ght © by J. Wojt­ko­wiak, 2026 Copy­ri­ght © for the Polish Edi­tion by Pur­ple Book Wydaw­nic­two, War­szawa 2026

Pro­du­cent: Pur­ple Book Sp. z o.o. ul. Poznań­ska 91 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki han­dlowy@pur­ple­book.com.pl face­book.com/pur­ple­bo­okwy­daw­nic­two insta­gram.com/purple_book_wydawnictwo www.pur­ple­book.com.pl

Dyrek­tor Zarzą­dza­jąca: Iga Rem­bi­szew­ska Wydawca: Ewdo­kia Cydejko Pro­duk­cja: Klau­dia Lis Mar­ke­ting i pro­mo­cja: Beata Gon­tar­ska Digi­tal i pro­jekty spe­cjalne: Tatiana Drózdż Dys­try­bu­cja i sprze­daż: Iza­bela Łazicka (tel. 601 457 030), Beata Tro­cho­no­wicz (tel. 506 626 661)

Redak­cja: Jolanta Kuchar­ska Korekta: Lena Mar­ci­niak-Cąkała Pro­jekt okładki i stron tytu­ło­wych: Maciej Szy­ma­no­wicz/Strefa oczu Pro­jekt powstał przy pomoc­ni­czym wyko­rzy­sta­niu narzę­dzi sztucz­nej inte­li­gen­cji (AI), z zacho­wa­niem domi­nu­ją­cego wkładu twór­czego czło­wieka oraz peł­nego nad­zoru redak­cyj­nego, zgod­nie z wymo­gami roz­po­rzą­dze­nia o sztucz­nej inte­li­gen­cji (AI Act).

Księ­gar­nie inter­ne­towe: swiatk­siazki.pl, czy­tam.pl, ksiazki.pl

Dys­try­bu­tor: Dres­sler Dublin Spółka z ogra­ni­czoną odpo­wie­dzial­no­ścią ul. Poznań­ska 91, 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki

ISBN 978-83-68902-10-5

Wszel­kie prawa zastrze­żone. Repro­du­ko­wa­nie, kodo­wa­nie w urzą­dze­niach prze­twa­rza­nia danych, odtwa­rza­nie w jakiej­kol­wiek for­mie oraz wyko­rzy­sty­wa­nie w wystą­pie­niach publicz­nych w cało­ści lub w czę­ści tylko za wyłącz­nym zezwo­le­niem wła­ści­ciela praw autor­skich.

Dane kon­tak­towe: Pur­ple Book Wydaw­nic­two ul. Han­kie­wi­cza 2 02-103 War­szawa

Wer­sję elek­tro­niczną przy­go­to­wano w sys­te­mie Zecer

Pamięci Cze­sława Birra, któ­rego dziełana trwałe wpi­sały się w kra­jo­braz Kaszub,oraz z głębi serca pły­nące podzię­ko­wa­niaJego Żonie Syl­wii Birr, która tę opo­wieśćwciąż dopeł­nia wła­snym języ­kiem barw.Z podzi­wem dla sztuki, która czer­piącz tra­dy­cji, nie­ustan­nie otwiera sięna nowe hory­zonty.

Rozdział 1

1.

Ola cze­kała z baga­żami przy win­dzie. Szy­mon wszedł do klatki, po dro­dze otrze­pu­jąc buty. Gdy tylko go zoba­czyła, uśmiech­nęła się sze­roko.

– Gotowa? – rzu­cił pyta­jąco i cmok­nął ją w poli­czek.

Ski­nęła głową.

Po chwili jej walizki były już w bagaż­niku, a oni ruszyli w stronę Rębie­chowa.

To miał być jej pierw­szy tak długi, a do tego zimowy wyjazd. Alpy, narty, dwa tygo­dnie poza tym, co znała. Dotąd jeź­dziła za gra­nicę, ale to… to było coś innego. Nawet jeśli nie była prze­ko­nana do spor­tów zimo­wych, Szy­mon nie miał wąt­pli­wo­ści, że to świetny pomysł. Kolejny raz powta­rzał śpiewkę o alpej­skich tra­sach, po któ­rych będą szu­so­wać.

– Zoba­czysz, zła­piesz to od razu – pod­su­mo­wał. – Już po pierw­szym dniu będziesz umiała zjeż­dżać.

Uśmiech­nęła się tylko i spoj­rzała przez okno.

Mimo jego szyb­kiej jazdy mia­sto prze­su­wało się powoli, jakby jesz­cze nie chciało jej wypu­ścić.

Szy­mon pro­wa­dził pew­nie, zmie­nia­jąc pasy czę­ściej, niż by chciała. Oparła dłoń o drzwi i na chwilę zaci­snęła palce.

– Irena dzwo­niła – rzu­cił nagle, zer­ka­jąc na nią. – Będzie na nas cze­kać w Zury­chu.

– To miło.

Lubiła jego sio­strę. Doga­dy­wały się, choć jej czę­sto wyra­żany entu­zjazm wobec nart bywał męczący.

– Pokażę ci Mon­treux, Genewę… no wszystko. – Ponow­nie zer­k­nął na nią. – Spodoba ci się.

– Wie­rzę ci.

Mówił dalej z rosną­cym zapa­łem. Kiwała głową, nie sku­pia­jąc się na jego sło­wach. Przez głowę prze­mknęła jej myśl, czy na pewno wszystko spa­ko­wała. Odru­chowo dotknęła torebki, ale szybko cof­nęła rękę.

Na uli­cach robiło się coraz cia­śniej. Szy­mon spraw­nie prze­ci­skał się mię­dzy samo­cho­dami.

– Mówi­łam, żeby wyje­chać wcze­śniej – mruk­nęła.

– Spo­koj­nie, zdą­żymy.

Spoj­rzała na zega­rek, ale nic nie powie­działa.

– I co z tą twoją naradą? – zapy­tała po chwili.

– Udała się. – Uśmiech­nął się. – Całość usta­wiona na czas mojego urlopu. Wolę takie eventy pro­wa­dzić sam, bo wiem, że wszystko zostało nale­ży­cie wyar­ty­ku­ło­wane.

– Czyli możesz spo­koj­nie jechać?

– Mogę… – Zer­k­nął na nią. – A potem ktoś zaczął temat Alp i… wiesz, jak to jest.

– Domy­ślam się.

Wymie­nił Cor­tinę d’Ampezzo i kilka innych ośrod­ków nar­ciar­skich. Nie prze­ry­wała mu.

Gdy wje­chali na wia­dukt w oko­li­cach Matarni, otwo­rzyła torebkę. Naj­pierw zaj­rzała do niej spo­koj­nie. Potem jej dłoń zaczęła prze­szu­ki­wać zaka­marki. Wresz­cie zmarsz­czyła brwi.

– Nie mam pasz­portu.

Szy­mon spoj­rzał na nią krótko.

– Sprawdź jesz­cze raz.

Ponow­nie, tym razem ner­wowo, zaczęła prze­kła­dać rze­czy w torebce.

– Poło­ży­łam go… na szafce. Wczo­raj. Na wierz­chu.

Przez moment jechali w ciszy.

– Może jest w walizce?

– Ni­gdy nie wkła­dam doku­men­tów do walizki.

Zwol­nił.

– Zawra­camy.

– Jak to „zawra­camy”?!

– Nie zdą­żymy wró­cić i doje­chać z powro­tem na lot­ni­sko.

Spoj­rzała przed sie­bie. W oddali było już widać zabu­do­wa­nia portu lot­ni­czego.

– Może… coś się da zała­twić?

Nie odpo­wie­dział od razu. Po chwili ski­nął głową. Kilka minut póź­niej stali przy kasie.

– Nie­stety, brak miejsc do Zury­chu przed Nowym Rokiem – powie­działa kasjerka. – Naj­bliż­szy ter­min to trzeci stycz­nia.

– Dzię­kuję.

Ode­szli bez słowa.

– Zepsu­łam wszystko… – szep­nęła. – Oddam ci za bilety.

– Daj spo­kój.

Szli w stronę wyj­ścia.

– Leć sam – rze­kła nagle. – Nie możesz zawieść rodzi­ców.

Zatrzy­mał się.

– Ola…

– Naprawdę. Ja zostanę.

Przez chwilę patrzył na nią w mil­cze­niu, po czym ski­nął głową. Na par­kingu wyjął swoje bagaże i podał jej klu­czyki.

– Dasz radę wró­cić?

– Tak.

– Albo weź tak­sówkę.

– Idź już. Spóź­nisz się.

Odpro­wa­dziła go do wej­ścia do ter­mi­nalu. Poca­ło­wali się w policzki. Oboje mil­czeli.

Zatrzy­mał się jesz­cze na moment przy roz­su­wa­nych drzwiach, uniósł rękę.

Nie odpo­wie­działa.

Po chwili znik­nął w środku.

– Szlag… – wyszep­tała i się odwró­ciła.

Łzy napły­nęły jej do oczu. Ocie­ra­jąc je ner­wowo, ruszyła przed sie­bie.

I wtedy na kogoś wpa­dła.

– Mógłby pan uwa­żać!

– Alek­san­dra…? Ola?

Zamarła. Ten głos ude­rzył ją gdzieś głę­boko, natych­miast, jakby wcale nie minęły lata. Spoj­rzała. Minęła dłuż­sza chwila, zanim udało jej się wyre­gu­lo­wać ostrość wzroku.

– Sta­ni­sław…?

Patrzył na nią długo, uważ­nie. Tak samo jak kie­dyś – jakby chciał spraw­dzić, czy to naprawdę ona.

– Myśla­łem, że mi się przy­wi­działo – powie­dział ciszej i nie­pew­nie się uśmiech­nął.

Ola odru­chowo popra­wiła włosy, nagle świa­doma swo­jego roz­ma­za­nego maki­jażu.

– Pra­wie wyle­cia­łam – rzu­ciła szybko, zer­ka­jąc w kie­runku szkla­nych ścian ter­mi­nalu. – Ale bez pasz­portu… jak widać… – Wzru­szyła ramio­nami.

Ski­nął głową, ale nie spu­ścił z niej wzroku.

– Zawsze byłaś zor­ga­ni­zo­wana… – zauwa­żył, nie koń­cząc myśli.

Uśmiech­nęła się krzywo.

– Widocz­nie jed­nak… nie zawsze.

Powtór­nie zapa­dła cisza, dziw­nie gęsta jak na przy­pad­kowe spo­tka­nie.

– Sie­dem lat, prawda? – ode­zwał się w końcu.

– Pamię­tasz?

– Nie­któ­rych rze­czy się nie zapo­mina.

Ich spoj­rze­nia spo­tkały się na uła­mek sekundy za długo. Ola pierw­sza odwró­ciła wzrok.

– Wła­śnie wra­cam do Pol­ski – dodał. – Na stałe.

Znowu na nią spoj­rzał, tym razem jakby z pyta­niem, któ­rego nie wypo­wie­dział. Ola poczuła zna­jome ukłu­cie gdzieś pod żebrami. W jed­nej chwili wró­ciło wspo­mnie­nie, że gdzieś tutaj kie­dyś się żegnali.

– To ci nie­spo­dzianka – powie­działa ostroż­nie.

– Tak. – Uśmiech­nął się lekko. – Chyba dla nas… obojga.

Popa­trzyła na niego uważ­niej. Na jego twa­rzy dostrze­gła zadumę, ale w oczach podobny błysk jak daw­niej. W ostat­nich pro­mie­niach dzien­nego świa­tła zauwa­żyła poje­dyn­cze srebrne nitki w jego wło­sach.

– I co… dalej? – spy­tała i nie wie­dząc czemu, uśmiech­nęła się.

– Dalej? – Na jego ustach też poja­wił się uśmiech. – Mam oczy­wi­ście plany, ale naj­pierw robię sobie mie­sięczny urlop. To stan na dzi­siaj… – Ale… jak chcia­łaś wyle­cieć? – Zmie­nił temat i prze­niósł spoj­rze­nie na jej ręce. – Bez bagaży?

– Nawet ich nie wycią­ga­łam. – Wska­zała jakieś miej­sce na par­kingu. – Ktoś ma po cie­bie przy­je­chać… czy tak­sówka? – Rozej­rzała się wokół.

– Rodzina nie wie, że posta­no­wi­łem wró­cić. To stało się… wła­ści­wie nagle – uzu­peł­nił.

– Wró­ci­łeś na stałe… nagle?! Dziwne.

– Życie jest pełne nie­spo­dzia­nek. – Roz­ło­żył ręce. – Ty też pra­wie wyle­cia­łaś, prawda?

– To był… to wciąż jest dla mnie jakiś kosz­mar. – Ucięła gestem. – Ale wróć do tego, co ty masz zamiar robić dzi­siaj… i w ogóle.

– Na począ­tek muszę się dostać do Koszał­kowa.

– A gdzie to jest?

– A wiesz, gdzie jest Wie­życa?

– To kawał drogi!

– Bez prze­sady. Rap­tem czter­dzie­ści kilo­me­trów i tyleż minut jazdy tak­sówką. – Spoj­rzał na sznur aut na postoju.

– Mimo wszystko…

– Mia­łem przy­le­cieć rano, ale nie zdą­ży­łem. Gdyby tak się stało…

– To byśmy się nie spo­tkali. – Ubie­gła go, uno­sząc brew.

– No wła­śnie! Wszystko jest po coś. Tak mawiała moja bab­cia i jak widać, miała rację. Zaga­duję cię, a ty pew­nie się spie­szysz.

– Do trze­ciego stycz­nia… mam urlop – wydu­siła ponuro.

– Powin­naś się cie­szyć.

– Nie dobi­jaj mnie. – Na chwilę przy­mknęła oczy. – Mówisz… Wie­życa? Gdy­bym była swoim autkiem, to może bym cię zawio­zła. Choć z dru­giej strony nie lubię jeź­dzić po ciemku za mia­stem.

– Taki pro­blem to nie pro­blem.

– To wciąż twoje… powie­dze­nie?

– Spraw­dza się w każ­dej sytu­acji. – Uśmiech­nął się sze­rzej.

– Skoro tak, to może się odważę? – Posmy­rała się zgię­tym pal­cem po czole.

– Chcia­ła­byś mnie tam zawieźć?

– Teo­re­tycz­nie mogła­bym, ale z dru­giej strony… – Na jej twa­rzy malo­wała się nie­pew­ność.

– Nie­które samo­chody jeż­dżą pra­wie same. – Puścił oko.

– A wiesz, że mój Szy­mon mawia podob­nie?

– Szy­mon?! To twój mąż?

– Jesz­cze nie, choć może… w przy­szło­ści…

– Nie macie pla­nów?

– Nie bądź taki cie­kawy! – Udała złość. – Zbie­raj te swoje manatki i idziemy do samo­chodu. – Zachi­cho­tała. – W razie czego… prawo jazdy masz, prawda?

– Mia­łem jesz­cze przed stu­diami. Chwa­li­łem się nim daw­niej.

– Teraz sobie przy­po­mnia­łam.

Ola była zdu­miona, że tak krótka roz­mowa ze Sta­ni­sła­wem, narze­czo­nym sprzed lat, pozwo­liła jej zapo­mnieć o trau­mie, która poja­wiła się pół godziny temu. Omio­tła spoj­rze­niem samo­chody, do któ­rych się zbli­żali, i zama­szy­ście mach­nęła pilo­tem. Volvo Szy­mona mru­gnęło świa­tłami i ode­zwało się podwój­nym sygna­łem.

– Ho, ho, ho! Toż to pałac na kół­kach.

– Chyba nie myślisz, że to mój… ja mam uży­waną C-trójkę Citroëna. Po rodzi­cach – pod­kre­śliła.

– Tam… jeź­dzi­łem też fran­cu­ską bryką, Peu­ge­otem 207 kombi.

– A po co ci było takie wiel­gachne auto?

– Mia­łem w nim na stałe skła­daną dra­binę, kilka skrzy­nek z narzę­dziami do hydrau­liki, mie­ściły się też hoboki z far­bami i rolki tapet. Warsz­tat na kół­kach.

– To nie pra­co­wa­łeś w swoim zawo­dzie?!

– Pra­co­wa­łem… ale prze­cież, Olu, poje­cha­łem tam zaro­bić. Mówi­łem wów­czas, pamię­tasz? Popo­łu­dnia i wie­czory i tam są dłu­gie.

Gdy pode­szli bli­żej, naci­snęła kolejny kla­wisz na pilo­cie; pokrywa bagaż­nika unio­sła się bez­sze­lest­nie.

– Tutaj też bym zmie­ścił wszystko z mojego Peu­ge­ota i sie­dze­nia zawsze byłyby czy­ste. – Zaśmiał się, zaglą­da­jąc do wnę­trza auta.

Zgrab­nie poło­żył swoje bagaże w miej­sce, które poprzed­nio zaj­mo­wały walizki Szy­mona.

– Prze­cież skoń­czy­łeś w Gdań­sku pody­plo­mowe stu­dia z zakresu inży­nie­rii ropy i gazu…

– …a jed­no­cze­śnie podobne na Poli­tech­nice Ślą­skiej z prze­twór­stwa węgla i dekar­bo­ni­za­cji. I co z tego wynika? – dokoń­czył za nią, dokła­da­jąc na koniec pyta­nie reto­ryczne.

– Dwa ostat­nie lata przed wyjaz­dem bez prze­rwy jeź­dzi­łeś pocią­gami… – przy­po­mniała, nie koń­cząc, i pokrę­ciła głową.

– Podróże kształcą. Już wtedy tak mówi­łem – pod­su­mo­wał.

Wpa­trzył się, jak spraw­nie wpi­suje do nawi­ga­cji nazwę Koszał­kowo.

– Tak wystar­czy? – spy­tała.

– Jak naj­bar­dziej. Na swoim tele­fo­nie mam zrzut mapki, jak doje­chać spod samej Wie­życy na daczę kolegi.

– Na daczę?! Zimą?! A nie zamar­z­niesz tam?

– Mówię „dacza”, bo on tak nazywa swój cało­se­zo­nowy dom. Mieszka w Gdań­sku… Ma ogromne miesz­ka­nie na Wyspie Spi­chrzów, a tam jeź­dzi, kiedy tylko ma czas.

– Znam go? – Spoj­rzała na niego z ukosa.

– Pamię­tasz prysz­cza­tego Ryśka?

– To jego dacza?! Zabawny był. – Zachi­cho­tała, co przy Szy­mo­nie ostat­nio rzadko jej się zda­rzało.

Spraw­nie wyje­chała z par­kingu i wpa­so­wała się w gęsty sznur samo­cho­dów.

– Miesz­ka­li­śmy razem w aka­de­miku, bo on był spod Kar­tuz podob­nie jak ja. Jedziesz tym Volvem tak pew­nie, jak­byś bez prze­rwy go pro­wa­dziła – pochwa­lił ją, gdy nie­da­leko obwo­do­wej skrę­cili w stronę Miszewa.

– A wiesz, że to cie­kawe?! Przy tobie mniej się tre­muję niż w towa­rzy­stwie Szy­mona, cho­ciaż dzi­siaj też się sta­ram.

– Nie widać po tobie… To zna­czy pew­nie się sta­rasz… Tylko raz w życiu jecha­łem z kobietą jako kie­rowcą. W tak­sówce w Mar­sy­lii.

– To byłeś tam, a nie w Niem­czech?!

– Po dwóch mie­sią­cach pracy w rafi­ne­rii w Karls­ruhe, prze­nio­słem się do Trie­stu, skąd po kolej­nych kilku mie­sią­cach dotar­łem do Mar­sy­lii.

– Zamiast pra­co­wać, zwie­dza­łeś Europę?

– W Niem­czech źle się czu­łem, a w Trie­ście pozna­łem bia­łego Algier­czyka, który pole­cił mi pracę w Mar­sy­lii.

– Strasz­nie zakrę­ci­łeś. Możesz jaśniej?

– Zna­czy do tematu Nie­miec nie muszę już wra­cać?

– Do opo­wia­da­nia o tym kraju na pewno nie musisz.

– Nie prze­sta­łaś ich nie lubić?

– A za co mia­ła­bym prze­stać? – Spoj­rzała na niego poważ­niej.

– No… nie wiem. – Wzru­szył ramio­nami. – Ja wcze­śniej nie mia­łem z tym pro­ble­mów, ale w Karls­ruhe dia­me­tral­nie mi się zmie­niło.

– A cóż takiego tam się stało?

– Zoba­czy­łem, że bar­dzo lubią poka­zy­wać swoją wyż­szość, i to w nie­oczy­wi­stych spra­wach. Zupeł­nie też nie znają histo­rii. Wcze­śniej nie mia­łem o tym poję­cia.

Ani się spo­strze­gła, gdy roz­ma­wia­jąc o jego poby­cie na Zacho­dzie, naj­pierw dotarli do Miszewa, wjeż­dża­jąc na znaną jej drogę pro­wa­dzącą z Gdyni do Koście­rzyny, a potem zna­leźli się w Żuko­wie.

Tutaj szcze­gól­nie była sku­piona, bo trasa prze­jazdu przez mia­sto wciąż była dla niej zagadką. Tym­cza­sem zro­biło się szaro i z każdą chwilą coraz bar­dziej ciem­niało. Na moment prze­stra­szyła się samot­nego powrotu do domu, ale szybko jej prze­szło.

– A wiesz, że dotąd sama jecha­łam naj­da­lej do Kar­tuz?

– Poważ­nie?!

– Powie­dzia­łam nie­pre­cy­zyj­nie. Do Kar­tuz to była pierw­sza dłuż­sza trasa moim Citroënem, jeśli cho­dzi o mia­sta powia­towe. Póź­niej jesz­cze wiele razy jecha­łam przez Kar­tuzy do Chmielna. Zawsze tam­tędy, choć pew­nie są inne trasy.

– Czyż­byś zbu­do­wała coś swo­jego?

– Aż tak dobrze to nie mam. Rodzice, jak może pamię­tasz z moich daw­nych opo­wie­ści, wynaj­mo­wali domek let­ni­skowy nad tym jezio­rem, jesz­cze wtedy, kiedy byłam w przed­szkolu – wspo­mniała, rzu­ca­jąc na niego prze­lotne spoj­rze­nie. – Lubię tam bywać.

– Nasza Szwaj­ca­ria Kaszub­ska jest naj­pięk­niej­sza. Mam ją przed oczami i bar­dzo mi jej bra­ko­wało. Szkoda, że już pra­wie niczego nie widać. – Wska­zał na nie­mal czarną ścianę lasu.

– A dla­czego nie zosta­łeś w Trie­ście? – wró­ciła do poprzed­niego wątku.

– Bo tam praca była zbyt nudna.

– Nudna?

– Jak dla mnie, żad­nych wyzwań. To cen­tralna prze­pom­pow­nia ruro­ciągu trans­al­pej­skiego TAL… Trans­al­pine Pipe­line. Jedyny pozy­tyw, że to wła­śnie tam pozna­łem Aksela Fer­hata, tego Algier­czyka, cho­ciaż fak­tycz­nie Fran­cuza.

– Po nazwi­sku poznaję, że to jakiś śnia­do­licy. – Mru­gnęła.

– Bingo. No pra­wie. Z pocho­dze­nia jest fak­tycz­nie Algier­czy­kiem, choć z Ber­be­rów, z któ­rych więk­szość jest pra­wie tak samo biała jak my. Ma nie­bie­skie oczy, a do tego jest kato­li­kiem.

– Cie­kawe imię „Aksel”.

– Nosił je król ber­be­ryj­ski, który nie­gdyś wal­czył z najaz­dem arab­skim. Rodzice nadali mu takie, chcąc w Mar­sy­lii pod­kre­ślić swoją etniczną odręb­ność.

– A do czego było im to potrzebne?

– Nie iden­ty­fi­ko­wali się z innymi migran­tami z pół­noc­nej Afryki, z któ­rych więk­szość to muzuł­ma­nie.

– O tym bym nie pomy­ślała.

– A jed­nak. Aksel, żeby się odróż­niać, nie­ustan­nie nosi na szyi duży ber­be­ryj­ski krzyż.

– Kie­dyś czy­ta­łam coś o Ber­be­rach.

– Jego dziad­ko­wie przy­je­chali do Fran­cji jesz­cze za de Gaulle’a. Po woj­nie algier­skiej wybrali Europę. W Mar­sy­lii uro­dzili się rodzice Aksela i on także. Tam ukoń­czył stu­dia i pod­jął pracę w naj­więk­szej fran­cu­skiej rafi­ne­rii w pobliżu mia­sta.

– To po co prze­no­sił się do Trie­stu?

– Pyta­łem go o to samo. Był… i na pewno wciąż jest dziwny. Chce tylko pra­co­wać, a po pracy mieć święty spo­kój. To aku­rat zna­lazł tam. A co dziw­niej­sze, bar­dziej mu pasują Włosi niż Fran­cuzi. To on mi opo­wie­dział o rafi­ne­rii Petro­ineos w Lavérze obok Mar­sy­lii i dał kon­takt… do star­szego tech­nika Ala­ina Blanca, bo od niego wiele zależy… cho­ciaż jak się oka­zało, to był zupeł­nie ktoś inny – dodał po dłuż­szej chwili.

– Jakiego, Sta­ni­sła­wie, znowu tech­nika, który, jak się oka­zało… był zupeł­nie kimś innym?! Wygląda, jak­byś na pocze­ka­niu coś wymy­ślał. – Spoj­rzała na niego kry­tycz­nie. – Nie gubisz się w tym?

– To wszystko jest skom­pli­ko­wane… a ja widzę, że cię zanu­dzam swoją opo­wie­ścią. – Mach­nął ręką.

– W ogóle to jest cie­kawe, tylko usły­sza­łam tak wiele nazw miast, firm, a teraz jesz­cze jakiś star­szy tech­nik, a wła­ści­wie ktoś inny… – Wzru­szyła ramio­nami.

Stach, zna­jąc ją z daw­nych dni, był pewny, że w tym momen­cie jesz­cze prze­wró­ciła oczami, choć w ciem­no­ściach panu­ją­cych w samo­cho­dzie już tego nie doj­rzał.

– Kie­dyś od tego… gościa dużo zale­żało, ale opo­wia­dał mi też o swo­ich błę­dach.

– Od tech­nika coś zależy?!

– A dla­czego tech­nicy nie mogą być wybit­nymi fachow­cami?

– No nie, Sta­ni­sław… to się nie trzyma kupy.

– On miał w ciągu swo­jej kariery wielu uczniów, któ­rzy popa­dli, jego zda­niem, wręcz w sza­leń­stwo… – wyko­nał serię dziw­nych gestów – i nie byli skłonni zawró­cić z błęd­nej drogi. Wresz­cie zmę­czony i zawie­dziony wszyst­kimi „cudami”, jakie się działy w branży wbrew jego woli, wró­cił do korzeni. Przed laty zaczął zawo­dowe życie wła­śnie w Lavérze i tam powró­cił.

– Tech­nik powró­cił do korzeni?!

– Wów­czas, jak już wspo­mnia­łem, był kimś innym.

– Okej, czyli jak rozu­miem, tra­fił ci się zna­ko­mity nauczy­ciel… z prak­tyką.

Ola tym razem zare­ago­wała ina­czej niż wcze­śniej. Posta­no­wiła pozwo­lić, by wybrzmiała jego opo­wieść, zasta­na­wia­jąc się nad jego wyobraź­nią i powo­dem, dla któ­rego tak czyni.

– Dla­tego tak go cenię. – Stach poki­wał głową i zer­k­nął w jej stronę. – Kiedy go pozna­łem, miał na sobie zwy­kły robo­czy kom­bi­ne­zon, cały w pla­mach… Wtedy byłem prze­ko­nany, że to fak­tycz­nie jeden ze star­szych wie­kiem tech­ni­ków z labo­ra­to­rium…

– Cicho! – prze­rwała mu nagle Ola ostrym gło­sem.

Stach zanie­mó­wił. Zer­kał to na nią, to na drogę. Po minię­ciu jakichś pawi­lo­nów han­dlo­wych zwol­niła jesz­cze bar­dziej, niż wyma­gały prze­pisy doty­czące jazdy w tere­nie zabu­do­wa­nym, zawró­ciła, zga­siła świa­tła i wyłą­czyła sil­nik.

Męż­czy­zna sie­dział onie­miały, ona zaś wpa­trzyła się w sklepy po dru­giej stro­nie szosy.

– Widzisz? – szep­nęła, wska­zu­jąc brodą na jakiś budy­nek.

W jego bocz­nym oknie coś się poru­szyło i bły­snęło krót­kie świa­tło latarki.

– Wygląda na to, że ktoś tam jest – odparł cicho, bo fak­tycz­nie coś dostrzegł.

– Wła­śnie dla­tego się zatrzy­ma­łam.

Uchy­liła drzwi, a drugą ręką chwy­ciła go za rękaw.

– Pój­dziemy tylko zoba­czyć. Bez boha­ter­stwa, jasne? – rzu­ciła wład­czo i szybko wysia­dła, cicho przy­my­ka­jąc drzwi.

Zdu­miony jej zaska­ku­ją­cymi sło­wami zdą­żył jedy­nie ski­nąć głową, choć wie­dział, że to kłam­stwo. Bez słów podob­nie cicho przy­mknął drzwi i podą­żył za nią.

Rozdział 2

2.

Prze­mknęli przez drogę zgięci wpół i scho­wali się za ścianką wiaty przy­stanku auto­bu­so­wego.

– Naj­pierw obser­wu­jemy, oce­niamy sytu­ację; klu­czem jest zasko­cze­nie plus szybka nasza reak­cja, ale nie siła – zarzą­dziła cicho Ola.

Stach, wciąż zasko­czony jej „dowo­dze­niem”, mil­cząco ski­nął głową.

W oknie naroż­nego skle­piku znowu poja­wiło się świa­tło latarki i jakaś postać. Z cichym skrzyp­nię­ciem odsu­nęła się meta­lowa krata, a potem ktoś prze­ci­snął się przez tak utwo­rzoną szcze­linę i zesko­czył na zie­mię. Osoba będąca wewnątrz sklepu podała mu naj­pierw jedną torbę, a następ­nie drugą. Ta na zewnątrz odcią­gnęła moc­niej kratę, jej towa­rzysz po chwili zesko­czył na zie­mię. Póź­niej obaj zaczęli mani­pu­lo­wać przy oknie i kra­cie.

– Ty bierz tego z lewej, a ja z pra­wej. Ruszamy! – wyszep­tała Ola.

W kilku susach byli przy nich. Stach bez pro­blemu zła­pał i powa­lił jed­nego z nich. Drugi w panice rzu­cił się w kie­runku Oli, która skon­tro­wała go chwy­tem, zasto­so­wała dźwi­gnię i prze­wró­ciła na zie­mię.

– Puść­cie nas! – jęk­nął jeden ze zło­dziei.

– Kto was tu przy­słał? – spy­tała Ola, doci­ska­jąc chło­paka kola­nem do bia­łej, zmar­z­nię­tej ziemi.

– Sami… – wystę­kał drugi, któ­rego trzy­mał Stach.

– Skąd jeste­ście?

– Przy­je­cha­li­śmy… z nie­da­leka.

– Za głu­potę się płaci – rzu­ciła Ola zde­cy­do­wa­nym tonem i wyjęła z kie­szeni tele­fon.

Drugi chło­pak się rzu­cił, więc Stach powtór­nie musiał go nieco przy­du­sić.

Ola wybrała jakiś numer. Kiedy usły­szała głos poli­cjanta, przed­sta­wiła się i zre­la­cjo­no­wała całe zda­rze­nie pod skle­pem. Dopre­cy­zo­wała miej­sce, w któ­rym się znaj­dują, i odpo­wie­działa na dodat­kowe pyta­nia.

– Sie­dzimy ze zna­jo­mym na tych zło­dzie­jasz­kach, więc liczę, że ktoś szybko przy­je­dzie nas wspo­móc – zakoń­czyła.

– Za dzie­sięć minut będzie radio­wóz.

– Okej. Tyle wytrzy­mamy.

– Ostrze­ga­łem, kurwa… Po co nam to było? – wystę­kał płacz­li­wie, choć soczy­ście, jeden z mło­dzi­ków.

– Będzie­cie mieli sporo czasu na zasta­na­wia­nie się, a teraz cicho.

– Ale… mogli­by­ście nas puścić – ode­zwał się drugi. – Prze­cież wszystko, co wzię­li­śmy, jest w tor­bach. Naprawdę nic nie zgi­nęło.

– No wła­śnie… – uzu­peł­nił pierw­szy.

Ola i Stach nie sko­men­to­wali ich wyja­śnień. Stach od czasu do czasu spo­glą­dał w nie­mym podzi­wie na swoją dawną narze­czoną, na któ­rej twa­rzy błą­kał się dziwny uśmie­szek. Po kilku minu­tach z oddali dobiegł ich dźwięk syreny radio­wozu. Z każdą chwilą się nasi­lał, aż wresz­cie poli­cyjny pojazd zatrzy­mał się przy wia­cie przy­stanku.

Trza­snęły drzwi i mun­du­rowi byli już przy nich.

– W imie­niu służby… dzię­kuję pań­stwu za pomoc! – rzu­cił gło­śno jeden funk­cjo­na­riusz.

Po chwili domo­ro­śli zło­dzieje z kaj­dan­kami na rękach sie­dzieli na tyl­nym sie­dze­niu radio­wozu. Jeden z poli­cjan­tów skon­tak­to­wał się przez radio z bazą, a potem obaj funk­cjo­na­riu­sze popro­sili Olę i Sta­cha o doku­menty.

– Pamię­tam panią ze szko­le­nia w komen­dzie woje­wódz­kiej – rzu­cił nagle spi­su­jący dane i uśmiech­nął się do Oli.

– Nie zaprze­czam, że tam pra­cuję. A kiedy to było… no i jakie tematy?

– Szko­le­nie odbyło się w pierw­szej deka­dzie maja tego roku. Wów­czas były oma­wiane dwa tematy. Jeden doty­czący zja­wisk pato­lo­gii spo­łecz­nej, a drugi współ­pracy poli­cji z samo­rzą­dami, orga­ni­za­cjami poza­rzą­do­wymi i lokal­nymi lide­rami – wyre­cy­to­wał poli­cjant i uśmiech­nął się sze­roko. – Gdyby nie to, że w tor­bach są fak­tycz­nie ukra­dzione towary ze sklepu, można by pomy­śleć, że tym razem pani komi­sarz zor­ga­ni­zo­wała nam zaję­cia prak­tyczne.

– Nie jestem komi­sa­rzem.

– Dla nas pani jest – skwi­to­wał. – Dane pań­stwa mamy już spi­sane, ale chciał­bym jesz­cze zapy­tać, czy mogą pań­stwo pocze­kać z pół godziny na przy­jazd kole­gów z Kar­tuz i spo­rzą­dze­nie pro­to­kołu.

– A jest jakaś inna opcja?

– Że przy­jadą pań­stwo do nas i zro­bimy to na poste­runku.

– Ale nie dzi­siaj. Pan wła­śnie skądś przy­le­ciał i się prze­miesz­czamy…

– Dla pani komi­sarz zro­bię wszystko. W takim razie zadzwo­nię i się umó­wimy.

Po chwili Ola i Stach ruszyli w dal­szą drogę do Koszał­kowa.

Zachwy­cony Stach w mil­cze­niu wpa­try­wał się w jej twarz.

– Skąd ty to wszystko…? – zaczął wresz­cie i pokrę­cił głową.

– Pra­cuję w poli­cji – odparła krótko.

– Niby sły­sza­łem, obser­wo­wa­łem całą akcję… ale nie mogę uwie­rzyć. Strach się bać.

– Tylko nie tak, jak myślisz. Pra­cuję w sek­cji zaj­mu­ją­cej się socjo­lo­gią. Ana­lizy, pro­fi­lo­wa­nie, szko­le­nia… Takie tam.

– Prze­cież jak wyjeż­dża­łem, pra­co­wa­łaś w szkole…

– Ale strze­lać i obez­wład­niać też nas uczą – dokoń­czyła swoją myśl po krót­kiej ciszy, nie komen­tu­jąc jego wtrą­ce­nia.

– Niby roz­ma­wia­li­śmy o mnie, o Fran­cji… a ty mia­łaś jesz­cze czas, żeby moni­to­ro­wać to, co się wokół dzieje?

– Kie­rowca musi był uważny.

– Droga… rozu­miem. Ale ty wypa­trzy­łaś w jakimś zapy­zia­łym pawi­lo­nie… i to już w ostat­nim punk­cie han­dlo­wym, świa­tło latarki! Masz zain­sta­lo­wane nok­to­wi­zory? – Wpa­trzył się w jej twarz z nie­do­wie­rza­niem.

Zaśmiała się w głos.

– Wyobraź sobie, że w poli­cji pra­cują także fachowcy…

– No widzę prze­cież…

– Tym razem cho­dzi o innych, nie o mnie. Są różne szko­le­nia… ja też pro­wa­dzę, jak sły­sza­łeś, ale mnie inte­re­suje wszystko z zakresu tech­niki ope­ra­cyj­nej.

– Dopusz­czają cię do takich tajem­nic?

– Bez poświad­czeń bez­pie­czeń­stwa praca w poli­cji, nawet na takim sta­no­wi­sku jak moje, jest w zasa­dzie nie­moż­liwa. Sprzą­taczki i maga­zy­nierki albo kon­ser­wa­to­rzy wszyst­kich sprzę­tów rów­nież prze­cho­dzą sto­sowne pro­ce­dury wery­fi­ka­cji.

– O ja cię!

– Mnie bar­dzo inte­re­sują tematy obser­wa­cji oto­cze­nia bez zwra­ca­nia na sie­bie uwagi, także pod­czas pro­wa­dze­nia samo­chodu. Nauczy­łam się tego i czy­nię to pra­wie bez­wied­nie, bo a nuż… – Mach­nęła dło­nią. – Mam za to kole­gów, któ­rzy są dosko­na­łymi psy­cho­lo­gami, choć jak pamię­tasz, też znam tę dzie­dzinę. Dobrze się rozu­miemy, bo psy­cho­lo­gia i socjo­lo­gia są pokrewne. Psy­cho­lo­gia zaj­muje się jed­nostką, a socjo­lo­gia sku­pia na zbio­ro­wo­ściach.

– Zro­bisz mi teraz, Olu, wykład?

– Aż tak to nie, ale powiem ci, że tym, co łączy obie dzie­dziny, jest psy­cho­lo­gia spo­łeczna. – Pod­nio­sła palec. – Ona bada to, jak ludzie wpły­wają na sie­bie nawza­jem. Dla­czego ule­gamy pre­sji grupy, skąd się biorą ste­reo­typy i uprze­dze­nia, jak rodzą się kon­flikty i co spra­wia, że w obec­no­ści innych zacho­wu­jemy się ina­czej niż w poje­dynkę.

– Miało nie być wykładu.

– Tyle aku­rat musia­łam ci powie­dzieć. Zresztą zawsze od tej kwe­stii zaczy­nam swoje szko­le­nia.

Nie pocią­gnęli dalej tematu, bo doje­chali do Szym­barku, a głos z nawi­ga­cji pole­cił im skrę­cić na Koszał­kowo. Dalej zamiast nawi­ga­cji odzy­wał się Stach, co chwila zer­ka­jąc na mapkę w swo­jej komórce. Po kilku minu­tach zatrzy­mali się przy pło­cie oka­la­ją­cym pię­trowy drew­niany domek let­ni­skowy. W ręku Sta­ni­sława zna­la­zły się klu­cze. Wysiadł z samo­chodu, otwo­rzył małe drzwi w beto­no­wym słupku bramy i naci­snął kolejno kilka kla­wi­szy na ukry­tej za nimi kla­wia­tu­rze.

– Bywasz tu czę­sto? – spy­tała Ola, wychy­la­jąc się przez okno.

– Jestem pierw­szy raz. Kodu nauczy­łem się na pamięć. Na razie zdez­ak­ty­wo­wa­łem strefę alarmu bramy. Po wej­ściu do wnę­trza będę musiał wyłą­czyć główną cen­tralkę alar­mową.

– Na tematy doty­czące sys­te­mów alar­mo­wych oraz ich dez­ak­ty­wa­cji też mamy szko­le­nia. – Nie­ocze­ki­wa­nie puściła oko. – Są spe­cjalne komendy, za pomocą któ­rych można wyłą­czyć alarm bez uży­cia indy­wi­du­al­nego kodu. Do udziału w innych szko­le­niach czę­sto sama się zgła­szam, a kie­row­nic­two na ogół się zga­dza na mój udział.

– Bie­rzesz też udział w akcjach?!

– Biorę, cho­ciaż rzadko. Pod­czas odpraw pod­su­mo­wu­ją­cych akcje muszę jed­nak być obecna. Moim obo­wiąz­kiem jest uważ­nie słu­chać, komen­to­wać i wnio­sko­wać.

– Niby jesteś ta sama, ale… cał­kiem inna.

Ola wje­chała wresz­cie na teren działki i zapar­ko­wała w miej­scu, które wska­zał Stach. Męż­czy­zna po zamknię­ciu bramy pod­szedł do drzwi wej­ścio­wych. Otwo­rzył je, zapa­lił świa­tło w holu i szyb­kim kro­kiem ruszył w kie­runku sto­lika, na któ­rym stał wazon z bukie­tem suszek. Odchy­lił o dzie­więć­dzie­siąt stopni wiszący nad nim obra­zek i otwo­rzył pla­sti­kowe drzwiczki, które on masko­wał. Po ich otwar­ciu Ola zoba­czyła kla­wia­turę z mru­ga­jącą czer­woną diodą. Wyko­nał na kla­wia­tu­rze kilka ope­ra­cji, lampka zmie­niła kolor na zie­lony. Ode­tchnął.

– Dobrze wpi­sa­łem. Gdyby nie to, wkrótce mie­li­by­śmy tutaj poli­cjan­tów.

– Może znowu by się poja­wił ktoś zna­jomy? – zażar­to­wała.

– A może na ten wie­czór wystar­czy już poli­cji? – Stach cicho się zaśmiał. – Wniosę bagaże, a ty się roz­gość.

Ola chciała coś jesz­cze dodać, ale Stach już zdą­żył wyjść na zewnątrz; wzru­szyła ramio­nami. Naj­pierw przy­niósł z samo­chodu jej bagaże, a następ­nie swoje. Po chwili poło­żył przed nią domowe kap­cie, a obok dru­gie, dla sie­bie.

– A to co?

– Rysiek mówił, żebym po domu nie cho­dził w obu­wiu. Do kotłowni można – dodał. – Zejdę tam pod­krę­cić tem­pe­ra­turę.

Po powro­cie zapro­sił ją na obchód pomiesz­czeń na par­te­rze, w któ­rych pozmie­niał usta­wie­nia ter­mo­re­gu­la­to­rów na kalo­ry­fe­rach.

– A na pię­trze? – spy­tała, kiedy wró­cili pod drzwi do salonu.

– Rysiek mówił, że w tam­tych poko­jach usta­wił tem­pe­ra­turę na sie­dem stopni i wię­cej nie potrzeba. No chyba, że będę chciał zor­ga­ni­zo­wać jakąś więk­szą imprezę.

– A będziesz chciał?

– Kie­dyś impre­zo­wa­li­śmy razem w aka­de­miku. Potem nie mia­łem już ani moż­li­wo­ści, ani potrzeby. Teraz też nie prze­wi­duję. A ty?

– Co ja…?! – Pra­wie się zapo­wie­trzyła; zro­bił zabawną minę. – Nie pamię­tasz, jak to kie­dyś bywało ze mną?

– Niby nie lubi­łaś tak zwa­nych imprez – pomógł sobie pal­cami obu rąk – ale ponie­waż z pracą coś się u cie­bie zmie­niło, więc może… – nie dokoń­czył.

Ola pokrę­ciła głową. Dopiero teraz ujrzała w lustrze, że ma brudne spodnie na kola­nach. Na jej twa­rzy poja­wiła się złość. Obej­rzała dokład­nie swoją bor­dową kurtkę wiszącą na wie­szaku. Na łok­ciach były widoczne ślady zabru­dzeń.

– To wyczysz­czę wil­gotną szmatką, ale spodnie muszę koniecz­nie zmie­nić. Tak nie mogę wra­cać do domu.

Kuc­nęła nad waliz­kami, coś z nich wycią­gnęła i ruszyła w stronę łazienki.

– Prze­biorę się – rzu­ciła, ale po kilku kro­kach zatrzy­mała się. – Na cie­płą wodę trzeba pew­nie pocze­kać, prawda?

– Grzeje się w locie, bo wszyst­kie krany mają pod­grze­wa­nie prze­pły­wowe.

– O! To super!

Uśmiech­nęła się i zamknęła za sobą drzwi. Kiedy ubrana już ina­czej wró­ciła do salonu, zdu­miona zatrzy­mała się w progu. Na sto­liku przy fote­lach stały dwa wyso­kie kie­liszki i butelka szam­pana.

– Zwa­rio­wa­łeś? – powie­działa bez­wied­nie. – Ja prze­cież zaraz wra­cam do Gdań­ska.

– Wiem – odpo­wie­dział spo­koj­nie. – To tylko jeden toast.

– Toast?! Z jakiej oka­zji?

Uśmiech­nął się lekko.

– Za to, że jed­nak nie wyle­cia­łaś.

Bły­ska­wicz­nie otwo­rzył butelkę i napeł­nił trun­kiem szkła. Stuk­nęli się nimi i wypili na sto­jąco.

Usia­dła w fotelu.

– Jedna to za mało – powie­działa, zanim zdą­żyła się zasta­no­wić nad sło­wami.

Spoj­rzał na nią pyta­jąco, ale dolał.

– Prze­cież masz wra­cać – zauwa­żył po chwili roz­sąd­nie.

– Mia­łam wra­cać… – Wpa­trzyła się w jego twarz i uśmiech­nęła ina­czej niż wcze­śniej. – Dzi­siaj dużo innych rze­czy „mia­łam” w pla­nie. Nie chcę być sama – powie­działa nagle ciszej i pod­nio­sła lampkę.

Spoj­rzał na nią uważ­nie.

– Olu… – Zawie­sił głos. – Rysiek mówił mi, że w lodówce znajdę wszystko, a chleb jest zabez­pie­czony w szafce koło kuchenki. – Zer­k­nął w stronę holu.

– To za chwilę… no chyba, że już czu­jesz się głodny.

Zaprze­czył.

– Wiesz, że wzię­łam prysz­nic?

Stach otwo­rzył sze­roko oczy.

– Oka­zało się, że przy rzu­cie zło­dzie­jaszka na zie­mię zmro­żony pia­sek wpadł mi w rękaw kurtki, roz­to­pił się, bru­dząc bluzkę i przed­ra­mię. Ponie­waż zna­la­złam fajną łazienkę… to sko­rzy­sta­łam. – Zer­k­nęła w stronę holu.

– I słusz­nie zro­bi­łaś. Wczo­raj podzi­wia­łem twoje zdol­no­ści jako judoczki. – Poka­zał kciuk. – Zauwa­ży­łem, że bar­dzo się zmie­ni­łaś.

– Takie były wyma­ga­nia wyni­ka­jące z nowej pracy – zba­ga­te­li­zo­wała.

– Wyma­ga­nia?! Dla socjo­loga?

– Naj­pierw tylko luźno mi pro­po­no­wano udział w zaję­ciach z zakresu walki wręcz, bo prze­cież nie dzia­łam na pierw­szej linii, ale kiedy pod­czas któ­rejś z akcji musia­łam z koniecz­no­ści prze­isto­czyć się w nego­cja­torkę, a podej­rzany rzu­cił się na mnie… sama się zgło­si­łam na odpo­wied­nie szko­le­nie.

– Kie­dyś byłaś prze­ciw­niczką uży­wa­nia siły.

– Nic się nie zmie­niło. Zresztą w judo nie cho­dzi o siłę jako taką, lecz o sku­tecz­ność w kon­tro­lo­wa­niu prze­ciw­nika bez koniecz­no­ści zada­wa­nia cio­sów.

– Pamię­tam cię jako nie­złą spry­ciulę… a teraz jesz­cze to. – W jego gło­sie zabrzmiał podziw.

Uśmiech­nęła się i upiła łyk szam­pana.

– Uczono nas chwy­tów wywo­dzą­cych się z judo, ju-jitsu czy zapa­sów, które wcho­dzą w zakres tak­tyk inter­wen­cji poli­cji. Ty po pro­stu zdu­si­łeś swo­jego zło­dzie­jaszka siłą ramion, ja nie mając jej, musia­łam pocze­kać na pierw­szy ruch tego dru­giego.

– A gdyby cię tra­fił?

– No… było pewne ryzyko, ale to ja roz­da­wa­łam karty. – Puściła oko i z zabawną miną poru­szyła nad­garst­kami nad sto­łem.

Pra­wie zachły­snął się śmie­chem.

– Tu nie ma nic do śmie­chu! Katame-waza, czyli tech­niki obez­wład­nia­jące, pozna­łam cał­kiem nie­źle. Są to chwyty, trzy­ma­nia czy dźwi­gnie, klu­czowe do unie­ru­cho­mie­nia agre­syw­nej osoby. Być może zauwa­ży­łeś, że nie­obce są mi także nage-waza, tech­niki rzu­tów, oraz ukemi-waza, czyli pady – pochwa­liła się. – Zanim chło­pak ruszył na mnie, mój „kal­ku­la­tor” pod­po­wie­dział mi ewen­tu­alne sce­na­riu­sze.

– I jesz­cze to! Prze­cież tam wszystko się działo bły­ska­wicz­nie!

– Dla­tego tre­ningi uczą intu­icji. – Zachi­cho­tała i znowu upiła łyk szam­pana.

– To ci Ola! A zdra­dzisz mi, dokąd mia­łaś lecieć? – Zmie­nił temat.

– W Alpy…

– Potra­fisz też jeź­dzić na nar­tach?!

– Dopiero mia­łam się tam nauczyć. Szy­mon bez prze­rwy o tym gadał, nama­wiał, więc wresz­cie ule­głam.

– Jakoś nie sły­szę w twoim gło­sie entu­zja­zmu. Dla­czego?

– Może zmę­czyło mnie jego prze­ko­ny­wa­nie, że to takie łatwe.

– Bo nie jest trudne, ale trzeba chcieć. Jeśli jest wewnętrzny opór, to lepiej zre­zy­gno­wać.

– A ty potra­fisz?

– Ja?! No wiesz! – Udał prze­sad­nie obru­szo­nego. – Daw­niej przy­jeż­dża­łem do Koszał­kowa pra­wie w każdy week­end. Kiedy na stu­diach pozna­łem Ryśka, to czę­sto robi­li­śmy sobie zimą dodat­kowe ferie. Jego rodzice mają tu nie­da­leko swoją starą checz.

– To wy nie zna­li­ście się wcze­śniej?

– Też tego żałuję.

– I co, będziesz pod­czas urlopu cho­dził na narty?

– Rysiek powie­dział mi, gdzie znajdę kom­bi­ne­zon, narty… i całą resztę. Jak się uda, to tro­chę pozjeż­dżam.

– O! I takie podej­ście to mi się podoba. Jak się uda. A nie jak Szy­mon: „Będziemy na stoku od rana do nocy!” – prze­drzeź­niła go. – Już po tych zapo­wie­dziach bolały mnie mię­śnie i całe wnę­trze. – Zro­biła nie­za­do­wo­loną minę.

– Pew­nie nie chciał źle.

– Może i nie…

– Być może brak mu tylko zdol­no­ści dydak­tycz­nych. – Stach uniósł zabaw­nie brew.

– Ta wasza męska soli­dar­ność. Nie znasz faceta, a już nie dasz mu zro­bić krzywdy.

Zamiast odpo­wie­dzieć, tylko lekko mach­nął dło­nią. Ola wychy­liła resztę szam­pana z kie­liszka i z prze­sadą wska­zała pal­cem, że jest pusty. Stach opróż­nił swój i uzu­peł­nił oba.

– A gdzie w Alpach mie­li­ście bawić? – zapy­tał.

– Lot był do Zury­chu, a stam­tąd prze­jazd samo­cho­dem do Ley­sin-Les Mos­ses w oko­li­cach Mon­treux. Szy­mon wspo­mi­nał, że może się uda zro­bić wycieczkę do leżą­cego znacz­nie wyżej Les Cro­sets, z pew­niej­szymi warun­kami śnie­go­wymi. Dzięki temu mogła­bym też poznać frag­ment Les Por­tes du Soleil, „Sło­necz­nej Bramy Alp”, jak mawia z zadę­ciem. Wcze­śniej bar­dzo chciał poje­chać do St. Moritz lub Cor­tiny d’Ampezzo, zresztą jak zawsze, gdy jeź­dził sam, bo tam są jego ulu­bione stoki, ale ze względu na mnie zmie­nił na miej­sca odpo­wied­niej­sze do nauki.

– Aha.

– Też tam bywa­łeś?! – zdzi­wiła się.

– No kiedy, Olu. Prze­cież pra­co­wa­łem… ale tak ogól­nie wiem… z mapy, gdzie są Alpy i wymie­nione przez cie­bie mia­sta i kurorty nar­ciar­skie. – Zaśmiał się. – Pro­po­nuję, żeby­śmy teraz przy­go­to­wali sobie tro­chę kana­pek, bo potem… możemy zapo­mnieć.

Ola spoj­rzała na butelkę, w któ­rej zostało już mniej niż połowa szam­pana.

– Pew­nie masz rację. – Uśmiech­nęła się i leni­wie pod­nio­sła z fotela.

Po chwili eks­plo­ro­wali kuch­nię. Oka­zało się, że dawne kuchenne zgra­nie szybko się odno­wiło. Kro­je­nie i sma­ro­wa­nie chleba masłem, następ­nie okła­da­nie go pla­ster­kami szynki, żół­tego sera, pomi­dora i papryki oraz zdo­bie­nie klek­si­kami majo­nezu i keczupu poszło im spraw­nie. Talerz z kanap­kami pre­zen­to­wał się efek­tow­nie. Przy­go­to­wa­nie her­baty, nakry­cie sto­lika w salo­nie to kolejne czyn­no­ści, w któ­rych dzia­łali jak team. Kiedy wró­cili na fotele w salo­nie, Stach dopeł­nił kie­liszki miło musu­ją­cym alko­ho­lem. Ola spoj­rzała dziw­nie na swoją czarę, ale unio­sła ją do ust i wzięła łyk.

– Przez moment się zasta­na­wia­łem, czy nie zapro­po­no­wać ci zje­dze­nia cze­goś na cie­pło – ode­zwał się nagle Stach. – Mogli­śmy pod­sko­czyć choćby do pobli­skiej restau­ra­cji. – Spoj­rzał w stronę tarasu.

– Raczej nie mia­ła­bym ochoty. Tak jak teraz jest dobrze. To odpo­wied­nia wer­sja na mój dzi­siej­szy nastrój. – Omio­tła swo­jego daw­nego part­nera melan­cho­lij­nym spoj­rze­niem.

– Pamię­tam, że kie­dyś na ogół wybie­ra­łaś kame­ralne oko­licz­no­ści.

– W tej kwe­stii nic się nie zmie­niło.

Się­gnęła po kanapkę.

– Dobre nam wyszły – rzu­ciła po chwili i prze­wró­ciła oczami. – A ty… nie jesteś głodny?

– Przez moment się nad czymś zasta­na­wia­łem, kiedy poprzed­nim razem przy­go­to­wa­li­śmy wspól­nie kola­cję. Czy to nie było w pokoju, który wynaj­mo­wa­łem na Zaspie?

– Tak. Miał przyjść Oskar, z któ­rym jeź­dzi­łeś na pody­plo­mówkę na Śląsk, ze swoją dopiero co poznaną dziew­czyną… Gra­żyną – dodała. – To było w następny week­end po tym, jak obro­ni­li­ście prace w Gli­wi­cach.

– O! Wszystko zapa­mię­ta­łaś dokład­nie.

– Bo ja z kolei ukoń­czy­łam swoją pody­plo­mówkę dwa tygo­dnie wcze­śniej. Liczy­łam, że wresz­cie skoń­czą się twoje roz­jazdy i będzie szansa na jakąś sta­bi­li­za­cję.

Wpa­trzyła się wni­kli­wie w jego twarz; zmarsz­czył brwi.

– Wiesz co, Olu? Może kie­dyś do tego wró­cimy… cho­ciaż z dru­giej strony wąt­pię, czy trafi nam się powtór­nie oka­zja do spo­tka­nia.

– Pew­nie masz rację. Każde z nas ma swoje życie.

Się­gnęła po lampkę z szam­pa­nem i zaj­rzała do środka, jakby chciała coś w niej wypa­trzyć.

Stach uśmiech­nął się lekko.

– Chi­chrasz się ze mnie? – spy­tała.

– Przy­po­mniało mi się, że twoja bab­cia robi sobie żarty z nie­któ­rych klien­tów, uda­jąc, że wróży ze szklanki źró­dla­nej wody. Ona pew­nie zaglą­dała do szkła podob­nie jak ty przed chwilą.

– Zapa­mię­ta­łeś moją bab­cię?! – Ucie­szona Ola się pode­rwała.

– Byli­śmy u niej raz… a może i dwa, bo naj­pew­niej chcia­łaś się mną pochwa­lić. – Zachi­cho­tał.

– Gdy poje­cha­li­śmy, zosta­li­śmy u niej na noc. Musia­łam się męczyć na pod­ło­dze, a ty spa­łeś na łóżku w pokoju gościn­nym.

– Wtedy mi tego nie powie­dzia­łaś!

– Bo sądzi­łam, że może… Nie­ważne! – Mach­nęła ręką. – Dolej szam­pana.

– Nie za bar­dzo jest co. – Stach roz­lał resztę alko­holu z butelki; kie­liszki wypeł­niły się w jed­nej trze­ciej.

Ola zro­biła smutną minę. Skwi­to­wał to uśmie­chem, wstał i ruszył w kie­runku kuchni.

– Rysiek mówił mi, że zapasy wody, soków i innych spe­cja­łów można zna­leźć w spi­żarni – rzu­cił po dro­dze.

– I będziesz tam teraz szpe­rał?

– Przy oka­zji będę wie­dział, co tam ma! – dosły­szała jego okrzyk i śmiech.

Po chwili wró­cił z trium­falną miną i iden­tyczną butelką szam­pana, jaką już zdą­żyli opróż­nić.

– Na półce została jesz­cze jedna. – Puścił oko.

– Nie będzie zły?

– Rysiek…?! Na mnie?! W życiu. Wiele jego spraw i poglą­dów mi się nie podoba, ale w takich kwe­stiach na­dal jest… sta­rym Ryś­kiem.

Zgrab­nie otwo­rzył butelkę i dopeł­nił kie­liszki.

Ola po wypi­ciu kolej­nej lampki przy­ło­żyła się do jedze­nia kana­pek, w czym Stach pró­bo­wał jej dorów­nać. Co chwila padały z obu stron żar­to­bliwe, bez­pieczne opo­wie­ści sprzed lat.

– Jak Rysiek doro­bił się takiej chaty? – Nie­ocze­ki­wa­nie zmie­niła temat.

– Przede wszyst­kim nie musiał pła­cić za zie­mię, bo to ich rodowe grunty. Ina­czej trzeba by wydać sporą kwotę. Mówił mi, że teraz w tej oko­licy trudno zna­leźć wolną działkę na sprze­daż. Poza tym miał kie­dyś zbu­do­wany jakiś barak, ale gdy w dwa tysiące sie­dem­na­stym roku udało mu się kupić po oka­zyj­nej cenie poła­mane sosny, któ­rymi zie­mia Kaszub została wręcz zasłana, wtedy wysta­wił ten oka­zały dom.

– Cho­dzi o tę sierp­niową nawał­nicę1?

– Tak. Ma wokół pełno zna­jo­mych, więc było mu łatwiej niż innym. Mówił mi, że aku­rat w pobliżu Wie­życy takich szkód nie było, bo hura­gan zdą­żył się wysza­leć wcze­śniej.

– Tak mówisz, jakby to była igraszka.

– No nie, to były siły przy­rody i nikt nie mógł tego kata­kli­zmu ani prze­wi­dzieć, ani mu zapo­biec.

– Mówiono wów­czas o ofia­rach… choćby dwie har­cerki w Suszku, ale też o tym, że można było ostrzec i jed­nak jakoś temu nie­szczę­ściu zapo­biec.

– Ludziom, któ­rzy sie­dzieli w blo­kach w mia­stach, łatwo tak mówić. Skali nawał­nicy nie dało się, nie­stety, prze­wi­dzieć. Czy­ta­łem o tym sporo, roz­ma­wia­łem z Ryś­kiem.

– A on jest znawcą… mete­oro­lo­giem czy syn­op­ty­kiem?

– Wyzło­śli­wiasz się nieco, ale więk­szość Kaszu­bów prze­żyła to mocno. Jego dobry zna­jomy stra­cił kil­ka­dzie­siąt hek­ta­rów sosno­wego lasu w oko­li­cach Lipu­sza. To wła­śnie od niego odku­pił Rysiek drewno, z któ­rego zbu­do­wał tę chatę. Lasy będą się odra­dzać do takiego stanu, jaki był przed dwoma laty, przez następne trzy­dzie­ści, czter­dzie­ści lat.

– Czyli tutaj hura­gan nie dotarł?

– Wygasł około pięt­na­stu kilo­me­trów stąd, cho­ciaż na szczy­cie Wie­życy też było sporo wia­tro­ło­mów. Gdyby front prze­su­nął się o tyle kilo­me­trów na wschód, tutej­sze lasy mogłyby dziś wyglą­dać tak, jak te wokół Rytla czy Mau­sza. Powsta­łaby w Pol­sce kolejna Łysa Góra. Za nasze lasy!

Stach uniósł kie­li­szek, Ola uczy­niła podob­nie; stuk­nęli się szkłami.

Kanapki z tale­rza zni­kały, zmie­nili temat na wesel­szy, oczy Oli błysz­czały coraz moc­niej. Wresz­cie ziew­nęła.

– Czy mówi­łam ci, że przed­tem wzię­łam prysz­nic? – spy­tała nie­spo­dzie­wa­nie.

– No… wspo­mi­na­łaś.

– To teraz pójdę zapa­rzyć jesz­cze po kubku her­baty, a ty w tym cza­sie też zrób sobie prysz­nic, a potem zjemy resztę kana­pek.

– Pamię­tam, że zawsze mówi­łaś, że na tale­rzu musi zostać porzą­dek…

– …a naczy­nia trzeba przed nocą pomyć – dokoń­czyła myśl.

Wstała i ruszyła w kie­runku kuchni.

– No leć, masz pięć, no… sie­dem minut! – Zaśmiała się już w progu.

Sta­chowi nie trzeba było dwa razy tego powta­rzać. Kiedy wró­cił, kubki ze świeżą her­batą stały na stole. Ola dopi­jała resztki ze swo­jego kie­liszka, więc on uczy­nił podob­nie. Za nieco ponad pół godziny wyci­skał ze śmie­chem ostat­nie już kro­ple szam­pana z dru­giej butelki. Ola miała uśmiech na ustach i zaru­mie­nione policzki.

– Kiedy dopi­jemy her­batę… pójdę opłu­kać ząbki i się położę – poin­for­mo­wała. – Gdy byłeś w łazience, obej­rza­łam raz jesz­cze sypial­nię. Jest tam powle­czona świeża pościel.

– Tak mi wła­śnie mówił Rysiek – potwier­dził Stach. – Będziesz spała tam, a ja zro­bię sobie lego­wi­sko tutaj. – Pokle­pał dło­nią sofę.

Oli spoj­rze­nie prze­mie­ściło się kil­ka­kroć mię­dzy otwar­tymi drzwiami do sypialni a sofą, lecz nie sko­men­to­wała na głos swo­ich prze­my­śleń.

– To co… Staszku… – powie­działa z przy­mu­sem po kilku sekun­dach. – Za miłe spo­tka­nie! – Teraz ona pierw­sza unio­sła swoją czarę.

Nastą­piło kolejne stuk­nię­cie kie­lisz­kami, po czym oboje opróż­nili je do dna.

– To ty idź teraz do łazienki, a ja tu zro­bię szuru-buru. – Zachi­cho­tał.

– Chcesz mnie wyrę­czyć? – Prze­krzy­wiła zabaw­nie głowę.

– Po pro­stu jesteś moim gościem… Olu.

– Ach, gościem. Popatrz, zapo­mnia­łam.

Wstała z ocią­ga­niem i ruszyła do holu.

Stach naj­pierw pozno­sił naczy­nia do kuchni, pomył je, potem przy­ga­sił w salo­nie świa­tła, w sypialni zapa­lił lampkę na jed­nej z przy­łóż­ko­wych sza­fek. Kiedy Ola poja­wiła się na powrót w salo­nie, sie­dział w fotelu.

– Po co tu nazno­si­łeś pledy i poduszki? – Spoj­rzała kry­tycz­nie na spa­nie, które przy­go­to­wał dla sie­bie na kana­pie.

– Zro­bi­łem tak, jak mówi­łem… poza tym… – Roz­ło­żył dło­nie i się uśmiech­nął.

– Spo­koj­nie – prze­rwała mu. – Nie wymy­ślaj jakichś dziw­nych histo­rii. Po pro­stu… poło­żysz się obok mnie.

– Jak kie­dyś? – zapy­tał pół­żar­tem.

– Jak kie­dyś… – powtó­rzyła, ale już bez uśmie­chu.

Zanim wró­cił z łazienki i poga­sił w domu pozo­stałe świa­tła, Ola wyglą­dała, jakby już smacz­nie spała. Stach przez chwilę jej się przy­glą­dał.

– Już nie pró­buj kom­bi­no­wać, tylko się kładź. – Nagle usły­szał jej lekko nie­wy­raźny głos. – Nie man­tycz.

Wstrzą­snął nim pusty śmiech, poło­żył się obok i… szybko zasnął.

Rozdział 3

3.

Ola budziła się powoli.

Naj­pierw poczuła cie­pło, potem czy­jąś dłoń na swoim ramie­niu. Otwo­rzyła oczy. Przez sekundę patrzyła w sufit, nie poru­sza­jąc się. Przy­po­mniał jej się wczo­raj­szy wie­czór. Nie była zasko­czona, tylko… zbyt spo­kojna jak na tę sytu­ację.

Dopiero po chwili odwró­ciła głowę.

Stach spał i wyglą­dał dokład­nie tak samo jak kie­dyś. Pew­nie poczuł jej spoj­rze­nie, bo otwo­rzył oczy i wpa­trzył się w nią tak, jakby pró­bo­wał coś z niej odczy­tać.

– Nie patrz tak – mruk­nęła, pod­cią­ga­jąc koł­drę pod brodę.

– Jak? – Uśmiech­nął się.

– Tak jak­byś wszystko pamię­tał.

– Bo pamię­tam.

Zmru­żyła oczy.

– To ja…?

– Tak, ty – prze­rwał jej roz­ba­wiony. – I dla jasno­ści: to ty kaza­łaś mi się poło­żyć.

Zakryła twarz dło­nią.

– Nie wie­rzę…

– Ja też nie wie­rzy­łem – dodał. – Ale powta­rza­łaś to tak natar­czy­wie, że uzna­łem, że jesteś zde­cy­do­wana, a po tym, co widzia­łem obok Egier­towa, wola­łem nie ryzy­ko­wać.

Zaśmiała się, lecz po chwili spoj­rzała mu poważ­nie w twarz.

– Ale chyba…

– Niczego nie pamię­tam… spa­łem.

– Co to zna­czy… nie pamię­tam?

– Dokład­nie to, co powie­dzia­łem. A może to ty coś kom­bi­no­wa­łaś…?

– Ja?! Prze­cież spa­łam! I to dobrze!

– No to sprawa się wyja­śniła. Czyli tylko spa­li­śmy. Mam wstać pierw­szy?

– Tak… albo nie! Ja wstanę. Tylko się odwróć.

Kiedy jej kroki uci­chły, pod­niósł się z pościeli i z roz­ba­wie­niem na twa­rzy ogar­nął łóżko. Wło­żył spodnie, prze­szedł do salonu i usiadł w fotelu.

Nie­długo póź­niej przy­go­to­wy­wali już śnia­da­nie. Zje­dli je przy kuchen­nym stole, zaj­mu­jąc miej­sca naprze­ciwko sie­bie.

Jedli w ciszy. Nie była nie­zręczna. Raczej… nowa. Obser­wo­wali się nawza­jem z nie­skry­waną cie­ka­wo­ścią. Nie byli ani poważni, ani uśmiech­nięci.

– I co teraz? – zapy­tała w końcu.

Wzru­szył ramio­nami.

– Ja mam mie­siąc wol­nego. Mówi­łem ci wczo­raj.

– Ja dwa tygo­dnie i też ci powie­dzia­łam.

Spoj­rzeli na sie­bie.

Uśmiech­nął się pierw­szy.

– To może… spró­bujmy raz jesz­cze? – wypa­lił.

Nie odpo­wie­działa od razu. Wpa­try­wała się w niego, jakby spraw­dzała, czy mówi poważ­nie. Kie­dyś mie­wał sza­tań­skie poczu­cie humoru, ale zawsze pękał pod jej wni­kli­wym spoj­rze­niem. Teraz nie drgnęła mu nawet powieka.

– Na dwa tygo­dnie?

– Na począ­tek…

– W sumie… dla­czego nie?

Na jej twa­rzy poja­wił się uśmiech, taki jaki zapa­mię­tał sprzed lat. Lubił go, bo zawsze wró­żył coś dobrego.

– Dwa tygo­dnie…

Ski­nął głową i uśmiech­nął się nieco sze­rzej.

– A gdy­byś miał coś zapro­po­no­wać, to co by to było?

– Naj­pierw… – rozej­rzał się po kuchni, a po chwili wpa­trzył się w widok za oknem – mogli­by­śmy wyru­szyć na reko­ne­sans.

– Myśla­łam, że znasz to miej­sce, tutej­szą oko­licę.

– Tak ogól­nie oczy­wi­ście znam. Sie­dem lat… – Raz jesz­cze rzu­cił okiem w stronę okna. – Przy pło­cie poja­wiły się nowe krzewy, sosny wokół uro­sły o kilka metrów… Cho­dzi mi o to, że w garażu – jego palec wska­zał na pod­łogę – jest samo­chód. Wczo­raj, zanim się poło­ży­łem, odszu­ka­łem doku­menty i klu­czyki… Pozwo­lił mi z niego korzy­stać do woli!

– Dobry ten Rysiek… tylko… po co uru­cha­miać drugi samo­chód?

– A dla­czego ty masz ryzy­ko­wać wozem Szy­mona?

– Zapa­mię­ta­łeś jego imię?

– Już wczo­raj, gdy zdra­dzi­łaś mi, jak z nim nie wyle­cia­łaś… przez moment wydało mi się, że to jakiś biblijny sta­rzec z długą brodą, wspie­ra­jący się kostu­rem przy cho­dze­niu, który wyje­chał pasać owce na alpej­skich halach.

– No nie! – Ola roze­śmiała się w głos. – Aleś go odma­lo­wał! Jest zupeł­nie inny!

– Jesteś jego… uczen­nicą… jakby apo­stołką?

Nie prze­sta­wała się śmiać.

– Pamię­tam twoje dawne dow­cipy. Czę­sto mnie bawiły, ale tym razem nie tra­fi­łeś.

– Jego Volvo, ten pałac na kół­kach, nie nadaje się do eks­plo­ra­cji Kaszub. Prze­cież nie będziemy tylko sie­dzieć w salo­nie w fote­lach! Ow­szem, w jego bagaż­niku dra­bina by się zmie­ściła… i nawet hoboki z farbą, ale już wczo­raj zde­cy­do­wa­łem, że przez naj­bliż­sze dwa tygo­dnie nie tknę malo­wa­nia.

– O czym teraz mówisz?

– Że zamie­rzam zro­bić sobie praw­dziwy urlop, więc nawet tego typu pro­ste czyn­no­ści mi nie grożą.

– Mogłeś wymy­ślić coś innego… choćby… zresztą to nie­istotne. – Wzru­szyła ramio­nami. – A dokąd byśmy mieli poje­chać?

– Zanim wczo­raj na sie­bie wpa­dli­śmy, mia­łem wizję, by roz­pły­nąć się w kaszub­skich mgłach. – Na kilka sekund spo­waż­niał, ale jak za dotknię­ciem cza­ro­dziej­skiej różdżki na jego twa­rzy poja­wił się znany jej uśmiech sprzed lat. – Na począ­tek, dla przy­zwy­cza­je­nia się do kie­row­nicy auta, jakim ni­gdy dotąd nie jeź­dzi­łem, wybierzmy się choćby… do Klu­ko­wej Huty. – Poło­żył na stół klu­czyki z bre­lo­kiem Dacii Duster.

– Klu­kowa Huta? Fajna nazwa. A to daleko?

– Tak ze dwa­dzie­ścia kilo­me­trów. Pro­wa­dzą do niej dwie trasy. Jedną z nich poje­dziemy w tamtą stronę, a drugą wró­cimy.

– W któ­rym to kie­runku?

– Leży przy dro­dze z Kar­tuz do Bytowa.

– Tak daleko ni­gdy się nie zapę­dza­łam. Gra­nicą moich kaszub­skich wypraw były Droga Kaszub­ska i Chmielno. A nie, jesz­cze kie­dyś byłam w Mści­sze­wi­cach.

– Ja naj­pew­niej tam nie byłem, bo nie da się być wszę­dzie. A gdzie to jest?

– Zbyt­nio nie wiem… Ja tylko trzy­ma­łam kie­row­nicę. – Ola się zaśmiała. – Pilo­tem była babka z Chmielna, która koniecz­nie chciała mi poka­zać fajne miej­sce w tej miej­sco­wo­ści, zwią­zane z regio­nal­nym rzeź­bia­rzem.

– To może mylisz z Sie­ra­ko­wi­cami?! Wiem, że tam mieszka dużo arty­stów ludo­wych, choć to nie moja bajka.

– O widzisz! Tam też z nią byłam, bo jak wia­domo, to naj­więk­sza wieś na Kaszu­bach, porów­ny­walna z Luzi­nem.

– Zadzi­wiasz mnie, że znasz takie szcze­góły.

– Ej tam… To za ile mam być gotowa?

– Kwa­drans wystar­czy?

Po upły­wie dwu­dzie­stu minut poma­rań­czowa Dacia Duster w kolo­rze Orange Ata­cama, jak z zadę­ciem okre­ślił Stach, mówiąc, że cytuje Ryśka, skie­ro­wała się do drogi wio­dą­cej do Szym­barku. Opo­wia­dał jej, co się we wsi znaj­duje, i obie­cał, że następ­nym razem pojadą obej­rzeć tutej­szą cie­ka­wostkę, „Dom do Góry Nogami”, poło­żony po dru­giej strony miej­sco­wo­ści.

– Sły­sza­łam coś o nim.

Potem jechali przez Stę­życę, w któ­rej zwol­nił, by poka­zać bryłę zabyt­ko­wego Kościoła pod wezwa­niem Świę­tej Kata­rzyny Alek­san­dryj­skiej*.

– A skąd aku­rat to wezwa­nie? Raczej rzad­kie, co nie?

– Z opo­wie­ści Ryśka pamię­tam, że pierw­szy kościół, i to drew­niany, sta­nął tutaj już w trzy­na­stym wieku. To z tam­tych cza­sów zapewne wywo­dzi się powód nada­nia para­fii tego wezwa­nia. Kiedy wybie­rzemy się, żeby go zwie­dzić… bo taką wycieczkę także zro­bimy… przy­go­tuję się lepiej. Wiem tylko, że obecny kościół z cegły zbu­do­wano na początku osiem­na­stego wieku. W ołta­rzu głów­nym znaj­duje się reli­kwiarz w kształ­cie sar­ko­fagu, który para­fia otrzy­mała w pre­zen­cie od kró­lo­wej Mary­sieńki.

– Och! Mary­sieńka! – Ola obej­rzała się za kościo­łem. – Teraz już koniecz­nie muszę tu przy­je­chać!

– Przy­je­dziemy. Obie­cuję.

Nie­długo póź­niej dotarli do Klu­ko­wej Huty. Stach w pobliżu kościoła nieco zwol­nił i wska­zał na wąziutką uliczkę po lewej stro­nie szosy.

– Nosi nazwę Lipowa i musisz mi uwie­rzyć na słowo, że drzewa po jej obu stro­nach to lipy. – Poki­wał głową. – Na końcu znaj­duje się naj­więk­szy tutej­szy zaby­tek, dwo­rek z osiem­na­stego wieku*.

– To coś dla mnie! – Oli zaświe­ciły się oczy. – To może w nim miesz­kał dawny wła­ści­ciel tej wsi?

– Tego, nie­stety, nie wiem, a i Rysiek tylko tyle mi powie­dział. To zna­czy, że wie o dworku, bo był w Klu­ko­wej na jakiejś rodzin­nej impre­zie, i że dzie­ciaki z rodziny mu go poka­zały. Aku­rat wtedy jecha­li­śmy na Pobo­cza Folku* do Par­chowa.

– Mało wam było imprez w Kar­tu­zach czy na Zło­tej Górze?

– Do Par­chowa wtedy przy­jeż­dżali moto­cy­kli­ści z całego kraju i nie tylko. Na wyszu­ka­nych moto­rach. To nas cią­gnęło, a szcze­gól­nie mnie. Wiem, że tam­tej imprezy już nie ma, ale moto­cy­kli­ści na swo­ich wiel­kich „pta­kach” wciąż przy­jeż­dżają na Moto Folk*. Choćby BMW, kul­towe Urale i Dnie­pry… to takie radziec­kie bok­sery z koszem. No i oczy­wi­ście ame­ry­kań­skie krą­żow­niki i chop­pery Har­ley-David­son, ale też przed­sta­wi­ciele japoń­skiej wiel­kiej czwórki: Honda, Yamaha, Suzuki i Kawa­saki.

– Dla­czego mi o tym daw­niej nie opo­wia­da­łeś? Widzę, że to twoja pasja.

– Ty byłaś taka deli­katna, a moto­cy­kle… – Wzru­szył ramio­nami. – Teraz powin­ni­śmy skrę­cić w prawo, na Kar­tuzy i za nie­całe dwa­dzie­ścia minut byli­by­śmy ponow­nie na daczy.

– Chcesz się wykpić takim krót­kim spa­ce­rem? – Pogro­ziła mu. – A w drugą stronę to dokąd…? Aha, widzę dro­go­wskaz, że do Bytowa.

– Więc mogę poje­chać także tam, wybór należy do cie­bie.

– A ile czasu nam to zaj­mie?

– Pół godziny plus pięć minut na warunki zimowe. Jechać?

Ola ski­nęła głową.

– Nie myśla­łam, że Dacia jest taka wygodna. – Dopiero teraz rozej­rzała się uważ­niej po wnę­trzu.

– Jest cał­kiem nie­źle wypo­sa­żona, ma napęd na cztery koła, czego chcieć wię­cej?

– Ryśka chyba stać na jakiś lep­szy samo­chód, co? – rzu­ciła z prze­ką­sem.

– On jest nor­mal­nym Kaszubą! – zape­rzył się Stach. – To, że teraz nie­źle zara­bia, nie zna­czy, że musi kupo­wać jakieś Land Rovery, no nie?

– Nie pomy­śla­łam.

– Dla­tego też pobu­do­wał chatę z tań­szego drewna… bo tu cho­dziło nie tylko o to, że zna­lazł je oka­zyj­nie. On w ogóle nie prze­gina, jeśli cho­dzi o wydatki.

– A ty?

– A co ja?! – Spoj­rzał na nią zdzi­wiony. – Prze­cież dopiero wczo­raj wró­ci­łem!

– Nie musisz się tak iry­to­wać. Tak tylko spy­ta­łam.

Mil­czał przez kil­ka­na­ście sekund.

– Znam war­tość pie­nią­dza. Tylko ja jeden wiem, ile pracy kosz­to­wało mnie zaro­bie­nie każ­dych stu euro, więc sądzę, że mam podob­nie jak on. Nad wydat­kami jesz­cze się nie zasta­na­wia­łem, bo… – Mach­nął ręką i znowu zamilkł.

– No tak, naj­pierw urlop. Tak mówi­łeś… – dodała, widząc jego dziwne spoj­rze­nie.

– Zga­dza się. Naj­pierw urlop – powtó­rzył ciszej smęt­nym tonem.

– Coś sobie, widzę, przy­po­mnia­łeś? – Zaj­rzała mu w twarz.

– Tak… wła­śnie… Nie­długo będą Węsiory… – lekko się uśmiech­nął – potem Sulę­czyno, Par­chowo… i tak dalej. Nie jeź­dzi­łem tą drogą zbyt czę­sto, rap­tem kilka razy, ale zapa­mię­ta­łem. Na ogół auto­bu­sem, choć raz wybra­łem się swoim moto­cy­klem. Wła­śnie z Ryś­kiem na Pobo­cza Folku w dwa tysiące czwar­tym roku. To było krótko po matu­rze.

– Ni­gdy mi nie mówi­łeś, że mia­łeś moto­cykl. Co z nim zro­bi­łeś?

– Naj­pierw musia­łem na niego zaro­bić. Pra­wie dwa lata ciu­ła­łem. W waka­cje pra­co­wa­łem doryw­czo to tu, to tam. I kupi­łem sobie uży­waną MZ ETZ 150, ale odszy­ko­waną jak nowa! – Uśmiech­nął się i znowu zamilkł.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki