Salonowy bandyta ebook

Salonowy bandyta Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów, z których pochodzi. Zdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 1935, 2020 Ludwik Marian Kurnatowski i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726464849

1. Wydanie w formie e-booka, 2020

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Opowieść poniższa nie została zaczerpnięta z bujnej wyobraźni literata, lecz jest osnuta na prawdziwym, niewypaczonym przez „sztukę”, życiu.

Przed laty kilkudziesięciu mieszkała w staromiejskiej dzielnicy Warszawy we własnej posesji na Krzywym Kole drobnomieszczańska rodzina Rudyckich, składająca się z ojca, matki, dwóch córek i jedynaka – małego wówczas Józia. Rodzice byli to ludzie skromni, bez fałszywych pretensji, na wskroś religijni i spodziewali się, że także ich dzieci wyrosną na ludzi prawych i pożytecznych członków społeczeństwa. Jakoż obydwie córki wyszły za mąż za dzielnych ludzi, pozostając w swej sferze, stwarzając tradycyjne mieszczańskie ogniska rodzinne. Co do syna jednakże, to miał on stać się zakałą ich rodziny i źródłem nieustannych zgryzot. Józiek od najwcześniejszych lat zdawał się do najwyższego stopnia lekceważyć bogobojne zasady, panujące w domu jego zacnych rodziców. W szkole początkowej, jak również w gimnazjum uczył się źle, czując prawdziwą niechęć do nauki, czy też rygoru szkolnego, przepadając natomiast za „wagarami” nad Wisłą w towarzystwie najgorszych łobuzów. Męty społeczne i karty dały mu pierwszą szkołę życia. Nadmienić należy, że jeżeli ku zmartwieniu swego ojca przynosił ze szkoły stopnie niedostateczne, to nie dla braku zdolności, był bowiem niezwykle pojętny i bystry. Uważał po prostu, że na naukę szkoda jest czasu, który przecież można było przepędzić nierównie przyjemniej. Dzięki wszakże swojej niezwykłej bystrości i zdolnościom, zdołał prześlizgnąć się przez gimnazjum i uzyskać świadectwo dojrzałości, po czym zapisał się jakoby na Uniwersytet Warszawski, ale – poczuwszy, że popuszczono mu cugli – zaniechał rychło nauki, całą duszą oddając się zabawie i nieokiełznanym hulankom. Bardzo łatwo przyswoił sobie dobre maniery, wrodzona zaś inteligencja pozwoliła mu zaznajomić się z tysiącem tych szczegółów i szczególików, jakich zwykło wymagać towarzystwo od młodzieńca z tak zwanych „lepszych sfer”. Swobodne, niewymuszone zachowanie i nieprzeciętna uroda jednały mu wszystkich, nawet niechętnych.