Przyjaciele z Podleśnej ebook

Copyright © Anna Bichalska

Copyright © Wydawnictwo BIS 2026

ISBN 978-83-7551-866-5

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22-877-27-05, 22-877-40-33

e-mail: [email protected]

www.wydawnictwobis.com.pl

1. Nowy dom

Hania mieszka przy ulicy Podleśnej pod numerem osiem. Mieszka tu od niedawna. Właściwie dopiero od wczoraj. Rodzice postanowili się tu przeprowadzić i Hani nie bardzo się to podoba, bo wszystko jest inaczej niż w poprzednim miejscu.

– Mamo, a nie moglibyśmy wrócić do domu? – pyta i grzebie łyżką w misce z płatkami, które właśnie je na śniadanie.

– Haniu, przecież to tutaj teraz jest nasz dom… – tłumaczy mama.

– Ale mamo… To wcale nie jest prawdziwy dom – narzeka Hania. – Tamten był o wiele lepszy. – Na myśl o starym, znajomym domu łzy napływają jej do oczu.

Mama mocno ją przytula.

– Wiem, że ci trudno, ale zobaczysz, polubisz to miejsce tak samo, a może bardziej niż poprzednie – pociesza.

– Nie, wcale nie. – Hania kręci głową. – Przez ten dom nie mogę iść na ulubiony plac zabaw i nie mogę pobawić się z Zosią i Zuzią, bo mieszkają za daleko – narzeka. – I będę mieć daleko do przedszkola. I nie mogę nawet patrzeć na moje ulubione drzewo za oknem.

– Wiem, że tęsknisz. – Mama gładzi Hanię po głowie. – Ja też trochę tęsknię.

– Naprawdę?

– Pewnie. A Zosię i Zuzię będziesz nadal widywać w przedszkolu. I czasami możesz je odwiedzić, chociaż nie mieszkamy już na tym samym osiedlu. Poza tym tutaj na pewno też znajdziesz swoje ulubione miejsca i nowych przyjaciół.

– Ale tutaj prawie nie ma domów. A w tym za płotem mieszka tylko jakiś chłopiec.

Hania wczoraj przez chwilę widziała tego chłopca. Wcale jej się nie spodobał. Jakiś chłopiec to nie to samo co Zosia i Zuzia, jej najlepsze koleżanki.

– Wiesz co? – mówi mama. – Może pójdziemy na spacer, kiedy tata wróci? Zobaczysz, jak tu pięknie.

– Nie chcę – protestuje Hania. – Chcę do domu. Prawdziwego domu – podkreśla.

Ale kiedy tata wraca z pracy, i tak wychodzą na spacer. Hania z początku jest trochę naburmuszona i zła, jednak zaczyna rozglądać się po okolicy. Są tu złote pola i zielona łąka. Długa piaszczysta droga obsadzona jest z dwóch stron wielkimi starymi drzewami. Prowadzi do lasu, który zielenieje w oddali. Hania czuje się trochę tak, jakby to wszystko należało do niej, bo niewiele tutaj domów i ludzi. Nawet jej się to podoba. I rzeczywiście ładnie tu, ale Hania na wszelki wypadek nie mówi tego głośno. Jeszcze mama i tata pomyśleliby, że chce tu jednak zostać…

Nagle Hania zauważa kolorowego motyla.

– Jaki piękny! – woła. – Jak się nazywa?

– Rusałka pawik – mówi tata.

– O, naprawdę trochę przypomina pawie piórka!

A zaraz potem Hania widzi włochatą gąsienicę, spacerującą po liściu małego drzewka.

– Ciekawe, jaki motyl z niej będzie? – zastanawia się. Wie, że kiedy gąsienice porządnie się najedzą, okrywają się specjalnym kokonem jak kocykiem. A później zmieniają się w motyle. – Pewnie już nie może się doczekać, kiedy zmieni się w motyla! – woła.

– Myślisz, że motyl się cieszy, że jest motylem, a nie gąsienicą? – pyta tata.

– Na pewno! – mówi z przekonaniem Hania. – Motyle są ładniejsze i potrafią latać. Mogą więcej zobaczyć. Na pewno ciekawiej być motylem.

– A może na początku motyl wcale nie jest tym zachwycony… Wszystko jest inaczej. Może wolałby dalej być gąsienicą, bo się do tego przyzwyczaił? – zastanawia się tata. – To był dla niego znany świat. Każdy trochę boi się zmian i nieznanego.

– Nawet kiedy coś zmienia się na lepsze? – dopytuje Hania.

– Tak. – Tata lekko się uśmiecha. – Często nawet wtedy trochę się boimy.

Hania myśli o nowym i starym domu.

– Tato, myślisz, że taki motyl jest nieszczęśliwy?

– Może na początku jest trochę zagubiony – mówi tata. – Ale potem przyzwyczaja się do bycia motylem. I pewnie mu się to podoba.

Chwilę później Hania zauważa ślimaka. Jest duży i ma brązową muszlę.

– Jaki to ślimak? – dopytuje.

– Winniczek – mówi mama.

– Takie ślimaki to mają dobrze… – stwierdza Hania. – Mogą wszędzie zabrać swój domek. I nigdy nie muszą się przeprowadzać.

– A wiesz, że w gruncie rzeczy każdy z nas jest trochę jak taki ślimak? – Mama się uśmiecha i gładzi Hanię po głowie. – Dom cały czas nosimy ze sobą.

– Przecież wcale nie nosimy domu na plecach! – dziwi się Hania i dla pewności dokładnie ogląda plecy mamy, taty i swoje. Może są tam jednak jakieś malutkie domki, jak u ślimaków?

– Nie nosimy go na plecach, ale tutaj, w środku. – Mama bierze rękę Hani i przykłada ją powyżej brzucha. – W sobie.

– Naprawdę? Ale jak? – woła z niedowierzaniem Hania. – W brzuchu?!

Mama i tata się śmieją.

– Oj, Haniu, nie w brzuchu. W sercu, w głowie – tłumaczy mama, powstrzymując śmiech. – Dom tworzą tak naprawdę nasi bliscy, nasze wspomnienia i wspólne chwile – dodaje i mocno przytula Hanię. – Zabraliśmy siebie i nasze wspomnienia, wszystkie dobre chwile. One nie znikną, zawsze będziemy je ze sobą nosić. Przeprowadziły się z nami do nowego domu, który wypełnimy także nowymi wspomnieniami.

Hania zaczyna sobie wyobrażać niewidzialne walizki z niewidzialnymi wspomnieniami, które spakowali razem z rzeczami przy przeprowadzce. I rzeczywiście – wszystko pamięta, wszystkie dobre chwile z poprzedniego domu. Nie zniknęły. Cały czas z nią są. Są też mama i tata. Cała rodzina razem. Nagle jest jej lżej na sercu, weselej. Zauważa przy drodze piękne czerwone maki i niebieskie chabry.

– Mogę zerwać sobie kilka? – pyta, wskazując kwiaty.

– Pewnie – zgadza się mama z uśmiechem.

Hania biegnie i zrywa kilka kwiatków. Unosi głowę i… O nie, to ten chłopiec zza płotu! Idzie drogą, a na smyczy ma śmiesznego kudłatego psa. Hania lubi psy, ale tego chłopca przecież wcale nie zna.

Nagle chłopiec przystaje obok. Pies merda ogonem, a chłopiec przygląda się Hani.

– Jestem Feliks – mówi. Głos mu trochę drży, jakby fikał koziołki.

– A ja jestem Hania – bąka cicho dziewczynka.

Chłopiec grzebie w kieszeni i coś wyjmuje.

– Proszę. Mamy dużo w sadzie – mówi. – Są bardzo słodkie i dobre.

Daje Hani garść czereśni, a jego policzki robią się czerwone jak pomidor. Nie mówi nic więcej, tylko biegnie za swoim śmiesznym psem, który mocno ciągnie smycz. Ale Hania i tak od razu robi się weselsza. I wszystko jeszcze bardziej jej się podoba.

Dogania mamę i tatę, którzy odeszli kawałek dalej.

– Co tam masz? – pytają.

– Czereśnie. Tamten chłopiec mi dał.

Mama i tata próbują owoców.

– Dobre – mówi mama.

– Słodkie – zgadza się tata.

Hania też zjada jedną czereśnię. Mają rację. Jest pyszna.

– No chodźcie już… – ponagla mamę i tatę. – Idziemy?

– Dokąd? – pyta tata.

Hania odwraca się i pokazuje miejsce, z którego przyszli.

– Jak to dokąd? Do domu! – woła. – Do nowego domu!