Otchłań ebook

Polecamy książki Grahama Mastertona

z barwionymi brzegami:

Kandydat z piekła

Dom kości

Dziecko ciemności

Duch ognia

Czarny anioł

Trans śmierci

Piąta czarownica

Demon puszczy

Trauma

Muzyka z zaświatów

Strażnicy piekła

Otchłań

W przygotowaniu:

Wyklęty

Tytuł oryginału

SUBHUMANS

Copyright © 2026 by Graham Masterton

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Replika, 2026

Copyright © for the Polish translation by Piotr Kuś

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja

Sandra Popławska

Korekta

Magdalena Paluch

Skład i łamanie

Dariusz Nowacki

Projekt okładki

Mikołaj Piotrowicz

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2026

eISBN 978-83-68923-89-6

Wydawnictwo Replika

ul. Szarotkowa 134, 60–175 Poznań

[email protected]

www.replika.eu

JEDEN

– Nie wolno ci ponownie schodzić pod wodę, Kowalska – powiedział porucznik Bartosz. – Wiatr znowu wieje od północy, a zaledwie przed chwilą otrzymaliśmy ostrzeżenie o możliwym sztormie.

Wanda przypinała już do stelaża dwie nowe butle z tlenem, ale przerwała tę czynność i wyjrzała przez okno bazy nurków. W tej chwili powierzchnią morza targał jedynie ostry południowo-wschodni wiatr, więc mocno lśniło w porannym słońcu, jednak dostrzegła, że na horyzoncie zaczynają się gromadzić ciemne chmury. Zobaczyła też w oddali krótki błysk wyładowania elektrycznego.

– To nie zabierze nam więcej niż dwadzieścia minut – upierała się. – A ja jestem prawie pewna, że znaleźliśmy właśnie Tygrysa.

– Skoro to jest Tygrys, do jutra na pewno nie zniknie – stwierdził porucznik Bartosz. – Jezu, przecież on tam tkwi prawie od dziewięćdziesięciu lat. – Popatrzył na drugiego nurka, starszego marynarza Pocztarka. – A ty co o tym sądzisz? – zapytał.

Pocztarek także przypinał do stelaża butlę z tlenem. Wzruszył jedynie ramionami i odpowiedział:

– Niech decyduje podporucznik Kowalska. To ona jest ekspertem.

– Chodzi mi o to, czy jesteś przekonany, że na pewno znaleźliście Tygrysa.

– Bez cienia wątpliwości to okręt podwodny – wtrąciła się Wanda. – Jego kiosk jest nietknięty, a przecież nic nie wiadomo o żadnym innym polskim okręcie podwodnym, który by kiedykolwiek zatonął w wodach Zatoki Gdańskiej. Moim zdaniem został trafiony torpedą. Jego kadłub jest mocno zniszczony po lewej stronie i, oczywiście, pokrywa go gruba warstwa małży oraz alg, więc na razie nie jesteśmy w stanie dostrzec żadnych oznaczeń, które pozwoliłyby go zidentyfikować.

– Uważasz, że da się wydobyć go na powierzchnię?

– Trudno powiedzieć. Kadłub może mieć sporo uszkodzeń strukturalnych, ale spoczywa na głębokości zaledwie trzydziestu ośmiu metrów, a dno morskie jest w tym miejscu twarde, więc nie zarył się zbyt głęboko.

Porucznik Bartosz osłonił oczy dłonią i popatrzył w kierunku północnym.

– Chyba nie mogę pozwolić wam na ponowne zanurkowanie. W końcu przypłynęliśmy tutaj tylko po to, żeby sprawdzić stan nitki Gazstreamu, a z waszej dotychczasowej oceny wynika, że uszkodzenia, które zlokalizowaliście, będzie można naprawić.

– Ale ten okręt podwodny znajduje się tuż pod nami. Później przez długi czas nie uzyskamy zgody, żeby tutaj powrócić, o ile w ogóle kiedykolwiek ją otrzymamy.

Porucznik Bartosz w zamyśleniu podrapał się po starannie przystrzyżonej rudej brodzie.

– Hmm… dobrze więc, zgoda – powiedział w końcu. – Nie jestem do końca przekonany, ale wygląda na to, że zanim nadejdzie sztorm, mamy jeszcze trochę czasu. Możecie jeszcze raz zejść pod wodę. Ale najwyżej na dwadzieścia minut, a jeśli wyślę wam sygnał wcześniej, będziecie musieli natychmiast się wynurzyć.

– Nie potrzebujemy więcej niż dwudziestu minut, panie poruczniku. Chcę tylko potwierdzić, że mamy do czynienia z Tygrysem, a nie z jakimś sowieckim okrętem podwodnym. Poza tym nakręcimy film, który pozwoli nam podjąć wstępną decyzję w sprawie dalszego postępowania. Spróbujemy dostać się do środka wraku i go spenetrować. A za jakiś czas, może go podniesiemy?

– Jeżeli postanowimy go podnieść, Jezu… to będzie kosztowało fortunę. Biedny stary sknera Skibiński powyrywa sobie włosy z głowy.

Bartosz miał na myśli wiceministra obrony narodowej, który trzymał budżet armii pod ścisłą kontrolą. Musiał minąć ponad rok, zanim Skibiński niechętnie udzielił zielonego światła dla budowy w Gdyni akademickiego centrum technologii podwodnej, przy dowództwie Marynarki Wojennej, gdzie Wanda od niedawna prowadziła zajęcia szkoleniowe. W tej chwili nie było jednak drugiego takiego centrum w Europie; posiadało własny głęboki akwen, keson i zbiorniki ciśnieniowe.

– Piotr, jesteś gotowy? – zapytała Wanda. – Tym razem przyjrzymy się dokładniej miejscu zniszczenia kadłuba. Może zdołamy też zajrzeć do środka?

Gdy tylko wyszli na pokład, oboje założyli maski. Piotr uniósł w górę kciuk, po czym korzystając z drabiny sznurkowej, zeszli na pokład pomocniczej łodzi pontonowej i natychmiast wskoczyli do wody.

Wanda uwielbiała pierwsze sekundy pod powierzchnią i natychmiast popłynęła w dół, chociaż woda była zimna. Z każdą chwilą dookoła robiło się coraz ciemniej. Odnosiła wrażenie, jakby właśnie wracała do miejsca, które było jej własnym, jakby wracała do starego domu, w którym dorastała, czasami w ciemności i w deszczu. Każda upływająca chwila przybliżała ją do dna morskiego, promień światła z jej latarki bezustannie krzyżował się z promieniem latarki Piotra. Przepłynęła pomiędzy nimi ławica srebrzystych śledzi, ignorując ich, jakby byli po prostu dwiema dodatkowymi rybami w morzu.

W końcu ujrzeli kiosk okrętu podwodnego, oblepiony zielonymi i czerwonymi algami i tysiącami srebrzystoszarych małż. Chociaż w tej chwili nie mogła go zidentyfikować ze stuprocentową pewnością, Wanda była przekonana, że znalazła ORP Tygrysa. Uważnie obejrzała mnóstwo fotografii polskiej floty podwodnej, wykonanych przed drugą wojną światową, kiedy okręty stacjonowały w Gdyni, doskonale więc pamiętała charakterystyczne kształty ich kiosków i lekko zakrzywionych kadłubów, wyróżniających je od sowieckich okrętów podwodnych i niemieckich U-bootów.

Przepłynęła z Piotrem dookoła wraku, przez cały czas filmując go i wykonując fotografie. Zatrzymali się przy szerokiej dziurze w lewej burcie, mniej więcej jedenaście metrów za kioskiem. Torpeda sprawiła, że blacha kadłuba wgięła się do środka, mogli więc zajrzeć do wnętrza okrętu. Pocisk wpadł do przedziału silnikowego i spowodował, że Tygrys natychmiast poszedł na dno. Niektóre okręty podwodne mogły w trybie awaryjnym wynurzać się na powierzchnię nawet z pękniętym kadłubem, ale nigdy nie było to możliwe, jeżeli zalany został przedział silnikowy albo przedziały dowodzenia.

Wanda oświetliła zniszczone metalowe wnętrze okrętu i po przeciwnej stronie kadłuba zobaczyła rząd zaworów i znajdujący się pod nimi napis Uwaga na zawory bezpiec – częściowo przykryty przez algi o rdzawym kolorze. Wiedziała, że ostatnie słowo powinno mieć więcej liter i brzmieć: „bezpieczeństwa”.

Przytknęła do maski mikrofon i powiedziała:

– Bez dwóch zdań, Piotrze. To musi być Tygrys. Wybuchł pod wodą, ale jego konstrukcja chyba jest nienaruszona. Na pewno damy radę go wydobyć, o ile tylko otrzymamy zielone światło.

– Może zajrzałbym do środka? – zaproponował Piotr.

– Chyba mamy za mało czasu. Może wrócimy, kiedy poprawi się pogoda?

– Chodzi mi tylko o szybki rekonesans. W Tygrysie zginął dziadek mojej żony. W środku wciąż mogą się znajdować ludzkie szczątki.

– Nie wiedziałam. Dziadek Oli?

– Był tu jedynie marynarzem z poboru. Wcześniej pracował w hotelu jako szef kuchni.

– Dobrze, wpłyń więc do środka. Ale się pośpiesz. I przypnij się do liny; pociągnę za nią, jeżeli będziemy musieli w pośpiechu wypływać na powierzchnię albo jeżeli gdzieś się zawieruszysz i stracimy kontakt.

Odpięła od pasa nylonową linę i Piotr przypiął do swojej uprzęży jej karabińczyk. Następnie wpłynął do poszarpanego otworu w kadłubie okrętu podwodnego, kierując się od razu stromo w dół, żeby nie zahaczyć oprzyrządowaniem na plecach o ostre fragmenty metalu. Mocno odbił płetwami, po czym odwrócił się i pokazał Wandzie wyciągnięty kciuk.

Kiedy Piotr zniknął, Wanda skontaktowała się z porucznikiem Bartoszem.

– To jest Tygrys, panie poruczniku, bez wątpienia. Pocztarek wpłynął do środka, żeby sprawdzić, w jakim jest stanie.

– Macie jeszcze pięć minut, Kowalska. I ani chwili dłużej. Już zaczyna padać.

– W porządku. Nie mam zamiaru przemoknąć.

Wanda pływała wokół otworu niczym astronauta wędrujący w przestrzeni kosmicznej, a tymczasem lina łącząca ją z Piotrem stopniowo się rozwijała. Pociągnęła za nią, gdy minęły cztery minuty, jednak nie wyczuła w odpowiedzi podwójnego szarpnięcia, które upewniłoby ją, że Pocztarek odebrał sygnał.

Szarpnęła jeszcze raz, ale tym razem lina straciła sprężystość. Wanda znowu ją pociągnęła, najpierw powoli, a potem trochę szybciej. Wkrótce stało się oczywiste, że nylonowa linka nie łączy jej już z oprzyrządowaniem Pocztarka. Ciągnęła mimo wszystko, dopóki nie ukazał się jej koniec – poszarpany, jakby ktoś gwałtownie ją odciął, pozbawiony karabińczyka.

– Piotr, co się stało? – powiedziała do mikrofonu. – Twoja linka jest przecięta.

Nie usłyszała odpowiedzi.

– Piotr – powtórzyła. – Masz jakieś problemy?

Ponieważ Piotr wciąż nie odpowiadał, ponownie wywołała porucznika Bartosza.

– Panie poruczniku, podejrzewam, że Piotr ugrzązł we wraku. Wpłynę do środka i sprawdzę, co się stało.

– Wywoływałaś go?

– Tak, ale nie odpowiada.

– Dobrze, wpłyń i się rozejrzyj. Ale, na miłość Boską, bądź ostrożna. Nie życzę sobie, żebyście oboje pozostali w tym wraku na amen.

Wanda wpłynęła do przedziału silnikowego w taki sam sposób jak Piotr. Znajdowały się tam silniki dieslowskie, napędzające Tygrysa, kiedy pływał na powierzchni morza, i silniki elektryczne, pozwalające mu się przemieszczać pod wodą. Silniki dieslowskie rozszarpał wybuch torpedy, a ich tłoki wyglądały jak odnóża wielkiego metalowego pająka, który przewrócił się na plecy.

Wanda popłynęła do przodu, od czasu do czasu machając płetwami. Przedostała się przez niewielki kambuz, gdzie dostrzegła skorodowane puszki z golonką i słoje z kapustą kiszoną, wciąż stojące na półce ponad kuchenką. W messie marynarskiej na posadzce zalegały kości ludzkie oraz kilka czaszek z pustymi oczodołami, pozbawione szczęk. Były tylko częściowo rozpuszczone, ponieważ zimna słona woda Morza Bałtyckiego skutecznie je konserwowała.

Minęła rzędy pustych prycz; na jednej z nich leżał szczątkowy szkielet, do połowy przykryty kocem. W przeludnionym okręcie podwodnym legowiska zwykłych marynarzy były „gorącymi pryczami”, zazwyczaj współdzielonymi rotacyjnie przez kilku członków załogi. Wanda doszła do wniosku, że Tygrys musiał zatonąć bardzo szybko, skoro jeden z marynarzy nie zdążył nawet zeskoczyć z pryczy.

Wpłynęła do przedziału dowodzenia, gdzie w wodzie unosiło się mnóstwo przejrzystych krewetek, natomiast – co ją zdziwiło – w ogóle nie było tam ludzkich kości. Wciąż nie natrafiła na jakikolwiek ślad po Piotrze, co było dla niej równie wielkim zaskoczeniem. Bez wątpienia dotarłszy do tego miejsca, zdążyłby się już zorientować, że przednia część okrętu podwodnego pozostała niezniszczona, i wiedziałby już, że żurawie bez większego problemu zdołają podnieść Tygrysa z dna morskiego.

– Znalazłaś go, Kowalska? – usłyszała w słuchawkach zniekształcony głos porucznika Bartosza. – Czas, żeby się wynurzyć. Na górze robi się bardzo niespokojnie.

– Jeszcze nie – odparła. – Potrzebuję jeszcze dwóch albo trzech minut.

Przepłynęła przez przedział dowodzenia pod okrągłe wodoszczelne drzwi, prowadzące do kwater oficerskich i przedniego przedziału torpedowego. Były zamknięte. Spróbowała pociągnąć za dźwignię służącą do ich otwierania, jednak ta wydawała się zablokowana.

– Piotr! – zawołała do mikrofonu. – Piotr, co się dzieje? Dlaczego nie odpowiadasz?

Piotr wciąż nie reagował, wzięła więc do ręki sprężynę jakiegoś zaworu, która spoczywała luzem na stole nawigatora, i z całej siły kilkakrotnie uderzyła nią w drzwi.

– Piotr!

Przestała uderzać i nasłuchiwała, jednak Piotr nie odpowiadał, uderzyła więc znowu. Przez kolejną długą chwilę nie słyszała niczego poza bulgotaniem bąbelków powietrza, które wydychała, jednak wreszcie zza drzwi dotarł do niej jakiś przeciągły skowyt. Brzmiał raczej odgłos wydawany przez wystraszone zwierzę niż przez człowieka.

– Piotr! Co się dzieje? – zawołała tak gwałtownie, że aż szyba na jej masce zaszła mgłą. – Piotr!

Skowyt niespodziewanie się urwał i Wanda wcale nie była pewna, czy przed chwilą usłyszała głos człowieka, czy tylko dźwięki resztek stęchłego powietrza, uciekającego pod ciśnieniem z różnych zakamarków zatopionego okrętu. Jeszcze kilkakrotnie szarpnęła dźwignię przy drzwiach, jednak bez rezultatu.

– Kowalska! – zarządził porucznik Bartosz. – Płyń na powierzchnię! Natychmiast! Bez dyskusji!

Wanda się zawahała. Pozostawienie Piotra w zalanym przedziale wraku byłoby zachowaniem całkowicie sprzecznym z kodeksem nurków. Ale doskonale wiedziała, że nie otworzy samodzielnie drzwi do zamkniętego przedziału i po prostu będzie musiała sprowadzić tutaj kolejnego nurka, wyposażonego co najmniej w łom albo w sprzęt do cięcia metalu pod wodą.

– Piotr – powiedziała. – Na pewien czas muszę cię zostawić. Chyba masz dosyć powietrza? Zaraz wrócę z pomocą. Nie panikuj.

Nie mogła wiedzieć, czy Piotr ją usłyszał, ale odwróciła się i wypłynęła z wraku, mijając kambuz pełen kości oraz zniszczony przedział silnikowy.

Porucznik Bartosz ostrzegał ją nie bez powodu. Wiatr nagle przyjął niemal siłę wichury, a morze było mocno rozkołysane. Ponton podskakiwał na falach i Wanda dopiero przy trzeciej próbie zdołała pochwycić dolny szczebel drabinki. Wspięła się po niej i przerzuciła ciało przez barierkę na pokład stacji. Czekał już na nią porucznik Bartosz wraz z dwoma marynarzami. Wyciągnęli do niej ręce, z trudem utrzymując na pokładzie pionową pozycję.

Wanda ściągnęła maskę i podreptała w mokrych płetwach za porucznikiem Bartoszem do kabiny. Porucznik zatrzasnął za nią drzwi, a wiatr ostatni raz świsnął intensywnie przez szparę.

Wanda usiadła i ściągnęła z nóg płetwy.

– Będzie trzeba otworzyć te drzwi we wraku. Myślę, że porządny łom załatwi sprawę. Ale jeżeli nie zadziała, być może będzie potrzebny palnik acetylenowo-tlenowy.

– Tak, ale żeby go użyć, będziemy musieli opuścić również keson – powiedział porucznik Bartosz. – A przecież tego się nie da zrobić na tak wzburzonym morzu. Żałuję, że ta gówniana łajba nie posiada basenu księżycowego.

Miał na myśli otwór w dnie kadłuba, przez który można by opuszczać pod wodę nowoczesne łodzie wsparcia. Dzięki nim kesony wsuwano do spokojniejszej wody bezpośrednio pod jednostkami pływającymi zamiast do wody przy burcie, gdzie fale zawsze mogły pchnąć keson na kadłub statku.

– Zdołałam przecież wypłynąć na powierzchnię – zauważyła Wanda. – Jestem więc pewna, że dam także radę ponownie się zanurzyć.

– Tak, ale do zabrania pod wodę łomu i wyposażenia do cięcia metalu potrzeba przynajmniej dwóch osób. A w tej chwili mamy tylko ciebie.

– A marynarz Jarząb? – zasugerowała Wanda. – Wiem, że szkoli się na nurka dopiero od dwóch miesięcy, ale jestem pewna, że da sobie radę.

– Jezu Chryste. A co się stanie, jeżeli stracę dzisiaj dwóch ludzi? Albo całą trójkę? Ile powietrza zostało jeszcze Pocztarkowi?

– Co najmniej na dwadzieścia minut. Jeżeli nie będzie panikował.

– Zatem nie mamy wielkiego wyboru, prawda? Zawołam Jarząba i każę mu się przygotować. Jeżeli morze okaże się zbyt niespokojne, żeby używać kesonu, będziecie musieli podjąć próbę opuszczenia się bez niego.

Wanda znów wstała, żeby wymienić butle z tlenem. Statek kołysał się na falach tak gwałtownie, że straciła równowagę i zatrzymała się dopiero na suszących się kombinezonach do nurkowania, które wisiały na sznurach przy ścianie kabiny. Rękawy jednego z nich uniosły się jak żywe i objęły ją, jakby chciały dziewczynę przytrzymać.

Gdy wypinała butle z uprzęży, trzęsły jej się ręce. Bała się, po raz drugi w pięcioletniej karierze nurka morskiego. Po raz pierwszy strach dopadł ją w październiku ubiegłego roku, kiedy u wybrzeży Ustki penetrowała wrak trałowca klasy Mamry i tuż przy niej pod wodą eksplodowała mina. Wybuch ogłuszył ją i chociaż bezpiecznie wypłynęła na powierzchnię, przez kolejny tydzień była głucha jak pień.

Wiatr zapiszczał jak opętany, kiedy otworzyły się drzwi kabiny i do środka wszedł starszy marynarz Paluka, niosąc palnik acetylenowo-tlenowy i długi łom, pomalowany na czerwono.

– Kto będzie używał palnika? – zapytał, zdejmując z głowy mokry wełniany kapelusz. – Mam nadzieję, że nie popełni błędu, ponieważ ten egzemplarz ma tendencję do sprawiania psikusów.

– Jarząb. Nie sądzę, żeby jak dotąd używał czegoś takiego, ale ja miałam już z nim do czynienia. Pokażę mu, jak go obsługiwać.

– Więc dopilnuj, żeby nie spopielił siebie pod wodą. Albo was obojga.

Rozległ się kolejny wściekły pisk wiatru i do kabiny wszedł marynarz Jarząb. Miał zaledwie dwadzieścia jeden lat, bladą, pryszczatą twarz i jasne, krótko ścięte włosy. Gdyby obawy Wandy można ucieleśnić, przyjęłyby postać tego chłopaka.

– Sławek – odezwała się. – Nie musisz tego robić, jeżeli czujesz, że nie dasz rady. Ale musimy jakoś wydostać Piotra z wraku. Nie pozostało dużo czasu.

Nie powiedziała głośno tego, co było jej największą obawą – że Piotr nie odpowiadał na jej wywoływania, ponieważ już nie żył.

Marynarz Jarząb przytrzymywał się poręczy obok drzwi, żeby zachować równowagę.

– W porządku, popłynę z tobą – odparł, chociaż jego głos drżał ze zdenerwowania. – Przecież złożyłem już przysięgę, prawda?

Porucznik Bartosz milczał, ale popatrzył z ukosa na Wandę. Miał grobową minę, jaką przybrałby każdy dowódca wysyłający żołnierzy na misję, z której prawdopodobnie mogą nie powrócić.

Marynarz Jarząb założył suchy skafander do nurkowania, a Wanda pomogła mu zainstalować butle z tlenem. Kiedy był gotowy, podniósł z posadzki łom i podszedł do drzwi. Krople deszczu biły jak szalone w iluminator i Wanda na moment straciła pewność siebie. Ale marynarz Jarząb już rozplątywał dwa węże palnika acetylenowo-tlenowego, nie okazując wahania.

– Gotowy? – zapytała go, a kiedy odparł „tak, chyba tak”, przeżegnała się i powiedziała: – Panie ludzi i ryb, chroń nas. – Po czym otworzyła drzwi.

* * *

Niebo na zewnątrz było prawie czarne, a morze zbyt niespokojne, żeby mogli podjąć próbę zainstalowania kesonu. Wiatr wiał tak gwałtownie, że porucznik Bartosz i marynarze na pokładzie musieli głośno krzyczeć, żeby słyszeć nawzajem swoje głosy.

Wanda pierwsza zeszła po drabince, a za nią Jarząb. Przylgnęli do dna pontonu, kiedy marynarze następnie opuścili łom i palnik acetylenowo-tlenowy. Niewielki ponton podskakiwał na falach jak rollercoaster, a w pewnej chwili jedna z większych fal rzuciła nim o burtę. Nurkom niemal odebrało oddech, trochę się potłukli, jednak nie wypuścili z rąk ani łomu, ani palnika. Zanim nadeszła kolejna wysoka fala, Wanda pokazała Jarząbowi sygnał „naprzód” i oboje wskoczyli do morza.

Pod wodą było ciemno i przenikliwie zimno, a jedyne dźwięki wydawały bąbelki powietrza, pochodzące z ich oddechów. Wanda poprowadziła Jarząba do okrętu podwodnego, oświetlając go od czasu do czasu promieniem latarki, aby mieć pewność, że nie wypuścił z rąk zestawu do cięcia metalu. Wiedziała, że do tej pory nurkował w otwartym morzu jedynie pięć lub sześć razy, a większość podwodnego doświadczenia nabył w głębokim basenie w ośrodku szkoleniowym.

Był bardzo szczupły, jednak wykonywał zdecydowane ruchy i bez trudu za nią nadążał. Równocześnie dopłynęli do otworu po torpedzie w kadłubie okrętu i Wanda zaświeciła do wnętrza, aby Jarząb mógł zobaczyć, gdzie będą musieli wpłynąć na ratunek Piotrowi.

– Nadal dobrze się czujesz? – zapytała.

– Musimy uratować Pocztarka, prawda? – odparł wysokim i zdyszanym, niemal dziecinnym głosem. – Pokaż mi, gdzie on jest, i wydostańmy go. – Wiedział równie dobrze jak ona, że Piotrowi zostało w butlach nie więcej sprężonego powietrza niż na dziesięć minut przebywania pod wodą.

Wanda skierowała się do przedziału silnikowego i po chwili tuż przed Jarząbem przepłynęła przez kambuz oraz przedział sypialny marynarzy. Nie zwracała uwagi na zalegające dookoła ludzkie kości i czaszki. Kiedy dotarła do przedziału dowodzenia, szybko przemieściła się do drzwi wodoodpornych, na zmianę idąc i płynąc. Bez wahania uderzyła łomem w zabezpieczającą je dźwignię. Lekko ją poluźniła, przez co w dziewczynę wstąpiła nadzieja, że zdoła razem z Jarząbem odbezpieczyć mechanizm blokujący zamek.

– Piotr – odezwała się do mikrofonu. – Wróciłam. Spróbujemy cię stamtąd wydostać.

– Masz pewność, że on znajduje się za tymi drzwiami? – zapytał Jarząb.

– A gdzie indziej, jeżeli nie tam? Tutaj nie ma innego miejsca, w którym mógłby się ukryć, albo zakamarka, w którym by ugrzązł, a my byśmy go nie wypatrzyli…

Po chwili zawołała go znowu, jednak i tym razem nie usłyszała odpowiedzi.

Odwróciła się i skinęła na Jarząba, żeby odłożył palnik i jej pomógł. Oboje chwycili łom i połączyli siły, żeby przesunąć ku lewej stronie dźwignię zamontowaną w drzwiach.

Wytężali wszystkie siły, ciężko oddychając, aż woda wokół nich zrobiła się gęsta od bąbelków powietrza. Dźwignia jednak im się nie poddała, nie drgnęła już nawet o milimetr.

– Będziemy musieli użyć palnika – powiedziała Wanda. – Potrafisz go uruchomić?

– Widziałem, jak coś takiego działa – odparł Jarząb. – I nawet się tym posługiwałem, ale, oczywiście, to się nie działo pod wodą.

Odbezpieczył butle z tlenem i acetylenem i po trzech próbach zdołał włączyć palnik za pomocą iskry. Płomień początkowo był niebieski, jednak po chwili Jarząb zmniejszył poziom acetylenu i wkrótce z palnika popłynął biały ogień. Poruszał nim bardzo ostrożnie, bowiem płomień miał temperaturę 600 stopni Celsjusza i przenikał dosłownie przez każdą powierzchnię.

– Piotr! – zawołała Wanda. – Użyjemy palnika, żeby otworzyć drzwi. Jeżeli mnie słyszysz, proszę, cofnij się.

Ruchem ręki nakazała Jarząbowi, żeby zaczął ciąć, a on skierował płomień prosto w drzwi. Ogień był tak jaskrawy, że prawie oślepił Wandę przez przyciemnioną szybę w masce. Ale Jarząb popracował zaledwie kilka sekund, kiedy poczuła, że okręt podwodny zaczyna wibrować, i nagle usłyszała łomot, jakby co najmniej sto ciężkich beczek potoczyło się bezwładnie z wysokiego wzgórza.

– Co się dzieje? – zapytał Jarząb wystraszonym głosem.

– Nie wiem. Może… – zaczęła.

Właśnie miała mu powiedzieć, że ich ruchy w okręcie podwodnym prawdopodobnie naruszyły grunt dna morskiego i że za chwilę okręt opadnie jeszcze głębiej, ale zrezygnowała, kiedy usłyszała chrapliwy, wysoki pisk, który zdawał się z każdą chwilą mocniej przenikać komórki jej mózgu. Posadzka i ściany okrętu zaczęły drżeć tak gwałtownie, że straciła równowagę i musiała się mocno przytrzymać jakiegoś koła na tablicy rozdzielczej, żeby nie upaść.

Jarząb bezwiednie odsunął się od drzwi hermetycznych i padł plecami na jedną ze ścian. Gwałtownie się pochylił i wypuścił z rąk palnik, który natychmiast zgasł.

Pisk nie ustawał, niemal uniemożliwiając Wandzie myślenie. Odniosła wrażenie, że wrak okrętu podwodnego za chwilę się rozpadnie. Wewnątrz zaczęły trzeszczeć i wyginać się rury, jedna po drugiej pękały szklane osłony zegarów kontrolnych. Wanda zacisnęła dłoń na ramieniu Jarząba i pomogła mu się wyprostować. Wskazała na drogę ewakuacji i pchnęła go przed sobą, po czym niezgrabnie popłynęła do zniszczonego przedziału silnikowego. Gdy oboje dotarli do dziury w kadłubie, Wanda odwróciła się i zobaczyła, że kambuz się zapada, jakby okręt podwodny znalazł się w objęciach potwora, który bezlitośnie zacisnął na nim wielki kciuk i palec wskazujący.

Wypłynęli na powierzchnię. Fale wciąż były wysokie, jednak wiatr trochę zelżał i bez większych trudności wspięli się po drabinie na pokład statku.

Porucznik Bartosz ze zmartwioną miną czekał na nich w kabinie.

– Do diabła, co się stało? Nagle oboje przestaliście odpowiadać na moje wywoływania.

Wanda ściągnęła maskę z twarzy. Musiała kilkakrotnie głęboko odetchnąć, zanim zdołała odzyskać mowę.

– Nie mam pojęcia, panie poruczniku. Nigdy się z czymś takim nie spotkałam. Zaczęliśmy rozcinać drzwi, na co okręt zareagował w taki sposób, jakby był istotą ludzką. Zaczął wrzeszczeć jak opętany, drżeć, wszystko w środku pękało, a my po prostu musieliśmy uciekać.

– A więc straciliśmy Pocztarka?

– Możliwe, że on wciąż żyje. Ale nie odpowiadał na moje wezwania, więc nie wiem tego na pewno. I nie potrafię sobie wyobrazić, w jaki sposób moglibyśmy go teraz stamtąd wyciągnąć. Nawet jeśli spróbujemy, nie wiem, jak na to zareaguje okręt. Wiem, że to wszystko brzmi niedorzecznie, ale gdyby sam pan zobaczył to, co ja widziałam…

– Co więc możemy zrobić?

– Wezwać pomoc – odparła Wanda. – Chyba znam kogoś, kto już wcześniej miał do czynienia z tego typu przypadkami.

DWA

– Uważasz, że nie ma już szans na dotarcie do żywych ludzi? – zapytał Newton.

– Raczej nie – odparł Michael. – Ale nigdy nic nie wiadomo. Zdarzały się już dziwniejsze przypadki. Pamiętasz ten jacht, który zatonął w pobliżu Porto Licarta? W środku pływało siedmioro martwych milionerów i jeden żywy.

Newton odwrócił się i popatrzył na estuarium, będące ujściem rzek Ouse i Trent. Krajobraz był smętny i oziębły pod grubą warstwą szarych chmur. Newton z przesadą zadrżał.

– Możesz być pewien, bracie, że szybko tego nie zapomnę. Ale woda dookoła Sycylii była przynajmniej ciepła. A dzisiaj rano będzie miała tutaj taką temperaturę, że zmrozi ci dupę.

Dołączył do nich na rufie kapitan Brookes, niosąc laptop. Minęło ponad pięć lat, odkąd zrezygnował z funkcji kapitana na promach linii P&O, wciąż jednak nosił – z sentymentu – czapkę i granatowy mundur ze złotymi epoletami. Teraz to Michael wypłacał mu pensję, jednak Brookes przez cały czas zachowywał się, jakby to on dowodził łodzią motorową Galene i każdą podwodną akcją ratunkową, do jakiej angażowano firmę Michaela.

– Wszystko gotowe? – zapytał teraz Michaela. – Steve uzyskał jeszcze jeden sonogram, tym razem znacznie wyraźniejszy. Zobaczcie. Wygląda na to, że łańcuch kotwicy Amnytasa zaplątał się wokół linki mocującej boję, jedną z tych, które wytyczają dla żeglugi korytarz do portu Immingham.

Michael odebrał od niego laptop i zaczął się przyglądać ultradźwiękowemu obrazowi zatopionego frachtowca. Chociaż był czarno-biały i zamazany, ukazywał jeszcze wyraźniej to, co ujawnił już pierwszy sonogram: wielka fala wywróciła Amnytasa do góry nogami i statek leżał teraz w ujściu rzeki, odwrócony stępką do góry.

– Otrzymałem też wiadomości z Humber Vessel Traffic Service – dodał kapitan Brookes. – Potwierdzili, że Amnytas znajdował się w tym samym miejscu, kiedy po raz ostatni słyszano przez radio głos kapitana Loudarosa. Kazali mu rzucić kotwicę w basenie portowym w Immingham, dopóki nie osłabnie wiatr. Potwierdził, że to zrobi, ale potem w eterze była już tylko cisza. Żadnego wołania o pomoc. I nie znaleziono żadnego świadka tego, co się stało, ani na brzegu, ani na wodach ujścia.

– Nie dziwię się, że Loudaros nie zdążył wezwać pomocy – powiedział Michael. – Sztorm był jak jasna cholera, miał niemal siłę tsunami. Statek po prostu musiał zatonąć jak kamień, przecież to było w końcu cztery tysiące ton. Ale on przecież odbywał już tę trasę do Hull, prawda? Przynajmniej cztery razy.

Michael odwrócił się do Newtona i przekazał mu specjalny sygnał ręką; wykręcił dłoń ruchem, który znaczył „przechył w bok”. Płetwonurkowie opierają się na komunikacji takimi znakami, ponieważ – nawet gdy używają mikrofonów – trudno jest rozumieć pod wodą poszczególne słowa. Jednak przez lata wspólnego nurkowania Michael i Newton wypracowali własny język sygnałów, który zawierał nawet przekleństwa. Dość często układali palce w litery „K” i „Ch”.

Zeszli po drabinie do Galene, a następnie zanurkowali do morza. Po niespodziewanym sztormie, który wystąpił poprzedniego dnia rano, woda była niemal nienaturalnie spokojna. W pobliżu stały na kotwicy dwie inne jednostki – jedna pochodziła z firmy Interfright, właściciela Amnytasa, a drugą była łódź ratunkowa z Grimsby Dock.

Michael zanurkował w dół długimi, płynnymi ruchami. Morze było gęste od spienionego szlamu, miał więc wrażenie, że porusza się w gęstej zupie z zielonego groszku. Lampa na jego hełmie oświetliła stępkę Amnytasa niemal w tej samej chwili, w której jej dotknął. Gdy ruszyli z Newtonem wzdłuż kadłuba, dostrzegli, że kontenery z ładunkami pootwierały się w momencie katastrofy, bowiem na dnie morza zalegał biały cement.

Michael wykonał w kierunku Newtona ruch symbolizujący podnoszenie statku z dna, a potem skierował kciuk w dół, co miało oznaczać, że skoro na jednostce zalegają tony mokrego cementu, wydobycie Amnytasa na powierzchnię będzie po prostu niemożliwe. Wątpił też, czy zdołają rozpruć kadłub na tyle, żeby wydostać na zewnątrz ciała czternastu martwych marynarzy, którzy poszli na dno razem ze statkiem. Chociaż mokry cement powinien na dobre stwardnieć w ciągu około miesiąca, cement pochłonie ich ciała, tak jak to się działo z ofiarami Wezuwiusza albo katastrofy w Pompejach.

Mimo wszystko przepłynął z Newtonem od dziobu do rufy, opukując kadłub narzędziami, które na swój użytek nazywali młotami Posejdona. Michael wymyślił to określenie po obejrzeniu filmu, w którym liniowiec pasażerski o nazwie Posejdon wywrócił się na otwartym morzu do góry dnem, a kilka osób, które przetrwały katastrofę, odbyło w kadłubie wędrówkę w górę, w kierunku jego dna, szukając ratunku od strony stępki.

Ostukali kadłub pod wodą aż po skeg, czyli do przedłużenia stępki w kierunku rufy, mającego kształt statecznika chroniącego śrubę statku, i w pewnej chwili na końcu tej drogi Newton dotknął ramienia Michaela, wykonując jednocześnie gest, nakazujący „Posłuchaj!”. Michael nie usłyszał niczego poza bulgotaniem pęcherzyków powietrza w wodzie, jednak Newton zaraz wskazał na część kadłuba, którą przed chwilą minęli, znajdującą się poniżej przedziału silnikowego. Ponownie uderzył młotem w kadłub i po chwili jeszcze raz, ale znacznie mocniej.

To w tym momencie Michael usłyszał przytłumiony stukot, docierający z wnętrza zatopionego Amnytasa.

Wykonał w kierunku Newtona skomplikowaną układankę z palców dwóch dłoni, która miała oznaczać: „Kurwa, aż nie chce się wierzyć, ale w środku jest chyba ktoś żywy!”.

W odpowiedzi Newton wykonał ruch, naśladujący przecinanie kadłuba. Powinni ściągnąć na dno egzotermiczny palnik podwodny marki Broco. Nie mieli pojęcia, jaką ilością powietrza dysponował marynarz uwięziony w kadłubie, w każdym razie w tej chwili liczyła się każda minuta. Teraz to Newton uderzył we wrak, zapewniając marynarza, że zrobi wszystko, aby go uratować. Następnie obaj nurkowie pośpiesznie wypłynęli na powierzchnię.

* * *

Inżynier urządzeń podwodnych Terry i jego asystent Peter siedzieli na pokładzie stacji nurków, obaj ubrani w kombinezony na wypadek, gdyby Michael w krótkim czasie potrzebował ich pod wodą.

Terry był niski i krępy i wyglądał jak ochroniarz z pubu w East Endzie, jednak już od ponad dwudziestu lat specjalizował się w akcjach ratunkowych pod wodą. Peter wyglądał z kolei jak punk; miał farbowane zielone włosy i pierścionek w nosie, ale doskonale pływał. Terry nadał mu ksywę „Kijanka”.

Terry odłożył telefon, kiedy do środka wszedł Michael z Newtonem. Peter grał w Minecrafta na laptopie, który natychmiast, chociaż z wyraźną niechęcią, zamknął.

– I jaka jest sytuacja? – zapytał Terry.

– W zatopionym kadłubie znajduje się przynajmniej jeden żywy marynarz – odparł Michael. – Na podstawie dźwięków, jakie usłyszeliśmy, oceniam, że przebywa w przedziale silnikowym.

– Cholera jasna. Wyciąganie go będzie koszmarem.

– Nie możemy się dostać do Amnytasa przez nadbudówkę, ponieważ jest w nim mnóstwo cementu. Raczej nie mamy wyboru i będziemy musieli ciąć kadłub. Pamiętacie sytuację z tymi trzema biednymi żołnierzami w Pearl Harbor, którzy utknęli na pokładzie West Virginii, kiedy się wywróciła do góry dnem? Przebywali pod wodą szesnaście dni, aż w końcu się udusili, bo nikt nie potrafił im pomóc.

– Rozbitek znajduje się za najgrubszym fragmentem kadłuba, będziemy więc musieli użyć Broco – powiedział Terry. – Ale wątpliwe, że go uratujemy; facet zginie prawdopodobnie w tej samej chwili, w której rozetniemy blachę i całe powietrze, jakie ma do dyspozycji, wyleci na zewnątrz. O ile wcześniej nie ugotujemy go palnikiem.

– Mam pomysł, który może się sprawdzić – odezwał się z kolei Michael. – Oczywiście wszystko zależy od tego, w jakim miejscu przebywa marynarz i czy zrozumie, co powinien zrobić. Owszem, istnieje zagrożenie, że go jednak utopimy, ale przynajmniej będzie miał szybką śmierć, prawda? Wiem, że to zabrzmi okrutnie, jednak w Pearl Harbor rozważano nawet użycie miny podwodnej, żeby zakończyć udrękę trzech nieszczęśników.

– A z kolei nie możemy pozostawić go samego sobie, brachu – zauważył Newton. – Musimy przynajmniej podjąć próbę jego uratowania. Też czytałem o tych chłopakach z Pearl Harbor. Wartownicy, którzy pilnowali wraku, słyszeli, jak nieszczęśni łomoczą w kadłub okrętu; przez dwadzieścia cztery godziny na dobę łomotali tak pełne szesnaście dni. Wartownicy mieli koszmary na tym tle już do końca życia.

– Proponuję, żeby wywiercić jeden wąski otwór w kadłubie i szybko podać marynarzowi rurę z tlenem – zaproponował Michael. – Dzięki niej będzie mógł oddychać, a my poszerzymy otwór i wyciągniemy człowieka na zewnątrz.

– To ryzykowne – powiedział Terry. – Wszystko zależy od tego, ile on ma jeszcze powietrza w kadłubie. Może już w tej chwili stoi po szyję w wodzie i przez taki wąski otwór szybko napłynie tyle dodatkowej wody, że na ratunek już nie będzie szans.

– Masz jakiś lepszy pomysł?

– Nie.

– W takim razie zacznijmy realizować mój. I tak nie możemy wykluczyć, że temu człowiekowi zabraknie powietrza nawet za kilka sekund.

* * *

Wszyscy czterej zanurkowali do wraku, zabierając pod wodę diamentowe wiertło i palnik egzotermiczny, a także zapasowe butle z powietrzem i zwój grubej gumowej rury. Oblegli odwrócony kadłub jak tancerze, rozgarniając płetwami mroczną wodę. Michael zapukał w kadłub młotem Posejdona i natychmiast usłyszał w odpowiedzi uderzenia od wewnątrz. Dał sygnał Terry’emu, który podpłynął do stępki z wiertłem.

Michael był aż nadto świadomy, że wiercenie otworu w kadłubie zatopionego statku może wyssać z niego ostatnią poduszkę powietrza i gwałtownie zakończyć życie marynarza uwięzionego wewnątrz. W takim przypadku to on byłby osobiście odpowiedzialny za jego śmierć. Wahał się jeszcze przez kilka chwil; dostrzegł, że Terry spogląda na niego z wyczekiwaniem. Doskonale rozumiał, co w tej chwili ten chłopak sobie myślał. Pracowali razem przy co najmniej dziesięciu wrakach, w których znajdowali utopionych ludzi, jednak w tej chwili po raz pierwszy wspólnie podejmowali próbę ocalenia z wraku żywego człowieka.

Michael pokazał Terry’emu uniesiony kciuk i chłopak zaczął wiercić. Peter zatrzymał się tuż za jego plecami, trzymając gumowy wąż, połączony z butlą tlenową.

Z przeraźliwym odgłosem i zgrzytem, od którego aż bolały zęby, diamentowe wiertło zaczęło się wgryzać w grubą stalową blachę. Gdy tylko ją przebiło, Terry wycofał wiertło, a Peter włączył przepływ skompresowanego powietrza i wsunął bulgoczącą rurę do otworu.

To był decydujący, krytyczny moment. Czy marynarz zrozumie, w jakim celu ratownicy pchają w jego kierunku gumową rurę? Peter wsuwał ją do kadłuba, używając wszystkich sił, ale nie uzyskał jeszcze sygnału, że marynarz chwycił rurę, gdy Terry włączył palnik egzotermiczny. Płomień palnika niemal go oślepił, kiedy zaczął ciąć stalowy kadłub statku. Woda dookoła rozbłysła tysiącami błyszczących pęcherzyków. Niezależnie od tego, czy marynarz był żywy, czy martwy, należało wyciągnąć go z wraku.

Po długiej chwili, pełnej napięcia, Peter zasygnalizował, że marynarz najprawdopodobniej złapał rurę. Michael znów posłużył się młotem Posejdona i uderzył w kadłub. Niemal natychmiast usłyszał w odpowiedzi uderzenia od wewnątrz.

W wielkim pośpiechu Terry zaczął wycinać w kadłubie okrągły otwór o średnicy około metra. Zanim wyciął cały okrąg, woda przez długi czas wpływała bez przeszkód do wnętrza Amnytasa. Michael wiedział, że w tej chwili o powodzeniu akcji decydują już sekundy.

Skinął na Newtona, który podpłynął bliżej z zapasową maską nurka i butlą tlenową.

Terry skończył wycinać otwór i pięścią wepchnął blachę do kadłuba. Zastukała o coś i zniknęła w czeluści przedziału silnikowego, który zdążył już wypełnić się wodą. Michael podpłynął do otworu i zaświecił do środka latarką czołową. Dostrzegł spód kratownicy, prowadzącej wzdłuż całego przedziału, nie zobaczył jednak żadnego człowieka. Odwrócił się do Newtona i wskazał palcami w dół, po czym ostrożnie zaczął się wsuwać do środka, płetwami do przodu. Chociaż miał na sobie gruby skafander, poczuł, że krawędź otworu wciąż jest gorąca.

Popłynął w kierunku kratownicy. Kiedy nadepnął na nią, jego płetwy ślizgnęły się na krawędzi, a on nieomal stracił równowagę i prawie spłynął w mroczną czeluść zalanego przedziału silnikowego. Zdołał jednak chwycić dłonią jakąś rurkę i zachować pozycję pionową. Popatrzył dookoła. Jego latarka wydobyła z ciemności postać marynarza, klęczącego na kratownicy w odległości zaledwie trzech metrów od niego. Był to młody człowiek o greckich rysach twarzy, ubrany w niebieski kombinezon. Mocno zaciskał oczy i przykładał do ust rurę z tlenem. Z kącików jego ust wypływały pęcherzyki powietrza. Wciąż trzymał w ręce klucz francuski, który zapewne posłużył mu do sygnalizowania, że wciąż żyje.

Michael podpłynął do młodego człowieka i pociągnął go za rękaw, dając znać o swojej obecności. Następnie pochylił się, złapał go pod pachami i pomógł mu wstać. Po chwili popchnął go w kierunku dziury w kadłubie i nieznacznie podniósł. Newton czekał już na nich i szarpnął za epolety kombinezonu młodego człowieka. Z pomocą Petera wydobył go z wraku i na chwilę zatrzymał.

Z kolei Terry pomógł Michaelowi wydostać się z kadłuba. Gdy znalazł się na zewnątrz, zobaczył, że Newton przykłada maskę do twarzy ocalonego marynarza.

Newton dopilnował, żeby młody człowiek mógł normalnie oddychać, a następnie odwrócił się do Michaela i wykonał skomplikowany gest palcami, po którym pokazał mu jeszcze mocno zaciśniętą pięść. Znaczyło to „Jesteś szalony, do cholery, ale przy tym masz naprawdę cholerne szczęście”.

* * *

Znalazłszy się na pokładzie Galene, Michael nakazał kapitanowi Brookesowi płynąć do Immingham Docks. Młody grecki marynarz wydawał się być w dobrym stanie i nawet zaczął rozmawiać łamaną angielszczyzną. Michael chciał jednak jak najszybciej umieścić go w Pilgrim Primary Care Centre, aby tam go dokładnie zbadano.

Michael zdjął kombinezon nurka i przebrał się w gruby czarny sweter oraz dżinsy. Następnie dołączył na mostku do kapitana Brookesa.

– Wciąż myślę o tych pozostałych nieszczęśnikach, którzy zginęli we wraku. To aż trzynastu marynarzy – odezwał się.

– Ocalenie jednego życia to więcej niż nieocalenie nikogo – odparł, wpatrując się w wejście do portu. – Byłem na pokładzie Salacii, kiedy zatonęła. Straciliśmy wtedy siedemdziesięciu pięciu pasażerów i członków załogi. Przeżyły tylko trzy osoby, a wśród nich ja.

– Nigdy mi o tym nie opowiadałeś.

– Bo to jest coś, o czym wolałbym nie pamiętać, Mike.

Michael wysłał wiadomość na statek, który został skierowany na miejsce tragedii przez właścicieli Amnytasa, informując o uratowaniu jednego z ich marynarzy. Wywołał także Royal National Lifeboat Institution i przekazał informację, że nie potrzebuje już od nich łodzi ratunkowej. Nie istniał nawet cień szansy, że na pokładzie Amnytasa pozostały przy życiu inne osoby, poza uratowanym marynarzem.

Powoli i w milczeniu płynęli wzdłuż linii brzegowej ujścia Humber, gdy rozpadał się deszcz. A kiedy wpływali do portu, zadzwonił telefon Michaela.

– Połączyłam się z Michaelem Flightem? – W słuchawce rozległ się głos kobiety. Mówiła z wyraźnym obcym akcentem.

– Tak, to ja. Z kim mam przyjemność?

– Nazywam się Wanda Kowalska. Porucznik marynarki Kowalska. Poznaliśmy się w maju, w Polsce. W Gdyni, jeżeli pamiętasz. Odbyliśmy kilka długich rozmów w klubie Ghost Diving.

– Wanda… oczywiście. Jak się masz?

Michael dobrze pamiętał Wandę. Była wysoką kobietą o atletycznej budowie ciała, prawie tak wysoką jak on. Miała jasne włosy, splecione w gruby warkocz, wysokie kości policzkowe i piękne, hipnotyzujące zielone oczy. Oboje poprowadzili kilka wykładów szkoleniowych dla nurków z grupy Ghost Divers, zajmujących się oczyszczaniem Morza Bałtyckiego z opuszczonych sieci rybackich i innego sprzętu. Po wykładach Wanda zaprosiła go na kolację do Manna 68, wegańskiej restauracji; powiedziała mu, że nigdy nie zje żadnego stworzenia, które mogłoby za życia mieć duszę.

Uznał ją za nadzwyczaj atrakcyjną dziewczynę, była jednak bardzo stanowcza i w żaden sposób nie reagowała na próby flirtu z jego strony, na przykład gdy zapewniał ją, że ma oczy jak syrena. Przez większość wieczoru w restauracji rozmawiała z nim o najtrudniejszych misjach podwodnych, jakie przeprowadziła, a on szybko zdał sobie sprawę, że ma do czynienia z kobietą, która jest równie doświadczonym i profesjonalnym nurkiem jak on sam. Różniło ich tylko to, że Wanda jedynie oceniała, czy zatopiony wrak można ocalić i naprawić, a on podnosił wraki z dna morskiego, kiedy to tylko było możliwe.

– Dzwonię do ciebie, Michael – odezwała się – ponieważ mam do czynienia z katastrofą. Myślę, że to jest właściwe słowo.

– Jaką katastrofą?

Opowiedziała mu o zniknięciu Piotra we wraku ORP Tygrys i o tym, jak okręt podwodny drżał i krzyczał podczas próby ocalenia nurka.

– Słucham? Krzyczał?

Wanda mówiła dobrze po angielsku, jednak Michaelowi przyszło do głowy, że tym razem powiedziała do niego nie to, o co jej chodziło.

– Właśnie, krzyczał. Wiem, że niełatwo w to uwierzyć. Ja sama wciąż nie wierzę w to, co widziałam i słyszałam. Ale kiedy próbowaliśmy przepalić hermetyczne drzwi w przedziale dowodzenia, usłyszeliśmy straszliwy krzyk, jakbyśmy podpalali żywym ogniem człowieka. Nie potrafię opisać, jak głośny był ten wrzask. Jednocześnie kadłub okrętu zaczął wibrować i pękły wszystkie szklane osłony na panelach kontrolnych. Musieliśmy natychmiast wycofać się na zewnątrz. Bałam się, że kadłub nas po prostu zgniecie.

– Nie wiem, Wando, co ci powiedzieć. Do tej pory nie spotkałem się z czymś takim. Czy nurek, twój partner, pozostał pod wodą?

– Tak. Nie wiem, czy wciąż żyje. Raczej w to wątpię, ponieważ do tej pory z całą pewnością skończyło mu się powietrze. Ale pamiętam, jak opowiadałeś, że zawsze wyciągasz zwłoki z zatopionych statków, zanim przystąpisz do podnoszenia z dna wraków… zawsze, kiedy to jest tylko możliwe. W Gdyni nie ma nikogo, kto dysponowałby doświadczeniem w podnoszeniu wraków chociażby trochę porównywalnym do twojego.

– A więc chcesz mnie poprosić, żebym przyjechał do Gdyni i ci pomógł?

Wanda przez chwilę milczała, ale w końcu się odezwała:

– Jest to możliwe? Marynarka zwróci ci koszty.

– Obecnie zajmuję się podnoszeniem frachtowca pełnego cementu. Ale chyba mogę sobie zrobić przerwę i chociaż popatrzeć na twój okręt podwodny. Z pewnością nic złego się nie stanie, jeżeli mój zastępca poprowadzi sprawy na miejscu przez dzień czy dwa.

– Będę ci bardzo wdzięczna. Naprawdę nie wiem, co dalej robić. Próbowałam wytłumaczyć problem wiceadmirałowi Nowakowi, ale nie jestem pewna, czy mi uwierzył.

– Szczerze mówiąc, wcale się nie dziwię. Chociaż ci ufam, i tak opowiadasz o rzeczach, które muszę zobaczyć na własne oczy. Albo raczej usłyszeć. Przyjmij wyrazy współczucia z powodu utraty partnera. To prawdziwa tragedia.

– A więc przyjedziesz?

– Tak, Wando. Przylecę pierwszym samolotem.

W tym momencie na mostek wszedł Newton. Usłyszał jego ostatnie słowa.

– Wybierasz się dokądś, brachu? – zapytał.

– Polecę do Polski. Polacy chcą, żebym obejrzał okręt podwodny, który krzyczy.

Newton wbił w niego wzrok, a potem wykonał w powietrzu skomplikowany ruch palcami. „Cóż, stary, jesteś szalony i dobrze o tym wiesz”.

Ciąg dalszy w wersji pełnej