Wirus ebook

Dla Gra­żyny i Toma­sza Szpon­de­rów

z podzię­ko­wa­niami i naj­lep­szymi życze­niami

Tooting jest jedną z dziel­nic w połu­dniowo-zachod­niej czę­ści Lon­dynu.

Ludzie osie­dlili się tam już w VI wieku.

Dzi­siaj 5 pro­cent jej miesz­kań­ców to Paki­stań­czycy, a 3 pro­cent – Polacy.

Jej nazwa wywo­dzi się ze sta­ro­an­giel­skiego cza­sow­nika to tout, co ozna­cza „uwa­żać” lub „strzec się”.

1

Przez cały pora­nek Samira wpa­try­wała się w lustro nad toa­letką, zanim zebrała się na odwagę, aby spa­lić swoją twarz.

– Nie jesteś mną – szep­tała do sie­bie. – Kim­kol­wiek jesteś, nie jesteś mną.

Usły­szała, jak zegar w salo­nie wybija godzinę dwu­na­stą, i dopiero wtedy wstała z krze­sła i pode­szła do drzwi. Prze­krę­ciła klucz w zamku i naci­snęła klamkę, upew­nia­jąc się, że drzwi są zamknięte. Następ­nie wró­ciła do toa­letki, po czym wzięła do ręki przej­rzy­stą szklaną bute­leczkę zawie­ra­jącą kwas siar­kowy – nie­po­zorna bute­leczka stała dotych­czas obok per­fum Rasasi Blue Lady, kremu Masar­rat Mis­bah, róż­nych szmi­nek, różów i kre­dek do oczu.

Za kosme­ty­kami usta­wiona była okrą­gła foto­gra­fia w ramce przed­sta­wia­jąca Samirę i jej przy­szłego męża, Faraza. Pozo­wali przed mecze­tem Chana Maha­bata w Pesza­wa­rze, w Paki­sta­nie. Samira miała unie­sioną rękę; osła­niała oczy przed bla­skiem słońca. Zdję­cie zostało zro­bione zale­d­wie trzy godziny po jej pierw­szym spo­tka­niu z Fara­zem, czuła się jed­nak wtedy szczę­śliwa, że wyj­dzie za niego za mąż. Cho­ciaż miał bro­dawkę nad górną wargą, był w miarę przy­stojny, ład­nie się wysła­wiał, no i był zale­d­wie cztery lata star­szy od Samiry.

Kiedy ojciec i matka przy­wieźli ją do rodzin­nego domu Faraza w Faj­sa­la­ba­dzie, przez jedną strasz­liwą chwilę bała się, że zamie­rzają ją wydać za Wasima, jego wiecz­nie spo­co­nego czter­dzie­stocz­te­ro­let­niego kuzyna. Wasim sie­dział spo­koj­nie pod ścianą, palił papie­rosa, a pomię­dzy sztach­nię­ciami wpy­chał sobie do ust sza­fra­nowe barfi.

Jed­nak nie miało już zna­cze­nia, czy Faraz przy­padł jej do gustu czy nie: ślubu i tak nie będzie. Rodzice Samiry zatrzy­mają dla sie­bie jej posag. Teraz będą musieli się mar­twić jedy­nie o jej brata, Dża­mala, a dotych­czas było z nim naprawdę sporo kło­po­tów.

Nie popa­trzyła w lustro po raz kolejny. Prze­nio­sła nato­miast spoj­rze­nie na bute­leczkę z kwa­sem siar­ko­wym, którą trzy­mała w ręce. Po chwili wstała, pode­szła do okna i spoj­rzała na podwó­rze za domem. Miało sze­ro­kość zale­d­wie czte­rech metrów, znaj­do­wały się na nim wąski klomb i beto­nowy chod­nik pro­wa­dzący do szopy na narzę­dzia nale­żą­cej do jej ojca. To tutaj spę­dziła więk­szość dzie­ciń­stwa od czasu, kiedy z całą rodziną przy­je­chała do Anglii.

To tutaj bawiła się lal­kami, prze­bie­rała w wymyślne kostiumy i uda­wała, że podaje her­batę w pla­sti­ko­wych fili­żan­kach przy­ja­ciół­kom z Iqra Pri­mary School.

Unio­sła wzrok ku niebu. Był bez­chmurny listo­pa­dowy dzień, niebo miało błę­kitny kolor, a słońce świe­ciło ostrym bla­skiem. Jakiś samo­lot pasa­żer­ski bły­snął na nie­bie niczym srebrna igła; leciał jesz­cze wysoko nad połu­dnio­wym Lon­dy­nem, pod­cho­dząc do lądo­wa­nia na lot­ni­sku Heath­row. Samira bar­dzo by chciała wró­cić do Pesza­waru i znów zoba­czyć kraj, w któ­rym się uro­dziła. Ale to już nie będzie moż­liwe. Zresztą pew­nie nikt by jej tam nie roz­po­znał.

Usia­dła na swoim łóżku, na brą­zo­wej jedwab­nej narzu­cie. Na poduszce leżał wyli­niały plu­szowy bara­nek, któ­rego ktoś przy­słał jej z Paki­stanu na czwarte uro­dziny. Szyję miał prze­wią­zaną różową wstą­żeczką i wciąż miał przy­cze­pioną zawieszkę Ziqi, pro­du­centa maskotki. Od tej zawieszki wzięło się imię, które Samira nadała baran­kowi. Wycią­gnęła rękę, żeby po niego się­gnąć, ale zaraz zmie­niła zda­nie. Wkrótce nie roz­po­zna jej nawet Ziqi.

Poło­żyła się na łóżku na ple­cach. W cza­sie ocze­ki­wa­nia na ślub, który miał się odbyć w następ­nym mie­siącu, codzien­nie wkła­dała poma­rań­czowy śal­war kamiz z hafto­wa­nym koł­nie­rzy­kiem, a na ramiona narzu­cała długi poma­rań­czowy paki­stań­ski szal, dupattę. W jej sypialni było cie­pło, nie­mal duszno, Samira wło­żyła jed­nak na sie­bie rów­nież dwu­rzę­dową kurtkę z sze­ro­kimi, trój­kąt­nymi kla­pami.

Minął już czas zuhr, połu­dnio­wej modli­twy, jed­nak Samira nie myślała teraz o modli­twie. Wie­działa, że to, co zamie­rza zro­bić, jest cał­ko­wi­cie sprzeczne z wolą Allaha. I cho­ciaż wie­działa też, że Allah jej wszystko wyba­czy, nie miała już ani odwagi, ani siły, żeby się do niego modlić. Mimo to wyszep­tała:

– Sub­hana rab­bial a’laa… – Leżąc, trzy­krot­nie powtó­rzyła te słowa. Po chwili dodała: – Pro­szę cię, Panie… pro­szę… nie pozwól, abym cier­piała zbyt mocno i zbyt długo.

Unio­sła bute­leczkę i odkrę­ciła żółtą meta­lową nakrętkę. Była bar­dzo spo­kojna, a ruchy jej dłoni pewne, zde­cy­do­wane. Kwas nie miał zapa­chu, a prze­cież ostrze­gano ją w szkole, żeby go nie wąchała, ponie­waż jego opary mogą wypa­lić tkanki w nosie.

Zgar­nęła ręką dupattę i przy­gry­zła mate­riał, żeby nie krzy­czeć z bólu. Następ­nie, z sze­roko otwar­tymi oczami, powoli wylała sobie kwas na czoło. Natych­miast ujrzała przed oczami szkar­łatne, postrzę­pione pło­mie­nie, odnio­sła wra­że­nie, że widzi tań­czące demony, ale po chwili zapa­no­wała abso­lutna ciem­ność. Ból, który ją ogar­nął, był tak strasz­liwy, że wypu­ściła z ręki bute­leczkę.

Jej skóra zaczęła się marsz­czyć, poja­wiły się na niej pęche­rze. Cho­ciaż z całej siły wgry­zała się zębami w mate­riał dupatty, wydała z sie­bie prze­raź­liwy char­kot, jej ciało wygięło się w łuk i trzę­sło się gwał­tow­nie w przed­śmiert­nych drgaw­kach.

Ból stał się jesz­cze bar­dziej okrutny. Zaczęła roz­dra­py­wać paznok­ciami twarz w darem­nym poszu­ki­wa­niu ulgi, ale udało jej się jedy­nie wyrwać z policz­ków pasma skóry i mięsa. Poczuła, że nic nie osła­nia już jej zębów, a po chwili kwas wdarł się gwał­tow­nie w dzią­sła. W nie­wy­obra­żal­nym bólu zaczęła szar­pać włosy i wyry­wać je peł­nymi gar­ściami.

Allah wysłu­chał jed­nak modli­twy Samiry. Po chwili kwas wypa­lił zakoń­cze­nia ner­wowe pod skórą, więc dziew­czyna prze­stała czuć ból. Opróż­niona zale­d­wie do połowy bute­leczka sto­czyła się z łóżka na pod­łogę, Samira po raz ostatni zadrżała, jakby było jej zimno, i znie­ru­cho­miała. Jej serce prze­stało bić. Kwas jed­nak dalej nisz­czył jej ciało. Wkrótce uka­zały się tcha­wica i krtań, a potem kręgi szyjne, ale Samira znaj­do­wała się już w innym świe­cie i niczego nie czuła.

Minęły nie­mal trzy godziny. Świat za oknem zaczy­nał sza­rzeć, gdy ktoś z impe­tem otwo­rzył drzwi fron­towe na par­te­rze. Matka Samiry zawo­łała gło­śno:

– Samira! Wró­ci­li­śmy! Samira! Gdzie jesteś, Samira?

2

– Wiesz, kim jesteś? – zawo­łał gło­śno Jerry. – Jesteś tuma­nem. Oto kim jesteś.

– Było mi zimno, to wszystko. – W odpo­wie­dzi roz­legł się tubalny głos z wnę­trza zie­lo­nego kon­te­nera prze­zna­czo­nego na uży­waną odzież dla bied­nych. – Co mam robić? Spać pod pie­przo­nymi drzwiami?

– Och, zamknij się – odkrzyk­nął Jerry. – Mia­łeś zamiar ukraść te rze­czy. Jesteś już pią­tym face­tem, który zaklesz­czył się w środku, odkąd ktoś posta­wił tutaj to pudło.

Ude­rzył w kon­te­ner pię­ścią, żeby dodat­kowo wystra­szyć mło­dego czło­wieka uwię­zio­nego w środku, no i po to, aby wyła­do­wać wła­sną fru­stra­cję z powodu wezwa­nia go do tak kre­tyń­skiej, bez­sen­sow­nej inter­wen­cji. Od czasu gdy przed trzema mie­sią­cami został prze­nie­siony do Tooting, zaj­mo­wał się wyłącz­nie drob­nymi awan­tu­rami, han­dlem nar­ko­ty­kami na uli­cach i rasi­stow­skimi bój­kami z uży­ciem noży, roz­gry­wa­ją­cymi się pomię­dzy gan­gami zło­żo­nymi głów­nie z uczniów oko­licz­nych szkół.

Nad­in­spek­tor Perry z Nowego Sco­tland Yardu powie­dział mu, że wysyła go na przed­mie­ścia, ponie­waż dosko­nale potrafi „wywą­chi­wać, co się dzieje na uli­cach”. Tym­cza­sem Jerry wywą­chał tylko, że jego kole­dzy poli­cjanci biorą łapówki za nie­wno­sze­nie oskar­żeń prze­ciwko prze­stęp­czej rodzi­nie Har­ri­sów z Hoxton, i kole­dzy zaczy­nali się oba­wiać, że w końcu ich wyda.

Jeden z funk­cjo­na­riu­szy przy­ci­snął go do ściany na kory­ta­rzu i powie­dział:

– Wiesz, na czym polega twój pro­blem, Jerry? Jesteś, kurwa, zbyt etyczny. Dla takich ety­ków jak ty są tylko dwa miej­sca, koleś: ambona i cmen­tarz. Rozu­miesz? Ale nie poli­cja. Nie Sco­tland Yard.

Teraz więc Jerry drep­tał w tę i z powro­tem po Fish­ponds Road, z wysoko unie­sio­nym koł­nie­rzem brą­zo­wej skó­rza­nej kurtki i z rękami głę­boko wci­śnię­tymi w kie­sze­nie. Dwaj umun­du­ro­wani poste­run­kowi stali na rogu przy Sel­kirk Pub, dla roz­grzewki prze­stę­pu­jąc z nogi na nogę, wie­dział jed­nak, że postąpi bez sensu, jeżeli do nich podej­dzie i zechce wdać się w poga­wędkę. Jak wszy­scy inni poli­cjanci z komi­sa­riatu w Tooting, oni także wie­dzieli, dla­czego został prze­nie­siony aku­rat tutaj, i na pewno nie mieli ochoty z nim roz­ma­wiać – a jeśli już, to wyłącz­nie o spra­wach służ­bo­wych.

Wszy­scy trzej cze­kali na przed­sta­wi­ciela Cha­rity Col­lec­tors, firmy admi­ni­stru­ją­cej kon­te­ne­rami. To on miał uwol­nić nie­szczę­śnika z pułapki. W tych cza­sach ubra­nia i buty wrzu­cane do pojem­ni­ków, któ­rych zawar­tość roz­da­wano póź­niej ubo­gim, były tak dobrej jako­ści, że warto było prze­ci­skać się do nich i kraść, co tylko się dało. Jedyny pro­blem pole­gał na tym, że pojem­niki zapro­jek­to­wano w taki spo­sób, żeby ktoś, kto znaj­dzie się w środku, nie mógł się samo­dziel­nie wydo­stać.

Jerry popa­trzył na zega­rek i mruk­nął pod nosem:

– Kurwa mać.

Za nie­całą godzinę miał skoń­czyć pracę i w grun­cie rze­czy nie wie­dział nawet, po co musiał tutaj przyjść. Inspek­tor French powie­dział mu, żeby prze­słu­chał faceta, który zna­lazł się w pułapce, ponie­waż wykra­da­nie ubrań z ulicz­nych kon­te­ne­rów stało się już praw­dziwą plagą i naj­wyż­szy czas się dowie­dzieć, kto za tym stoi.

Jed­nak według Jerry’ego ten kon­kretny facet kradł wyłącz­nie dla sie­bie i na pewno nie miał nic wspól­nego z żadną grupą prze­stęp­czą. Uwa­żał, że za kra­dzie­żami na dużą skalę stoją Litwini, a w szcze­gól­no­ści jeden kon­kretny Litwin.

– Jak długo jesz­cze mam cze­kać? – zawo­łał facet z kon­te­nera. – Szczać mi się chce, zaraz roz­sa­dzi mi pęcherz!

– Zawiąż sobie węzeł na fiu­cie! – odkrzyk­nął Jerry.

– Musisz mnie stąd wydo­stać, mówię ci! Bo dostanę klau­stro­fo­bii!

– To by nawet paso­wało do takiego gru­basa!

Na dwo­rze zaczy­nało się ściem­niać i jedna po dru­giej zapa­lały się latar­nie uliczne.

– Wycią­gnij mnie stąd, bo zwa­riuję!

– Już wła­żąc tam, udo­wod­ni­łeś, że jesteś waria­tem! Tuman!

– Złożę na cie­bie skargę! Jak się nazy­wasz?

– Poste­run­kowy Jeremy Tho­mas Par­doe. Zapisz to sobie. Och, prze­pra­szam… zapo­mnia­łem, że nie masz papieru ani ołówka, a w tym pudle jest cho­ler­nie ciemno!

– Dopadnę cię!

– Naj­pierw musisz stam­tąd wyleźć. Módl się, żebym nie zmie­nił zda­nia, stary. Cho­lera jasna, jak stąd odejdę, nikt cię nie znaj­dzie przez wiele dni! A nawet tygo­dni!

– Skur­wy­syn!

Jerry znów się odda­lił, pusz­cza­jąc mimo uszu narze­ka­nia zło­dzieja. Dotarł nie­mal do Sel­kirk Pub, gdy zza rogu wyje­chało srebrne volvo v40. Samo­chód zatrzy­mał się przy umun­du­ro­wa­nych poli­cjan­tach i Jerry dostrzegł, jak ktoś wychyla się z auta i roz­ma­wia z nimi. Jak na komendę obaj odwró­cili się i wska­zali na Jerry’ego. Kie­rowca zatrzy­mał samo­chód przy kra­węż­niku po dru­giej stro­nie ulicy i wysiadł.

Jerry spo­dzie­wał się, jak zwy­kle, nie­okrze­sa­nego i zawsze nie­ogo­lo­nego faceta z Cha­rity Col­lec­tors, zoba­czył jed­nak drob­niutką Azjatkę w ciem­no­sza­rym kostiu­mie, z czarną opa­ską na wło­sach. Pode­szła do niego z uśmie­chem i zapy­tała:

– Poste­run­kowy Par­doe?

Spra­wiła, że nagle poczuł się bar­dzo wysoki, nie­zgrabny i brzydki.

– Tak, to ja. Co mogę dla pani zro­bić?

– Na poste­runku powie­dziano mi, że znajdę pana przy Mit­cham Road.

– Naprawdę? Nie jest pani pra­cow­nicą Cha­rity Col­lec­tors, prawda?

Facet uwię­ziony w kon­te­ne­rze zabęb­nił nagle w meta­lową ściankę i wrza­snął:

– Ludzie, wydo­stań­cie mnie stąd! Wydo­stań­cie mnie! Kurwa mać, chcę stąd wyjść!

Azjatka zer­k­nęła na kon­te­ner i powie­działa:

– Chyba nawet nie musimy go zamy­kać. Sam się zamknął i to dość dokład­nie.

Jerry stwier­dził, że lubi tę kobietę. Była nie tylko prze­śliczna – miała duże, ciem­no­brą­zowe oczy jak z kre­skówki i pełne, kształtne usta – ale też zda­wało się, że podziela jego poczu­cie humoru.

– Pani jest… – ode­zwał się.

– Detek­tyw sier­żant Dża­mila Patel. Mówmy sobie po imie­niu.

– Z…?

– Z lon­dyń­skiej poli­cji, tak jak ty. Pra­cuję w Sco­tland Yar­dzie od czter­na­stu mie­sięcy.

– Naprawdę? Jak to moż­liwe, że ni­gdy cię nie spo­tka­łem?

– Czy to ma być kom­ple­ment?

– Cóż… po pro­stu jestem zasko­czony, że ni­gdy na cie­bie nie wpa­dłem.

– Nie mia­łeś szansy. Pra­co­wa­łam w spe­cja­li­stycz­nym zespole zaj­mu­ją­cym się zbrod­niami hono­ro­wymi.

– Cho­dzi o te kobiety, które są kamie­no­wane za cudzo­łó­stwo?

– Wła­śnie. Wyobraź sobie, że to się wciąż dzieje, nawet tu, w Anglii, i to czę­ściej, niż­byś się spo­dzie­wał. W ubie­głym tygo­dniu doszło do zabój­stwa w Edmon­ton. Ktoś spu­ścił kobie­cie na głowę dwu­dzie­stocz­te­ro­ki­lo­gra­mowy blok betonu, ponie­waż miała romans z nauczy­cie­lem angiel­skiego.

– Cho­lera jasna.

Sier­żant Patel wzru­szyła ramio­nami, jakby z podob­nymi okro­pień­stwami miała do czy­nie­nia na co dzień.

– Oczy­wi­ście widzia­łam też kobiety, które zgi­nęły, bo nie chciały wyjść za mąż za męż­czy­znę, któ­rego wybrali im rodzice. Albo ucie­kły z chło­pa­kiem z niż­szej kasty, ścią­ga­jąc wstyd na rodzinę. W więk­szo­ści takich przy­pad­ków trudno jest usta­lić spraw­ców zbrodni. Nikt niczego nie widział. Nikt niczego nie sły­szał.

– No tak – powie­dział Jerry i odwró­cił się. Facet w kon­te­ne­rze znowu zaczął kopać w ściany. – Po co przy­je­cha­łaś na to piękne przed­mie­ście?

– Przede wszyst­kim po to, żeby zgar­nąć stąd cie­bie.

– Jestem na służ­bie. Będę musiał prze­słu­chać tego debila… to zna­czy będę musiał prze­słu­chać podej­rza­nego, kiedy tylko wydo­stanę go z kon­te­nera.

– Zwal­niam cię z tego obo­wiązku.

– Co?

– Inspek­tor French pozwo­lił mi cię poin­for­mo­wać, że nie musisz tego robić. Wysłał cię tu tylko po to, żeby w ogóle dać ci jakieś zaję­cie. A ja cię potrze­buję, ponie­waż mam się zająć praw­do­po­dob­nym mor­der­stwem hono­ro­wym, a ty już wcze­śniej z powo­dze­niem pro­wa­dzi­łeś trzy takie sprawy, dwie w Red­bridge i jedną w Wal­tham Forest.

– Rze­czy­wi­ście. Ale skoro masz już swój zespół, do czego ja ci jestem potrzebny?

– Nie­stety, mia­łam zespół – powie­działa sier­żant Patel i wes­tchnęła. – Ale cóż, padli­śmy ofiarą cięć budże­to­wych. Przy­naj­mniej taką prze­ka­zano nam infor­ma­cję. Prawda jest taka, że nie byli­śmy zbyt lubiani wśród przy­wód­ców spo­łecz­no­ści azja­tyc­kiej, któ­rzy w końcu wymo­gli na komi­sa­rzu, żeby nas roz­go­nił.

– A więc teraz ten zespół to ty i ja?

– Wydo­stań­cie mnie stąd! Wydo­stań­cie mnie! – wrza­snął facet z kon­te­nera. – Nie wytrzy­mam tu ani chwili dłu­żej!

– Nim się nie martw – powie­działa sier­żant Patel. – Zajmą się nim ci dwaj mun­du­rowi. Oni go prze­słu­chają.

– Przy­kro mi, stary! – zawo­łał Jerry. – Muszę cię opu­ścić. Rano przy­ślę kogoś, kto cię uwolni.

– Nie! Nieee! Nie możesz tego zro­bić! Udu­szę się tutaj! Umrę z zimna! Pro­szę… bła­gam cię!

W tej chwili nad­je­chała zie­lona fie­sta. W samo­cho­dzie paliło się tylko jedno przed­nie świa­tło. Jerry roz­po­znał samo­chód nale­żący do pra­cow­nika Cha­rity Col­lec­tors. Pojazd zatrzy­mał się tuż przy dwójce poli­cjan­tów i wysiadł z niego nie­chlujny, siwo­włosy facet. Pod beżową wia­trówką miał brą­zowy swe­ter marki Fair Isle. Wło­żył go na lewą stronę i pod jego nie­ogo­lo­nym pod­bród­kiem można było dostrzec dużą metkę.

– Cześć, Ron – powie­dział Jerry.

– Cześć.

Męż­czy­zna wycią­gnął z kie­szeni wia­trówki wielki pęk klu­czy i zaczął je po kolei oglą­dać.

Facet w kon­te­ne­rze naj­wy­raź­niej nie usły­szał jego przy­jazdu, nie usły­szał też brzęku klu­czy, bo nagle roz­pła­kał się jak dziecko.

3

Sophie wła­śnie zga­siła świa­tła na zaple­czu sklepu i włą­czyła alarm, gdy usły­szała, że ktoś gwał­tow­nie dobija się do drzwi od ulicy.

Zoba­czyła za szybą siwo­włosą kobietę w dłu­gim twe­edo­wym płasz­czu. W rękach trzy­mała dwie wiel­kie czarne torby. Sophie pode­szła do drzwi i zawo­łała:

– Już zamknięte! Przy­kro mi!

– No to co mam zro­bić z tymi tor­bami? – zapy­tała kobieta, prze­sad­nie poru­sza­jąc war­gami, żeby Sophie mogła zro­zu­mieć przez szybę jej słowa. – Prze­cież nie zabiorę ich z powro­tem.

– Niech je pani zostawi pod drzwiami – pora­dziła jej Sophie.

– Ale tam są cał­kiem dobre ubra­nia. Nie­które to praw­dziwe perełki z daw­nych cza­sów. Jest też tro­chę sta­rych bibe­lo­tów. Szkoda, żeby ktoś miał je ukraść!

Sophie przez chwilę się wahała, w końcu wes­tchnęła i zawo­łała:

– No dobrze. Niech pani chwilę poczeka!

Wró­ciła na zaple­cze, żeby wyłą­czyć alarm, a potem pode­szła do drzwi i otwo­rzyła je. Kobieta natych­miast wtasz­czyła do środka dwie torby i posta­wiła je na pod­ło­dze przed ladą.

– Dobrze, że się tego pozbędę, dzięki Bogu! – powie­działa.

Teraz, gdy kobieta zna­la­zła się w środku, Sophie dostrze­gła, że wcale nie jest taka stara, jak się wyda­wało przez szybę. Ow­szem, jej włosy wyglą­dały na siwe, wła­ści­wie białe, ale dla­tego, że były bar­dzo roz­ja­śnione. Posta­rzał ją rów­nież długi do kostek płaszcz. Wyglą­dała na naj­wy­żej trzy­dzie­ści osiem albo trzy­dzie­ści dzie­więć lat i była bar­dzo chuda. Miała jasno­nie­bie­skie oczy i wyso­kie kości policz­kowe.

– To są rze­czy mojego wujka – wyja­śniła. – Zmarł trzy tygo­dnie temu i wła­śnie wysprzą­ta­łam jego miesz­ka­nie. Nawet pani sobie nie wyobraża, ile miał rze­czy. Prze­cho­wy­wał nawet ubra­nia cioci, a ona umarła prze­cież dzie­więć lat temu. Niczego nie wyrzu­cił, nawet jej bie­li­zny!

– Cóż, jeżeli ma pani wię­cej ubrań – powie­działa Sophie – szcze­gól­nie swe­try i kurtki są o tej porze roku…

– Nie, to już wszystko. Zostały jesz­cze książki, ale w więk­szo­ści pol­skie i rosyj­skie, głów­nie o medy­cy­nie. Wujek był leka­rzem jakiejś rzad­kiej spe­cjal­no­ści.

– Rozu­miem. I bar­dzo pani dzię­kuję, ale teraz muszę już zamy­kać. Mój chło­pak będzie się o mnie mar­twił.

Kobieta rozej­rzała się po skle­pie.

– Widzę, że panuje tu wzo­rowy porzą­dek. Na pierw­szy rzut oka wcale nie widać, że sprze­da­je­cie uży­wane ubra­nia. Dużo macie klien­tów?

Sophie się uśmiech­nęła.

– Zdzi­wi­łaby się pani. Cza­sami mamy tu wielki ruch, szcze­gól­nie w soboty. Ale dzię­kuję za uzna­nie. Sta­ram się, żeby było schlud­nie i czy­sto. Zanim zatrud­ni­łam się w Lit­tle Hel­pers, pra­co­wa­łam w Sel­frid­ges, w dziale mody.

Kobieta spoj­rzała na nią, jakby chciała zapy­tać: Sel­frid­ges? No to dla­czego skoń­czy­łaś w skle­pie z uży­waną odzieżą, i to w tak pod­łej dziel­nicy jak Tooting? Zamiast tego powie­działa:

– Cóż, dzię­kuję, że pozwo­liła mi pani zosta­wić te rze­czy. Wcale mi się nie uśmie­chało wra­ca­nie z nimi do tego miesz­ka­nia… Zresztą ni­gdy nie lubi­łam tam cho­dzić.

Kobieta wyszła, a kiedy Sophie zamy­kała za nią drzwi na klucz, zoba­czyła, że wsiada do czar­nego mer­ce­desa sedana zapar­ko­wa­nego po dru­giej stro­nie ulicy. Cho­ciaż powie­działa klientce, że chło­pak będzie się o nią mar­twił, na razie nie było nawet śladu Mike’a. Ostat­nio nie­mal zawsze przy­jeż­dżał po nią spóź­niony, a trzy czy cztery razy musiała wra­cać do domu sama, auto­bu­sem numer 77.

Już od wielu mie­sięcy cho­dziło jej po gło­wie, że powinna cał­ko­wi­cie zmie­nić swoje życie, jed­nak stała się tak zależna od Mike’a, szcze­gól­nie od jego pie­nię­dzy, że nie widziała spo­sobu na uwol­nie­nie się od niego. Zaczy­nała żało­wać, że w ogóle go spo­tkała. Wszystko, co począt­kowo wyda­wało jej się w nim atrak­cyjne, teraz jedy­nie ją iry­to­wało, a już szcze­gól­nie to, że prze­waż­nie nie odpo­wia­dał na jej pyta­nia. Naj­pierw uwa­żała, że jego mil­cze­nie jest męskie i nastro­jowe. Teraz była prze­ko­nana, że Mike po pro­stu ją igno­ruje.

Kiedy prze­szła na zaple­cze, żeby ponow­nie włą­czyć alarm, usły­szała jakieś szu­ra­nie. Zatrzy­mała się i zaczęła nasłu­chi­wać. Na początku lata na zaple­czu zalę­gły się szczury. Prze­nio­sły się do sklepu rurami kana­li­za­cyj­nymi z turec­kiej restau­ra­cji, która funk­cjo­no­wała w sąsied­nim budynku, i pró­bo­wały zagnieź­dzić się w wor­kach z naj­gor­szymi ubra­niami, któ­rych od dawna nikt nie chciał kupić, a które cze­kały na wywóz. Sophie wyło­żyła trutki i zaczęła czy­nić sta­ra­nia, by wła­dze zajęły się pro­ble­mem, jed­nak wkrótce restau­ra­cję zamknięto i kło­pot wyda­wał się roz­wią­zany. Naj­wi­docz­niej jed­nak szczury pozo­stały.

Po chwili znów to usły­szała: ostre, wyraźne szu­ra­nie po pod­ło­dze. Ale dźwięk wcale nie docie­rał z zaple­cza. Jego źró­dłem była jedna z dwóch toreb, które przed chwilą przy­nio­sła kobieta o bia­łych wło­sach.

Sophie pode­szła do nich i zaczęła naci­skać jedną z toreb czub­kiem buta. Kie­dyś w worku, który przy­niósł jakiś star­szy męż­czy­zna, zna­la­zła mar­twą kotkę szyl­kre­tową, jed­nak ni­gdy nie tra­fiło się jej nic żywego. Zaczęła docho­dzić do wnio­sku, że szu­ra­nie było wytwo­rem jej wyobraźni, gdy dźwięk roz­legł się ponow­nie. Tym razem Sophie nie miała wąt­pli­wo­ści, że jedna z toreb się poru­szyła.

Boże, a jeśli w środku jest szczur? No bo co to może być innego? Tak, to na pewno szczur, pomy­ślała.

Oba­wia­jąc się, że gry­zoń może na nią sko­czyć, nie zamie­rzała otwie­rać torby. Zasta­no­wiła się, czy nie wynieść jej na zewnątrz i nie zosta­wić do rana przy pojem­niku na śmieci. Gdyby do tego czasu szczur nie uciekł, popro­si­łaby wolon­ta­riu­sza, Ray­monda, żeby się nim zajął. Ray­mond pra­co­wał kie­dyś w ubojni i nie­obce mu było zabi­ja­nie zwie­rząt. Potra­fił miaż­dżyć osy kciu­kiem.

Zła­pała torbę za uchwyt. Była dość ciężka, ale kobieta powie­działa prze­cież, że w środku są nie tylko ubra­nia, lecz także stare bibe­loty. Sophie prze­nio­sła ją pośpiesz­nie pod drzwi na zaple­czu, które pro­wa­dziły do nie­wiel­kiego pomiesz­cze­nia biu­ro­wego, toa­lety i małego maga­zynu, gdzie czysz­czono ubra­nia parą wodną, zanim tra­fiły do sklepu. Modliła się, żeby szczur sie­dział spo­koj­nie, dopóki nie wynie­sie torby na zewnątrz.

Kiedy mijała stertę ubrań prze­zna­czo­nych do wyrzu­ce­nia, potknęła się i prze­wró­ciła, upusz­cza­jąc torbę, która się otwo­rzyła. Wysy­pały się z niej płasz­cze, suk­nie, swe­try, buty i sztruk­sowe spodnie, wypa­dło też pudełko z posre­brza­nymi łyżecz­kami i zegar z kukułką.

Sophie szybko się cof­nęła, wystra­szona, że z torby wysko­czy szczur albo jakieś inne zwie­rzę, ale cho­ciaż odcze­kała dłuż­szą chwilę, nic się nie wyda­rzyło. Trą­ciła butem szary płaszcz z twe­edu, jed­nak pod nim też nic się nie ruszało, nie roz­legł się żaden dźwięk.

Prze­cież wiem, że nie wyobra­zi­łam sobie tego odgłosu, pomy­ślała. Może kukułka w zega­rze się poru­szyła?

Ostroż­nie oddzie­liła płaszcz od reszty gar­de­roby, potrzą­snęła nim i poło­żyła na stole słu­żą­cym do pra­so­wa­nia. Wciąż nie sły­szała niczego nie­po­ko­ją­cego, dla­tego odwa­żyła się wziąć do ręki sztruk­sowe spodnie, a potem dwie koszule w paski i ciem­no­zie­lony swe­ter z postrzę­pio­nymi dziu­rami na łok­ciach. Pod­nio­sła rów­nież zegar. Łań­cuszki waha­dełka były poplą­tane, a drzwiczki, zza któ­rych miała wyska­ki­wać kukułka, sze­roko otwarte. Kukułka tkwiła w środku. Miała zła­mane jedno skrzy­dło.

Chyba czuję się tak samo jak ona… utknę­łam we wnę­trzu sto­ją­cego zegara i nie jestem w sta­nie z niego wysko­czyć.

W tor­bie znaj­do­wał się mię­dzy innymi zro­biony na dru­tach i mocno pach­nący maścią roz­grze­wa­jącą kocyk, dwie znisz­czone ręka­wice ogro­dowe i przy­naj­mniej tuzin skar­pe­tek nie do pary, ale Sophie zna­la­zła w niej także dwa dam­skie golfy – zie­lony i kre­mowy; oba wyglą­dały na nie­no­szone – i aksa­mitną gra­na­tową dam­ską kurtkę z guzi­kami na pat­kach.

Wie­działa, że za swe­try dosta­nie dobrą cenę, a kurtkę posta­no­wiła zosta­wić dla sie­bie. Pomy­ślała, że będzie jej dosko­nale paso­wać do dżin­sów od Man­ta­raya i szty­ble­tów marki Red Her­ring. Zde­cy­do­wała, że włoży do skle­po­wej kasy dzie­sięć fun­tów za tę kurtkę.

Opróż­niła torbę. W środku nie było już niczego war­to­ścio­wego, poza kil­koma sta­rymi, pożół­kłymi książ­kami Pen­gu­ina w mięk­kich opra­wach oraz wstręt­nie popla­mio­nymi ręka­wi­cami kuchen­nymi. Nie natra­fiła na żad­nego szczura ani mysz. I w ogóle na nic, co mogłoby wytłu­ma­czyć te dziwne odgłosy.

Zabrała kurtkę do prze­bie­ralni i przy­mie­rzyła ją przed lustrem. Była tro­chę cia­sna na pier­siach – kobieta, która nosiła ją wcze­śniej, miała mniej­szy biust niż Sophie – ale nie musiała jej prze­cież zapi­nać pod szyję. Jeśli nie liczyć tego drob­nego man­ka­mentu, kurtka leżała na niej dosko­nale. Stwier­dziła, że gar­de­roba w woj­sko­wym stylu pasuje do jej typu urody. Jej matka była w poło­wie Polką. To po niej Sophie miała okrą­głą twarz, kocie oczy i ciemne włosy, które obci­nała na sta­ran­nego geo­me­trycz­nego boba.

Przez chwilę wpa­try­wała się w swoje odbi­cie. Nagle, nie wia­domo dla­czego, poczuła smu­tek, jakby stra­ciła bli­ską przy­ja­ciółkę, jakby ktoś naj­bliż­szy odszedł od niej lub umarł.

Potrze­buję odpo­czynku, pomy­ślała. Skoro nie potra­fię zmie­nić swo­jego życia, to mogła­bym cho­ciaż wziąć kilka dni wol­nego. Mogła­bym poje­chać do Sid­mo­uth, do mamy i taty. Dłu­gie spa­cery nad morzem zawsze popra­wiają mi nastrój.

Przyj­rzała się sobie tro­chę uważ­niej i ze zdzi­wie­niem zauwa­żyła, że w kąci­kach jej oczu błysz­czą łzy. Skąd się wziął ten nagły smu­tek? Jed­nak w tej samej chwili poczuła też urazę i złość.

Dla­czego mi to zro­bi­łeś? Za co? Myślisz, że ja nie potra­fię cię zra­nić? Jesz­cze mnie nie znasz, nawet w poło­wie!

Ku swemu zasko­cze­niu zaczęła gło­śno łkać i łzy poto­czyły się po jej policz­kach.

Dla­czego pła­czę? Dla­czego jestem taka zmar­twiona i wście­kła? Dość tego!

Wyszła z prze­bie­ralni i zaczęła zdej­mo­wać kurtkę. Jed­nak zale­d­wie wycią­gnęła rękę z rękawa, przy­szło jej do głowy, że mogłaby prze­cież poje­chać w niej do domu. No tak, ale bez czysz­cze­nia? Kiedy zda­rzało jej się kupić ubra­nie, które ktoś przy­niósł do sklepu, ni­gdy go nie wkła­dała, dopóki go sta­ran­nie nie wyczy­ściła. W uży­wa­nych ubra­niach gnieź­dziły się całe zastępy bak­te­rii, zda­rzały się także wszy i świerz­bowce. Nie­które zarazki były odporne nawet na dwu­krotne pra­nie; wła­śnie dla­tego sklepy z uży­waną odzieżą ni­gdy nie sprze­da­wały bie­li­zny.

Jed­nak z jakie­goś powodu Sophie nie chciała się roz­stać z kurtką, która zda­wała się wręcz pro­sić jej lewą rękę, żeby znów wsu­nęła się do rękawa. Była niczym nie­szczę­śliwy przy­ja­ciel, który błaga, żeby nie pozo­sta­wiać go samego. Sophie pocią­gnęła nosem i wierz­chem dłoni otarła łzy z twa­rzy. Już miała zdjąć kurtkę, gdy znów ogar­nęła ją złość.

Ale z cie­bie tchórz! Tylko tchórz mógłby potrak­to­wać mnie w taki spo­sób! Ale nie myśl, że to ci ujdzie na sucho. O nie, ni­gdy w życiu!

Zdjęła kurtkę tak szybko, że jeden z ręka­wów wywi­nął się na lewą stronę. Rzu­ciła ją na ladę obok kasy i przez chwilę wpa­try­wała się w nią, jakby się spo­dzie­wała, że kurtka na nią sko­czy.

Nie potra­fiła tego zro­zu­mieć. Dla­czego zwy­kłe przy­mie­rza­nie uży­wa­nej odzieży wyzwa­lało aż takie emo­cje? Kon­takt z kurtką wywo­łał w niej uczu­cie ogrom­nej straty, ale jed­no­cze­śnie dopro­wa­dził ją nie­mal do furii.

Pod­nio­sła kurtkę i wygła­dziła rękaw. Jasne, że ona nie miała z tym nic wspól­nego. Cho­dziło pew­nie o to, jak w niej wyglą­dała. Może – choć nie zda­wała sobie z tego sprawy – przy­po­mniała sobie kogoś, o kim już dawno zapo­mniała? Prze­cież wyobra­ziła sobie, że na kogoś krzy­czy – na kogoś, kto w jakiś spo­sób ją zawiódł, spra­wił, że poczuła się bar­dzo źle.

Nie myśl, że to ci ujdzie na sucho! – powie­działa temu komuś w myślach. Ale kto to był? I co takiego jej zro­bił?

Usły­szała gło­śne stu­ka­nie w szybę. Odwró­ciła się i zoba­czyła Mike’a. Po raz pierw­szy od dłu­giego czasu naprawdę ucie­szyła się, że go widzi.

– Cześć – powie­dział, kiedy otwo­rzyła drzwi.

Jak zwy­kle nie wyja­śnił powodu spóź­nie­nia, nie prze­pro­sił jej, ale tego wie­czoru nie miało to dla Sophie zna­cze­nia. Naprawdę się ucie­szyła, że wresz­cie się zja­wił. Mike miał sze­ro­kie ramiona i musku­larną syl­wetkę, ponie­waż nie­mal każ­dego dnia ćwi­czył na siłowni, a w week­endy tre­no­wał kick-boxing. Po tym, co zaszło w prze­bie­ralni, czuła się pew­niej w obec­no­ści kogoś, kto mógłby ją ochro­nić. Sophie nie podo­bała się tylko jego fry­zura: boki głowy miał ogo­lone nie­mal na zero. Uwa­żała, że w tej fry­zu­rze wygląda na więź­nia. Miał sze­roką twarz, głę­boki dołek w pod­bródku i nos jak mops.

Wyczuła w jego odde­chu alko­hol. Aha, to dla­tego się spóź­nił. Zapewne pił w Gor­ringe Park ze swo­imi kum­plami z agen­cji nie­ru­cho­mo­ści.

– Jesz­cze nie jesteś gotowa? – zapy­tał, gdy dostrzegł, że tylne drzwi są otwarte, a ubra­nia leżą poroz­rzu­cane na pod­ło­dze.

– Daj mi chwilkę – odparła Sophie.

Włą­czyła alarm i zamknęła drzwi, pozo­sta­wia­jąc swe­try, spodnie i zegar z kukułką na pod­ło­dze. Mija­jąc ladę, zawa­hała się i popa­trzyła na kurtkę.

– Co jesz­cze? – rzu­cił Mike. – Och, daj spo­kój, Soph, pospiesz się… Zosta­wi­łem samo­chód na zaka­zie par­ko­wa­nia. Man­dat może mnie kosz­to­wać sto pięć­dzie­siąt fun­cia­ków!

Sophie wahała się jesz­cze przez uła­mek sekundy, ale w końcu wzięła kurtkę z lady i prze­rzu­ciła ją przez ramię.

– Chyba nie masz zamiaru tego świ­snąć, co? – zapy­tał Mike. – I to tylko dla­tego, że nie chcia­łem ci ostat­nio kupić płasz­cza z Next? Był cho­ler­nie drogi, a poza tym w ogóle do cie­bie nie paso­wał.

– Zapłacę za tę kurtkę. Już ją przy­mie­rzy­łam i chcę ją mieć.

– W porządku. Twoja sprawa. Jeżeli chcesz nosić uży­wane ubra­nia jak stare baby, pro­szę bar­dzo.

Sophie zamknęła na klucz fron­towe drzwi Lit­tle Hel­pers i podą­żyła za Mikiem do czer­wo­nego sub­aru. Usiadł­szy w fotelu pasa­żera, poło­żyła kurtkę na kola­nach. Kiedy samo­chód ruszał, Sophie odnio­sła wra­że­nie, że kurtka łasi się do niej jak słodki kotek. Pogła­skała ją.

Ona mnie potrze­buje, pomy­ślała. Nie wiem, dla­czego mam takie wra­że­nie, ale ona mnie potrze­buje i nie pozwoli, żebym ją zosta­wiła.

4

– Liczę na to, że masz mocny żołą­dek – powie­działa Dża­mila, kiedy skrę­cili w Rec­tory Lane.

– Nie martw się – odparł Jerry. – Zresztą zja­dłem na śnia­da­nie tylko jedną kanapkę z jaj­kiem. Myślę, że nie zacznie mi się cofać do prze­łyku.

Dotarli do numeru 35. Przed budyn­kiem par­ko­wały cztery samo­chody inter­wen­cyjne i dwie fur­go­netki poli­cyjne, a za rogiem, przy Southview Close, stał ambu­lans. Chod­nik przed budyn­kiem był odgro­dzony, a ogród oświe­tlały silne reflek­tory usta­wione na wyso­kich trój­no­gach.

Dża­mila zna­la­zła wolne miej­sce do zapar­ko­wa­nia kil­ka­dzie­siąt metrów dalej i musieli się kawa­łek wró­cić pie­szo. Prze­szli pod biało-nie­bie­ską taśmą poli­cyjną i weszli do budynku. W wąskim holu dyżu­ro­wało trzech umun­du­ro­wa­nych poste­run­ko­wych w kami­zel­kach ochron­nych. Za pro­giem stał drew­niany wie­szak na płasz­cze, zarzu­cony wierzch­nimi okry­ciami. Jerry z tru­dem prze­ci­snął się obok niego. W salo­nie po lewej stro­nie jakaś poli­cjantka roz­ma­wiała z pulchną Paki­stanką w brą­zo­wej chu­stce na gło­wie i z chu­dym chło­pa­kiem. Miał sie­dem­na­ście albo osiem­na­ście lat, wyłu­pia­ste oczy i czarne, nie­po­rząd­nie przy­strzy­żone wąsy.

Dom cuch­nął kozie­radką, a ściany w holu obwie­szone były obraz­kami: tra­dy­cyj­nymi ilu­stra­cjami z paki­stań­skich podań ludo­wych, foto­gra­fiami rodzin­nymi i pej­za­żami Pesza­waru oraz Prze­łę­czy Chaj­ber­skiej. Dża­mila popa­trzyła na jeden z nich i powie­działa:

– Opo­wieść o prze­bie­głej Sid­dhi­kari.

– Aha – mruk­nął Jerry. – A któż to taki ta prze­bie­gła Sid­dhi­kari?

– Prze­bie­gła Sid­dhi­kari ukra­dła skarb pew­nemu kup­cowi, namó­wiła zło­dzieja, żeby powie­sił się na gałęzi drzewa, i odgry­zła język słu­żą­cemu kupca.

– Rozu­miem. I to był taki zwy­czajny dzień w Paki­sta­nie.

– Inspek­tor Saun­ders jest w sypialni – powie­dział jeden z poste­run­ko­wych, wska­zu­jąc kciu­kiem na schody.

– Nie. Tylko nie „Smi­ley” – jęk­nął Jerry.

Poste­run­kowy nie zare­ago­wał, ale posłał mu krzywe, współ­czu­jące spoj­rze­nie. Jerry pra­co­wał wcze­śniej ze „Smi­leyem” Saun­der­sem tylko przy jed­nej spra­wie, mło­dej Soma­lijki z Tower Ham­lets, któ­rej chło­pak przy­piekł głowę gorą­cym żelaz­kiem. Jerry ni­gdy nie spo­tkał osob­nika tak nie­usta­jąco nie­szczę­śli­wego jak inspek­tor Saun­ders.

Dża­mila ruszyła na pię­tro po wąskich scho­dach wyło­żo­nych chod­ni­kiem z juty, a Jerry poszedł za nią. W ostat­niej sypialni jeden z tech­ni­ków stał w kącie i robił zdję­cia, a dwaj inni na kola­nach i z sil­nymi latar­kami w dło­niach kawa­łek po kawałku prze­szu­ki­wali pod­łogę. Sły­chać było sze­lest ich kom­bi­ne­zo­nów ochron­nych z tyveku.

Detek­tyw inspek­tor Saun­ders z Wydziału Zabójstw, ubrany w beżową orta­lio­nową kurtkę, stał przy oknie z rękami zło­żo­nymi na pier­siach. Był wysoki, miał siwe włosy, które zacze­sy­wał do tyłu, bli­sko osa­dzone oczy i ostry, haczy­ko­waty nos. Kąciki ust miał bez­u­stan­nie wygięte do dołu, przez co wyglą­dał jak nie­za­do­wo­lony dra­pieżny ptak.

– Ach, więc go zna­la­złaś? – powie­dział do Dża­mili, a potem natych­miast zwró­cił się do Jerry’ego: – Cześć, Jerry. Dawno się nie widzie­li­śmy.

Ale Jerry mu nie odpo­wie­dział – nawet go nie usły­szał. Całą uwagę sku­pił na leżą­cych na łóżku zwło­kach dziew­czyny. Miała na sobie poma­rań­czowy śal­war kamiz, jej ramiona okry­wała dupatta. Dło­nie miała zaci­śnięte, jakby śmierć zasko­czyła ją pod­czas walki. Jej nie­gdyś bujne czarne włosy były w okrop­nym nie­ła­dzie, a twarz zamie­niła się w strasz­liwą szkar­łatną maskę. Oczy przy­po­mi­nały białe szklane kulki, w miej­scu nosa ziała trój­kątna dziura. Za każ­dym razem, gdy cicho trza­skał apa­rat foto­gra­ficzny i bły­skała jego lampa, Jerry widział lśniące zaka­marki zatok. Jej żuchwa opa­dła, a wysta­jący język pokryty był prze­zro­czy­stymi bąblami.

– Dobry Boże – powie­dział Jerry i potrzą­snął głową. – Wygląda, jakby wysko­czyła z naj­gor­szego hor­roru.

– Ostrze­ga­łam cię – odparła Dża­mila i zwró­ciła się do Saun­dersa: – Roz­ma­wiał już pan z jej matką i bra­tem?

– Jesz­cze nie – przy­znał. – Mówiąc szcze­rze, Dża­milo, cze­ka­łem z tym na cie­bie. Nie zna­łem dotąd żad­nego Paki­stań­czyka, a ci dwoje… nawet kiedy mówią po angiel­sku, trudno mi ich zro­zu­mieć. Nie­wiele też wiem o ich zwy­cza­jach, tylko tyle, że nie jedzą lewą ręką, ponie­waż pod­cie­rają nią dupy, no i że trak­tują kobiety jak śmieci.

Tech­nik, który klę­czał obok łóżka, ścią­gnął z twa­rzy maseczkę ochronną, uka­zu­jąc rudą brodę jak u księ­cia Harry’ego.

– To był stę­żony kwas siar­kowy. Butelka na­dal leży na pod­ło­dze i taka infor­ma­cja wid­nieje na nalepce. Oczy­wi­ście, niczego nie przyj­mu­jemy na wiarę i zba­damy ten płyn, ale to, co zostało z jej twa­rzy, i sto­pień znisz­cze­nia pościeli raczej nie pozo­sta­wiają wąt­pli­wo­ści, że mamy do czy­nie­nia z H2SO4.

– Powiedz pani detek­tyw Patel, jak to się odbyło. Ktoś w nią chlu­snął zawar­to­ścią bute­leczki?

– Nie, nikt w nią niczym nie chlu­snął – odparł tech­nik. – Cho­ciaż zwy­kle tak się to wła­śnie odbywa, prawda? Ktoś pod­cho­dzi i chlu­sta kwa­sem pro­sto w twarz. Ale ta młoda dama leżała na łóżku. Wszystko wska­zuje na to, że się nie bro­niła.

Jerry pochy­lił się nad łóż­kiem, żeby dokład­niej obej­rzeć wypa­loną kwa­sem twarz mar­twej Paki­stanki.

– Przy­tomny czło­wiek nie pozwala nikomu wylać na sie­bie skon­cen­tro­wa­nego kwasu, leżąc na łóżku, prawda? – powie­dział. – Może naj­pierw ktoś ją potrak­to­wał rohyp­no­lem albo innym środ­kiem nasen­nym? A może napast­ni­ków było wię­cej? Jeśli nie została nafa­sze­ro­wana żad­nymi środ­kami, ktoś ją musiał prze­cież przy­trzy­my­wać.

– Nie ma żad­nych śla­dów na ciele – stwier­dził tech­nik. – Wię­cej się dowiemy po sek­cji zwłok w szpi­talu Świę­tego Jerzego.

– W tej chwili wiemy jedy­nie, że nazy­wała się Samira Wazir – powie­działa Dża­mila. – Miała sie­dem­na­ście i pół roku i skoń­czyła szkołę śred­nią Al-Risa­lah. Ostat­nio była z rodzi­cami w Paki­sta­nie i sądząc po jej stroju, naj­praw­do­po­dob­niej zaaran­żo­wali tam spo­tka­nie z jej przy­szłym mężem.

– Masz na myśli mał­żeń­stwo sko­ja­rzone przez rodzi­ców? – zapy­tał Saun­ders.

– To czę­sto spo­ty­kany zwy­czaj.

– Może więc nie spodo­bał się jej przy­szły mąż i nie chciała go poślu­bić?

– To mogłoby być moty­wem kary hono­ro­wej, ow­szem – zgo­dziła się Dża­mila. – Ale w tym wypadku jest jesz­cze za wcze­śnie na taki wnio­sek. Musimy się dowie­dzieć od jej matki i brata, kogo miała poślu­bić i czy miała tutaj, w Wiel­kiej Bry­ta­nii, jakie­goś miej­sco­wego chło­paka, któ­rego jej rodzina nie akcep­to­wała. A może cho­dziła wcze­śniej z jakimś Paki­stań­czy­kiem, który się wściekł, że Samira ma wyjść za kogoś innego, i posta­no­wił ją oszpe­cić? Moż­liwe też, że ponio­sła karę za coś, co zro­bił jej brat. W Paki­sta­nie takie rze­czy się zda­rzają. Na przy­kład chło­pak sypia z żonatą kobietą, ale karany jest za to nie on, lecz jedna z jego sióstr. Zda­rza się, że zmu­sza się taką dziew­czynę do poślu­bie­nia zdra­dzo­nego męża, a cza­sami bywa tak, że wszy­scy męż­czyźni z jego rodziny doko­nują na niej zbio­ro­wego gwałtu.

– Uro­cze – wtrą­cił się rudo­włosy tech­nik. – Jestem naprawdę cho­ler­nie szczę­śliwy, że nie muszę gwał­cić mojej szwa­gierki. W życiu bym jej nie tknął pal­cem, choć ona pew­nie ucie­szy­łaby się z takiego seksu.

– Zejdę na dół i zamie­nię kilka słów z matką i bra­tem tej nie­szczę­snej dziew­czyny – kon­ty­nu­owała Dża­mila. – Jerry, chodź ze mną. Muszę mieć towa­rzy­stwo męż­czy­zny, to ważne, szcze­gól­nie kiedy będę prze­słu­chi­wała brata. Gdzie jest jej ojciec?

– Wciąż w Pesza­wa­rze. Poje­chał tam w inte­re­sach, przy­naj­mniej tak mi powie­działa jego żona.

– Być może został w Paki­sta­nie, żeby z rodziną przy­szłego męża dopiąć sprawy zwią­zane ze ślu­bem. Na przy­kład omó­wić kwe­stię posagu.

Jerry i Dża­mila wyszli z sypialni. Wcze­śniej Jerry raz jesz­cze popa­trzył na leżącą na łóżku dziew­czynę. Maka­bryczny widok jej twa­rzy był wstrzą­sa­jący, ale zara­zem fascy­nu­jący. Przez dzie­więć lat pracy w poli­cji Jerry widział wiele zwłok – pora­nio­nych, nad­pa­lo­nych, wyło­wio­nych z wody – jed­nak żadne nie wyglą­dały tak potwor­nie jak ciało Samiry. Wie­dział, że praw­do­po­dob­nie przy­śni mu się w noc­nych kosz­ma­rach, lecz mimo wszystko patrzył na nie i pró­bo­wał sobie wyobra­zić sady­stę, który tak strasz­li­wie oszpe­cił piękną dziew­czynę, pozba­wił ją życia z pełną świa­do­mo­ścią, że będzie umie­rać w strasz­li­wej ago­nii. W imię czego to zro­bił? W imię reli­gii? Z zazdro­ści? Dla rato­wa­nia honoru rodziny? Czy zamor­do­wa­nie mło­dej dziew­czyny przez roz­pusz­cze­nie jej twa­rzy kwa­sem mogło mieć coś wspól­nego z hono­rem?

Kiedy Jerry i Dża­mila weszli do salonu, pani Wazir ner­wowo zaci­skała w dło­niach zie­loną dupattę. Jej oczy były prze­krwione i opuch­nięte od pła­czu. Dża­mal stał przy oknie, patrząc na samo­chody poli­cyjne sto­jące przed domem, i nawet się nie odwró­cił, kiedy usły­szał ich kroki. Młoda poli­cjantka, która towa­rzy­szyła Paki­stań­czy­kom, wstała i zapy­tała:

– Czy mam pocze­kać na zewnątrz?

– Nie, zostań z nami – odparła Dża­mila. – To będzie dla cie­bie dobre doświad­cze­nie. Pani Wazir, przed­sta­wiam pani detek­tywa Par­doe ze Sco­tland Yardu. Ma duże doświad­cze­nie w spra­wach zwią­za­nych z prze­mocą domową, może więc pani być wobec niego zupeł­nie szczera.

– Dla­czego mówi pani o „prze­mocy domo­wej”? – zdzi­wiła się pani Wazir i otarła dupattą zapła­kane oczy. – Prze­cież w mojej rodzi­nie ni­gdy cze­goś takiego nie było. Już wam powie­dzia­łam, mój syn Dża­mal i ja wyje­cha­li­śmy na dwa dni do kuzy­no­stwa w Red­bridge. To się stało wła­śnie wtedy.

– Nasi tech­nicy zba­dali wszyst­kie drzwi i okna w tym domu i nie zna­leźli żad­nych śla­dów wła­ma­nia. To może wska­zy­wać na jedną z czte­rech wer­sji wyda­rzeń. Albo ktoś, kto zaata­ko­wał Samirę, miał wła­sne lub poży­czone klu­cze, albo Samira znała go i wpu­ściła do domu, albo napast­nik wdarł się do środka, kiedy dziew­czyna otwie­rała drzwi, i wtedy już nie ma zna­cze­nia, czy go znała czy nie.

– To są tylko trzy wer­sje – zauwa­żyła przy­tom­nie pani Wazir.

– Cóż, myślę, że czwarta jest oczy­wi­sta. Została zaata­ko­wana przez członka lub człon­ków rodziny.

– To jest bez­czelna suge­stia – powie­działa pani Wazir. – Jeżeli jesz­cze raz powtó­rzy pani coś takiego, będę zmu­szona wezwać naszych praw­ni­ków.

– Pro­szę pani – odrze­kła Dża­mila z naci­skiem. – Abso­lut­nie nie chcę być nie­grzeczna, nie mam zamiaru rzu­cać fał­szy­wych oskar­żeń, ale wyko­nuję swoją pracę i muszę roz­wa­żyć każdą moż­li­wość. Jestem pewna, że potrafi pani to zro­zu­mieć.

– Potra­fię zro­zu­mieć jedy­nie to, że pró­buje mnie pani oskar­żyć, jako­bym to ja wypa­liła kwa­sem twarz mojego uko­cha­nego dziecka. Czy jest pani w sta­nie sobie wyobra­zić, jakim cio­sem było dla mnie zna­le­zie­nie jej zwłok? Prze­cież ja już do końca życia spo­koj­nie nie zasnę.

– Strój Samiry suge­ruje, że wkrótce miała wyjść za mąż – zauwa­żyła Dża­mila.

– Tak, to prawda. Zabra­li­śmy ją we wrze­śniu do Pesza­waru wła­śnie po to, żeby poznała przy­szłego męża. To bar­dzo porządny i prawy męż­czy­zna z dobrej rodziny, a Samira go polu­biła i była szczę­śliwa, że zosta­nie jego żoną.

– A miała chło­paka tutaj, w Tooting? – zapy­tał Jerry.

– Wśród jej zna­jo­mych byli także chłopcy, jed­nak z żad­nym nie była bli­sko. Była dzie­wicą.

– Jest pani tego pewna?

– Cał­ko­wi­cie.

– A jej brat, Dża­mal… tak masz na imię, prawda? Dża­mal, czy twoja sio­stra miała chło­paka?

– Moja sio­stra robiła to, co jej kazano – odparł młody czło­wiek, nawet się nie odwró­ciw­szy.

– Nie o to cię pyta­łem.

– Nie wiem. Nie znam jej przy­ja­ciół.

– Czy przy­cho­dzi ci na myśl ktoś, kto miałby jaki­kol­wiek powód, żeby skrzyw­dzić Samirę? Może zde­ner­wo­wała ostat­nio któ­rąś z kole­ża­nek?

– Niech pan pyta o to kole­żanki – wtrą­ciła się pani Wazir. – Jej naj­lep­szą przy­ja­ciółką była Aki­lah Abdali. Mieszka gdzieś w Stre­atham. Jej adres znaj­dzie­cie pew­nie w note­sie Samiry.

– Czy Samira zamie­rzała dalej się kształ­cić? – zapy­tała Dża­mila. – Może chciała pójść do col­lege’u albo na uni­wer­sy­tet?

– Nie rozu­miem – odparła pani Wazir. – Prze­cież miała wyjść za mąż.

Jerry miał ochotę zapy­tać panią Wazir, czy wyj­ście za mąż odbiera prawo do stu­dio­wa­nia, uznał jed­nak, że lepiej będzie, jeśli prze­mil­czy tę kwe­stię.

– Co robiła pani córka po ukoń­cze­niu szkoły śred­niej? – zapy­tał.

– Głów­nie poma­gała mi w domu. Cza­sami dora­biała wie­czo­rami w restau­ra­cji Sara­vanna Bha­van przy High Street.

Dża­mila zano­to­wała nazwę restau­ra­cji i zadała kolejne pyta­nie:

– Pro­szę powie­dzieć mi coś o sta­nie jej zdro­wia. Zwie­rzała się pani ze swo­ich zmar­twień, może mie­wała depre­sję albo źle się czuła?

Pani Wazir przez chwilę się zasta­na­wiała, ale zaraz wzru­szyła ramio­nami.

– Przez ostatni tydzień była bar­dzo wyci­szona i w sumie rzadko ją widy­wa­łam. Pra­wie każ­dego wie­czoru gdzieś wycho­dziła. Wra­cała późno i szła pro­sto do swo­jego pokoju.

– Pytała ją pani, czy coś jej dolega?

– Tak, puka­łam do drzwi jej pokoju i pyta­łam, czy wszystko jest w porządku, ale ona za każ­dym razem odpo­wia­dała, że tak.

– Scho­dziła na posiłki albo na przy­kład na wspólne oglą­da­nie tele­wi­zji?

– Nie. Kiedy mówi­łam jej, że na stole czeka kola­cja, odpo­wia­dała, że już jadła w restau­ra­cji.

Dża­mal odwró­cił się od okna. Czarne włosy miał zacze­sane w szpic na czubku głowy, a jego wąsy wyglą­dały na sztuczne, cho­ciaż zaczy­nała mu też rosnąć kędzie­rzawa broda. Ubrany był w ciem­no­zie­lony, zapi­nany na zamek bły­ska­wiczny polar z logo paki­stań­skiej repre­zen­ta­cji pił­kar­skiej i w obci­słe czarne jeg­ginsy.

– Daj spo­kój, mamo. – Mówił z sil­nym akcen­tem ze wschod­niego Lon­dynu. – Prze­cież powin­naś im powie­dzieć, że ty i Sam wciąż na sie­bie krzy­cza­ły­ście. Cią­gle mia­łaś do niej pre­ten­sje i trza­ska­łaś drzwiami.

– To prawda, pani Wazir? – zapy­tała Dża­mila. – Kłó­ciła się pani z córką?

Kobieta wyrzu­ciła ręce w górę i zawo­łała:

– Ha! A czego się pani spo­dziewa? Matki i córki zawsze się kłócą. A Samira potra­fiła być uparta jak osioł. To dla­tego uzna­li­śmy, że naj­wyż­szy czas, aby wyszła za mąż. Mał­żeń­stwo miało nauczyć ją posłu­szeń­stwa, miała stać się praw­dziwą kobietą. Ale teraz moje serce krwawi z żalu po niej, mówię pani. Nie wie­rzę, że już ni­gdy wię­cej jej nie zoba­czę. Nie wie­rzę!

Znów przy­ło­żyła szal do oczu i krę­ciła głową z nie­do­wie­rza­niem i bólem.

W tym momen­cie w drzwiach sta­nął Saun­ders. Rozej­rzał się po salo­nie wzro­kiem dra­pież­nika, jakby spo­dzie­wał się, że zoba­czy na pod­ło­dze jakieś myszy, na które będzie mógł się rzu­cić.

– Jak idzie, pani sier­żant?

– Myślę, że na dzi­siaj już skoń­czy­li­śmy – odparła Dża­mila. – Na pewno jesz­cze tu wró­cimy, jutro lub poju­trze, kiedy otrzą­śnie się pani z szoku. Tym­cza­sem poroz­ma­wiamy ze zna­jo­mymi Samiry. Na pewno się dowiemy, jak doszło do jej śmierci. Jeśli pani zechce, mogę przy­słać do pani wolon­ta­riu­sza z Grupy Wspar­cia Ofiar Prze­stępstw.

Pani Wazir unio­sła rękę, żeby dać sygnał, że sły­szy jej słowa. Dża­mal wciąż stał przy oknie z rękami w kie­sze­niach polaru i ze znu­dzo­nym wyra­zem twa­rzy, jakby nie mógł się docze­kać, aż wszy­scy wresz­cie sobie pójdą.

Musieli prze­pu­ścić sani­ta­riu­szy, któ­rzy zno­sili po scho­dach zwłoki Samiry. Gdy w końcu sta­nęli przy drzwiach wyj­ścio­wych, Jerry zapy­tał:

– Gdzie się podział płaszcz, który tu wisiał?

– Jaki płaszcz? – zdzi­wiła się Dża­mila.

– Szary płaszcz, który widzia­łem na tym wie­szaku. Ktoś go powie­sił na samym wierz­chu, zakry­wał wszyst­kie inne. Teraz go nie ma. Widzę na wierz­chu zupeł­nie inny płaszcz, czer­wony.

– Nie widzia­łam żad­nego sza­rego płasz­cza.

– Ale on tutaj na pewno był. Zapa­mię­ta­łem go, ponie­waż był podobny do tego, który mia­łem, kiedy kupi­łem mój pierw­szy moto­cykl.

– Raczej nie wyobra­żam sobie, żeby ktoś go ukradł – powie­dział Saun­ders. – Praw­do­po­dob­nie spadł i po pro­stu ktoś go gdzieś prze­wie­sił.

Poli­cjanci, któ­rzy stali w holu, wyszli do ogrodu, żeby prze­pu­ścić sani­ta­riu­szy z noszami.

– Czy któ­ryś z was widział, co się stało z sza­rym płasz­czem, który wisiał na wie­szaku? – zapy­tał ich Jerry, kiedy razem z Dża­milą zna­leźli się w ogro­dzie.

Obaj pokrę­cili gło­wami.

– Co to za płaszcz?

– No, szary… – zaczął Jerry, ale zaraz urwał. – Nie, nic… nie­ważne.

– Nie masz przy­pad­kiem oma­mów wzro­ko­wych, Jerry? – zapy­tał Saun­ders, kiedy szli do samo­cho­dów.

Jerry’ego kusiło, żeby mu coś odpo­wie­dzieć, ale nie ode­zwał się. Ostat­nio bywał z sie­bie dumny, że potrafi trzy­mać język za zębami. Nie­mniej wciąż był prze­ko­nany, że widział szary płaszcz na samym czubku wie­szaka. A skoro nikt go stam­tąd nie zabrał, to co się z nim stało?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł ory­gi­nału: Ghost Virus

Copy­ri­ght © Gra­ham Master­ton 2024

All rights rese­rved

Copy­ri­ght © for the Polish trans­la­tion and e-book edi­tion by REBIS Publi­shing House Ltd., Poznań 2018, 2024

Infor­ma­cja o zabez­pie­cze­niach

W celu ochrony autor­skich praw mająt­ko­wych przed praw­nie nie­do­zwo­lo­nym utrwa­la­niem, zwie­lo­krot­nia­niem i roz­po­wszech­nia­niem każdy egzem­plarz książki został cyfrowo zabez­pie­czony. Usu­wa­nie lub zmiana zabez­pie­czeń sta­nowi naru­sze­nie prawa.

Redak­tor: Elż­bieta Jeżew­ska

Pro­jekt i opra­co­wa­nie gra­ficzne okładki: Iza­bella Mar­ci­now­ska

Foto­gra­fia na okładce © Joe The­ra­sak­dhi / Shut­ter­stock

Wyda­nie II e-book (opra­co­wane na pod­sta­wie wyda­nia książ­ko­wego: Wirus, wyd. I, Poznań 2018)

ISBN 978-83-8062-935-6

WYDAWCA

Dom Wydaw­ni­czy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmi­grodzka 41/49, 60-171 Poznań, Pol­ska

tel. +48 61 867 47 08, +48 61 867 81 40

e-mail: [email protected]

www.rebis.com.pl

Kon­wer­sję do wer­sji elek­tro­nicz­nej wyko­nano w sys­te­mie Zecer