Noel ebook

Copyright © by Agnieszka Kowalska-Bojar

Wydanie I

Poznań 2026

ISBN 978-83-66821-91-0

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji w jakiejkolwiek postaci zabronione bez wcześniejszej pisemnej zgody autora oraz wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pomocą nośników elektronicznych.

Redakcja: Angelika Kuszła | poradniaredakcyjna.pl

Korekta: Monika Całka | kropkaispolka.pl

Korekta po składzie: Sylwia Dziemińska | korektaprzykawie.pl

Skład do druku: Katarzyna Mróz-Jaskuła | wielogloska.pl

Fotografie na okładce: Adobe Stock

Wydawnictwo

motyleWnosie

[email protected]

E-booki i książki kupisz na stronach

www.motylewnosie.pl

www.sklep.motylewnosie.pl

Książka zawiera sceny przemocy, treści kontrowersyjne, akty kanibalizmu i wulgaryzmy.

Czytasz ją na własną odpowiedzialność.

Jest przeznaczona dla czytelników powyżej osiemnastego roku życia.

Autorka nie popiera zawartych w niej zachowań, a jedynie je opisuje.

Ostrzeżenie proszę potraktować poważnie! To nie jest żaden chwyt reklamowy!

Dla Beatki – dziękuję!

Słońce ty moje – spójrz na mnie

moja dłoń zacisnęła się w pięść

i jeśli jest proch, iskrę rzuć,

ogień wznieć.

O, tak!

~ Kukuszka, Viktor Tsoy, tłumaczenie własne

Prolog

– Przyłącz się do nas – powtarzały głosy w jego głowie. Kusiły i wabiły, a on trzymał lufę broni przy skroni i walczył z pokusą, aby pociągnąć za cyngiel. – Przyłącz się do nas – domagały się natarczywie, wwiercając się w jego głowę. Traciły cierpliwość, bo nie zamierzał tak łatwo oddać swojego życia. Nie chciał, chociaż w sumie niewiele dla niego znaczyło. Po prostu był, oddychał, zabijał. Sam siebie określał mianem drapieżnika, więc nie mógł palnąć sobie w łeb. Tak nie postępował żaden drapieżnik; to była domena ofiar, ludzi słabych, zagubionych, dla których świat był okrutnym miejscem, a oni żyli jedynie po to, aby przegrywać.

Zamknął oczy, próbując wyrównać oddech. W głowie pojawiło się wspomnienie zaśnieżonych gór, ich surowego piękna niedającego się opisać żadnymi słowami. I plam krwi, nieregularnych, odcinających się czystymi konturami od bieli śniegu. Na samym końcu widać było ludzkie ciała zastygłe w groteskowych pozach.

Wiedział, kim byli ci ludzie, bo przecież każdego z nich własnoręcznie zabił.

You’re stumbling in the dark –pomyślał po angielsku, chociaż to nie był jego ojczysty język. Pochodził z Polski, z małej wioski leżącej pośród pól i lasów, tam, gdzie wiatr hulał po bezludnych pustkowiach, a cisza była przejmującym dźwiękiem. W wieku ośmiu lat trafił do Szwecji. Przez kilka lat przebywał w domu dziecka, bo po tym, co się wydarzyło, nikt go nie chciał. Określano go jako dziwnego, mało komunikatywnego, a on nie robił nic, aby to zmienić. Tak było mu dobrze. Był kimś, kto nie chciał czuć, próbował zapomnieć i budził się w nocy mokry i drżący, bo znów przyśnił mu się koszmar.

– To nie czas na umieranie – mruknął, odkładając broń.

Przeczesał palcami włosy, odgarniając je do tyłu, a później wstał. Był nagi, lecz to mu nie przeszkadzało, bo lubił swoje ciało. Miał wrażenie, że czuje wtedy mocniej, intensywniej, jakby nic nie oddzielało go od świata. Przeszedł do kuchni, przygotował sobie kawę i z kubkiem w ręce podszedł do okna, za którym roztaczał się zimowy krajobraz.

Nawet teraz widział poskręcane, zakrwawione ludzkie ciała, chociaż już nie napawały go strachem, a satysfakcją. Dzieło jego życia, surrealistyczna rzeźba okrucieństwa jednego człowieka.

Ciszę przerwał dźwięk telefonu.

Noel spojrzał w kierunku leżącej na komodzie komórki. Nie dostrzegł, kto dzwoni, ale ani trochę nie spieszyło mu się, aby odebrać. Miał czas, więc jeśli mają do niego interes, to zaczekają. Dopił kawę, przeciągnął się i dopiero wtedy sięgnął po milczący już telefon. Odszukał ostatni numer i idąc do sypialni, oddzwonił.

– Mam zlecenie – odezwał się po drugiej stronie ktoś kobiecym głosem. Jego rozmówczyni słabo mówiła po angielsku i miała okropny akcent, ale nauczył się ją rozumieć.

– Jestem już na emeryturze – powiedział obojętnie.

– Nie pierdol. Masz trzydzieści siedem lat, więc jaka emerytura, do cholery?

– Więc po prostu nie chcę.

– Zechcesz. Płacą…

– Kiepski argument.

– Czekaj, nie skończyłam. Płacą wymazaniem twojej tożsamości. Dla systemów przestaniesz istnieć. Warto, prawda?

– Nie.

– Po sprawie Casattiego masz przesrane. Spartoliłeś robotę i oboje dobrze o tym wiemy.

– Niczego nie spartoliłem.

– Mówią, że się starzejesz. – Roześmiała się Cassandra. – Nisse, wpadnij na dobry seks, stęskniłam się. Przy okazji omówimy nowe zlecenie i jestem pewna, że się go podejmiesz. Później możesz sobie odejść na emeryturę, zamieszkać na bezludnej wyspie i żyć z tego, co upolujesz.

– Zastanowię się.

Nienawidził zdrobnienia „Nisse”. Cholerna krowa! Jeszcze do niej nie dotarło, że tak mogła mówić do niego tylko Ona?

Zlecenie? Coś grubego, skoro w ramach zapłaty ofiarowano mu wymazanie wszystkich grzechów. Chyba że była to pułapka…

– Przyłącz się do nas… – Głosy w jego głowie znów się obudziły. – Weź to zlecenie i przyłącz się do nas!

Nie wybuchnął gniewem. Chwycił leżący nieopodal nóż i wbił go w przedramię. Zaledwie na kilka milimetrów, ale ból pozwolił odzyskać kontrolę nad umysłem. Przesunął ostrzem w dół i do wielu starych blizn dołączyła świeża rana. Kolejna i nieostatnia, bo śmierć kusiła swą czułością coraz częściej. Wyciągała widmowe dłonie, rozkładała ramiona i zapraszała, obiecując zapomnienie.

To było takie proste i takie trudne zarazem. Upuścił nóż i znacząc podłogę kroplami krwi, wyszedł na ganek, a następnie przed dom. Nie krępował się nagością, nie przejmował dwudziestostopniowym mrozem. Kochał zimno, chłód, mrok. Tak samo jak kochał zabijanie.

Zamknął oczy i rozłożył ramiona. Uniósł głowę i czubkiem języka łowił wirujące płatki śniegu. Głosy w jego głowie zniknęły, w zamian za to pojawiła się melodia starej kołysanki. Wracała od czasu do czasu jak stara znajoma wpadająca na kawę. Później znikała tak skutecznie, że nie potrafił przypomnieć sobie ani jednej nuty, ani jednego akordu.

Wraz z nią zjawiało się wspomnienie ostatniej ofiary.

– Pokroję cię i zrobię obiad – wyszeptał. – Dotrwałaś do końca, gratulacje, zwyciężyłaś. Czuję posmak twojej krwi, kocham słuchać, jak oddychasz. Coraz słabiej, słabiej i słabiej… – powtarzał z coraz większym rozbawieniem. A później zaczął się śmiać. Zanosił się śmiechem jak opętany i idąc w kierunku niewielkiego wzniesienia, patrzył na plamy krwi znaczące nieskazitelną biel śniegu. Stanął przed nim i dopiero wtedy się odezwał.

– Berek, kochanie. – Głos miał nadspodziewanie łagodny, prawie że czuły. – Czy ty mnie słyszysz, czy mówię sam do siebie?

Podniecił się. Zresztą, zawsze mu stawał, gdy odwiedzał jej grób. Położył się więc na przemarzniętej ziemi, na grubym kobiercu usłanym śniegiem, i zaczął poruszać się tak, jak przy normalnym stosunku. Przywołał z pamięci obraz nagiego kobiecego ciała, pusty wyraz oczu, sine wargi i przyspieszył ruchy bioder. Dyszał, wbijając palce w zamarznięty grunt. Czuł ból, ale to mu nie przeszkadzało, bo nadciągało spełnienie. Zatracił się w przyjemności i wszystko inne przestało się liczyć. Pojękiwał, wyobrażając sobie, że ma ją pod sobą, że to ona szepcze mu do ucha: „Zabij mnie, jak skończysz. Zabij, mówię!”.

Tylko jak miał ją zabić, skoro i tak była od tak dawna martwa?

Skończył z przeciągłym stęknięciem. Spiął pośladki, naprężył mięśnie i poczuł ciepło wypływającej spermy. Leżał tak dłuższą chwilę, uspokajając oddech, a później wstał i z niesmakiem spojrzał w dół, na własne ciało. Kolejna chwila słabości, którą wykorzystały demony w jego głowie. Niepotrzebna, bo powinien był mocniej się im opierać.

Kurwa!

Te zadrapania chujowo się goiły. Cóż, trudno. Było, minęło, chociaż pewnie kiedyś wróci. Na razie musiał się ogarnąć i odwiedzić Cassandrę. Niezbyt ją lubił, ale pieprzyła się jak profesjonalistka. Gdyby istniał Nobel w tej dziedzinie, to pewnie miałaby ich kilka w dorobku. Uśmiechnął się, wyobrażając sobie wręczenie nagrody Akademii w kategorii Najbardziej zajebisty seks, a potem pomyślał, że wielu gorszych od tej dziwki odbierało tam gratulacje. Wyglądali na wspaniałych ludzi, ale on za długo siedział w branży, aby nie znać ich drugiego oblicza.

– Nisse, oni są źli. Zabijemy ich? – Zakrwawiona, widmowa dłoń spoczęła na jego barku, delikatny podmuch wiatru rozwiał wilgotne włosy.

Nie odpowiedział, bo przecież nie rozmawia się z własnymi omamami. Wzruszył jedynie ramionami i zaczął iść w kierunku domu. Miał ochotę na długą kąpiel, gorącą kawę i na zabicie kogoś obcego. Nie dlatego, że ten ktoś zasłużył na śmierć.

Był ofiarą, a on, Noel, był drapieżnikiem.

Rozdział 1

Chuchnęła w zziębnięte dłonie. To był cholernie głupi pomysł, aby zboczyć z głównej drogi i pójść na skróty. Bardzo, bardzo głupi, bo teraz stała pośrodku lasu, zapadał zmrok i robiło się coraz zimniej.

Wyjęła z kieszeni telefon, sprawdzając, czy w końcu ma zasięg. Ku jej zdziwieniu zaczął działać nawet internet. Nie ruszając się z miejsca, od razu sprawdziła swoje położenie, a później wyznaczyła najkrótszą trasę do celu. Niestety, to wcale nie okazało się takie proste, bo nawigacja zgłupiała nie mniej niż Nadia.

– Chwila… – wymruczała, przyglądając się mapie w telefonie. – Jeśli pójdę prosto, trafię na drogę. Skręcę w prawo, a stamtąd powinnam mieć całkiem blisko do hotelu.

Po raz nie wiadomo który pomyślała z gniewem o cymbale, który wymyślił wyjazd integracyjny na to zadupie. Owszem, hotel był piękny, luksusowy, z wszelkimi udogodnieniami, lecz to wszystko, chociaż lasów się nie obawiała tak samo jak ciemności. Była na tyle popieprzona, że uwielbiała nocne spacery w odludnych miejscach.

– Zajebię tego gnoja – obiecała światu, a później ruszyła przed siebie. Na szczęście nie było jeszcze aż tak ciemno. Trafiła też na coś w rodzaju ścieżki, a ta doprowadziła ją na skraj polany. I tam zamarła w pół kroku, bo scena, jaka ukazała się jej oczom, nie należała do typowych.

Jakiś facet kopał dół. Nad nim stał inny, z bronią w ręku, i nadzorował wykopki. Ten kopiący miał na sobie brudne dżinsy i skórzaną kurtkę. Jego nadzorca ubrany był cały na czarno. Minę miał znudzoną, ale Nadia była pewna, że to tylko pozory.

Zauważył ją? Cholera, oby nie, nie chciała kłopotów. Przyjechała tutaj odpocząć, a pierdolona praca sama ją znalazła.

Porachunki? Zemsta? Psychol?

Uważnie przyjrzała się mężczyźnie z bronią, chociaż było zbyt ciemno, aby dostrzegła szczegóły. Tylko że to dla niej nie był problem, bo potrafiła wyciągnąć wnioski z wielu drobiazgów. Zazwyczaj w zaciszu biura, chociaż w terenie i w życiu też całkiem nieźle się sprawdzała.

Psychol – zadecydowała w końcu. W tym wypadku należało ostrożnie się wycofać i wybrać inną drogę do celu, a panów zostawić w spokoju, aby mogli dokończyć to, co zaczęli.

Ostrożnie dała krok do tyłu i wtedy jej telefon nagle postanowił złapać sieć. Pomiędzy drzewami pomknęła skoczna melodia That’s My Girl i Nadia wiedziała, że ma przejebane.

– Kurwa! – syknęła i przestała być ostrożna. Rzuciła się do ucieczki, licząc na to, że wieloletnie treningi dadzą jej przewagę.

Nie dały.

Dopadł ją od tyłu po kilku minutach. Zarzucił linę na szyję i zaczął dusić. Nie była jednak bezbronną ofiarą, umiała się bronić w takich sytuacjach. Tylko że on sprawnie blokował każdy jej ruch. Wydawało się, że trwa to wieczność, chociaż po zaledwie kilku sekundach uścisk zelżał, a Nadia wyrwała się oprawcy i błyskawicznie odwróciła.

– Jesteś cała? – wychrypiał kopacz. Trzymał w drżących dłoniach łopatę, której trzonkiem właśnie przywalił w głowę ich wspólnego wroga. W ciemnych oczach dostrzegła paniczne przerażenie, z czoła spływała mu krew, prawy policzek miał opuchnięty od uderzenia.

– Chyba tak – wyszeptała, dotykając obolałej szyi. – Kto to?

– Nie pytaj, spierdalaj, póki możesz! – Mężczyzna wyrzucił łopatę, po czym sam poszedł za swoją radą.

Została tylko ona i nieprzytomny napastnik.

Nadia przyjrzała mu się z namysłem. Co ma z nim zrobić? Oczywiście powinna zadzwonić po policję, może też po karetkę, bo jasne włosy zlepiła świeża krew. A może zakopać go w tamtym dole? W sumie pomysł niezły, ale to niestety podchodziło pod jakiś paragraf.

– Szkoda – mruknęła, po czym otrzepała dłonie. Odwróciła się z zamiarem odejścia i gwałtownie zamarła, widząc lufę broni wycelowaną we własne czoło. Od razu zrozumiała, dlaczego kopacz kazał jej brać nogi za pas.

– No jasna cholera! – zaklęła. – Czego znowu? Przecież go nie zabiłam. – Wskazała na leżącego mężczyznę.

Napastnik trochę go przypominał, jakby byli spokrewnieni czy coś w tym stylu, i wydawał się równie bezwzględny.

– Ciekawe… – powiedział, wpatrując się w nią intensywnie. – Udało ci się pokonać Noela. Naprawdę ciekawe, tym bardziej że chyba na początku miał przewagę.

– A, to! – Dotknęła ręką szyi. Wolała nie zdradzać mu szczegółów, bo chyba tylko dzięki jego zaskoczeniu jeszcze żyje. Tylko co dalej? Ucieczka nie wchodziła w rachubę, musi więc szybko coś wymyślić. Przypomniała sobie ostatnio oglądany koreański serial i nagle ją olśniło.

– Nic mu nie zrobiłam. Całowaliśmy się i jakiś skurwiel przywalił mu od tyłu łopatą.

– Całowaliście się? – Utkwił spojrzenie w czerwonej prędze na jej szyi.

– Lubimy na ostro – dodała, starając się wyglądać na rozluźnioną.

– Na ostro?

– Przestań powtarzać moje słowa! – powiedziała, symulując irytację. Jej serce biło jak oszalałe, ale nie mogła niczym się zdradzić, bo od razu zarobiłaby kulkę. I tak cud, że od razu nie posłał jej na tamten świat, bo z pewnością nie był z tych, co najpierw pytają, a potem podejmują decyzję. – Jest ranny, trzeba go opatrzyć.

– Niedaleko mam samochód – odparł, ale nie opuścił broni. Wyglądał za to na rozbawionego. – Dobrze, powiedzmy, że ci wierzę. Jeśli Noel poświadczy twoje słowa, to przeżyjesz.

– Jak go przeniesiemy? – Zlekceważyła ostatnie słowa, jakby nie miały znaczenia.

– To zaledwie sto metrów, zaciągniesz go.

– Mało delikatnie.

– Mówiłaś, że lubicie na ostro.

Wzruszyła ramionami i bez zastanowienia chwyciła jedną nogę nieprzytomnego mężczyzny.

– W którą stronę?

– Tam.

Swoje ważył, lecz ona nie należała do słabych kobiet. Trochę się zasapała, ale w końcu dotarli.

– Wsadź go do środka – padł rozkaz. – Na tylne siedzenie.

– Może do bagażnika? – zaproponowała zgryźliwie.

– Nie, bo jak się ocknie, to mnie zabije.

– Spróbuję – oświadczyła i westchnęła.

Facet był cholernie ciężki, mimo że nie wyglądał na osiłka. Jakoś jej się udało. Po drodze biedak zarobił w czoło, a następnie przez nieuwagę próbowała przyciąć mu nogę drzwiami. Wszystko to pod obojętnym spojrzeniem gościa z bronią.

– Siadaj za kółkiem, prowadzisz. – Rzucił jej kluczyki.

– Gdzie jedziemy? – zapytała, podczas gdy przeciwnik zajął miejsce z tyłu, obok nieprzytomnego kumpla.

– Na razie w lewo, aż do asfaltu, potem w prawo i prosto.

– Mógłbyś przestać do mnie celować?

– Nie, chociaż wierzę, że masz coś wspólnego z Noelem. Nawet dużo – dodał w zamyśleniu. – Mało kto zachowuje tyle zimnej krwi w obliczu lufy przystawionej do czoła.

Nie miała zamiaru wyprowadzać go z błędu, tłumacząc, że jej zimna krew jest pokłosiem obcowania z ojcowskim arsenałem od przedszkola. Jako córka gangstera z krwi i kości oraz policjantki wywodzącej się z rodziny o mundurowych tradycjach broń jej nie przerażała, może w tym wypadku jedynie irytowała. Jakby to ująć… wolała znajdować się z drugiej strony i trzymać palec na spuście.

– Jak się poznaliście?

– Cóż… – zamyśliła się, bo przed jej oczyma ukazała się scena, jak w nocy, w głębokim lesie, natknęła się na gościa kopiącego dół i drugiego, który trzymał go na muszce. – Podczas spaceru wieczorową porą.

– Czyli miłość jak grom z nieba – zażartował.

– Tak, był bardzo stanowczy. – Nadia mimowolnie dotknęła śladu na szyi. Owszem, stanowczo chciał ją udusić jako niewygodnego świadka. – A ty? Zgaduję, że rodzina.

– Powiedzmy, że brat. Za pół kilometra skręć w lewo.

Zapadła cisza, a Nadia zaczęła szacować szanse powodzenia związane z ucieczką. Walka wręcz nie miała sensu, bo to on miał broń. Nagłe hamowanie? Zbyt ryzykowne. Cholera wie, kto bardziej ucierpi – ona czy ten z tyłu. Czy ją zabije? Oczywiście. Jak nie teraz, to zaraz po tym, jak jego kumpel odzyska przytomność.

Kurwa, ma przejebane!

Że też zachciało jej się jebanych spacerów po lesie! Trzeba było pójść do jacuzzi albo na basen. Upić się w trupa, poderwać tego przystojnego kapitana i spędzić upojną noc w jego towarzystwie, o czym od dawna skrycie marzyła. Nie, jej się zachciało świeżego powietrza i jak na tym wyszła? Z drugiej strony, skąd mogła przypuszczać, że natknie się na scenę jak z filmu o porachunkach gangsterskich?

O, właśnie. Tatko. Co on by zrobił w takim wypadku? Nadia, myśl, myśl, dziewczyno, bo zginiesz tu i teraz!

Ze świstem wypuściła powietrze i skręciwszy we wskazaną drogę, zdecydowała się jednak na kontrolowaną utratę panowania nad pojazdem. Odrobinę przyspieszyła, gdy z tyłu dobiegł ją dziwny dźwięk, coś jakby westchnienie, po czym jej skroni dotknął zimny metal. W lusterku ujrzała twarz niedawnej ofiary, a w jasnych oczach zapowiedź śmierci.

Zahamowała gwałtownie, sprawiając, że broń wypadła mu z ręki, a on sam zanurkował w kierunku kokpitu. Samochód wjechał w pobliskie krzaki, wystrzeliła poduszka i w końcu stanęli.

Rozdział 2

Wcześniej

W kuchni o niewielkich rozmiarach i wąskim oknie, przy kwadratowym stole nakrytym ceratą w czerwoną kratę, siedział chłopiec. Mrok rozświetlał ciepły blask lampy, a ciszę zakłócało jedynie miarowe bicie zegara stojącego w przedpokoju oraz przytłumiony dźwięk telewizora z salonu.

Jadł kolację, wpatrując się w kolorowe obrazki komiksu i drobny druk zamknięty w chmurkach. Jak na siedmiolatka umiał całkiem dobrze czytać.

– Skończyłeś już?

Spojrzał na niewysoką, korpulentną kobietę o posiwiałych włosach i szerokim uśmiechu. W jasnych oczach dostrzegł jedynie miłość – uczucie, którego tak długo mu brakowało.

– Tak, babciu – odpowiedział grzecznie.

– Dobrze się bawiliście?

– Tak! – Szczupłą buzię chłopca rozpromienił uśmiech. – Zbudowaliśmy nawet igloo.

– Jest tyle śniegu, że się nie dziwię. No, idź się umyć, ubierz piżamkę i do łóżka.

Posłusznie skinął głową i pobiegł do łazienki. Był dobrym dzieckiem, a po roku mieszkania z dziadkami, którzy nie szczędzili mu miłości oraz troski, już nie zachowywał się jak zaszczute zwierzę. Zniknęły głębokie cienie, oczy odzyskały blask, policzki pulchność. Coraz częściej beztrosko się śmiał, coraz bardziej potrafił okazać własne uczucia.

Dla dziecka to przecież normalne, że chce się przytulić, poczuć się bezpiecznie.

Kobieta westchnęła. Włożyła naczynia do zlewu, wstawiła wodę na herbatę.

Martwiła się.

Opieka społeczna oświadczyła, że zarówno babcia, jak i mąż nie są w stanie zająć się wnukiem. Oczywiście, do meliny biologicznych rodziców też nie mógł wrócić, pozostał więc dom dziecka albo nowa rodzina. Tak, brzmiało to absurdalnie, bo przecież jego dziadkowie robili wszystko, aby zapewnić chłopcu normalny dom. Był zadbany, czysty, dobrze wychowany i miał świetne wyniki w nauce. Mimo to panie z opieki kręciły nosami, wynajdując wyolbrzymione wady.

Wczoraj przyszło pismo, że mają odstawić Mikołaja do sierocińca. Dwa dni przed świętami, gdy choinka była już ubrana, prezenty kupione, a chłopiec cieszył się na pierwszą prawdziwą gwiazdkę.

Nie miała pojęcia, co zrobić, do kogo się udać, kogo prosić o pomoc. Nie mogła też zrozumieć, dlaczego miałoby mu być lepiej w domu dziecka niż u nich. Owszem, oboje skończyli już sześćdziesiątkę, ale nie byli zramolałymi, wymagającymi opieki starcami. Ona przeszła na emeryturę, on jeszcze pracował na pół etatu, aby dorobić do skromnego budżetu, lecz na wszystko wystarczało, chociaż nie były to luksusy.

Mikołaj był dzieckiem ich jedynego syna, któremu nie poszczęściło się w życiu. Początek nie zapowiadał tragedii – doskonale zdana matura, studia, pierwsza praca, wspaniała dziewczyna. Do dziś nie wiedziała, kiedy to się zaczęło. Od piwa do grilla? Od lampki wina wieczorem? Od imprez ze znajomymi? Stoczył się – a raczej stoczyli się – na samo dno. Doszło do tego, że ta jego wspaniała dziewczyna sprzedawała własne ciało, aby mieć na wódkę. Całe szczęście w nałóg wpadli tuż po narodzinach Mikołaja, więc nie miał żadnych wad rozwojowych. Za to pięć lat żył w piekle, w domu, gdzie nikt się o niego nie troszczył. Brudny, wychudzony, krzykiem reagujący na każde głośniejsze słowo, płaczem na uniesienie ramienia. Rodzice nie tylko go zaniedbywali, lecz także dopuścili się przemocy. Razem z mężem próbowała chronić wnuka, lecz gdy tylko zabierali go do siebie, zgłaszała się na wpół trzeźwa matka i nie mieli wyboru.

Nadeszła jednak chwila, kiedy ktoś powiedział „dość” i maluch trafił tymczasowo do nich.

Teraz znów miał zniknąć.

Otarła zdradziecką łzę, która wymknęła się spod powieki. Pomyślała, że spróbuje jeszcze raz po Nowym Roku. Napisze pismo, może popyta wśród znajomych. Jakiś adwokat? Tak, to byłby dobry pomysł.

Nad osiedlem zapadła cisza, przerywana jedynie odgłosami wielkiego miasta. Świat zatonął w śniegu, który znowu zaczął padać, i nic nie zapowiadało katastrofy. Bieliły się chodniki, dachy domów, biały puch osiadł też na gałęziach drzew, przykrył grubym kobiercem całą brzydotę codzienności. Ktoś nie spał, czytając książkę, ktoś spał, śniąc o innych światach, ktoś umierał, trzymając w stygnącej dłoni rękę ukochanej osoby.

I ktoś podejmował właśnie decyzję.

Każda droga do piekła ma swój początek.

Każda.

Rozdział 3

Obecnie

Nadia potrząsnęła głową, a później spróbowała odzyskać ostrość widzenia. Świat wirował, jego kontury się zamazywały, las przed nią nienaturalnie falował i sporo trudu kosztowało ją zapanowanie nad szaleństwem własnych zmysłów.

Spojrzała za siebie. Jeden napastnik miał szeroko otwarte oczy. Wyglądał na zdumionego, że śmierć zaskoczyła go z taką łatwością. Jego morderca na wpół siedział, na wpół wisiał i być może był martwy. Nadia, sycząc ze złości, wydostała się z samochodu, wytarła zakrwawione dłonie w biały śnieg i rozejrzała się z uwagą.

Co za cholerne pustkowie! Jak powinna postąpić? Spojrzała w bok i pomyślała, że udzielenie pierwszej pomocy komuś, kto przed chwilą chciał ją zabić, to kiepski pomysł. Już miała się odwrócić, gdy dostrzegła płomienie. Przez kilka sekund trwała w bezruchu, patrząc, jak pożerały coraz większą część pojazdu. Jeden z mężczyzn siedzących w środku niemrawo się poruszył.

Jasne włosy miał sklejone krwią, a ona poznała w nim oprawcę z lasu. Było widać, że z całej siły próbował się wydostać, ale szło mu to opornie, jakby w zwolnionym tempie.

Mogła go zostawić, lecz nie pozwoli, aby ktokolwiek spalił się żywcem.

– Kurwa! – zaklęła, szarpiąc za drzwi. Poddały się dopiero za trzecim razem. – Pospiesz się, złap moją rękę. To elektryk, zaraz zamieni się w kulę ognia!

Posłuchał, chociaż na jego twarzy dostrzegła uśmiech.

Pojebany czy co? Nęciła go wizja spłonięcia żywcem?

Podpierając nieznajomego ramieniem, odeszła kilka metrów dalej. Kiedy się odwróciła, spełniły się jej słowa i wrak zaczął płonąć jak pochodnia.

– Na tym kończy się moja działalność dobroczynna. – Odepchnęła go, a on zwalił się na ziemię.

Siedział w śniegu, patrząc na ogień i szukając czegoś w kieszeni. Nadia przez chwilę przyglądała się mu podejrzliwie, ale gdy wyjął paczkę gum, odpuściła.

– Ja to mam pecha – powiedziała z przekąsem, a wtedy na nią spojrzał. – Czy mógłbyś w ramach wdzięczności mnie nie zabijać?

– Mógłbym – zgodził się. Głos miał niski, schrypnięty, z wyraźnie obcym akcentem. Uśmiechał się szeroko, chociaż ten uśmiech ani trochę nie odbijał się w jego oczach.

– Też na urlopie? – zapytała, siadając obok. – Zimno. Dobrze, że można się ogrzać. Tego drugiego nie wyciągałam, bo na moje oko i tak już nie żył – dodała ponuro, bo przypomniała się jej przyrodnia siostra. Tej kurwie to pozwoliłaby nawet się spalić. Więcej! Dolałaby benzyny do ognia, aby po szmacie nie zostały nawet kości.

– Nie był moim bratem.

– Miałam wrażenie, że jesteście podobni. W sumie? – Wzruszyła ramionami. – To mnie nie obchodzi. Odpocznę i sobie pójdę, puszczając w niepamięć nasze spotkanie.

– Nie.

Spojrzała na niego. Siedział lekko przygarbiony, ze zgiętymi kolanami, opierając się na wyprostowanych ramionach. Wyglądał na zamyślonego, ale miała wrażenie, że to tylko pozory. Drapieżnik przyczajony do skoku na niczego niespodziewającą się ofiarę. Zignorowała ten fakt, po czym wyjęła z kieszeni telefon i wybrała numer koleżanki. Raz, drugi i trzeci, ale wciąż było słychać ten sam komunikat.

– Numer, na który dzwonisz, nie odpowiada – powiedziała z przekąsem. – Co za szajs!

– W ogóle?

– Nie, kurwa. Dwie pierwsze cyfry odpowiedziały, a reszta milczy. Jak ja teraz wrócę?

– Mogę cię zabić, nie będziesz musiała wracać.

– Dowcipniś. Masz jakąś alternatywę wydostania się z tego zadupia?

– Nie. Zadzwoń po policję.

Spojrzała na niego dziwnie. Po policję? Morderca każe jej wezwać radiowóz?

Odetchnęła głęboko.

– Ja jestem z policji. – Trochę na wyrost, ale co będzie mu tłumaczyć szczegóły. Znowu umilkła, wpatrując się w płonącego elektryka. Zdawała sobie jednak sprawę, że jest bacznie obserwowana.

Noel przyglądał się jej z ciekawością, zastanawiając się, co powinien zrobić. Albo raczej czego jeszcze nie zrobił. To, że ocaliła mu życie, nic nie znaczyło, było zaledwie szczegółem w codzienności. Przyglądał się jej, bo była inna.

Bała się, lecz jednocześnie była odważna. Nieufna, jednak bez problemu odwróciła się do niego plecami. Mówiła ostro, chociaż w ciemnych oczach dostrzegał niepewność.

Tak, była dziwna.

Cholera, podobała mu się!

– Jesteś z policji? – zapytał z ciekawością, chociaż sam fakt przynależności wybawicielki do obozu wroga miał w dupie.

– Tak – mruknęła, nie wspominając, że pracowała w administracji.

Nienawidziła swojej obecnej roboty, a możliwość założenia munduru wyperswadowano jej na samym początku. Dokładnie po tym, jak wybiła przełożonemu przednie zęby. Aby afera się nie rozeszła, przeniesiono ją do biura, chociaż Nadia była pewna, że długo nie wytrzyma. Nudziła się, cholernie się nudziła. Przyzwyczajona do adrenaliny, do przygód, do akcji i działania, siedzenie przed komputerem traktowała jak najgorszą karę. Niestety, z czegoś trzeba było żyć, więc zacisnęła zęby i postanowiła wytrzymać chociaż rok, a później się zobaczy. Najbardziej wkurwiało ją to, że była znacznie lepiej wyszkolona od połowy tych wszystkich gamoni, może nawet lepiej od większości. Trudno, zbierze kasę i otworzy biuro detektywistyczne. Mama na pewno jej pomoże, ojciec też dołoży cegiełkę.

– Co teraz? – Musiała być konkretna, bo za chwilę będzie całkiem ciemno, w chuj zimno i chyba zacznie padać śnieg. – Jesteś ranny?

– Ranny? – powtórzył, dotykając potężnego guza na czole.

Nie poczuła żadnych wyrzutów sumienia, bo to on zaczął. Gdyby jej nie gonił…

– Nie jestem.

– Zastanawiam się, jak daleko jest hotel i czy dojdziemy do niego za tydzień czy za dwa.

– Gdzieś dojdziemy.