Moc z głębi ziemi. Szkoła Astromagów. Tom 4 ebook i audiobook

Redaktorka inicjująco-prowadząca: Urszula Pitura

Redakcja: Katarzyna Rogowska

Korekta: Anna Burger

Projekt okładki i liternictwo: Agata Łuksza

Copyright © 2026 for text by Anna Włodarkiewicz

Copyright © 2026 for illustrations by Aleksandra Zapotoczna

Copyright © 2026 for the Polish edition by Świetlik, an imprint of Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie I

Białystok 2026

ISBN 978-83-8417-559-0

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Jan Żaborowski

To i owo o Szkole Astromagów

O losach krainy Lunarii i Góry Astromagów decyduje 12 Wielkich Astromagów.

Każdego roku na Górę Astromagów wędruje dwanaścioro dzieci obda­rzonych mocą. Po ukończeniu szkoły uczniowie dostają tytuł astromaga.

Astromagowie władają magią astralną i lunarną.

Tkają nici losu dla mieszkańców Księżycowej Doliny i w ten sposób zapewniają im dobrobyt i szczęście.

Tworzą kamienie lunarne, dzięki którym działają różne urządzenia.

Czym jest magia zodiakalna??? Ha! Dobre pytanie!

Po czym poznać, że ktoś ma moc? Na jego dłoni widnieje świetlisty znak zodiaku.

Z dziennika Arii

Spieszę zanotować, że wiele się ostatnio u nas wydarzyło. Od powrotu magii zodiakalnej Barany zgłębiały nowe zdolności na zajęciach z mistrzem Szo. Wśród nich oczywiście nasza Irys, która – z przykrością muszę stwierdzić – na początku zupełnie nie panowała nad ognistym żywiołem.

Mistrz Eneko – wielki przeciwnik magii zodiakalnej – też nie próżnował. Powołał Szkolną Straż, a jej członkowie mieli zapisywać wszystko, co robią Barany. Jednocześnie oznajmił, że pracuje nad zaklęciem trwale wygaszającym czar-ogień. Nigdy o czymś takim nie słyszałam!

W Szkole zrobiło się niezłe zamieszanie, gdy króliki mistrza Sola zmieniły się w kicaki i zaczęły wybierać sobie towarzyszy. To był dziwny dzień! Niektórzy mówią, że to dowód na powrót potęgi astromagów, inni wieszczą nasz rychły koniec (podsłuchałam, że splatane nici losu są coraz cieńsze, a na Wieży pojawiają się kolejne pęknięcia). Razem z Nimem i Irys staraliśmy się odnaleźć Lu-Lu (to dziecko zdaje się dużo o wszystkim wiedzieć!), ale na razie bez rezultatu.

Na dodatek Irys w przypływie emocji skierowała czar-ogień przeciwko Monie ze Szkolnej Straży! I co? Zamiast zachować się odpowiedzialnie, uciekła do rodzinnego domu w obawie przed konsekwencjami! Na szczęście wszystko skończyło się dobrze. Aha, przy okazji Irys odkryła, że jej czar-ogień ma moc uzdrawiania. (To trzeba zgłębić!)

Za parę dni Słońce wchodzi w znak Byka. Coś mi mówi, że znów czeka nas sporo nowości.

Miałam dziś niezwykły sen. Śniło mi się, że Górę Astromagów znów porastała bujnie zielona gęstwa, jak to ponoć było w dawnych wiekach. Wśród traw ścieliły się kwiatowe kobierce, a na drzewach tyle było liści, że prawie przysłaniały gałęzie. Przecudny to był widok. Gdy zbudziłam się rano i wyjrzałam za okno, poczułam głęboki żal za tym, co minione.

Wpis z pamiętnika mistrzyni Kuni18 IV 1224 rok WA

1

Na scenę wchodzi Nika…

W szklarni było ciepło i wilgotno, a także cicho, choć przy grządkach pracowała gromadka uczniów. Nika ostrożnie rozchyliła świeżo wyrosłe łodyżki gwiezdnego groszku i chwyciła palcami źdźbło, którego nie powinno tam być. Uśmiechnęła się z zadowoleniem. Górka wyrwanych przez nią chwastów rosła jak na drożdżach. Nice przeszło przez myśl, że to naprawdę ciekawa sprawa z tymi roślinami na Górze Astromagów. O te cenne trzeba było walczyć, stosować wymyślne nawozy, regularnie podlewać, chuchać i dmuchać, podczas gdy chwasty rosły sobie bujnie, ot tak, bez niczyjej pomocy.

„Dobrze, że jest przy tym tyle pracy – pomyślała Nika – bo można się czymś zająć, zamiast w kółko i w kółko rozmyślać o…”

– Och, mam! Jest! – zawołał mistrz Aster. – Chodźcie tu prędko!

Uczniowie zostawili grządki i spiesznie zebrali się wokół nauczyciela. Po jego otwartej dłoni dreptał w kółko maleńki zielony owad.

– To jest właśnie zielowróżb – wyjaśnił astromag. – Wspominałem wam o nim ostatnio.

– Zielowróżby pojawiają się na wiosnę i można z nich wróżyć roślinny urodzaj – wyrecytowała Nika. – Gdy jest ich więcej, spodziewamy się dobrych zbiorów. A gdy jest ich mało…

– Zawsze jest ich mało – przerwała jej Zarra, trzecioroczniaczka, która również uwielbiała kółko przyrodnicze mistrza Astra. – To znaczy od bardzo, bardzo, baaardzo dawna nie było ich dużo.

– To prawda – zgodził się z nią nauczyciel. – Co oznacza, że musimy wyjątkowo troskliwie dbać o nasze grządki, aby coś na nich w ogóle wyrosło. Co zwykłem powtarzać?

– Liczy się każdy liść – powiedziała Zarra.

– Liczy się każdy kwiatek – dodała Nika i spojrzała na swoją grządkę, gdzie od kilku dni wśród zieleni różowiły się nieśmiało kwiatki gwiezdnego groszku.

– A każdy owoc to cud – szepnął drobny chłopiec z drugiego roku, który miał na imię Czu i był najbardziej nieśmiałym stworzeniem, jakie Nika kiedykolwiek poznała.

Gdy mistrz Aster przekładał zielowróżba z powrotem na grządkę, na jego dłoni błysnęło kółko z rogami – znak zodiakalnego Byka.

– No, wracaj do swoich zielonych ziomków – rzekł. – Róbcie, co do was należy.

– One pomagają, prawda? – zapytała Nika. Wzrokiem śledziła małego owada, który wpełzł między grudki ziemi.

– Tak, to wielce pożyteczne maluchy – przytaknął mistrz Aster. – Odpędzają szkodniki, leczą choroby korzenia i… więcej opowiem wam kolejnym razem, moje ciekawskie ludki, bo właśnie skończył nam się czas. Mistrzyni Zerka pewnie już podskakuje żwawo na podeście.

– No nie, spóźniłam się – wyszeptała ze zgrozą Nika. – I jak nic dostanę uwagę. Albo gorzej. Dlaczego nie patrzyłam na zegarek?!

Pospiesznie przeniosła swoją kupkę chwastów do kompostownika, obmyła ręce nad zlewem i zaczęła mocować się z upartym supłem fartucha. Z pomocą pospieszyła jej Zarra. Po chwili wszyscy podopieczni mistrza Astra zdążali już ku dziedzińcowi, gdzie rozdzielili się, by dołączyć do swoich grup.

– Oj, przepraszam, muszę przejść, przepraszam – mruczała Nika na prawo i lewo, gdy kluczyła między uczniami i wypatrywała Baja i Uny, najwyższych spośród pierwszaków. Odetchnęła z ulgą, gdy spostrzegła ich zaledwie parę metrów dalej.

– Raz, dwa, prawa, lewa! – wołała tymczasem do megafonu mistrzyni Zerka. – Raz, dwa, prawa, lewa! Wszyscy maszerują do rytmu i nikt z nas nie ziewa!

– A ja ziewam, ziewam i nie przestanę – marudziła Irys, która jak zwykle ćwiczyła bez zapału. – A to dlatego, że jedna z was dziś chrapała. I to chrapała tak potężnie, jakby waliła się Wieża Astromagów.

– To Aria – stwierdziła Gabi. – Mnie też obudziła, ale potem włożyłam do uszu zatyczki i spałam jak dzidzia.

– Ona tak chrapie przez katar – oceniła fachowo Una. – Ja też chrapię, gdy mam zatkany nos. Oby mnie nie zaraziła. To by fatalnie wpłynęło na moją kondycję!

– A gdzie ona się… podziewa? – wydyszała Irys. – Do tej pory ani razu… nie opuściła gimnastyki.

– Nie wiesz? – zdziwiła się Una. – W tym tygodniu zamiast ćwiczyć, ma wdychać ziółka nad garnkiem w skrzydle szpitalnym. Zwalniać z gimnastyki z powodu zwykłego kataru?! Też mi coś. Moim zdaniem to skandal.

– Ej, pierwszoroczniaki! Ćwiczymy, nie gadamy! – wykrzyknęła radośnie mistrzyni Zerka. – A teraz raz, dwa, w górę, siup! I jeszcze: raz, dwa, w górę, hop!

– Tej to dobrze – jęknęła Irys. – Też bym wolała sterczeć nad garn­kiem, zamiast się tu męczyć. O, hej, Niko! Czy ty się aby nie spóźniłaś? Uuu, to zupełnie do ciebie niepodobne.

– Tylko dwie minuty – szepnęła Nika i spojrzała zlękniona na nauczycielkę. – Przedłużyło się nam kółko przyrodnicze. Mistrz Aster znalazł zielowróżba i chciał…

– Nooo, a teraz ziewam jeszcze bardziej, bo Nika gada o roślinach – poskarżyła się Irys.

– Nie, nie, zielowróżb to nie roślina, tylko owad!

– Owad? – zainteresował się Jonek. – Jak owad, to chętnie posłucham. Właśnie opracowuję mój owadnik i liczę na nowe znaleziska. Z waszych min wnioskuję, że nie wiecie, o czym mówię, więc tłumaczę. Owadnik to taki zeszyt jak zielnik, tylko o owadach.

– Ludzie, ratujcie – jęknęła Irys. – Owady są jeszcze nudniejsze od roślin! Będę pierwszą osobą zmarłą z nudów. A mogłam leżeć w łóżku pod kołd­­rą, z moim przytulaśnym kicaczkiem.

– Wciąż go nie nazwałaś? – zdziwił się Nim.

– Bo jemu żadne imię się nie podoba! – wyjęczała Irys. – Gdy go wołam, patrzy na mnie z wyrzutem, jakby chciał powiedzieć: „Chyba sobie żartujesz!”.

– A teraz już nie skaczemy, tylko wyciągamy ręce do słońca, które tego ranka wkroczyło w kolejny znak! – zawołała mistrzyni Zerka, a w jej głosie zadźwięczała ekscytacja. – Moje drogie Byczki, złocista uwaga naszej gwiazdy skupia się teraz na was!

Nika zmarszczyła brwi. To właśnie ten temat nie dawał jej ostatnio spać. Nie lubiła być w centrum uwagi, a tu jak na złość od kilku dni pozostałe pierwszaki bacznie jej się przypatrywały i w kółko snuły teorie o jej przyszłej magii.

– Taaak, na scenę wchodzi Nika, Nika spod znaku Byka! – zaśpiewała głośno Irys, po czym położyła ręce na ramionach Niki i potrząsnęła nią solidnie. – Patrzcie, to jest nasz Byczek! I wszyscy jesteśmy ciekawi, jaką dostanie moc!

Tego było zbyt wiele! Nika zapragnęła zmienić się w zielowróżba i skryć w ziemnej jamce.

– Jeśli dostaniesz czar-ogień, pomogę ci go oswoić – obiecała jej Irys.

– No co ty! – zawołała Una. – Byki to żywioł ziemi, więc Nika dostanie jakąś ziemną magię.

– Ostrzegam, że jeśli będzie związana z owadami i innymi żyjątkami, to będę ci bardzo zazdrościć – zaznaczył Jonek.

– O fuj! – Gabi się skrzywiła. – Na co komu robaki? Niech lepiej wyszukuje w skałach szlachetne kamienie. Mogłabym z nich robić biżuterię!

– A ja myślę, że to będzie coś potężniejszego! – zapalił się Nim. – Może będziesz umiała wywoływać trzęsienia ziemi. Jeju, ale by się wszyscy ciebie bali!

– Wolałabym… nie – wybąkała Nika.

– A teraz wspinamy się na palce! – wykrzyknęła mistrzyni Zerka. – Rośniemy jak drzewa! Przypominam pierwszakom, że drzewa nie gadają!

– Ej, powiedz mi, no wiesz, w tajemnicy – szepnęła Irys do Niki. – Czy ostatnio czujesz silniej swoją moc?

Nika uciekła wzrokiem przed ciekawskim spojrzeniem koleżanki. Co właściwie miała jej powiedzieć? Irys regularnie chwaliła się ciepłem w koniuszkach palców. Nim raz czy dwa wspomniał szeptem o jakiejś magicznej nici. Una mówiła, że czasem dziwnie szumi jej w głowie. Ale Nika… nigdy nie wyczuwała w sobie magii.

A jeśli wcale nie była magiczna, co wtedy? Czy w ogóle zależało jej na mocy? Oczywiście widziała, ile radości sprawia Baranom czar-ogień, ale przecież czasem więcej było z nim kłopotów niż przynosił pożytku.

„Tak, chciałabym mieć moc, ale bezpieczną – uświadomiła sobie nagle, gdy szli już na śniadanie. – Nie chcę zionąć ogniem ani wstrząsać ziemią. A najbardziej w świecie nie chcę, żeby inni tak się tym interesowali. Proszę, proszę, niech zostawią mnie w spokoju”.

I z tą myślą stanęła w kolejce po śniadanie. Gdy jednak odebrała swoją tacę i zobaczyła, co leży obok miseczki z owsianką, przekonała się, że jej życzenie o spokoju na razie nie ma szansy się spełnić.

Dalsza część w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Spis treści

To i owo o Szkole Astromagów

Z dziennika Arii

1. Na scenę wchodzi Nika…

Punkty orientacyjne

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Meritum publikacji