Dramy, jakich mało ebook

Dramy, jakich mało

Dylogia: Wszystko będzie dobrze, tom I

© Monika Malita-Bekier, Natalia Waszak-Jurgiel, 2026

© Wydawnictwo Od Siedmiu Boleści, 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody twórców.

Redakcja: Anna Fathi

Korekta: Monika Malita-Bekier

Okładka: Katarzyna Zawalich

Skład: Natalia Waszak-Jurgiel

ISBN: 978-83-980411-7-1

Wydanie I

Wydawnictwo Od Siedmiu Boleści

Dobra, 2026

[email protected]

IG: wydawnictwo.od.7.bolesci

IG: pisarki.od.7.bolesci

IG: mmbekier

IG: podpisano_waszakjurgiel

www: od7bolesci.pl

Wyrażamy zgodę na udostępnianie zdjęcia okładki w internecie.Wszelkie podobieństwo do prawdziwych zdarzeń i postaci jest przypadkowe.

Tobie, Najdroższy

Prolog

Od: Olga Krawczyk <[email protected]>

Do: Meble na Medal <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Dzień dobry,

dwa tygodnie temu kupiłam w Państwa sklepie internetowym szafę (Brox, biała 200 × 120). Przesyłka dotarła trzy dni temu, jednak z przykrością stwierdzam, że zaszła jakaś pomyłka, ponieważ otrzymałam dwa identyczne, lewe skrzydła drzwi.

Proszę o propozycję rozwiązania tej sytuacji. Zależy mi na czasie.

Pozdrawiam serdecznie

Olga Krawczyk

Od: Leszek z Meble na Medal <[email protected]>

Do: Olga Krawczyk <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Szanowna Pani,

dziękujemy za zgłoszenie problemu. By umożliwić procedowanie reklamacji, proszę o podanie numeru zamówienia.

Z poważaniem

Leszek Witkiewicz

Dział reklamacji

Meble na Medal

Od: Olga Krawczyk <[email protected]>

Do: Meble na Medal <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Naprawdę aż tyle macie zamówień na tą konkretną szafę? Zresztą przecież pewnie da się to ustalić po nazwisku…

Nr zamówienia to 333.

Z poważaniem

Olga Krawczyk

Od: Leszek z Meble na Medal <[email protected]>

Do: Olga Krawczyk <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Szanowna Pani,

możemy z dumą oświadczyć, że nasze meble cieszą się dużym zainteresowaniem. Co potwierdza również Pani zakup, za co serdecznie dziękujemy.

Proszę o doprecyzowanie numeru zamówienia.

Zamówienie zawsze oznaczane jest ciągiem cyfr oraz dwoma literami.

Z poważaniem

Leszek Witkiewicz

Dział reklamacji

Meble na Medal

Od: Olga Krawczyk <[email protected]>

Do: Meble na Medal <[email protected]>

Temat: Reklamacja

333ZH!

Od: Leszek z Meble na Medal <[email protected]>

Do: Olga Krawczyk <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Szanowna Pani,

w naszym systemie nie ma zamówienia 333ZH!, jednak jest zamówienie 333ZH, do którego przypisane jest nazwisko Krawczyk. Zamówienie zostało skompletowane poprawnie. Proszę o przesłanie zdjęć przedstawiających problem.

Z poważaniem

Leszek Witkiewicz

Dział reklamacji

Meble na Medal

Od: Olga Krawczyk <[email protected]>

Do: Meble na Medal <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Panie Leszku.

Oczywiście, że chodzi o zamówienie nr 333ZH. Sądziłam, że koresponduję z osobą inteligentną. Proszę wybaczyć moją nadmierną wiarę w ludzkość. Nie mam czasu na wymianę tak bezsensownych wiadomości. Jak sam pan zauważył, można było znaleźć to po nazwisku. Myślałam, że rozwiążemy ten problem najwyżej w godzinę, a tymczasem trwa to już dwa dni!

Nie mam jak zrobić zdjęć, bo jestem w pracy. Poza tym co pan chce tu zobaczyć? Po prostu są dwa lewe skrzydła, a żeby szafa działała, jak należy, potrzebuję lewego i prawego.

Od: Leszek z Meble na Medal <[email protected]>

Do: Olga Krawczyk <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Szanowna Pani,

z informacji zawartych w karcie zamówienia wynika, iż otrzymała Pani dwa skrzydła Brox b3. Oznacza to, że nie powinno być problemu z montażem. Proszę o przesłanie zdjęcia celem weryfikacji informacji.

Z poważaniem

Leszek Witkiewicz

Dział reklamacji

Meble na Medal

Od: Olga Krawczyk <[email protected]>

Do: Meble na Medal <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Strata czasu, ale dobrze. Proszę, wysyłam zdjęcia.

drzwilewe1.jpg

drzwilewe2.jpg

Od: Leszek z Meble na Medal <[email protected]>

Do: Olga Krawczyk <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Szanowna Pani,

tak jak przypuszczałem, otrzymała Pani dwa skrzydła Brox b3. Nie ma więc podstaw do reklamowania produktu.

Dziękujemy za wybór naszych mebli.

Z poważaniem

Leszek Witkiewicz

Dział reklamacji

Meble na Medal

Od: Olga Krawczyk <[email protected]>

Do: Meble na Medal <[email protected]>

Temat: Reklamacja

No czy pan jest jakiś ograniczony?!

Umiem liczyć do dwóch, ale znam też strony. Drzwi powinny być LEWE i PRAWE! A są tylko lewe!

Od: Leszek z Meble na Medal <[email protected]>

Do: Olga Krawczyk <[email protected]>

Temat: Reklamacja

Szanowna Pani,

zamówiona przez Panią szafa Brox posiada w standardzie parę drzwi Brox b3, które Pani otrzymała.

Z poważaniem

Leszek Witkiewicz

Dział reklamacji

Meble na Medal

Rozdział 1

A póki co dziwi mnie to

Że mimo tych łez

Dobrze mi jest

Przecież i tak czaru mi brak

A na drugie mam

Królowa dram

~Królowa dram, Sanah

Olga

Tego już za wiele. Nie będzie mi jakiś stary dziad podnosił codziennie ciśnienia. Z natury wcale nie tak łatwo mnie wyprowadzić z równowagi, a jednak takie sytuacje i przede wszystkim ludzie pokroju tego, pożal się Boże, Leszka są w stanie tego dokonać. Ja wiem, że pewnie już dawno powinnam tam zadzwonić, ale wolę mieć wszystko na piśmie, bo coś czuję, że nie obejdzie się bez oficjalnej skargi. Tyle że teraz mam wrażenie, że po prostu będziemy tak odbijać piłeczkę, więc w końcu decyduję się to zrobić.

Znajduję numer na stronie internetowej sklepu i go wybieram. Po kilku sygnałach odbiera jakaś kobieta. Opowiadam jej, na razie ze spokojem, jaki mam problem, ale ona przerywa mi w połowie, mówiąc, że nie zajmuje się reklamacjami i że zawoła kolegę.

Świetnie, chętnie sobie porozmawiam z tym całym panem Leszkiem…

– Leszek Witkiewicz, słucham – odzywa się po chwili męski, nieco zachrypnięty głos. Brzmi, jakby miał chore gardło.

– Dzień dobry, Olga Krawczyk z tej strony – przedstawiam się ostrym tonem, a z drugiej strony słyszę chrząknięcie. – Proszę pana – mówię dosadnie. – Czy pan ma mnie za idiotkę?

– Przepraszam, nie rozumiem. Dlaczego pani tak uważa?

Oczywiście. Będzie teraz zgrywał głupka.

Biorę głęboki wdech i zaczynam:

– Od kilku dni usiłuję panu wytłumaczyć, jaki jest problem z tą cholerną szafą, a pan albo nie rozumie, albo tylko udaje, żeby chyba celowo podnieść mi jeszcze mocniej ciśnienie. Zwłaszcza że zaznaczałam, jak zależy mi na czasie!

– Ach, chodzi o zamówienie trzysta trzydzieści trzy ZH? Pani Olga Krawczyk? – pyta tak spokojnie, że aż wybucham:

– No pan chyba…! Ze słuchem też ma pan problemy? Przedstawiłam się minutę temu!

– Proszę mi wybaczyć. Nie jestem w stanie zapamiętać wszystkich spraw. Pani Olgo, pani zamówienie jest kompletne – tłumaczy znów ze stoickim spokojem, którym jeszcze bardziej wyprowadza mnie z równowagi.

– Ale jest źle skompletowane!

– Pani Olgo, otrzymała pani parę drzwi Brox b trzy. Więc wygląda na to, że było dobrze skompletowane.

Nie wierzę…

– Jak, do jasnej cholery, mam sobie zamontować dwa lewe skrzydła?! Pan jest normalny? Mówię, że nie ma prawego, tylko dwa lewe! Mam to panu przeliterować albo narysować?! Może wtedy do pana dotrze, w czym problem…

Jestem już naprawdę zła.

– Pani Olgo, nasze szafy nie posiadają skrzydeł prawych i lewych. Może pani zamontować dowolny z dwóch elementów z prawej i lewej strony – informuje, a mnie zatyka tak, że przez chwilę milczę.

– Proszę mi dać do telefonu pana przełożonego – wypalam w końcu.

– Słucham?

– Proszę. Mi. Dać. Do. Telefonu. Pana. Przełożonego – cedzę te słowa tak, żeby wreszcie zrozumiał.

Wzdycha głośno i się odzywa:

– Leszek Witkiewicz, kierownik oddziału, w czym mogę pomóc?

– Pan żartuje, tak?

Z całego serca żałuję już, że jednak zdecydowałam się tam w ogóle dzwonić. To mógł być mail…

– Nie, pani Olgo. Jestem kierownikiem szczecińskiego oddziału i zajmuję się również reklamacjami.

Ale opanowania to mu zazdroszczę…

– Dobrze. – Biorę głęboki oddech i ponownie mówię to samo. Tym razem spokojniej. – Powiem ostatni raz. Być może w innych waszych szafach jest tak, jak pan twierdzi, ale w tej konkretnej nie. Mam dwa lewe skrzydła. Wyglądają identycznie, zawiasy mają dokładnie w tym samym miejscu, uchwyty też. A przecież powinno być lustrzane odbicie. Proszę po prostu o jakąś szybką wymianę i tyle – kończę zadowolona, że udało mi się uspokoić.

– Nie byłoby tego problemu, gdyby zamówiła pani szafę z montażem. Znam asortyment i jeśli mówię, że otrzymała pani produkt zgodny z zamówieniem, to mam to na myśli. Może pani domówić montaż i osoba kompetentna zajmie się tym problemem.

Co za cham! Osoba kompetentna?!

– Czy pan właśnie mi umniejsza?!

– Staram się jedynie odpowiedzieć na pani potrzeby. – Niesamowite, z jak nadal stoickim spokojem to oznajmia.

– Moją potrzebą jest wymiana tych cholernych drzwi i zakończenie tej głupiej rozmowy! Chyba od początku wyrażam się jasno, nie wiem, czego pan nie rozumie! – wybucham ponownie.

– Pani Olgo, dostała pani zamówienie z poprawnie skompletowanymi elementami. Zawiasy nie są montowane przez nas, jeśli klient nie zamawia montażu. Skoro ma pani dwa lewe skrzydła, to znaczy, że je pani źle złożyła. Mimo przejrzystej i czytelnej, nawet dla pięciolatka, instrukcji, dołączonej do zamówienia.

Prycham. No tego już za wiele.

– Kurwa, człowieku! Czy ty siebie słyszysz?! Tak się u was traktuje klientów?! Zgłoszę was do Urzędu Ochrony Konsumentów!

– Najwyraźniej wciąż lepiej, niż klienci traktują nas. – Wzdycha. – Czy życzy sobie pani domówić montaż? Jeśli woli pani same, prawe – podkreśla to słowo – drzwi, taką usługę też możemy zrealizować, ale będę szczery… Mało się to opłaca.

– A więc to jest wasz sposób na naciąganie ludzi, tak? – pytam. – Jestem po prostu kolejną klientką, która dała się nabrać. Świetnie, brawo. Wspaniała polityka firmy. Nie rozumiem, skąd się wzięło aż tyle pochlebnych opinii na wasz temat. Ja swoją też napiszę…

O tak. Już ja ich obsmaruję wszędzie tam, gdzie to możliwe. Jak można w ten sposób podchodzić do sprawy?! To mój obowiązek, żeby ostrzec innych przed tym sklepem!

– Proszę tylko nie pisać, że dostała pani dwa lewe skrzydła, bo zrobi pani z siebie pośmiewisko. Jak do tej pory dużo różnych, również nierozgarniętych, ludzi sobie z tym poradziło – wypala, a ja mam ochotę rozerwać go na strzępy!

Zagotowuję się.

– Już ja doskonale wiem, co napiszę! Do niewidzenia! – rzucam i się rozłączam.

Ja pierdolę! Dawno nikt mnie tak nie wkurzył jak ten głupi typ! Tyle się teraz mówi o tym, by być kobiecą, bo to tak zajebiście wpływa na mężczyzn. Stają się tacy opiekuńczy i pomocni i cieszą się, jak tylko mogą pokazać tę swoją silną, troskliwą stronę. Tymczasem ja ostatnio trafiam po prostu na jakichś zakompleksionych małych chłopców w ciałach dorosłych. Miesiąc temu przestałam wierzyć w facetów, a ta rozmowa tylko jeszcze bardziej utwierdziła mnie w przekonaniu, że mam rację.

Patryk

Ludzie mnie wykończą. Jakby wczorajszy dzień był mało popieprzony, to jeszcze dziś w południe odbieram SMS-a.

Z przykrością informujemy, że Pańska wizyta u Emila Rogowskiego, zaplanowana na dziś na godzinę 16:15, została odwołana. Za niedogodności przepraszamy.Fizjo Jagiellońska

By ich jasny… strzelił! Od razu wybieram ten numer i czekam. Mam wrażenie, że w nieskończoność. Wreszcie słyszę ciepłe, jak mleko z kożuszkiem, powitanie:

– Dzień dobry. Fizjo Jagiellońska. W czym mogę pomóc?

– Właśnie otrzymałem wiadomość – wkurzony przechodzę do rzeczy bez zbędnych powitań – że moja dzisiejsza wizyta u pana Emila została odwołana, bez żadnej informacji o przeniesieniu jej na inny dzień. Nic. Proszę mi powiedzieć: o co tutaj chodzi?!

– Przykro mi. Kolega dzwonił przed chwilą i odwołał wszystkie wizyty na cały dzień.

– Ach… No tak, to w takim razie nic się nie stało – rzucam sarkastycznie. – Ale co ja mam teraz zrobić? Przecież czekałem na tę wizytę kilka tygodni!

– Mogę zaproponować panu inny termin. – Tu kobieta się zwiesza, zapewne szukając jakiejś propozycji. – Na przykład… – Znów chwila ciszy. – Ta sama godzina dokładnie za dwa tygodnie?

– Dwa tygodnie? – wybucham. – Czy pani siebie słyszy?!

– Proszę się uspokoić i na mnie nie wyżywać. – Kobieta się bulwersuje, jakby to jej wizytę odwołali. – Po pierwsze to nie jest moja wina, że kolegi nie ma, a po drugie co mamy według pana zrobić? Mamy teraz zadzwonić do kogoś innego i odwołać mu zabieg, tylko dlatego, żeby akurat pana wpisać? Przykro mi, ale inni pacjenci tak samo jak pan czekają na swoje terminy.

A co mnie obchodzą inni, kiedy to mnie bark napierdala od tygodni?!

– Ale innym pacjentom ich nie odwołujecie, więc naprawdę nie mam nic przeciwko, żeby pani odwołała kogoś innego i wpisała mnie.

– Przykro mi, ale nie mogę tego zrobić.

To po co takie głupie pytania zadajesz… Wzdycham.

– Oczywiście. Czemu mnie to nie dziwi…

Teraz ona wzdycha.

– Mogę panu ewentualnie zaproponować wizytę u drugiego kolegi – mówi niby to uprzejmie. – W najbliższy piątek o dziewiątej.

No wkurza mnie ta kobieta coraz bardziej…

– Jakbym chciał się umówić do kogoś innego, to bym to zrobił. Polecono mi pana Emila i chcę się dostać do pana Emila – informuję… niby to uprzejmie.

– W takim razie, czy mam zapisać pana na ten pierwszy wolny termin, który panu zaproponowałam? – pyta zniecierpliwiona.

Łaskę mi robi, że ze mną rozmawia.

– A mam gwarancję, że zostanę przyjęty tym razem? – Wolę się upewnić.

– Oczywiście, że tak, jeśli tylko ponownie nie nastąpi jakaś niespodziewana okoliczność.

– Świetnie – wypalam. – Profesjonalnie. Nie ma co.

– Nie jesteśmy w stanie przewidzieć pewnych rzeczy, jednak zapewniam pana, że tego typu sytuacje jak dziś zdarzają się niezmiernie rzadko – podkreśla twardo.

– Prowadząc taką działalność, powinni państwo przynajmniej zapewnić jakieś szybsze przyjęcie w przypadku takich niespodziewanych odwołań.

– Zaproponowałam panu szybszą wizytę u kolegi.

O czym ona mówi?

– Dwa tygodnie to jest pani zdaniem szybsza wizyta? – irytuję się.

– U innego kolegi – przypomina. – W piątek na dziewiątą. Pan Emil się nie rozdwoi. – Wzdycha znów, profesjonalistka jak z koziej dupy trąba. – Mogę ewentualnie dopisać przy pana nazwisku notatkę, by zadzwonić, jeśli coś się zwolni.

– To poproszę – mówię zrezygnowany. – I ten termin za dwa tygodnie również – dodaję.

– Tak, zrozumiałam. – Przezorny zawsze… – Jak się pan nazywa?

Noż kurwa mać!

– Wiedziała pani, do kogo napisać SMS-a, a teraz nagle zaćmienie? – unoszę się.

– Wiedziałam, pod jaki numer napisać SMS-a – mam wrażenie, że cedzi przez zęby – ponieważ jest na szczęście dość wyraźnie zapisany w kalendarzu, w przeciwieństwie do pana nazwiska, którego nie mogę rozczytać.

Już nawet nie chce mi się komentować tego systemu ręcznego zapisywania wizyt w kalendarzu… Dwudziesty pierwszy wiek. Brawo.

– Patryk Witkiewicz.

– Dobrze. Zapisuję pana. Oczywiście do pana Emila – podkreśla ze złośliwym jadem w głosie. – Notatkę również zapisałam. Zapraszam za dwa tygodnie na szesnastą.

Powstrzymuję się od pytania, czy napisała to wystarczająco wyraźnie, i kończę tę rozmowę.

Dbam o siebie. Regularnie chodzę na siłownię, biegam, czasem w coś gram. Byłem pod opieką fizjoterapeuty Pawła, który się zakochał i przeniósł z tego powodu do Rzeszowa. Do Rzeszowa. Ze Szczecina. Już naprawdę, dalej się nie dało. Oby tego nie musiał żałować. W każdym razie to on polecił mi tego Emila, a że mam do niego pełne zaufanie, to nie zamierzam iść do nikogo innego. I dobra, wiem, zdarza się, czasem trzeba odwołać wizytę, życie prywatne też jest ważne. Ale, kurwa, bark mnie boli już któryś tydzień. To się do tej pory nigdy nie zdarzało. Paweł o mnie dbał. Teraz czuję się, jakbym był małym chłopcem i mama mnie zostawiła samego w domu, przeziębionego. Dramat.

Olga

Od jakiegoś czasu mam wrażenie, że wszechświat mści się na mnie za ostatnie bardzo udane lata. Tak jakby szczęśliwe życie miało swój określony limit, jakąś datę ważności, po której wszystko musi się zawalić. I tak mi się regularnie wali, od kiedy to najpierw dwa miesiące temu dostałam wypowiedzenie z pracy, a miesiąc temu mój narzeczony zdecydował kilka tygodni przed ślubem, że jednak bardziej niż mnie kocha swoją pracę i chce robić międzynarodową karierę.

Beze mnie rzecz jasna.

Wojtek jest naprawdę świetnym i cenionym chirurgiem, przed którym świat dosłownie stoi otworem. Dostał propozycję stażu w Stanach. Oboje skakaliśmy z radości, że się tam przeprowadzamy po ślubie. Takie mieliśmy plany. Wspólne. Aż do momentu, kiedy mój ukochany poinformował mnie, że jednak lepiej dla wszystkich będzie, jeśli ja zostanę tutaj. A potem zrobiło się jeszcze bardziej fantastycznie. Postanowił, nic mi nie mówiąc, że sprzeda dom, który rzeczywiście należał do niego, choć mieszkaliśmy w nim razem przez ostatnie osiem lat… I tak, właściwie z dnia na dzień, zostałam sama bez dachu nad głową, z psem, na którego zakup on się uparł, ale „no przecież nie wezmę jej do USA”. I na szczęście, bo już i tak bym jej nie oddała.

Od kilku tygodni wynajmuję mieszkanie w Mierzynie i staram się jakoś urządzić i odnaleźć tak w ogóle w życiu jako singielka… Nie wiem. Może nie potrafiłam dostatecznie docenić tego, co mam, więc los postanowił mi to zabrać i pokazać, jak głupia byłam… To chyba jedyne wytłumaczenie tego, co ostatnio mnie spotyka.

Poszczęściło mi się chociaż z pracą. Z Emilem kończyliśmy jakiś czas temu kilka wspólnych kursów zawodowych. Spotkałam go przypadkiem w zeszłym miesiącu w centrum handlowym i tak od słowa do słowa okazało się, że szuka do swojego gabinetu masażystki, bo część pacjentek wolałaby być masowana przez kobiety, przez co razem z kumplem muszą odsyłać je do konkurencji.

Na szczęście zarówno z Emilem, jak i z jego pracownikiem, Konradem, dogadujemy się naprawdę nieźle. Wkurza mnie jedynie fakt, że nie mamy żadnej recepcjonistki ogarniającej takie sytuacje, jak ta dzisiejsza, która kolejny dzień z rzędu wyprowadziła mnie z równowagi. Zamiast wyjść po ostatnim pacjencie do domu, musiałam tłumaczyć się przed jakimś roszczeniowym palantem z nie swojej winy i straciłam na to ładnych parę minut. Ja nie wiem, co się dzieje, że ostatnio praktycznie każdy facet, z którym gadam, okazuje się kompletnym idiotą. Przyciągam takich czy co? Zwłaszcza że dwóch poprzednich nosi takie samo nazwisko. Przypadek? A może rodzina? Tłumaczyłoby to talent jednego i drugiego do grania na moich nerwach.

Parkuję przed domem i idę do mieszkania. Drama wariuje z radości na mój widok. Witam się z nią, chwytam smycz, zostawiam torebkę i wychodzę z psem na zewnątrz.

Spacerujemy już po okolicy, gdy wyjmuję z kieszeni telefon i dzwonię do przyjaciółki.

– Hej – odbiera Paula.

– Hej, słuchaj – mówię od razu. – Mam nadzieję, że nie masz żadnych planów na przyszły weekend.

– Nie no. Chyba już nie mam…

– To świetnie, bo idziemy na jakieś ostre balety.

– Olga…

– No co? Miałyśmy się wtedy bawić na moim weselu, a skoro do niego nie dojdzie, to pobawimy się chociaż gdzie indziej. Tak czy siak nie wyobrażam sobie tego dnia siedzieć w domu, więc proszę cię, nie rób mi tego i nie odmawiaj.

– Wiadomo przecież, że nie odmówię. Cieszę się na wspólne wyjście, tylko się o ciebie martwię – przyznaje z troską.

– Niepotrzebnie. Po prostu pójdziemy się napić, potańczyć i tyle. – Wzruszam ramionami.

– A jak tam nowe mieszkanie? Dobrze ci się już mieszka? – zmienia temat.

– Mieszkanie jest w porządku, lokalizacja też, tylko jeszcze się nie urządziłam do końca, przez co częściowo jestem na walizkach.

Opowiadam jej o sytuacji z szafą i aż się zagotowuję na wspomnienie rozmowy z tym kretynem.

– I nie wiem, co zrobić – kwituję na koniec. – Filip miał przyjechać i mi ją złożyć, ale wysłali go na jakieś tygodniowe szkolenie, więc na razie nic z tego. Poza tym… mam wrażenie, że odkąd rozstaliśmy się z Wojtkiem, to mój brat mnie unika.

Paula wzdycha teatralnie.

– No tak… w końcu wyszło na jego…

– Taa.

Filip, mój o dwa lata starszy ode mnie brat, również jest lekarzem. Na studiach bardzo zakumplował się z Wojtkiem, którego dzięki niemu poznałam. Kiedy zaczęliśmy się spotykać, Filip był bardzo niezadowolony. Ostrzegał, że jeśli kiedykolwiek to rozwalimy, nasze relacje popsują się nieodwracalnie. Nie wierzyłam mu, bo to przecież mój brat. Poza tym nie brałam pod uwagę żadnego rozstania. A jednak… Filip naprawdę mocno zżył się z Wojtkiem przez ten czas. Tak mocno, że po tym, kiedy narzeczony mnie zostawił, mój rodzony braciszek stanął po jego stronie. I mimo że teraz znów mamy kontakt, to jest on bardzo ograniczony.

Rozmawiam jeszcze przez chwilę z Paulą, pytam, co u niej, a potem żegnamy się i wracamy z Dramą do mieszkania. Zastanawiam się, jak mam sobie poradzić z tą szafą, której brak zaczyna mi już ciążyć. Chyba poszukam kogoś, kto pomógłby mi ją zmontować za parę groszy. Ale na pewno nie skorzystam z oferty tego Leszka ze sklepu. Na samą myśl o nim oblewa mnie fala złości.

Patryk

Nie trzeba było długo czekać. Szybko zadzwonił do mnie mój przełożony z siedziby firmy z prostym pytaniem: „Patryk, co, do chuja?”. Następnie przeczytał mi pełną emocji i niewybrednych epitetów skargę pani Olgi, która na koniec swojej pisemnej wypowiedzi ostro podkreśliła, że taki ktoś jak ja absolutnie nie nadaje się do obsługi klientów. Jej zdaniem, jeśli firma nie chce mnie zwalniać, to powinni przenieść mnie gdzieś w najgłębsze rejony magazynu, gdzie nie będę miał do czynienia z drugim człowiekiem. Muszę przyznać, kobieta ma polot, ale tylko na piśmie, bo z szafą sobie przecież nie poradziła i najwyraźniej sama nie poradzi. Zdarza się popełnić błąd. Wszyscy jesteśmy ludźmi i to normalne. Ale takie uporczywe tkwienie w swojej nieracji jest absurdem i odbija się na innych.

Jeszcze podczas rozmowy telefonicznej z Marianem przesłałem mu reklamację pani Olgi. Oczywiście tylko tego pierwszego maila, bo nasza dalsza korespondencja rzeczywiście mogła nienajlepiej o mnie świadczyć.

Przeczytał i razem się pośmialiśmy. Od pięciu lat nie produkujemy mebli z różnymi skrzydłami. Chyba że różnią się wytłoczeniem lub kolorem, ale wtedy też można założyć skrzydło po dowolnej stronie. Co komu lepiej pasuje. Pani Olga nie pierwsza była w błędzie, ale jak do tej pory jedyna, która nie dała się z niego wyprowadzić. Trudno, jej sprawa.

Koniec końców skarga została przyjęta i tyle.

Czy mogłem jej od razu napisać, że skrzydła są takie same? Mogłem.

Czy to by coś zmieniło? Nie sądzę.

Dlaczego tego nie zrobiłem? Bo mnie bark napierdala! A do tego to przeziębienie, z którego dopiero się wykaraskałem…

Jeśli chodzi o choroby, niestety przyznaję, że jestem typowym facetem. Umieram przy przeziębieniu. To jest silniejsze ode mnie. Mam ochotę spisać testament, żegnać bliskich i jęczeć do końca moich dni, które oczywiście nie nadchodzą z powodu kataru. Najgorsze jest to, że ja naprawdę nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłem chory. To znaczy inaczej, pamiętam dokładnie, bo było to w Boże Narodzenie, sześć lat temu. Najgorsze święta w moim życiu. Gdy Jezus się narodził, ja miałem wrażenie, że spotkam się z nim po drugiej stronie. Moja ówczesna dziewczyna niczym nie zasłużyła sobie na takie cierpienie. Ale cóż… przecież nie miałem pewności, że jeszcze przed sylwestrem stanę na nogi. Wielka szkoda, że wykończona nie chciała iść na żadną imprezę.

Teraz rozłożyło mnie pewnie przez ten ostatni stres, nadgodziny i oczywiście ból barku. Dobra, nie jest to jakiś niewiarygodny ból. Raczej spory dyskomfort, ale trwa już tak długo, że mnie szlag trafia. Myśl, że na wizytę u fizjo muszę czekać kolejne dwa tygodnie, jest dodatkowo dobijająca.

Tak więc mogłem od razu jej odpisać, że szafa ma dwa takie same skrzydła, bez pytania o numer zamówienia. Naprawdę nie sądzę, by mi uwierzyła, ale może nie byłaby taka wściekła.

Prawda jest taka, że choroba, ból i dyskomfort w ciele zmieniają mnie w podłego człowieka, który lubi robić na złość i się wykłócać. Nie umiem z tym walczyć, ale zdaję sobie z tego sprawę, dlatego tak mi zależało na tej wizycie…

W domu też nie bardzo mogę odpocząć, bo mam nowych sąsiadów. Nie poznałem ich jeszcze. Nikt nie przyszedł się przywitać. Uważam, że to strasznie słabe, bo mieszkamy drzwi w drzwi, i to w naprawdę małym budynku. Są tu zaledwie cztery lokale, więc moim zdaniem warto się znać.

Chociaż… może i nie. Ci spod jedynki są ostro szurnięci i cały czas się kłócą między sobą, o wszystko. Pod dwójką mieszka jakiś stary kawaler, którego trzeba omijać szerokim łukiem, bo potrafi zagadać na śmierć. Pod trójkę najwyraźniej wprowadzili się ludzie, którzy w dupie mają sąsiadów, nie potrzebują ich znać ani szanować, co potwierdzają wieczne stukanie czymś, przesuwanie mebli, i kurwy rzucane na prawo i lewo. W dodatku mają psa, który na szczęście nie ujada po nocy, ale i tak mnie drażni, tak dla zasady. A ta baba, która się tam wprowadziła, to chyba jakaś melodramatyczka, bo wiecznie komentuje, że drama…

Pod czwórką mieszkam ja. Aktualnie bez kobiety, przynajmniej nie na dłużej niż jedną noc, bez zwierząt, bez dzieci. Nie łażę po nocach, nie mam instrumentów. Wydaje mi się, że jestem sąsiadem bezproblemowym. Nie mam sobie nic do zarzucenia.

Może oprócz tego, że moje marudzenie mnie samego ostatnio dobija. Rany, jak mnie wszystko wkurwia. Wpadłem w jakąś karuzelę narzekań i nie mogę jej zatrzymać. Jedyny plus jest taki, że odstawiam ten swój własny melodramat jedynie w mojej głowie i nie zadręczam innych swoimi problemami, które skupiają się ostatecznie przecież tylko wokół bolącego barku.

Wieczorem odbieram telefon od starszego brata.

– Siema, Lechu, jak bark? Naprawiony?

Streszczam więc moją rozmowę z tą naburmuszoną babą.

– I w czym ona winna, że musiałeś się na niej wyżyć? – pyta spokojnie.

– No bo głupią udaje. Chyba wie, że nie umówiłem się do fizjo z nudów, kurwa.

– Dobra, zadzwonię za dwa tygodnie. Nie da się z tobą gadać teraz.

– Poważnie? Andrzej…

Pik.

– Andrzej!

Rozłączył się.

Olga

W trakcie swojego trzydziestojednoletniego życia przeprowadzałam się czterokrotnie. Najpierw z domu rodzinnego w Kołobrzegu przyjechałam za Filipem na studia do Szczecina, potem przeprowadziłam się do mieszkania Wojtka, później już razem do domu, który kupił i niedawno sprzedał, a teraz sama do mierzyńskiego mieszkania. Zawsze mieszkałam z kimś, nie przywykłam do bycia samej.

Na razie najgorsze są wieczory i noce. Nasłuchuję każdego najmniejszego dźwięku i tłumaczę sobie jego pochodzenie. Lekko panikuję, kiedy nie wiem, skąd dobiega, a jednak trochę ich jest, gdy ma się wokół sąsiadów. Na szczęście mam Dramę, bo bez niej całkiem bym zwariowała. Co nie zmienia faktu, że muszę nauczyć się w końcu być bardziej samodzielną.

Mimo wszystko kilka dni po tym, gdy się tu wprowadziłam, poszłam przywitać się z sąsiadami. Zawsze lepiej kogoś znać, bo przecież nieraz taka sąsiedzka pomoc jest nieoceniona. Mogłabym na przykład poprosić kogoś z nich o wsparcie z tą szafą, a jednak tego nie zrobię… Mimo że zarówno lokatorzy spod jedynki, jak i facet spod dwójki przyjęli mnie bardzo serdecznie. Tyle że w przypadku tych pierwszych miła była kobieta, za to jej partner… był zdecydowanie zbyt miły. Już od samego początku nie podobał mi się jego uśmieszek na mój widok i obrzydliwe, oceniające z dołu do góry spojrzenie. Od razu się zaoferował, podkreślając, że jak Aldonka wychodzi do pracy, to on ma dużo czasu, żeby mi pomóc. Oczywiście nie skorzystałam. I nie skorzystam.

Facet spod dwójki z kolei, kiedy tylko dowiedział się, że mam psa, zaczął opowiadać mi jak najęty o swoim kocie i o rybkach, które ten kocur próbuje codziennie upolować. To ten miły, ale nad wyraz męczący typ człowieka. Pożegnałam się z nim więc dość szybko i zapukałam pod czwórkę. Ale zamiast drzwi z numerem cztery, otworzyły się ponownie te z numerem dwa i usłyszałam od pana Witolda opowieść o naszym sąsiedzie, którego najwyraźniej nie zastałam i który – jak wywnioskowałam z tej wypowiedzi – jest kompletnym nolifem.

No cóż. Straciłam przez to ochotę na poznawanie go. Prędzej czy później i tak na siebie wpadniemy, więc najwyżej wtedy się przedstawię.

– Kurwa, Drama! Zostaw to! – krzyczę, gdy wychodząc z łazienki, dostrzegam moją seterkę irlandzką grzebiącą w koszu na śmieci. – Czyś ty zdurniała do reszty? Przecież jadłaś już śniadanie.

Kocham tego psa tak samo mocno, jak mocno prawie codziennie działa mi na nerwy. Jest wiecznie głodna, grzebie w śmieciach, rozwala moje rzeczy, na spacerach ciągnie jak głupia, mimo prób i wydanych na behawiorystów pieniędzy, a także skacze jak szalona, w tym także po meblach. Wyprowadza mnie to z równowagi minimum pięć razy w tygodniu, a i tak nie zamieniłabym jej na innego zwierzaka, mimo że wcale nie chciałam żadnego mieć. Uwielbiam, gdy wracam do domu, a ona cieszy się tak, że cała się trzęsie. Uwielbiam też, kiedy przychodzi do mnie i kładzie się na moich kolanach jak kot, chociaż waży tonę. I odkąd jestem sama, pozwalam jej ze sobą spać. Czuję się dzięki temu o wiele bezpieczniej.

Drama podkula ogon jak zawsze, gdy doskonale wie, że nie jestem zachwycona jej zachowaniem, ale i tak nim merda i patrzy na mnie przepraszająco.

Kręcę głową z dezaprobatą, ale nic więcej już nie mówię.

Muszę jak najszybciej poradzić sobie z tą szafą, bo przez te wszechobecne rzeczy nie mam jak ogarniać treningów. Dwa razy w tygodniu prowadzę pilates online i na szczęście, dopóki się tu nie urządzę, Emil pozwala mi korzystać z sali w gabinecie. Ale to nie będzie trwało wiecznie.

Jestem zła, że nie mam kogo poprosić o pomoc. Filipa nie ma, mąż Pauli ma złamaną rękę, Wojtka nigdy o to nie poproszę po tym, jak mnie potraktował, chociaż sądzę, że bez mrugnięcia by to dla mnie zrobił, dopóki jeszcze nie wyjechał. Ale najbardziej zła jestem na siebie, że nie potrafię sama sobie z tym poradzić, mimo że według instrukcji złożenie tego mebla naprawdę nie wydawało się trudne.

– Dobra, mała, chodź – mówię i chwytam smycz, na co moja suka reaguje jak zawsze tak wielkim entuzjazmem, że z trudem jej ją przypinam.

Wkładam kaptur na głowę, bo poranek jest wyjątkowo deszczowy, i idę z Dramą na krótki spacer. Na bardzo krótki spacer, mimo że pracę zaczynam dopiero za dwie godziny. Właściwie czekam jedynie, aż Drama się załatwi, bo leje tak, że łażenie po dworze mija się z celem.

Patryk

Pada. Świetnie. Znowu będą korki, bo przecież pada. Ludzie nie umieją funkcjonować w deszczu. Sam go nie lubię. Jedna wycieraczka w aucie mi szwankuje i zostawia taką wkurzającą cienką smugę. Zawsze mi się to przypomina przy deszczu, bo przecież jak nie leje, to nie pamiętam, żeby się tym zająć. Jak jest mokro, to klatkę schodową mamy strasznie uciapaną. Niby ktoś przychodzi to sprzątać, ale tylko co drugi dzień. Normalnie to wydaje się nawet za często, ale jak pada, to już jednak za rzadko. I w ogóle to mam wrażenie, że bark mnie bardziej boli na tę pogodę.

Kurwa, jak ja marudzę…

Biorę prysznic, ubieram się, jem jakieś śniadanie, piję kawę i zbieram się do wyjścia. Trochę wcześniej, niż muszę, bo obawiam się słabej sytuacji na drodze, a nie lubię się spóźniać. Nic by się złego nie wydarzyło w kontekście służbowych konsekwencji, ale tak już mam. Nie lubię się spóźniać.

Wychodzę na klatkę schodową, która jeszcze jest sucha i czysta, ale pewnie jak będę wracał z pracy, to już nie będzie tak lśniąco. Tym bardziej jeśli wciąż nie przestanie tak zacinać. Biorę głęboki wdech, przygotowując się na szybki trucht do auta, i otwieram drzwi zewnętrzne. Nie dane mi nawet przekroczyć progu, bo wpada na mnie pies. Nie, nie wpada. Po prostu wskakuje na mnie wielki, mokry psiak, który upierdala mi przy okazji i spodnie, i kurtkę.

– Drama! – słyszę pełen dezaprobaty krzyk. Zapewne właścicielki, ale jeszcze jej nie widzę, bo została za drzwiami, które zamknęły się, więżąc mnie z psem na klatce schodowej.

Po chwili kobieta wchodzi do środka, przeprasza, odciąga psa i go beszta. Mruczy coś pod nosem, że Drama musiała mnie polubić, a to się rzadko zdarza. No, świetnie, naprawdę mi zależało. Oglądam swoje ubabrane ciuchy i dopiero po chwili znów patrzę na psiaka, a potem postanawiam zainteresować się tą kobietą. Wszystko wskazuje na to, że to moja nowa sąsiadka. Spoglądam na nią i… kurwa. Przełykam ślinę. Ona cały czas coś mówi, ale przestałem słuchać. Dawno nie widziałem takiej kobiety. Wszystko w niej jest takie… jakie być powinno. Gapię się jak dureń, ale nie umiem inaczej. Już przestaje mi przeszkadzać deszcz, nie myślę o brudnych ciuchach, bark? Jaki bark?

Patrzy na mnie. Czeka na coś. Chyba zadała jakieś pytanie. Odchrząkuję.

– Słucham? – pytam głupio.

– Pytałam, jak mogę to panu zrekompensować – mówi. – Nie chciałabym zaczynać mojego mieszkania tutaj od jakiejś dramy. Jedna zdecydowanie wystarczy. – Uśmiecha się przy tym tak, że krew mi odpływa z twarzy.

– Nie. Nie ma o czym mówić. Nic się nie stało – dukam jak jakiś pojeb.

– Na pewno? Trochę mi głupio, powinnam ją mocniej trzymać, ale przez ten deszcz i mokre dłonie nie dałam rady jej utrzymać.

– Tak, przecież mogę się jeszcze przebrać, zanim wyjdę. Naprawdę, tak, wszystko okej.

Nie umiem się w ogóle przy niej wysłowić!

– To dobrze. Dzięki za wyrozumiałość. – Znów uśmiecha się promiennie. Myślę, że byłaby w stanie przegonić deszcz tym uśmiechem. – Przy okazji, Olga jestem. – Wyciąga do mnie dłoń, drugą ciągnąc lekko smycz, bo Drama cały czas ma na mnie ochotę. – Wprowadziłam się niedawno pod trójkę.

Ujmuję jej dłoń, która okazuje się wyjątkowo gładka i delikatna.

– Patryk – przedstawiam się tak jak wszystkim znajomym. – Spod czwórki – dodaję, a po chwili pytam: – Tylko ty i Drama? Czy jest was więcej?

– Tylko my dwie.

– To dobrze. – Uśmiecham się głupio i od razu reflektuję zażenowany: – To znaczy… to dobrze was w końcu poznać.

– Byłam jakiś czas temu u wszystkich sąsiadów, żeby się przywitać. U ciebie też, ale pocałowałam klamkę.

Szkoda, że nie mnie…

Cieszę się, że próbowała. To dobrze o niej świadczy. Ona może być w moim wieku, może młodsza…

– Zdarza mi się bywać cały dzień poza domem – tłumaczę głupio i przypomina mi się, dlaczego mogła mnie nie zastać. – Właśnie, praca, muszę się jeszcze przebrać. Miło było was poznać – wypalam i kieruję się na górę.

– Wzajemnie. Do zobaczenia – słyszę już za plecami. – I… jeszcze raz przepraszam za Dramę. Jej imię nie jest przypadkowe!

– Naprawdę, nie przejmuj się! – odpowiadam i znikam za drzwiami mieszkania.

Lubię kobiety. Byłem w kilku mniej i bardziej poważnych związkach. Nie mam problemu, by znaleźć towarzystwo również na chwilę, dla zaspokojenia potrzeb. A przy niej… jakby mi mózg wyłączyli. Nigdy mi się coś takiego nie przydarzyło.

No drama…

Przebieram się i ponownie opuszczam mieszkanie. Klatka schodowa jest już mokra. Wychodzę na deszcz, wsiadam w auto. Stoję w korku. Wycieraczka robi smugę. Spóźniam się do pracy.

Rozdział 2

You make me sick

I want you and I’m hatin’ it

Got me lit like a candlestick

~You Make Me Sick, Pink

Olga

Co za drama z tą moją Dramą… Ten pies mnie kiedyś wykończy nerwowo. Tylko ona mogła mi zagwarantować taki początek znajomości z nowym sąsiadem, który na szczęście okazał się bardzo wyrozumiały. Nie zniosłabym jakichś bezsensownych kłótni w miejscu zamieszkania, i to w dodatku praktycznie od samego początku. A różnie bywa. Gdyby trafiło na jakiegoś zapatrzonego w siebie typa, nie byłoby pewnie tak miło. A muszę przyznać, że miło rzeczywiście było…

Mój sąsiad z naprzeciwka okazał się nie tylko sympatycznym i wyrozumiałym kolesiem, ale też najprzystojniejszym nolifem, z jakim kiedykolwiek miałam do czynienia. O ile w ogóle powinnam wierzyć w tego nolife’a. Może po prostu unika pana Witolda tak, jak ja mam zamiar to robić, żeby nie zagadał mnie na śmierć o tych jego pupilach.

W każdym razie w końcu, pierwszy raz od dłuższego czasu, zamieniłam z jakimś obcym kolesiem kilka normalnych słów. Może skończyła się moja passa na trafianie na samych debili. Oby…

Wracam do mieszkania, wycieram psu łapy i sierść i zajmuje mi to sporo czasu, bo Drama jak zwykle przy tej czynności robi dramy, jakbym ją przynajmniej obdzierała ze skóry. Potem idę wytrzeć choć trochę klatkę schodową z mokrych psich śladów, bo jako jedyna mam tu psa, a nie chcę od razu podpaść któremuś z sąsiadów.

Gdy wracam, muszę wziąć szybki prysznic, bo mimo krótkiego spaceru dużo czasu zajęło mi doprowadzenie wszystkiego i wszystkich do porządku, co zmęczyło mnie tak, że aż cała się spociłam. Jednak dom z ogródkiem był ogromną wygodą, zwłaszcza w kwestii psa. Nie trzeba było lecieć na spacer niezależnie od pogody. Kiedy z jakiegoś powodu brakowało nam czasu, po prostu wypuszczaliśmy Dramę na dwór i tyle. A tak…

Ogarniam się do wyjścia, robię lekki makijaż, rzucam kilka wulgaryzmów w kierunku rozwalonej na środku pokoju szafy, pakuję do torby przygotowany wcześniej lunchbox, żegnam się z psem i wychodzę.

Wpadam do pracy spóźniona, bo po drodze była jakaś stłuczka, pewnie przez tę okropną ulewę, przez którą widoczność wynosi dziś jakieś minus sto, i przepraszam pacjentkę, która już na mnie czeka. Na szczęście ona także podchodzi do moich tłumaczeń z dużym zrozumieniem i nie ma mi za złe tego kilkunastominutowego opóźnienia, z którego nie wyjdę już do końca dnia.

To się niestety zawsze tak kończy. Wystarczy, że jeden pacjent się spóźni – lub jak dziś ja – to potem, choćbym stawała na rzęsach, nie jestem w stanie tego nadgonić. W takich sytuacjach, jak ta, o przerwie mogę sobie tylko pomarzyć… No chyba że w międzyczasie po prostu ktoś nie przyjdzie. Wówczas można wszystko ładnie nadrobić, ale to nie zdarza się często. Taki los osób pracujących w usługach…

Tego dnia na szczęście wszechświat wreszcie postanowił mi udowodnić, że nie zapomniał o mnie na amen albo może nie do końca spisał na straty mój żywot, bo mimo że żaden z moich klientów nie wypadł z grafiku, to żaden też nie miał problemu z kilkuminutowymi opóźnieniami. Co też rzadko się zdarza…

Pod koniec dnia jestem wyjątkowo padnięta. Masowanie ludzi jest przyjemne wyłącznie dla osób masowanych, niekoniecznie dla masujących. Lubię swoją pracę, ale jest wymagająca fizycznie. Męczę się dość szybko, przez co później wieczorem padam na twarz.

Dziś zostaję jeszcze dłużej, bo prowadzę zajęcia, które wolałabym prowadzić już z domu, ale nie mogę…

– Emil – zagaduję go, gdy zbiera swoje rzeczy i ma już wychodzić. – Słuchaj, mam duży problem z szafą. Nie mogę sobie poradzić z jej złożeniem, coś jest nie tak i trochę wstyd się przyznać, ale chyba potrzebuję do tego męskiej ręki. Nie mam kogo o to prosić… Może mógłbyś mi pomóc?

Nie chciałam tego robić, ale jestem już naprawdę sfrustrowana tą sytuacją i mocno zdesperowana. Moja skarga nic nie wniosła w kwestii rozwiązania problemu. Mam nadzieję, że przynajmniej zdegradowali tego Leszka ze stanowiska odpowiedzialnego za tak bezpośredni kontakt z klientem… Ale to niczego nie zmienia. Potrzebuję miejsca w domu, a żeby go mieć, muszę zrobić porządek z ciuchami i szafą.

– Pewnie. Chętnie ci pomogę, ale będę mógł podskoczyć do ciebie najszybciej w weekend. To nie problem?

Kurde, jest dopiero środa. Ale nie mam przecież wyjścia…

– Jasne, żaden problem. Dziękuję.

– Super, to zgadamy się bliżej soboty – mówi, po czym żegna się ze mną i wychodzi.

No nic. Spróbuję jeszcze raz zrobić to jutro sama, bo dziś, jak wrócę, nie będę miała siły już na nic, a i tak czeka mnie jeszcze spacer z Dramą.

Patryk