Bajki Ezopa wierszem ebook

Dwa koguty

Żyły w kurniku opodal wioski

W błogim spokoju, bez zbytniej troski

Tłuste, dorodne, szczęśliwe kury,

Zaś dwa koguty czuwały z góry.

Często na płocie dumne koguty

Rozgłośnie piały z koguciej nuty.

Każdy z nich barwny w długim ogonie –

Lecz dwaj królowie na jednym tronie?

Stąd między nimi powstała zwada,

Który z nich lepiej w pianiu wypada.

Nie doszli też do porozumienia,

U kogo większa wartość grzebienia,

Czyj dziób ostrzejszy, groźne pazury,

Przy kim bezpieczniej czują się kury,

I kto ładniejsze ma upierzenie –

Dość długo trwało to wyliczenie.

Wreszcie skończyły się argumenty,

Lecz do żywego każdy dotknięty:

„Ty jesteś prostak!” – „A ty przybłęda!” –

To wystarczyło jako komenda.

Wnet się do walki wzajem rzuciły,

Ile kto zdołał wydobył siły.

Wszystko zmieszane – skrzydła, ogony,

Grzebienie, głowy, pióra i szpony.

W końcu ten, który przybłędą zwany,

Ujrzał się w walce tej pokonany.

Zszedł ranny z pola, włócząc nogami,

Drugi zamachał wesół skrzydłami –

Zaraz obwieścił swym kukuryku

Wszystkim zwycięstwo – na tym kurniku.

Choć kogutowi odwagi stało,

Rozwagi było jednak za mało,

Bo właśnie orzeł na polowaniu

Marzył o jakimś smacznym śniadaniu.

Wrzaski te słysząc, runął niezwłocznie –

Ranny posiłek wkrótce rozpocznie.

Gdyby się kogut tak nie przechwalał,

Toby dnia tego pewnie ocalał.

Komar i byk

Zmęczony komar, wracając z drogi,

Dostrzegł przed sobą ogromne rogi.

Bo byk to leżał w cieniu na trawie:

„Na owych rogach nieco zabawię”.

Usiadł więc sobie grzecznie, układnie –

Komar, gdzie siądzie, stamtąd nie spadnie.

Tak przez czas dłuższy siedział w spokoju,

W błogim spocznieniu, w dobrym nastroju.

Wreszcie czas w drogę, a że się oddala,

Zapytał byka, czy mu pozwala –

Komar uchybić nie śmiał grzeczności,

Tak rzec wypada dla stosowności.

Zaś byk w te słowa mówi leniwie:

„Mój towarzyszu, powiem prawdziwie,

Że przyleciałeś, żeś tutaj siedział,

Tegom nie dostrzegł, anim nie wiedział;

Że pójdziesz w drogę, panie komarze,