Żółta Czapka ebook i audiobook

Publikacja powstała w ramach programu edukacyjnego prowadzonego przez Fundację Zaczytani.org i firmę Amazon.

Wspólnie wspieramy 3. i 4. Cel Zrównoważonego Rozwoju ONZ:

„Żółta czapka” to bajka przeznaczona dla dzieci w wieku 7–9 lat, której cele to nauczenie najmłodszych identyfikowania przeżywanych emocji oraz wsparcie dzieci w budowaniu poczucia własnej wartości.

Oprócz samej bajki publikacja zawiera również treści merytoryczne, które ułatwiają rodzicom i nauczycielom pracę z tekstem oraz podpowiadają im, jak rozmawiać z dziećmi o tym, czym jest poczucie własnej wartości i dlaczego warto o nie dbać.

Książkę, którą z radością oddajemy w Wasze ręce, tworzyli z nami:

autorka bajki Katarzyna Ryrych

ilustracje do bajki Patrycja Bryszewska-Stępień

opracowanie merytoryczne materiałów bajkoterapeutycznych Paulina Godek

opracowanie części eksperckiej Karolina Malinowska

redakcja Monika Krzywoszyńska

koordynacja merytoryczna Agnieszka Machnicka oraz Michał Jakub Stępień

Spis treści

Bajka edukacyjna

Scenariusz dla rodziców – praca indywidualna

Przykłady z bajki, które realizują wyznaczone cele

Scenariusz dla nauczycieli – praca grupowa

Artykuł ekspercki

Poczucie własnej wartości (self-esteem)

Bajka edukacyjna

Kuba patrzył, jak Maciek wrzuca do czapki szklane kulki – cztery niebieskie i jedną czerwoną. Jego serce biło tak mocno, że każde uderzenie odbierało mu oddech.

– Zamknijcie oczy – powiedział Maciek – i niech każdy wylosuje kulkę. Wybieracie i nie patrzycie, jaką wyciągnęliście. Dopiero kiedy powiem „już!”.

„Niebieska, niebieska, niebieska”, powtarzał w myślach Kuba, zupełnie jakby wierzył, że może mieć na to jakiś wpływ.

Tak bardzo zazdrościł Maćkowi! Nawet złamana (bardzo nie w porę) noga nie przeszkodziła mu nadal być przywódcą rowerowej paczki. Ale przecież zbliżała się sobota – dzień, w którym wyprawiali się na przejażdżki. Dzięki Maćkowi każda z nich była niezwykła... Co teraz?

„Jak on to robi, że nawet zwykłe miejsca zamieniają się w niesamowite?”, zastanawiał się Kuba. W jego głowie często roiło się od pomysłów, ale nie potrafił się nimi podzielić. To było bardziej niż oczywiste, że wszyscy uznają je za głupie. Tak jakby z góry było wiadomo, że nie wymyśli nic fajnego.

***

Od kiedy Maciek prosto z WF-u pojechał karetką do szpitala i wrócił z nogą w gipsie, nie myślał o niej, tylko o tym, kto stanie na czele następnej rowerowej wyprawy. Teraz cała paczka przyszła go odwiedzić. Wszyscy usiedli na podłodze. Martwili się, co będzie w sobotę. Nagle Maciek wzruszył ramionami.

– Wybierzemy kogoś – powiedział – kto będzie odpowiedzialny za trasę i całą resztę.

– Jak? – zapytał Kacper.

– Będziecie losować – odparł Maciek. – Kuba...

Usłyszawszy swoje imię, Kuba natychmiast zaczął się bać.

– ...w szufladzie w biurku jest pudełko. Podaj mi je, masz najbliżej.

Kuba wysunął szufladę i wyjął z niej pudełko. Coś w nim zagrzechotało. „Ciekawe co?”, pomyślał, ale nie zajrzał do środka.

– Dzięki – rzucił w jego stronę Maciek. – Mam tu kulki. Cztery niebieskie i jedną czerwoną. Kto wylosuje czerwoną, ogarnia sobotnią wyprawę. Trasa, pomysł, no, sami wiecie. Tak jak zawsze.

I właśnie dlatego Kuba ściskał teraz w ręce swoją kulkę i powtarzał w myślach: „Niebieska, niebieska, niebieska...”.

***

– Już! – zawołał Maciek i wszyscy popatrzyli na swoje kulki. A potem spojrzeli na Kubę. Kuba przyglądał się czerwonej kulce, która zdążyła rozgrzać się w jego dłoni i wesoło połyskiwała. A to pech!

– Super! – Maciek wyraźnie się ucieszył. – Oddaję ci moją czapkę.

Czapka Maćka była żółta i kiedy jechał na czele grupy, widać ją było z daleka.

– No, włóż ją.

Kuba poczuł się naprawdę głupio. Nie chodziło o czapkę, ale o to, że nie nadawał się na lidera. Owszem, interesujące pomysły od dawna chodziły mu po głowie. Na przykład ten, żeby robić zdjęcia tabliczek z nazwami ulic, które czasami były bardzo śmieszne, jak choćby Poniedziałkowy Dół albo Krótka, wydająca się nie mieć końca. Albo żeby poszukać w miejskim parku starych posągów, też zrobić im zdjęcia, a potem stworzyć miejską grę, w której jednym z zadań byłoby odnalezienie rzeźb z fotografii...

Czasami te pomysły wydawały się Kubie niezłe, ale czasem... Czy ktoś taki jak on mógłby wpaść na naprawdę fajny pomysł? Chyba nie... Pewnie inni uznają to za głupoty albo w ogóle nikt nie zwróci na niego uwagi. Dlatego Kuba wolał realizować pomysły innych. Pewnie jak zwykle nie umiałby opowiedzieć o swoich. Przecież nawet jeśli czasem odważył się odezwać, wszystko przedstawiał zupełnie inaczej, niż zamierzał.

– Fajnie wyglądasz – powiedziała Zosia i odwróciła mu czapkę daszkiem do tyłu.