Zła percepcja ebook

WYKŁADOWCA

– Je­że­li nie ma­cie py­tań, to ko­niec wy­kła­du – po­wie­dział Piotr i wy­łą­czył rzut­nik. – Dzię­ku­ję za uwa­gę, za­pra­szam za ty­dzień – do­dał, sta­ra­jąc się, aby w jego gło­sie nie było sły­chać sar­ka­zmu.

Kie­dyś koń­czył spo­tka­nia for­muł­ką „Je­że­li nie ma­cie wię­cej py­tań…”. Wa­run­kiem do „wię­cej” jest przy­naj­mniej jed­no. Od po­nad dwóch lat żad­na gru­pa stu­denc­ka nie wy­ka­za­ła za­in­te­re­so­wa­nia czym­kol­wiek z te­ma­ty­ki wy­kła­du. Były cza­sy, kie­dy pęd mło­dych lu­dzi do wie­dzy da­wał się za­uwa­żyć go­łym okiem. Wów­czas, gdy dzię­ko­wał za uwa­gę, ro­bił to szcze­rze, słu­cha­jąc po­dzię­ko­wań pły­ną­cych w dru­gą stro­nę. Te­raz miał wra­że­nie, że wy­niósł to z ja­kichś ksią­żek hi­sto­rycz­nych i fil­mów ko­stiu­mo­wych, a nie z wła­snej prak­ty­ki.

Skła­da­jąc po­wo­li sprzęt au­dio­wi­zu­al­ny, ob­ser­wo­wał wy­cho­dzą­cą z sali mło­dzież. Wy­nio­słe pan­ny z ostrym ma­ki­ja­żem bły­ska­ły licz­ny­mi kol­czy­ka­mi w uszach. Je­śli tyl­ko w ta­kiej lo­ka­li­za­cji, to by­ło­by to do za­ak­cep­to­wa­nia. Go­rzej, gdy re­fleks świetl­ny od­bił się od ozdo­by prze­kłu­wa­ją­cej łuk brwio­wy. Na­to­miast dla­cze­go ktoś z wła­snej i nie­przy­mu­szo­nej woli za­kła­dał so­bie kol­czyk w no­sie, było dla Pio­tra rze­czą nie­po­ję­tą. Od razu na­su­wa­ły mu się ob­raz­ki ho­dow­la­nych świń, któ­rym w ana­lo­gicz­ne miej­sca za­kła­da­no kol­czy­ki ce­lem znie­chę­ce­nia zwie­rząt do nad­mier­ne­go ry­cia. O prze­kłu­tych ję­zy­kach, sut­kach i na­rzą­dach płcio­wych wo­lał na­wet nie my­śleć. Wie­dział o ich ist­nie­niu i zda­wał so­bie spra­wę, że sta­ty­stycz­nie co trze­cia wy­cho­dzą­ca z sali dziew­czy­na mo­gła­by się czymś ta­kim po­chwa­lić, ale nie do­pusz­czał tych wi­zji do swe­go umy­słu. Ce­lo­wo i świa­do­mie za­kła­dał so­bie filtr.

Obok tak zwa­nych la­sek szła gru­pa play­boy­ów. Ko­szul­ki z kre­tyń­ski­mi na­pi­sa­mi były zna­kiem fir­mo­wym „wy­lu­zo­wa­nych” stu­den­tów. Piotr kie­dyś wąt­pił w to, że ha­sła typu „Sex in­struk­tor, pierw­sza lek­cja gra­tis” albo „Po­tra­fię pięć razy z rzę­du” po­ma­ga­ły po­de­rwać ja­kąś dziew­czy­nę. Jak się jed­nak oka­zy­wa­ło, im bar­dziej sek­si­stow­ski i wul­gar­ny T-shirt, tym wię­cej dziew­czyn or­bi­to­wa­ło wo­kół jego wła­ści­cie­la. Nie­po­ję­te, ale praw­dzi­we.

Z bie­giem cza­su, se­mestr za se­me­strem, przy­glą­dał się wie­lo­znacz­nym na­pi­som, do­cho­dząc do wnio­sku, że ich po­ziom za­trwa­ża­ją­co spa­da. Nie pró­bo­wał na­wet wy­obra­zić so­bie tego, co bę­dzie wid­nieć na stu­denc­kich ko­szul­kach za parę lat. Od oko­ło roku za­prze­stał od­czy­ty­wa­nia ta­kich tek­stów. Re­je­stro­wał fakt ich ist­nie­nia, ale nic poza tym. To był ko­lej­ny filtr, któ­ry spra­wiał, że sta­wa­ły się je­dy­nie zlep­kiem nie­nio­są­cych tre­ści li­ter.

O ile to przy­cho­dzi­ło sto­sun­ko­wo ła­two, o tyle znacz­nie trud­niej było mu przejść do po­rząd­ku dzien­ne­go nad inną czę­ścią gar­de­ro­by – spodnia­mi. Nie miał nic prze­ciw­ko je­an­som. Sam w nich cho­dził i w peł­ni zga­dzał się ze stwier­dze­niem, że to nie­śmier­tel­ny ma­te­riał. Nie tra­wił jed­nak nie­któ­rych spe­cy­ficz­nych kro­jów, a zwłasz­cza kro­cza maj­ta­ją­ce­go się na wy­so­ko­ści ko­lan. Ko­ja­rzy­ło mu się to dość jed­no­znacz­nie i pe­jo­ra­tyw­nie – spodnie na kupę. Wi­dząc na twa­rzach nie­któ­rych stu­den­tów tę­sk­no­tę za ro­zu­mem, a cza­sa­mi sły­sząc bez­den­ną głu­po­tę ich wy­po­wie­dzi, Piotr do­cho­dził do wnio­sku, że dla czę­ści z nich szczy­tem moż­li­wo­ści in­te­lek­tu­al­nych jest kon­tro­la nad zwie­ra­cza­mi. Nie­któ­re oso­by spra­wia­ły mo­men­ta­mi wra­że­nie, że na­wet to znaj­du­je się poza ich za­się­giem. Dla nich spodnie na kupę były w sam raz.

Aula po­wo­li pu­sto­sza­ła. Piotr wło­żył no­tat­ki do jed­nej z prze­gró­dek tor­by, do in­nej wrzu­cił li­stę obec­no­ści i la­se­ro­wy wskaź­nik. Gwar wy­cho­dzą­cych stu­den­tów cichł z każ­dą mi­ja­ją­cą se­kun­dą. W pew­nym mo­men­cie nad jego mar­ne reszt­ki prze­bi­ło się chrząk­nię­cie. Przez biur­kiem sta­ła dziew­czy­na. Od­głos, któ­ry przed mo­men­tem wy­da­ła, su­ge­ro­wał nie­śmia­łość, brak pew­no­ści sie­bie, ewen­tu­al­nie za­kło­po­ta­nie. Wy­gląd ze­wnętrz­ny cał­ko­wi­cie prze­czył temu wra­że­niu. Ze zbyt du­że­go de­kol­tu wy­sta­wa­ły unie­sio­ne przez push-up pier­si, przy­krót­ka blu­zecz­ka od­sła­nia­ła obec­ny w pęp­ku kol­czyk, któ­ry za­opa­trzo­ny w dio­dę mi­gał na czer­wo­no. Na po­kry­te gru­bą war­stwą pu­dru czo­ło spa­dał za­krę­co­ny, rów­nie czer­wo­ny ko­smyk wło­sów. Być może ca­łość z za­ło­że­nia mia­ła wy­glą­dać za­lot­nie, ale w opi­nii Pio­tra dziew­czy­nie nie uda­ło się osią­gnąć za­mie­rzo­nych efek­tów. Przed­ło­żo­ne rzę­sy za­trze­po­ta­ły szyb­ko, lecz to ni­cze­go nie zmie­ni­ło.

– Pa­nie dok­to­rze! – Prze­sło­dzo­ny głos nie­przy­jem­nie kon­tra­sto­wał z wy­glą­dem stu­dent­ki. – Ta cała kse­no­bio­lo­gia… Ona jest trud­na i ja nie wszyst­ko ła­pię.

– Tak? – Piotr zmu­sił się, aby oka­zać choć tro­chę za­in­te­re­so­wa­nia.

– Czy mo­gli­by­śmy do­kład­niej omó­wić nie­któ­re za­gad­nie­nia w ra­mach po­po­łu­dnio­wych ko­re­pe­ty­cji? – W ką­ci­ku ust za­błą­kał się po­zor­nie nie­win­ny uśmie­szek, znów za­trze­po­ta­ły rzę­sy.

Za­py­ta­ny sta­now­czo po­krę­cił gło­wą.

– Nie udzie­lam ko­re­pe­ty­cji – od­po­wie­dział. Nie chcąc, aby w tej kwe­stii były ja­kie­kol­wiek wąt­pli­wo­ści, szyb­ko do­dał: – I nie ro­bię wy­jąt­ków dla ni­ko­go. – W du­chu zaś cięż­ko wes­tchnął, stwier­dza­jąc, że świat scho­dzi na psy.

Burz­li­we ro­man­se mię­dzy na­uczy­cie­la­mi i uczen­ni­ca­mi zna­ne były od za­ra­nia dzie­jów. Za­in­te­re­so­wa­nie prze­ja­wia­ne przez blon­dyn­kę z uwy­dat­nio­nym biu­stem w in­nej sy­tu­acji mo­gło­by Pio­tro­wi schle­biać. Jed­nak nie w tej – tu nie było ni­cze­go z na­mięt­no­ści. Uczu­cia zre­du­ko­wa­ne zo­sta­ły do zera. Zdzi­ra pcha­ła mu się do łóż­ka w za­mian za po­moc w zda­niu eg­za­mi­nu. Dla nie­go chwi­la lub dwie przy­jem­no­ści, dla niej tro­chę gim­na­sty­ki i wpis do in­dek­su. Zwy­kły in­te­res, choć za­miast fi­na­li­za­cji go­tów­ką – fi­na­li­za­cja or­ga­zmem.

Stu­dent­ka zro­bi­ła naj­pierw zdzi­wio­ną, a po­tem kwa­śną minę. Spra­wia­ła wra­że­nie, jak­by pierw­szy raz w ży­ciu ktoś dał jej ko­sza. Prych­nę­ła gniew­nie i z osten­ta­cyj­nie unie­sio­ną gło­wą wy­szła z sali.

Mo­żesz so­bie strze­lać fo­cha, la­lu­niu – po­my­ślał wy­kła­dow­ca, za­my­ka­jąc tecz­kę. – Trze­ba było zo­stać ak­tor­ką, za­miast wy­bie­rać się na uni­wer­sy­tet.

Kie­dy za­my­kał salę, po­de­szła do nie­go ko­lej­na dziew­czy­na.

Ależ mam dzi­siaj pe­cha! – zdą­żył po­my­śleć.

– Dok­to­rze! – W gło­sie stu­dent­ki wy­raź­nie było sły­chać eg­zal­ta­cję. – Pań­ski wy­kład był fan­ta­stycz­ny. Na­uka o ob­cych ga­tun­kach to świet­ny przed­miot!

Je­że­li wcze­śniej Piotr do­szu­ki­wał się eg­zal­ta­cji, tym ra­zem był pra­wie pe­wien eu­fo­rii roz­mów­czy­ni.

– Mam po­mysł na bar­dzo cie­ka­wą pra­cę ba­daw­czą z za­kre­su fi­zjo­lo­gii po­rów­naw­czej ras hu­ma­no­idal­nych z cen­tral­nych ob­sza­rów Dro­gi Mlecz­nej.

Piotr wziął głę­bo­ki od­dech i w my­ślach po­li­czył do pię­ciu. Fan­ta­stycz­ny wy­kład, świet­ny przed­miot, bar­dzo cie­ka­wa pra­ca… Ży­wio­ny przez dziew­czy­nę en­tu­zjazm wręcz przy­tła­czał. Nie miał naj­mniej­szej ocho­ty ko­lej­ny raz ba­wić się w wiel­ką na­ukę. Po­ło­żył dłoń na bar­ku roz­mów­czy­ni, co wresz­cie prze­rwa­ło jej sło­wo­tok. Po­chy­lił się ku niej i zaj­rzał jej głę­bo­ko w oczy.

– Ko­le­żan­ko! – po­wie­dział po­waż­nym to­nem. – To po­mysł za­słu­gu­ją­cy na mia­no bar­dzo od­kryw­cze­go. Nie spo­tka­łem cze­goś o tak wiel­kim po­ten­cja­le na­uko­wym przy­naj­mniej od de­ka­dy. Do­brze orien­tu­ję się w tym te­ma­cie i je­że­li do­pra­cu­je pani jesz­cze kil­ka te­ma­tów po­bocz­nych pro­jek­tu, to znaj­dzie się on wśród po­waż­nych kan­dy­da­tów do kse­no-No­bla. Musi pani iść z tym ko­niecz­nie do dzie­ka­na Wy­dzia­łu Kse­no­bio­lo­gii. W kwe­stii tak sze­ro­ko za­kro­jo­nych i szcze­gó­ło­wych ba­dań po­rów­naw­czych je­dy­nie on może po­dej­mo­wać de­cy­zje.

Nie mó­wiąc nic wię­cej, za­brał rękę z bar­ku zszo­ko­wa­nej dziew­czy­ny i od­szedł. Od­dał wiecz­nie znu­dzo­ne­mu por­tie­ro­wi kar­tę ko­do­wą do drzwi sali wy­kła­do­wej i opu­ścił bu­dy­nek uni­wer­sy­te­tu. Do­pie­ro na ze­wnątrz ode­tchnął z ulgą. Spła­wił en­tu­zjast­kę kse­no­bio­lo­gii, ale nie czuł z tego po­wo­du wy­rzu­tów su­mie­nia. Za mało mu pła­co­no, żeby miał się prze­mę­czać przy do­dat­ko­wych pro­jek­tach ba­daw­czych. Być może po­mysł stu­dent­ki nie był zły i być może uda­ło­by się go zre­ali­zo­wać. Nie chciał jed­nak ni­cze­go wię­cej o nim wie­dzieć. Znał ży­cie na tyle do­brze, żeby zda­wać so­bie spra­wę z przy­naj­mniej dwóch bru­tal­nych prawd.

Po pierw­sze, naj­praw­do­po­dob­niej na­ha­ru­je się jak wół, a lau­ra­mi bę­dzie mu­siał po­dzie­lić się z kil­ko­ma oso­ba­mi, któ­re przy pra­cy na­wet nie kiw­ną pal­cem. Oj­ców suk­ce­su w śro­do­wi­skach uczel­ni wyż­szych za­zwy­czaj bywa wie­lu. Po dru­gie zaś, zna­jąc wą­skie ho­ry­zon­ty i nie­zbyt lot­ny umysł dzie­ka­na, po­mysł na cie­ka­wy pro­jekt ba­daw­czy miał wiel­kie szan­se roz­mie­nić się na drob­ne i za­miast na­uką stać się na­uko­wi­zną. Am­bit­ne ba­da­nia na Wy­dzia­le Kse­no­bio­lo­gii słu­ży­ły je­dy­nie temu, aby wy­cią­gnąć pie­nią­dze z róż­nych źró­deł. Po­tem zaś two­rzo­no rze­ko­mo od­kryw­cze pu­bli­ka­cje o rze­czach oczy­wi­stych aż do bólu. Po raz dru­gi albo i trze­ci wy­naj­dy­wa­no łyż­kę do bu­tów lub otwie­racz do kon­serw. Piotr nie za­mie­rzał po­now­nie ugrzę­znąć w pseu­do­nau­ko­wym ba­gien­ku. Stra­cił w nim pięć lat na zro­bie­nie dok­to­ra­tu i obie­cał so­bie, że nie zmar­nu­je w ten spo­sób ani chwi­li dłu­żej.

Hu­ma­no­idzi z cen­trum Dro­gi Mlecz­nej – przy­po­mniał so­bie peł­ną en­tu­zja­zmu stu­dent­kę i par­sk­nął śmie­chem. Jed­na mała son­da sprzed de­ka­dy na­ro­bi­ła ta­kie­go za­mie­sza­nia, że mimo upły­wu lat wie­lu kse­no­bio­lo­gom wciąż od­bi­ja­ła się czkaw­ką. Zro­bio­no ją po­dob­nie do tej, któ­rą swe­go cza­su ludz­kość wy­sła­ła w ko­smos – tu rów­nież były ry­sun­ki syl­we­tek ob­cych i po­wi­ta­nia na­gra­ne w sze­lesz­czą­cych, bul­go­czą­cych oraz pisz­czą­co-plu­ska­ją­cych ję­zy­kach. Chy­ba po­wi­ta­nia, bo jak do­tąd nikt tego nie udo­wod­nił. Rów­nie do­brze mo­gły być to cham­skie wy­zwi­ska i groź­by uni­ce­stwie­nia ludz­kiej rasy. Prze­wa­ża­ła jed­nak opi­nia, że son­da była świa­dec­twem ist­nie­nia po­ko­jo­wo na­sta­wio­nych bra­ci w ro­zu­mie.

Pro­blem po­le­gał na tym, że wy­twór ob­cej cy­wi­li­za­cji wy­rżnął w zie­mię i uległ czę­ścio­we­mu uszko­dze­niu. W kon­se­kwen­cji nie dało się od­czy­tać da­nych o źró­dle son­dy. Nie było wia­do­mo, skąd przy­le­ciał do­wód ist­nie­nia tech­nicz­nie za­awan­so­wa­nej cy­wi­li­za­cji. Fakt ten dla wie­lu scep­ty­ków sta­wiał wia­ry­god­ność son­dy pod du­żym zna­kiem za­py­ta­nia. Piotr ni­g­dy nie był zwo­len­ni­kiem spi­sko­wej teo­rii dzie­jów, ale sam przed sobą mu­siał przy­znać, że w hi­sto­rii z son­dą coś mu śmier­dzia­ło.

Czas mi­jał, lecz szum wo­kół ar­te­fak­tu nie cichł. Kse­no­bio­lo­dzy prze­ści­ga­li się w do­my­słach i hi­po­te­zach, kil­ku zde­cy­do­wa­ło się na­wet na opu­bli­ko­wa­nie wła­snych wer­sji tłu­ma­czeń na­grań ob­cych. Tych ostat­nich Piotr uwa­żał za oso­by nie­po­sia­da­ją­ce na­wet odro­bi­ny sa­mo­kry­ty­cy­zmu, o po­ko­rze nie wspo­mi­na­jąc. W jego opi­nii byli to kse­no­bio­lo­dzy mą­drzy ina­czej. Son­dę prze­świe­tlo­no, prze­ska­no­wa­no, wy­be­be­szo­no i ro­ze­bra­no na czyn­ni­ki pierw­sze. Nikt nie po­tra­fił udo­wod­nić nie­zbi­cie jej praw­dzi­wo­ści, nikt też nie do­wiódł fał­szer­stwa. Spra­wa zna­la­zła się w im­pa­sie, lecz za­miast stop­nio­wo przy­ci­chać, wciąż bu­dzi­ła kon­tro­wer­sje i nie­zdro­we fa­scy­na­cje, w tym tak­że wśród stu­den­tów, o czym przed mo­men­tem się prze­ko­nał.

Po­krę­cił zde­gu­sto­wa­ny gło­wą. Jak nie na­pa­lo­na la­fi­ryn­da, to na­pa­lo­na na na­ukę świ­ru­ska. A jak nie za­kol­czy­ko­wa­ne la­lu­nie, to tępe osił­ki w spodniach na kupę. Świat rze­czy­wi­ście scho­dził na psy. Bio­rąc pod uwa­gę slo­gan mó­wią­cy, że mło­dzież jest przy­szło­ścią spo­łe­czeń­stwa, rzed­nie­ją­cy włos je­żył mu się na gło­wie. Z jed­nej stro­ny cie­szył się, że nie ma zdol­no­ści do pre­ko­gni­cji, z dru­giej jed­nak nie trze­ba być ja­sno­wi­dzem, aby do­my­ślić się, co się sta­nie za kil­ka­na­ście lat – wszyst­ko się wy­pier­ni­czy i już nie wsta­nie.

Jak na za­wo­ła­nie Pio­tro­wi przy­po­mnia­ła się jesz­cze jed­na myśl pa­su­ją­ca jak ulał do mi­ja­ją­ce­go dnia – czło­wiek bu­dzi się pew­ne­go ran­ka i stwier­dza, że całe ży­cie miesz­ka w domu wa­ria­tów. Nic do­dać, nic ująć. Mi­jał ko­lej­ny rok jego pra­cy na uczel­ni. Sta­no­wi­sko star­sze­go wy­kła­dow­cy nie brzmia­ło zbyt dum­nie, prze­sad­nie do­cho­do­we też nie było. Cze­go się do­ro­bił? Sys­te­ma­tycz­nie po­więk­sza­ją­cej się ły­sin­ki, oku­la­rów w czar­nych opraw­kach i pięt­na­sto­let­nie­go, moc­no sfa­ty­go­wa­ne­go auta. Oczy­wi­ście ktoś mógł­by po­wie­dzieć, że ma ty­tuł dok­to­ra. Cóż jed­nak z tego? Cza­sy, w któ­rych wią­zał się z tym ja­kiś pre­stiż, bez­pow­rot­nie mi­nę­ły. Wszyst­ko się po­zmie­nia­ło, ze stu­den­ta­mi włącz­nie.

Kie­dyś po eg­za­mi­nie pod­cho­dzi­li do nie­go w kil­ku­oso­bo­wych grup­kach. Jed­ni do­py­ty­wa­li się o wła­ści­we od­po­wie­dzi, inni dzię­ko­wa­li za prze­ka­za­ną wie­dzę, zda­rza­ły się na­wet za­pro­sze­nia na piwo. Z nie­któ­ry­mi na­wet na to piwo się uma­wiał. Kon­takt z nimi był bliż­szy. Dziś wi­zy­ty po eg­za­mi­nie wią­za­ły się je­dy­nie z usta­le­niem ter­mi­nu po­praw­ki.

Po bra­ku chę­ci na udzie­le­nie ko­re­pe­ty­cji cy­ca­tej blon­dy­nie ro­zej­dzie się plot­ka, że je­stem ge­jem… – Piotr po­now­nie par­sk­nął śmie­chem, do­cho­dząc do tego wnio­sku. – Cie­ka­we, co z ko­lei po­my­śla­ła so­bie ta dru­ga dziew­czy­na. Mia­ła taką minę, jak­by uwie­rzy­ła, że po­tra­fię od­czy­ty­wać jej my­śli. Od ju­tra na uczel­ni będą za ple­ca­mi mó­wić o mnie „pe­dał-te­le­pa­ta”.

Nie wzru­sza­ło go to ani tro­chę. Przez lata przy­wykł do zło­śli­wo­ści i przy­pi­na­nia róż­nych ła­tek w wy­ko­na­niu za­rów­no uczą­cej się mło­dzie­ży, jak i ko­le­gów po fa­chu. Dwie wię­cej, dwie mniej – co za róż­ni­ca?

Nie­spiesz­nym kro­kiem zbli­żał się do miej­sca przy­dzie­lo­ne­go mu na we­wnętrz­nym par­kin­gu z tyłu bu­dyn­ku uni­wer­sy­te­tu. Cze­ka­ło go pięć se­kund nie­pew­no­ści co do sta­nu tech­nicz­ne­go auta. Po­ry­so­wa­ne czy nie? Opo­ny całe czy ktoś je za­mor­do­wał przy uży­ciu ostre­go przed­mio­tu? Stu­den­ci oprócz tego, że z na­tu­ry le­ni­wi, ce­cho­wa­li się też pew­ną dozą zło­śli­wo­ści. Tym ra­zem wszyst­ko było w po­rząd­ku. Pra­wie wszyst­ko – o po­wo­li zże­ra­ną przez rdzę kla­pę ba­gaż­ni­ka opie­ra­ła się dziew­czy­na.

Cie­ka­we, co tym ra­zem? – za­sta­no­wił się Piotr.

Pod­szedł bli­żej i za­py­tał:

– W czym mogę po­móc? – Zro­bił to, si­ląc się na uprzej­my ton, choć w głę­bi du­szy miał ocho­tę wark­nąć coś zde­cy­do­wa­nie mniej kul­tu­ral­ne­go.

Dziew­czy­na spoj­rza­ła na nie­go prze­cią­gle, po czym za­py­ta­ła:

– Dok­tor Piotr Iwań­ski?

Przy­tak­nął, pró­bu­jąc zo­rien­to­wać się, co z nią jest nie tak.

– Kse­no­bio­log? – Iden­ty­fi­ka­cja mia­ła ciąg dal­szy.

Ski­nął gło­wą.

– Dok­to­rat z mi­mi­kry mię­dzy­ra­so­wej po­ten­cjal­nych ga­tun­ków hu­ma­no­idal­nych? – Głos dziew­czy­ny wy­wo­ły­wał nie­przy­jem­ne dresz­cze roz­cho­dzą­ce się wzdłuż krę­go­słu­pa. Był draż­nią­co mięk­ki, sze­lesz­czą­cy.

Kie­dy Piotr ko­lej­ny raz po­twier­dził, że cho­dzi o nie­go, usły­szał zda­nie, któ­re po­zba­wi­ło go tchu:

– Mamy dla pana pro­po­zy­cję, dok­to­rze.

W jed­nej chwi­li od­gadł na­tu­rę sze­lesz­czą­ce­go gło­su. Miał wra­że­nie, że kie­dyś już coś po­dob­ne­go sły­szał, i po­cząt­ko­wo nie mógł zo­rien­to­wać się, gdzie i kie­dy. A po­tem przy­szło olśnie­nie. Sko­ja­rzył wszyst­ko ze sobą i z wra­że­nia oparł się o ba­gaż­nik tuż obok dziew­czy­ny. Pa­trzył na nią sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi, a ona uśmie­cha­ła się i po­ta­ku­ją­co ki­wa­ła gło­wą.

– Wie­dzia­łam, że szyb­ko pan się do­my­śli. Jest pan za­in­te­re­so­wa­ny?

– Oczy­wi­ście! – Piotr wy­du­sił od­po­wiedź z su­che­go, za­ci­śnię­te­go gar­dła.

Zdro­wy roz­są­dek pod­po­wia­dał mu, że ze wzglę­du na wła­sne bez­pie­czeń­stwo nie po­wi­nien od­mó­wić ob­ce­mu w ludz­kim cie­le. W bły­ska­wicz­nie pod­ję­tej de­cy­zji była jed­nak rów­nież ol­brzy­mia cie­ka­wość. W koń­cu nie bez po­wo­du zo­stał kse­no­bio­lo­giem. Wciąż onie­mia­ły pa­trzył na dziew­czy­nę i po­wo­li oswa­jał się z my­ślą, że wła­śnie roz­po­czy­na współ­pra­cę z in­te­li­gent­ną, obcą rasą. Hu­ma­no­idzi z cen­trum Dro­gi Mlecz­nej jed­nak ist­nie­li.

– Je­dzie­my czy le­ci­my? – sze­lesz­czą­cym gło­sem za­py­tał obcy w ludz­kim cie­le.

Piotr ro­zej­rzał się do­oko­ła. Ni­g­dzie w po­bli­żu nie było wi­dać cze­goś, co choć tro­chę mo­gło­by za­słu­gi­wać na mia­no la­ta­ją­ce­go spodka. Za­raz po­tem spoj­rzał jed­nak na pięt­na­sto­let­ni we­hi­kuł, o któ­ry się opie­rał, i ko­lej­ną de­cy­zję pod­jął rów­nie szyb­ko.

– Le­ci­my! – od­po­wie­dział zde­cy­do­wa­nym gło­sem.

Dziew­czy­na za­ło­ży­ła mu na nad­gar­stek me­ta­lo­wą bran­so­let­kę i prze­krę­ci­ła je­den ze współ­two­rzą­cych ją ele­men­tów. Piotr bez wa­ha­nia zła­pał za jej wy­cią­gnię­tą rękę. Po chwi­li dwie smu­kłe syl­wet­ki śmi­ga­ły nad da­cha­mi do­mów w sza­lo­nym pę­dzie.

ZAMIANA

Otwo­rzy­łem oczy. Żół­te słoń­ce są­czy­ło się przez przy­bru­dzo­ne, pla­sti­ko­we ścia­ny. Nie było zbyt in­ten­syw­ne, ale zmu­si­ło mnie do kil­ku­krot­ne­go mru­gnię­cia, aby po­zbyć się po­ja­wia­ją­cych się jak na za­wo­ła­nie łez. Sie­dzia­łem oto­czo­ny z trzech stron przez po­ma­za­ne, od lat nie­my­te ta­fle z plek­si. Przy­sta­nek au­to­bu­so­wy – niby nic nie­zwy­kłe­go, tyl­ko skąd ja się tu wzią­łem? Po­czu­łem nie­zno­śny smród. Kwa­śny odór ta­nie­go wina, sta­re­go mo­czu i zjeł­cza­łe­go tłusz­czu wdzie­rał się bez­ce­re­mo­nial­nie do nosa. Jego źró­dło sie­dzia­ło obok mnie.

Cuch­ną­cy żul miał za­schnię­te smar­ki na skoł­tu­nio­nej bro­dzie, jed­nak to nie one naj­bar­dziej przy­ku­wa­ły uwa­gę spo­śród wszyst­kich skła­do­wych jego ob­li­cza. Gość miał naj­więk­sze oczy, ja­kie kie­dy­kol­wiek do­tąd wi­dzia­łem. Wy­ba­łu­szał je na mnie zu­peł­nie tak, jak­bym miał trzy ręce. Spoj­rza­łem po so­bie.

O kur­wa! – prze­le­cia­ło mi przez myśl, gdy uj­rza­łem trze­cią koń­czy­nę, wy­ra­sta­ją­cą ze środ­ka mo­jej klat­ki pier­sio­wej. Wy­stra­szy­łem się nie na żar­ty, a trze­cia ręka zo­bra­zo­wa­ła to bli­żej nie­sko­or­dy­no­wa­nym ru­chem. Żul gwał­tow­nie wcią­gnął po­wie­trze, co wy­wo­ła­ło wy­so­ki świst po­mię­dzy jego nie­licz­ny­mi zę­ba­mi.

– No co? – za­py­ta­łem w mało spre­cy­zo­wa­ny spo­sób, ale nie uzy­ska­łem od­po­wie­dzi.

Ko­lej­ny ruch nad­pro­gra­mo­wej koń­czy­ny spra­wił, że pi­ja­czek ze­mdlał. Osu­nął się na zie­mię, a wkrót­ce po­tem w oko­li­cach środ­ka jego cia­ła po­ja­wi­ła się ka­łu­ża. Bie­da­ko­wi pu­ści­ły zwie­ra­cze – po­my­śla­łem. Nie­zno­śny smród na­si­lił się jesz­cze bar­dziej, zmu­sza­jąc mnie do dzia­ła­nia. Nie mia­łem zie­lo­ne­go po­ję­cia, skąd się tu wzią­łem i dla­cze­go mam trzy ręce, ale jed­no wie­dzia­łem z całą pew­no­ścią – mu­sia­łem opu­ścić cuch­ną­cą wia­tę!

Pod­cho­dzą­cy mi do gar­dła żo­łą­dek nadał tem­po moim ru­chom. Mu­szę przy­znać, że były one nie­co nie­zbor­ne, a wy­ni­ka­ło to z fak­tu, że mia­łem jesz­cze jed­ną do­dat­ko­wą koń­czy­nę – dol­ną. Zo­ba­czy­łem ją i po­czu­łem do­pie­ro, kie­dy wsta­łem. Chwi­lę za­ję­ło mi opa­no­wa­nie tech­ni­ki po­ru­sza­nia się bez na­ra­ża­nia na utra­tę rów­no­wa­gi, w koń­cu jed­nak po­czła­pa­łem przed sie­bie.

Dla­cze­go je­stem taki dziw­ny? Gło­wę bym dał so­bie uciąć, że jesz­cze wczo­raj wy­glą­da­łem nor­mal­nie. Skąd więc tak dra­stycz­ne zmia­ny? Mu­tu­ję w ja­kie­goś po­two­ra? A może pącz­ku­ję? Aż wzdry­gną­łem się na ostat­nią myśl. No bo jak to – wy­szedł­bym z sa­me­go sie­bie i sta­nął obok? Kim był­by w tej sy­tu­acji ten dru­gi? Kimś ob­cym czy mną? Bra­tem bliź­nia­kiem czy może po­wi­nie­nem trak­to­wać go jak syna? To ja­kiś obłęd!

Czmych­ną­łem do bra­my, gdyż z na­prze­ciw­ka szli ja­cyś lu­dzie. Co praw­da pi­ja­czek na mój wi­dok ze­mdlał, ale ci dla od­mia­ny mo­gli­by na przy­kład za­cząć wrzesz­czeć. Nie uśmie­cha­ła mi się per­spek­ty­wa zbie­go­wi­ska i wy­ty­ka­nia pal­cem. Mu­sia­łem choć tro­chę oswo­ić się z nową sy­tu­acją i po­trze­bo­wa­łem kil­ku chwil spo­ko­ju. To­ną­ca w cie­niu cze­luść bra­my nie wy­da­wa­ła się naj­od­po­wied­niej­szym ku temu miej­scem, ale na bez­ry­biu i rak ryba. W po­rów­na­niu z przy­stan­kiem pa­no­wał tu pół­mrok i chwi­lo­wo nikt mi nie prze­szka­dzał, choć tu tak­że roz­cho­dził się smród ury­ny. Szcza­nie po ką­tach było chy­ba nie­odzow­ną czę­ścią ludz­kiej na­tu­ry. Wzru­szy­łem dwo­ma nor­mal­ny­mi ra­mio­na­mi, trze­cie drgnę­ło przy oka­zji, jak­by dla to­wa­rzy­stwa. To nie był czas na ja­ło­we fi­lo­zo­fo­wa­nie o ce­chach cha­rak­te­ru spraw­ców nie­przy­jem­ne­go aro­ma­tu bra­my.

Opar­łem czo­ło o be­to­no­wą ścia­nę. Była przy­jem­nie chłod­na. Uspo­ko­iłem od­dech, wa­lą­ce do­tąd jak osza­la­łe ser­ce zwol­ni­ło nie­co rytm. Co mi się sta­ło? To na­tręt­ne py­ta­nie bez chwi­li prze­rwy prze­wier­ca­ło mój mózg na wy­lot. Nie mia­łem bla­de­go po­ję­cia, żad­na ra­cjo­nal­na od­po­wiedź nie przy­cho­dzi­ła do sko­ło­wa­nej gło­wy. Dla­cze­go tak wy­glą­da­łem? Skąd się tu zna­la­złem? Cho­ler­ne za­gad­ki!

Nie wiem, ile cza­su sta­łem opar­ty, w koń­cu jed­nak moja trze­cia noga znu­dzi­ła się bez­pro­duk­tyw­nym du­ma­niem i kop­nę­ła mnie w ko­la­no. Sam sie­bie kop­ną­łem, cho­ciaż wca­le nie chcia­łem. Syk­ną­łem z bólu, a chwi­lę po­tem z tego sa­me­go po­wo­du wrza­sną­łem. Obe­rwa­ło bo­wiem dru­gie ko­la­no. Za­dzia­ła­ły od­ru­chy – pod­kur­czy­łem po­szko­do­wa­ne koń­czy­ny i za­czą­łem roz­ma­so­wy­wać bo­lą­ce miej­sca. W efek­cie wy­glą­da­łem jak zmu­to­wa­ny bo­cian – sta­łem na jed­nej no­dze i ki­wa­łem się nie­zgrab­nie na boki.

Ja pier­do­lę! – tyl­ko tyle zdą­ży­łem po­my­śleć, gdy mój ak­tu­al­nie je­dy­ny punkt pod­par­cia zło­śli­wie się zgiął. Grzmot­ną­łem bez­wład­nie na ty­łek. Do­pie­ro te­raz na­praw­dę mnie za­bo­la­ło! Co za kosz­mar! Nie słu­cha mnie wła­sna noga! Co z tego, że do­dat­ko­wa? Jest moja i nie ma pra­wa mnie ko­pać! Ani prze­wra­cać. Ostroż­nie ob­ma­ca­łem stłu­czo­ny ty­łek. Bo­lał tak, jak­by przy upad­ku pękł na czte­ry po­ślad­ki.

Wła­śnie pod­pie­ra­łem się rę­ka­mi, aby wstać, gdy trze­cia koń­czy­na gór­na wal­nę­ła mnie pię­ścią w nos, a po­tem szarp­nę­ła za wło­sy do przo­du i w dół. Znów le­ża­łem jak dłu­gi na zie­mi, do oczu ci­snę­ły się łzy, a z roz­bi­te­go nosa ka­pa­ła krew. To prze­sta­ło być za­baw­ne, o ile kie­dy­kol­wiek choć tro­chę było. Zro­bi­ło się za to nie­bez­piecz­ne. Mu­sia­łem z tym skoń­czyć, bo ina­czej go­tów by­łem oka­le­czyć sam sie­bie, a kto wie, czy na­wet nie za­bić.

Usia­dłem i ro­ze­rwa­łem ko­szu­lę na pier­siach. To, co uj­rza­łem, prze­szło moje naj­śmiel­sze wy­obra­że­nia. Trze­cia ręka przy­cze­pio­na była na za­trza­ski. Z gło­śny­mi, su­chy­mi trza­ska­mi po­roz­dzie­la­łem je wszyst­kie. Do­dat­ko­wa koń­czy­na za­cie­kle się przed tym bro­ni­ła, więc do roz­bi­te­go uprzed­nio nosa do­łą­czy­ło pod­bi­te oko oraz kil­ka za­dra­pań na czo­le i po­licz­kach. W koń­cu to jed­nak ja by­łem górą. Bez­ce­re­mo­nial­nie wy­rwa­łem garść prze­wo­dów wy­cho­dzą­cych mi ze środ­ka most­ka i od­rzu­ci­łem rękę na bok. Upa­dła bez­wład­nie z głu­chym od­gło­sem, drga­ła przez chwi­lę, po czym za­sty­gła w bez­ru­chu z wy­pro­sto­wa­nym środ­ko­wym pal­cem.

Nie mia­łem cza­su za­re­ago­wać na pro­wo­ka­cję. Czym prę­dzej roz­pi­na­łem bo­wiem spodnie, aby do­brać się do do­dat­ko­wej nogi. Znów strze­li­ły za­trza­ski, wiąz­ka ko­lo­ro­wych prze­wo­dów zo­sta­ła wy­rwa­na ze szpa­ry mię­dzy po­ślad­ka­mi. Le­d­wo to zro­bi­łem, ucie­kłem z bra­my.

Wy­pa­dłem na uli­cę jak strza­ła, aby jak naj­szyb­ciej zo­sta­wić za sobą naj­więk­szy kosz­mar w ży­ciu. W bie­gu do­pi­na­łem roz­po­rek, poły ro­ze­rwa­nej ko­szu­li po­wie­wa­ły mi gdzieś za ple­ca­mi. Sprint trwał za­le­d­wie mi­nu­tę. Już od dłuż­sze­go cza­su by­łem na ba­kier z kon­dy­cją i na­wet wy­zwo­lo­na ostat­ni­mi prze­ży­cia­mi ad­re­na­li­na na nie­wie­le się zda­ła. Zzia­ja­łem się jak pies, a co­raz krót­szy od­dech zmu­sił mnie osta­tecz­nie do za­prze­sta­nia bie­gu. Za­trzy­ma­łem się i sa­pa­łem jak lo­ko­mo­ty­wa. Przed oczy­ma fru­wa­ły mi czar­ne i czer­wo­ne plam­ki. Do­pie­ro po chwi­li zdo­ła­łem od­czy­tać wid­nie­ją­cy na po­bli­skiej ścia­nie na­pis: „Gold Event, im­pre­zy oko­licz­no­ścio­we”.

O kur­wa! – wes­tchną­łem, gdy wró­ci­ła mi pa­mięć.

Już wie­dzia­łem, skąd tu się wzią­łem i dla­cze­go wy­glą­da­łem jak zmu­to­wa­ny po­twór. Za­bi­ję gno­ja jak psa! Chcia­ło mi się wyć z wście­kło­ści. Ależ się da­łem wro­bić! Za na­mo­wą ko­le­gi za­fun­do­wa­łem so­bie kosz­mar­ną jaz­dę bez trzy­man­ki. To mia­ła być nie­za­po­mnia­na za­ba­wa, to­tal­ny od­lot, wie­czór ka­wa­ler­ski wszech cza­sów. Za­stą­pić mło­de, ład­ne, zgrab­ne i gołe strip­ti­zer­ki grzyb­ka­mi ha­lu­cy­no­gen­ny­mi? W du­pie mia­łem taką za­mia­nę. To z pew­no­ścią bę­dzie wie­czór ka­wa­ler­ski wszech cza­sów – za­mie­rza­łem spu­ścić po­rząd­ny ło­mot mo­je­mu druż­bie.

BEZKARNOŚĆ

Sta­łem przed do­mo­fo­nem i nie wie­rzy­łem w to, co mnie spo­tka­ło. Jak set­ki razy wcze­śniej wstu­ka­łem kod do miesz­ka­nia i po­ło­ży­łem dłoń na czyt­ni­ku li­nii pa­pi­lar­nych. Ska­no­wa­nie za­koń­czy­ło się zwy­kłym bu­cze­niem, jed­nak jego wy­nik do zwy­kłych z pew­no­ścią nie na­le­żał. Za­sko­czył mnie jak cho­le­ra. Na wy­świe­tla­czu za­pło­nę­ły ja­skra­we li­ter­ki ukła­da­ją­ce się w dwa sło­wa: „brak do­stę­pu”. Po­my­śla­łem wów­czas, że pew­nie po­my­li­łem się przy wy­bo­rze kodu mo­je­go lo­kum. Po ca­łym dniu pra­cy każ­de­mu może się zda­rzyć. Za dru­gim ra­zem błę­du z pew­no­ścią nie zro­bi­łem. Sta­ran­nie wy­bra­łem cy­fry we wła­ści­wej ko­lej­no­ści i po­now­nie przy­ło­ży­łem dłoń do czyt­ni­ka. Efekt był taki sam jak po­przed­nio.

Za­nim zdą­ży­łem prze­ana­li­zo­wać spra­wę na spo­koj­nie, za­dzia­ła­ły od­ru­chy – przy­ło­ży­łem dłoń po raz trze­ci. To był nie­ste­ty błąd. Za­dzia­łał pro­gram an­tyw­ła­ma­nio­wy i moje pal­ce po­ra­ził prąd. Nie mia­łem po­ję­cia, że to tak boli. Spoj­rza­łem na przy­sma­żo­ne opusz­ki – te­raz z pew­no­ścią ża­den czyt­nik nie roz­po­znał­by na nich ja­kich­kol­wiek li­nii. Co za dzia­dow­skie urzą­dze­nie! Roz­stro­iło się gów­no i nie chce wpu­ścić mnie do wła­sne­go miesz­ka­nia. Każ­dy kom­pu­ter da się jed­nak zha­ko­wać, więc tym bar­dziej moż­na obejść sys­tem za­bez­pie­cza­ją­cy w po­sta­ci do­mo­fo­nu. Taką przy­naj­mniej ży­wi­łem na­dzie­ję.

Prze­łą­czy­łem ska­ner na opcję od­czy­tu le­wej dło­ni. Wy­stu­ka­łem po­now­nie kod, ale w ostat­niej chwi­li nie po­ło­ży­łem ręki na urzą­dze­niu. Pe­łen nie­ja­snych jesz­cze obaw zbli­ży­łem pal­ce do oczu.

– O w mor­dę! – wy­rwa­ło mi się mi­mo­wol­nie, gdy zo­ba­czy­łem, że po­wierzch­nie wszyst­kich pal­ców są ide­al­nie gład­kie. Co tu jest gra­ne? Jak to moż­li­we? Prze­cież nie ma chy­ba cze­goś ta­kie­go jak bez­li­nij­ność dło­ni!

Od­sze­dłem kil­ka kro­ków i opar­łem czo­ło o chłod­ną wi­try­nę po­bli­skie­go skle­pu. Mimo póź­nej je­sie­ni i ni­skich tem­pe­ra­tur na dwo­rze w jed­nej chwi­li zro­bi­ło mi się nie­zno­śnie go­rą­co. Sklep na szczę­ście był już za­mknię­ty, bo pew­nie wła­ści­ciel prze­gnał­by mnie stąd pod byle pre­tek­stem. Bla­dy, bo chy­ba taki wła­śnie by­łem, a z pew­no­ścią spo­co­ny i z roz­bie­ga­ny­mi ocza­mi, mógł­bym od­stra­szać mu klien­tów.

Le­d­wo po­my­śla­łem o swo­im wy­glą­dzie, coś mnie tknę­ło. Ode­rwa­łem się szyb­ko od szy­by wy­sta­wo­wej i po­bie­głem w stro­nę po­bli­skie­go par­ku. Za­mie­rza­łem sko­rzy­stać ze znaj­du­ją­ce­go się na jego te­re­nie sza­le­tu, cho­ciaż nie w zwy­cza­jo­wy spo­sób. Mu­sia­łem spoj­rzeć w lu­stro. Ba­łem się tego jak cho­le­ra, ale coś w środ­ku mó­wi­ło mi, że tak trze­ba, że dzię­ki temu zdo­łam do­wie­dzieć się cze­goś waż­ne­go. Wpa­dłem do środ­ka zdy­sza­ny i za­trzy­ma­łem się przed szkla­ną ta­flą wi­szą­cą nad rzę­dem umy­wa­lek. Za­dzia­łał czuj­nik ru­chu, uru­cho­mi­ła się ul­tra­dź­wię­ko­wa myj­ka, zwięk­szy­ła się gło­śność re­lak­sa­cyj­nej mu­zy­ki. Spoj­rza­łem w swe oczy i jęk­ną­łem. Nie mia­łem tę­czó­wek. A w za­sa­dzie mia­łem, ale le­d­wo wi­docz­ne.

Nor­mal­nie każ­dy czło­wiek ma w ich ob­rę­bie cha­rak­te­ry­stycz­ny wy­łącz­nie dla sie­bie wzór. Na jego pod­sta­wie od wie­lu lat do­ko­nu­je się iden­ty­fi­ka­cji per­so­nal­nej w ban­kach i urzę­dach. Ska­ne­ry tę­czó­wek roz­po­zna­wa­ły po­dróż­nych na lot­ni­skach i dwor­cach szyb­kiej ko­lei pneu­ma­tycz­nej. Bez przej­ścia pro­ce­du­ry re­je­stra­cji wła­sne­go wzo­ru nie mógł obejść się nikt, kto chciał­by do­stać się do pra­cy na pod­mor­skich plat­for­mach wy­do­byw­czych albo na po­kład wa­ha­dłow­ca le­cą­ce­go do księ­ży­co­wych ośrod­ków wy­po­czyn­ko­wych. U mnie nie było cze­go iden­ty­fi­ko­wać. Tę­czów­ki mia­łem ide­al­nie gład­kie, a ko­lo­rem tyl­ko nie­znacz­nie róż­ni­ły się od ota­cza­ją­cych je twar­dó­wek. Z tego, co wie­dzia­łem, na­wet al­bi­no­si mie­li ja­kiś wzór. Dla­cze­go więc ja nie? Naj­pierw brak li­nii pa­pi­lar­nych, a te­raz to. Co się ze mną dzia­ło?

Po­now­nie przyj­rza­łem się so­bie w lu­strze. Cała resz­ta wy­glą­da­ła nor­mal­nie – rysy zna­jo­me od czter­dzie­stu lat, do­brze zna­na kurt­ka, choć oczy­wi­ście od znacz­nie krót­sze­go cza­su. Wy­sta­ją­ce spod kurt­ki ma­ry­nar­ka, ko­szu­la i kra­wat – wszyst­kie te rze­czy no­si­łem już wcze­śniej, nie mia­łem na so­bie ni­cze­go nie­zwy­kłe­go. Wy­glą­da­łem jak ty­po­wy urzęd­nik, któ­rym w isto­cie by­łem.

Na­gle zno­wu coś mnie tknę­ło. Po­nie­waż moje upior­nie bla­de tę­czów­ki nie mia­ły żad­ne­go wzo­ru, mo­głem za­po­mnieć o ska­no­wa­niu przed wej­ściem na dwo­rzec ko­lei pneu­ma­tycz­nej. Sko­ro tak, to w jaki spo­sób do­sta­łem się do domu? Za­raz, wróć! Nie do domu, tyl­ko przed dom. Pra­co­wa­łem na dru­gim koń­cu mia­sta i na pie­cho­tę z pew­no­ścią nie przy­szedł­bym pod swój ad­res przed świ­tem. Spoj­rza­łem na ze­gar ścien­ny – do­cho­dzi­ła osiem­na­sta. Z ra­chu­by cza­su wy­cho­dzi­ło, że przy­je­cha­łem więc po­cią­giem. Wy­gląd mo­ich oczu prze­czył temu jed­nak dość wy­raź­nie.

– Kur­wa! – za­klą­łem, gdy uświa­do­mi­łem so­bie, że w za­sa­dzie nie pa­mię­tam wy­da­rzeń tego dnia z okre­su po­prze­dza­ją­ce­go nie­uda­ną pró­bę sfor­so­wa­nia do­mo­fo­nu. Wczo­raj, przed­wczo­raj i wszyst­ko wcze­śniej tak, ale ten dzień sta­no­wił bia­łą pla­mę. Mój głos mu­siał uru­cho­mić ja­kiś czuj­nik, bo do to­a­le­ty przez bocz­ne drzwi ser­wi­so­we wje­chał ro­bot czysz­czą­cy.

– Czy moż­na w czymś po­móc sza­now­ne­mu panu? – za­brzę­czał me­ta­licz­nie.

– Zjeż­dżaj! – wark­ną­łem.

Ro­bot przez chwi­lę przy­glą­dał mi się fo­to­sen­so­ra­mi. Chy­ba ana­li­zo­wał cha­rak­ter mo­jej od­po­wie­dzi. Na szczę­ście zin­ter­pre­to­wał ją po­praw­nie, bo za­chę­ciw­szy mnie do po­now­ne­go sko­rzy­sta­nia w przy­szło­ści z sie­ci miej­skich sza­le­tów, opu­ścił po­miesz­cze­nie.

Jesz­cze tyl­ko bla­sza­ne­go głup­ka było mi w tej chwi­li po­trze­ba!

Nie mo­głem dłu­żej znieść wi­do­ku wła­snej twa­rzy, więc od­wró­ci­łem się do lu­stra ple­ca­mi i opar­łem o brzeg umy­wal­ki. Gło­wę bym dał, że ten dzień nie róż­nił się zbyt­nio od po­przed­nich, ale nie po­tra­fi­łem od­po­wie­dzieć na pod­sta­wo­we py­ta­nia. Czym się dzi­siaj zaj­mo­wa­łem? Któ­ry pro­jekt ana­li­zo­wa­łem i z jaką bo­ry­ka­łem się do­ku­men­ta­cją? Co ja­dłem na lunch? Albo cho­ciaż­by kwe­stia, czy je­cha­łem z pra­cy do domu ko­lej­ką. Są­dząc po bra­ku wzo­ru tę­czó­wek, wy­da­wa­ło się to ra­czej mało praw­do­po­dob­ne, ale uczci­wie sta­wia­jąc spra­wę: nie pa­mię­ta­łem po­dró­ży żad­ny­mi in­ny­mi środ­ka­mi lo­ko­mo­cji, pie­szo też nie przy­sze­dłem, a sztu­ka te­le­por­ta­cji nie wy­szła ni­g­dzie poza książ­ki i fil­my sci-fi. W każ­dym ra­zie by­łem pe­wien, że nie opa­no­wa­łem prze­miesz­cza­nia się z miej­sca na miej­sce siłą woli.

Prze­szu­ka­łem kie­sze­nie. Dwu­krot­nie. Nie­ste­ty nie przy­bli­ży­ło mnie to na­wet o mi­li­metr do roz­wią­za­nia za­gad­ki, bo wszyst­kie były ide­al­nie pu­ste. Nie mia­łem do­ku­men­tów, pie­nię­dzy, mul­ti­fo­nu. Spoj­rza­łem na nad­gar­stek, ale po bę­dą­cym tam za­zwy­czaj ze­gar­ku nie po­zo­stał naj­mniej­szy ślad. Ro­bi­ło się co­raz dziw­niej. Pe­łen naj­gor­szych prze­czuć ostroż­nie do­tkną­łem pal­ca­mi naj­pierw pra­we­go ucha, po­tem fał­du znaj­du­ją­ce­go się tuż za nim.

Od po­nad pięć­dzie­się­ciu lat każ­dy miesz­ka­niec zie­mi tuż po uro­dze­niu miał tam wsz­cze­pia­ny czip iden­ty­fi­ka­cyj­ny. Raz na pięć lat do­ko­ny­wa­no ak­tu­ali­za­cji jego za­pi­su, ten zaś obej­mo­wał wszyst­kie istot­ne dane oso­bo­we. Mój ostat­ni upda­te miał miej­sce trzy mie­sią­ce temu. Szu­ka­łem opusz­ka­mi po­dłuż­ne­go zgru­bie­nia tuż za uchem. Nie zna­la­złem, skó­ra w tym miej­scu była ide­al­nie gład­ka. Nie mo­głem w ża­den spo­sób udo­wod­nić tego, że ja to ja.

Zro­bi­ło mi się sła­bo. W koń­cu nie co dzień sta­je się przed fak­tem by­cia kimś do­sko­na­le nie­roz­po­zna­wal­nym, żeby nie po­wie­dzieć: ni­kim. Przy­da­ło­by mi się tro­chę chłod­nej wody, żeby ochla­pać twarz. Nie­ste­ty od de­ka­dy obo­wią­zy­wa­ła usta­wa pro­eko­lo­gicz­na za­bra­nia­ją­ca mar­no­tra­wie­nia wody. Tra­dy­cyj­ne to­a­le­ty za­stą­pi­ły che­micz­ne, za­miast zwy­kłych kra­nów za­mon­to­wa­no ul­tra­dź­wię­ko­we myj­ki. Tyl­ko umy­wal­ki zo­sta­ły po sta­re­mu, choć brud w nich nie spły­wał, tyl­ko zsu­wał się w dół za­sy­sa­ny umiesz­czo­nym po­ni­żej od­ku­rza­czem. Co za ka­nał! W co ja się wpa­ko­wa­łem? I jak mam się wy­pa­ko­wać?

Za­nim zdą­ży­łem coś po­sta­no­wić, gdzieś z od­da­li do­bie­gło tę­sk­ne za­wo­dze­nie sy­re­ny po­li­cyj­nej. Rów­no­cze­śnie po­now­nie otwo­rzy­ły się drzwi ser­wi­so­we i do środ­ka wje­chał ro­bot czysz­czą­cy.

– Pro­szę się nie ru­szać! – za­brzę­czał. – Dzia­łam w imie­niu po­li­cji. Jest pan aresz­to­wa­ny.

Sy­re­na z każ­da mi­ja­ją­cą se­kun­dą sta­wa­ła się co­raz gło­śniej­sza. Nie za­mie­rza­łem grzecz­nie cze­kać na stró­żów pra­wa. Jesz­cze tyl­ko ma­gne­tycz­nych kaj­da­nek i oskar­żeń o cho­le­ra wie ja­kie prze­stęp­stwa mi dzi­siaj bra­ko­wa­ło. Ja­koś nie chcia­ło mi się wie­rzyć, że po­li­cja po­mo­że mi roz­wią­zać pro­ble­my, na któ­re się dzi­siaj na­dzia­łem. Coś za bar­dzo im się spie­szy­ło.

Nie mia­łem cza­su na sub­tel­no­ści. Sko­pa­łem gło­wę z ra­mion ro­bo­ta. Nie skoń­czy­ła się jesz­cze tur­lać po pod­ło­dze, gdy z jego szyi wy­rwa­łem pro­gra­ma­tor. Zbli­ży­łem go do czyt­ni­ka i drzwi ewa­ku­acyj­ne sta­nę­ły otwo­rem. Po­gna­łem przed sie­bie przez po­grą­żo­ny w wie­czor­nych ciem­no­ściach park.

[…]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

Zła per­cep­cja

isbn: 978-83-8423-282-8

© Mar­cin Peł­ka i Wy­daw­nic­two No­vae Res 2026

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne. Ko­pio­wa­nie, re­pro­duk­cja lub od­czyt ja­kie­go­kol­wiek frag­men­tu tej książ­ki w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu wy­ma­ga pi­sem­nej zgo­dy Wy­daw­nic­twa No­vae Res.

re­dak­cja: Ję­drzej Szul­ga

ko­rek­ta: Anna Miot­ke

okład­ka: Grze­gorz Ara­szew­ski

kon­wer­sja e-bo­oka: Ga­briel Wy­glę­dacz – Stu­dio Aka­pit

Wy­daw­nic­two No­vae Res na­le­ży do gru­py wy­daw­ni­czej Za­czy­ta­ni.

Gru­pa Za­czy­ta­ni sp. z o.o.

ul. Świę­to­jań­ska 9/4, 81-368 Gdy­nia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: se­kre­ta­riat@gru­pa­za­czy­ta­ni.pl

https://no­va­eres.pl

Pu­bli­ka­cja do­stęp­na jest na stro­nie za­czy­ta­ni.pl.