Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
W Wierzbówce długo wyczekiwana zima przynosi więcej, niż można się spodziewać…
Kiedy krajobraz zyskuje śnieżną szatę, a mróz maluje na szybach najpiękniejsze obrazy, mieszkańcy starego dworu szykują się do świąt i zakończenia roku. Choć każdy pragnie, żeby był to czas odpoczynku i błogiego spokoju, przewrotny los szykuje nieoczekiwane scenariusze. Jedni wracają do tego, co wydawało się już zamkniętym rozdziałem. Inni muszą zdecydować, czego tak naprawdę pragną. Są też tacy, którzy dopiero teraz odważą się zrobić pierwszy krok i zagoszczą w progach Zacisza.
Nie wszystko układa się tak, jak planowała Kamila, która zapomina o całym świecie, zakopana w dokumentach projektów. Nina wciąż próbuje pogodzić własne marzenia z tym, co przyniosło życie, czując się coraz bardziej gościem niż mieszkańcem w dworku. Natomiast hrabina Kalina rządzi w rytm wybrzmiewającego delikatnie marsza weselnego. Kobiety są jednak zupełnie nieświadome, że wkrótce powróci ktoś, kogo nikt się nie spodziewa, i przypomni o przeszłości, której nie da się tak łatwo zostawić za sobą. Na dodatek Maurycy za wszelką cenę postanawia wziąć w posiadanie nie tylko ogród, ale i resztę zabytkowej posiadłości.
Bez względu na wszystkie komplikacje i zawirowania Wierzbówka znów otworzy swoje drzwi dla tych, którzy szukają własnego miejsca. Dla tych, którzy chcą zacząć od nowa. I dla tych, którzy się przekonają, że najcudowniejsze historie często zaczynają się wtedy, gdy przestajemy ich szukać i pozwalamy sobie na wyciszenie się w objęciach zimowego snu.
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 273
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Redakcja
Anna Seweryn
Korekta
Urszula Bańcerek
Redakcja techniczna, skład i łamanie
Grzegorz Bociek
Opracowanie wersji elektronicznej
Karol Bociek
Projekt okładki i stron tytułowych
Anna Slotorsz
Ilustracje na okładce
© David, Iryna, Sukifli Dakheng | stock.adobe.com
Ilustracje w książce powstały za pomocą oprogramowania generatywnej sztucznej inteligencji Midjourney.
Kody QR, które znajdują się przy ilustracjach, zawierają łącze html prowadzące do pliku w formacie MP4 i należy je otwierać na urządzeniu z aktualną przeglądarką oraz dostępem do Internetu.
Wydanie I, Katowice 2026
tekst © Aleksandra Rak, 2026
© Wydawnictwo Dobre Strony
ISBN 978-83-8461-017-6
Wydawnictwo Dobre Strony
ul. Uniwersytecka 13
40-007 Katowice
+48 884 666 213
Jednak to miejsce najbardziej przypominało mi dom, jaki zawsze znałam. Zadomowiłam się tutaj.
Odnalazłam spokój i, szczerze mówiąc, część siebie, będąc sama.
Mariana Zapata, Kiedy Gracie poznała marudę
Nina Zielińska – na drodze rozwodu i podziału majątku zostaje właścicielką zabytkowego dworku w Wierzbówce. Choć początkowo natrafia na same przeszkody, wraz z Kamilą podejmuje decyzję o stworzeniu Zacisza i budowaniu swojego nowego życia w całkowicie obcym miejscu i z kimś, kto niespodziewanie pojawia się na jej drodze…
Kamila Horyńska – siostrzenica hrabiny zamieszkującej dworek. Jej marzeniem było przywrócenie dawnej świetności rodzinnej posiadłości i stworzenie w niej miejsca, w którym potrzebujące pomocy kobiety będą mogły dochodzić do siebie. Z każdą kolejną mieszkanką zyskuje większą pewność, że decyzja o powstaniu Zacisza była słuszna, przynajmniej do czasu, aż między nią a Niną pojawiają się pierwsze nieporozumienia…
Hrabina Kalina Horyńska – dawna właścicielka dworku, choć wciąż aktualna lokatorka. Kobieta wprost wyjęta z poprzedniej epoki, pełna ironii i cynizmu. Rozstawia każdego po kątach i zupełnie nie przejmuje się zamieszaniem, jakie wokół siebie wywołuje. Trzykrotnie zamężna, nie wierzy w prawdziwą miłość do grobowej deski. Zjawia się ze swoimi dobrymi radami dokładnie wtedy, kiedy jest potrzebna. Zupełnie jakby w cudowny sposób wyczuwała emocje mieszkanek Zacisza.
Monika – z niewiadomych przyczyn zakochana w dworku do szaleństwa. Mały głos rozsądku w chaosie budowanym przez hrabinę, jej opiekunka i powierniczka. Zajmuje się posiadłością i dworkiem, z wielkim zaangażowaniem włącza się w prowadzenie Zacisza, zawsze służąc oparciem i dobrą strawą.
Helena – wraz z bratem Bogusiem prowadzi piekarnię w Wierzbówce. Jej cynamonki rozsławione są na całe miasteczko. Zaangażowana w życie mieszkańców, wyciąga pomocną dłoń do każdego. Po tym, jak dawna miłość niespodziewanie zapukała do jej drzwi, Helena musi zdecydować, czy warto dać jej kolejną szansę.
Teodor – jego pojawienie się w Wierzbówce mąci spokój w sercu Heleny. Jest zdeterminowany, by stworzyć z kobietą szczęśliwy związek.
Boguś – młodszy brat Heleny, dla którego siostra poświęciła swoje szczęście. Urodził się jako wcześniak. Maleńki i niedotleniony. Chciałby, by siostra uwierzyła w jego samodzielność odrobinę bardziej. Jego wielką pasją jest opieka nad ogrodem w Zaciszu.
Paweł – przyjaciel Kamili. Pojawia się zawsze tam, gdzie jest potrzebny, i służy kobiecie dobrą radą. Ich przyjaźń przeradza się powolutku w prawdziwe, silne uczucie, którego początkowo oboje nie rozumieją. Miłość jednak potrafi być skuteczna, gdy puka do zakochanych serc, by się na siebie otworzyły…
Robert – wyjątkowo pracowity, zaradny i gotowy do pomocy przyjaciel Niny, który zjawia się w jej życiu podczas remontu Zacisza i pozostanie już – jak się zdaje – na dłuższy czas.
Amelia – kolejna już mieszkanka dworku w Wierzbówce. Sprawia wrażenie kobiety głośnej, a jednocześnie skrywającej głęboko w sobie ogromny, trapiący ją sekret. Równie trudno otworzyć się jej na pomoc Kamili i Niny, jak i własnej córki, która robi wszystko, by wesprzeć swoją matkę na życiowym zakręcie.
Ania – pojawia się w Zaciszu, choć tak naprawdę początkowo wcale tego nie chce. Zdecydowanie wolałaby zamknąć się w swoim pokoju, przykryć kocem i przez kolejne parę miesięcy udawać, że zniknęła, tak by świat, a zwłaszcza jej znajomi o niej zapomnieli…
Rita – Ta, która pisała listy, a pewnego dnia pojawiła się w Zaciszu, gdzie nikt się jej nie spodziewał.
Jędrzej – były mąż Niny, który postanowił niespodziewanie namieszać w życiu dawnej żony, a przy okazji zawłaszczyć dla siebie odrobinkę z dworkowego sukcesu.
Maurycy – gąsior, który we własnym mniemaniu pełni rolę strażnika Zacisza i doskonale wychwytuje, kogo należy z niego przepędzić.
Gdy Nina domknęła za sobą ciężkie drzwi wejściowe, skrzypiące niemiłosiernie na zamarzniętych zawiasach, sądziła, że zaraz wygodnie rozsiądzie się na kanapie, wypije ciepłą kawę i wsłucha się we wszechogarniającą ciszę. Marzyła o tym od rana, dokładnie od chwili, w której przekroczyła progi kawiarni, przywdziała fartuszek i z uśmiechem na ustach przywitała pierwszych klientów.
Już w przedsionku poczuła przyjemne, otulające zmrożone policzki dworkowe ciepło. Wzięła głęboki oddech, spodziewając się poczuć woń pieczeni, którą Monika tak zachwalała, nim wyszła do pracy, i aż ślinka jej pociekła na samą myśl o czekającej ją uczcie. Jednak nagle zza ściany dobiegł krzyk, skutecznie wyrywając z poczucia jakiegokolwiek spokoju.
– Nie chcę tego dłużej słuchać, rozumiesz?!
Zastygła w bezruchu, jak baletnica, która nie wie, czy uciec, czy może wyjść na scenę.
– Jak ty się w ogóle do mnie odzywasz?! Myślisz, że pozjadałaś wszystkie rozumy?!
Nina przymknęła oczy i przygryzła dolną wargę, próbując opanować nagły przypływ emocji. W końcu westchnęła, przekręciła zamek i zdjęła ciepłą puchową kurtkę.
„A więc nici z chwili wytchnienia” – pomyślała i nim zdążyła odstawić mokre od śniegu buty na specjalną podkładkę przy ścianie, sylwetka wykłócającej się kobiety przemknęła przez korytarz. Pozostawiła za sobą zapach wyjątkowo słodkich perfum i echo wykrzyczanych w złości słów. W końcu trzasnęły drzwi jednego z pokoi i gdyby nie dochodzące z kuchni trzaski talerzy, Nina pomyślałaby, że w dworku nie ma nikogo więcej.
– Jestem! – zawołała, wychylając się z korytarza do salonu.
Jak na komendę do korytarza wyjrzała Monika, na której twarzy malowało się jedynie rozgoryczenie. Na widok Niny wyraźnie odetchnęła z ulgą i wzięła się pod boki.
– Jeszcze chwila tych wrzasków, a przysięgam, że wyszłabym z siebie!
– Kolejna awantura? – Dziewczyna niedbale przerzuciła przez oparcie krzesła sweter i rozejrzała się. – Gdzie hrabina?
– U siebie. Jasno wyraziła swoje niezadowolenie i oświadczyła, że w takich warunkach nie zamierza spędzać reszty swojego cennego życia.
– Przetrwała remont, przeżyje i Amelię… – stwierdziła Nina, przecierając dłońmi twarz. – Później do niej zajrzę, muszę… – Zawiesiła głos, jakby nie była pewna, czego właściwie teraz potrzebowała. Herbaty? Obiadu? Snu?
– Kawy zrobię – zdecydowała za nią Monika i zniknęła wewnątrz kuchni.
Nina usiadła na kanapie, czując, że pulsujące ze zmęczenia nogi robią się coraz cięższe. Gdy postanowiła poszukać pracy, by jakoś wspomóc dworkowy budżet i znaleźć swoją własną przestrzeń, która pozwoli jej choć na moment oderwać się od natłoku problemów przewijających się przez Zacisze, nie zastanawiała się właściwie, co będzie dla niej najlepsze. Złapała się tego, co pojawiło się pierwsze, a oferta z lokalnej kawiarenki wydawała się wręcz idealna do tego, by oczyścić umysł. Idealna na parę dni, a z każdym kolejnym robiło się tylko trudniej.
– Co z Kamilą? – zapytała, zwracając się w stronę wejścia do kuchni.
– Nie mam wieści… – Głos Moniki przepełniony był dziwnym, niepokojącym zawahaniem. – Wciąż milczy.
Nina prychnęła pod nosem i przymknęła oczy. Na własnej skórze mogła się właśnie przekonać, że Kamila była wyjątkowo upartym człowiekiem, zwłaszcza jeśli padło o kilka słów za dużo.
– To do niej niepodobne… – mruknęła bardziej do siebie niż do Moniki, która weszła do pokoju z kubkiem ciepłej kawy.
– Hrabina próbowała się dodzwonić. Kilka razy. Bez skutku – odparła kobieta, przysiadając na kanapie.
– A Paweł?
– Twierdzi, że nie chce z nim o tym rozmawiać.
Nina odruchowo sięgnęła po telefon. Ekran pozostał pusty. Ostatnia wiadomość nadal kończyła się na jej własnym: Daj znać, że żyjesz. Bez odpowiedzi. Poczuła nieprzyjemny ucisk w żołądku i pomyślała, że może rzeczywiście przesadziła. Może niepotrzebnie wypomniała Kamili to, przed czym ta uciekała od miesięcy…
– Nie obwiniaj się. – Monika bez trudu odgadła kierunek jej myśli. – Pokłóciłyście się. To się zdarza.
– Nie w taki sposób. – Dziewczyna sięgnęła po kubek i przez chwilę obracała go w dłoniach, jakby szukała właściwych słów.
– Już nieraz się sprzeczałyście – odezwała się w końcu Monika.
– Tym razem było inaczej.
– Co jej powiedziałaś?
Nina westchnęła ciężko.
– Prawdę. A przynajmniej to, co wtedy wydawało mi się prawdą – wyjaśniła lakonicznie, spoglądając przez okno na zmarznięty ogród. Wiatr poruszył w oddali gałęziami starych wierzb.
„Nie chodzi o Zacisze, Nina. Nigdy nie chodziło o budynek…” – w jej wspomnieniach znów wybrzmiały słowa, które Kamila wycedziła, gdystała naprzeciwko niej z zaciśniętymi pięściami i oczami pełnymi rozczarowania.
– Powiedziałam jej, że… – wyszeptała Nina, spoglądając na Monikę, i urwała, słysząc trzaśnięcie.
Obie odruchowo odwróciły głowy w stronę korytarza.
– Czy te wrota naprawdę muszą codziennie walczyć o życie? – Dobiegł je kobiecy głos.
Monika westchnęła ciężko – spodziewała się, co zaraz nastąpi. Chwilę później w progu salonu stanęła Amelia. Miała na sobie gruby sweter w kolorze écru, a jasne włosy niedbale związała w luźny kok. W jednej dłoni trzymała kubek z herbatą, drugą bezskutecznie próbowała wygładzić niesforne kosmyki opadające na twarz.
– Przepraszam. – Uśmiechnęła się z lekkim zakłopotaniem. – Nadal nie mogę się przyzwyczaić do tych drzwi. Mam wrażenie, że obraziły się na mnie już pierwszego dnia.
– One po prostu mają swój charakter – odparła Monika z przekąsem. – Jak wszystko w tym domu.
Amelia roześmiała się, nieco zbyt głośno. Miała ciepły, lekko zachrypnięty głos, który w dziwny sposób łagodził napięcie unoszące się jeszcze przed chwilą w salonie.
– W takim razie postaram się ich więcej nie prowokować.
Nina przytknęła kubek do ust. Na końcu języka miała kąśliwą uwagę o szanowaniu cudzej własności i ogromie pracy włożonej w to, by Zacisze tętniło życiem. Zacisnęła jednak usta i przełknęła ripostę z łykiem gorzkiej kawy.
Amelia przeniosła wzrok z Moniki na Ninę. Uśmiech powoli zniknął z jej twarzy.
– Chyba nie trafiłam na najlepszy moment…? – Przez chwilę obracała kubek w dłoniach, zastanawiając się, czy nie powinna po prostu wrócić do swojego pokoju. – Mogę jakoś pomóc przy obiedzie? – zaproponowała szybko.
– Już prawie gotowy, ale… Umiesz lepić pierogi?
– Niestety… – Amelia rozłożyła bezradnie ręce. – Nie jestem w tym najlepsza.
– W takim razie obierzesz ziemniaki, ale nie myśl sobie, że to łatwa sprawa. – Monika uniosła ostrzegawczo palec. – Bo hrabina twierdzi, że ziemniaki obrane za grubo to zbrodnia przeciwko kuchni.
Nina uśmiechnęła się blado na wspomnienie Kaliny.
– I jeszcze gotowa sprawdzić grubość każdej obierki – dodała.
– Oczywiście, że sprawdzi. – Monika westchnęła teatralnie. – Dlatego lepiej się postaraj.
Amelia pokiwała głową i skierowała się do kuchni.
– To się ułoży. – Monika zerknęła na Ninę ze spokojem. – Jeszcze tak nie było, żeby jakoś nie było… – Wstała z kanapy i podążyła za Amelią.
Nina wbiła wzrok w kawę, która ani trochę jej nie smakowała, choć podejrzewała, że to kwestia emocji, które kotłowały się w niej od wejścia do Zacisza.
– Jeśli już wszyscy skończyli rozprawiać o moich ziemniakach…
Nina drgnęła, słysząc znajomy głos, i zwróciła się w stronę holu. Kalina stała w progu, wachlując się pięknym, zdobionym wachlarzem. Miała na sobie długi wełniany kardigan i wyraz twarzy, który nie zwiastował niczego dobrego.
– …to może ktoś mi wreszcie powie, kiedy pojawi się Kamila – rzuciła cierpko, zamykając z trzaskiem wachlarz.
***
– Tak, właściwie wszystko mam już gotowe. Muszę tylko ostatni raz sprawdzić i będę wysyłać… – Kamila przycisnęła ramieniem słuchawkę do ucha i poprawiła jedno ze zdań, które wpadło jej w oko, gdy przeczesywała wzrokiem tekst na monitorze komputera. – Jesteśmy w kontakcie – dodała i rozłączyła się.
Oparła się o krzesło i na moment przymknęła powieki. W mieszkaniu panowała cisza, przerywana jedynie cichym szumem gotującej się w czajniku wody. Kolejna kawa. Kolejne godziny spędzone przy wnioskach, projektach, danych i tabelkach. Po chwili jeszcze raz przeczytała cały dokument, poprawiła dwa przecinki, zmieniła szyk jednego zdania i z drżącym sercem dołączyła plik do wiadomości.
Mimo kilku lat doświadczenia nigdy nie potrafiła pozbyć się tej odrobiny niepewności. Dopóki nie nacisnęła przycisku „Wyślij”, miała wrażenie, że zawsze można coś jeszcze dopracować. Mogłaby to robić w nieskończoność…
– Wyślij… – mruknęła sama do siebie i kliknęła odpowiednią ikonkę, a mail zniknął z ekranu. Wraz z nim napięcie, które towarzyszyło jej przez kilka ostatnich dni.
Sięgnęła po kubek z zimną już herbatą i wstała zza biurka, rozprostowując obolałe plecy. Wylała resztki napoju do zlewu i przemyła naczynie. Woda w czajniku zdążyła zawrzeć, gdy cichy dźwięk dzwonka rozszedł się po mieszkaniu.
Kamila zmarszczyła brwi. Nie czekała na nikogo i przez chwilę stała bez ruchu, licząc, że może ktoś pomylił adres. Dzwonek rozbrzmiał ponownie, tym razem nieco dłużej. Ledwie uchyliła drzwi, do środka wdarł się lodowaty podmuch, a wraz z nim blady uśmiech stojącego w progu Pawła. Policzki miał zaczerwienione od mrozu, a kołnierz kurtki zapięty pod samą szyję.
– Umawialiśmy się? – zapytała zdziwiona.
– Kalina się martwi. Monika się martwi. Nina udaje, że się nie martwi, a mnie brakuje już pomysłów na to, jak tłumaczyć, że nie zamierzam się wtrącać – wyjaśnił z przekąsem. – I przywiozłem obiad – dodał, wyciągając w stronę kobiety papierową torbę, z której wydobywał się przyjemny aromat.
– Tego akurat nie odmówię – zgodziła się Kamila, bo nagle poczuła, że żołądek skręcił się jej w bólu. Nie mogła sobie przypomnieć, czy poza śniadaniem miała w ustach cokolwiek oprócz kawy.
Cofnęła się, robiąc Pawłowi miejsce, i wróciła do kuchni.
– Pracowałaś? – zapytał.
– Właśnie wysłałam wniosek.
– Uratowałaś kolejny projekt?
Kamila wzruszyła ramionami.
– Oby.
Paweł zdjął kurtkę i umieścił ją na wieszaku. Kamila zerknęła na niego przez ramię, sięgając po kolejny kubek do szafki. Mężczyzna zdążył wyciągnąć z torby dwa zamknięte pojemniki i postawił je na blacie niewielkiego stołu.
– Zamówiłem to, co lubisz. Bo chyba nic się nie zmieniło?
– Placki z gulaszem… – Rozmarzyła się, a głośne burknięcie tylko potwierdziło, jak bardzo miała na nie ochotę.
– Mogę liczyć na herbatę?
– Czarna?
– Jak zawsze.
Oczywiście… właściwie niepotrzebnie pytała. Od zawsze pijał tylko czarną i zapewne dlatego Kalina twierdziła, że ma do niego słabość. Mężczyzna, który nie psuje herbaty cukrem ani cytryną, nie może być przecież całkiem zły.
Postawiła przed nim kubek i usiadła naprzeciwko. Przez chwilę jedli w milczeniu, ale Pawłowi nie umknęło, że mimo głodu Kamila więcej grzebała widelcem w gulaszu niż cokolwiek wkładała do ust.
– Dobre? – zapytał, na co skinęła głową. – Bo zjadłaś ledwie parę kęsów – dodał, unosząc brwi.
Spojrzała na niego wymownie. Paweł otarł usta serwetką.
– Czyli średnio się trzymasz… – Odchrząknął.
– Wywnioskowałeś to po powolnym tempie jedzenia?
– Raczej po tym, że od nikogo nie odbierasz telefonów.
Kamila spuściła wzrok.
– Potrzebowałam trochę ciszy.
– Ciszy czy ucieczki?
To pytanie zawisło między nimi.
– Jest jakaś różnica?
– Jest.
– Uhm… – mruknęła, odkładając sztućce. Skrzyżowała ramiona na blacie stołu i przygryzła lekko wargę. – W Zaciszu… – zaczęła i westchnęła głęboko. – Nina cię przysłała? – zapytała nagle, podejrzliwie mrużąc oczy.
– Nie! – Roześmiał się. – Naprawdę. Kamila… Myślisz, że trzeba mnie namawiać, żebym spędził z tobą trochę czasu? Chyba oboje żyliśmy ostatnio bardziej sprawami innych niż własnymi. – Wymownym wzrokiem objął leżące przy oknie wydruki, zapisane odręcznie kartki i otwarty laptop. – Pomyślałem, że może po prostu przyjadę. – Przeniósł na nią spojrzenie i wyciągnął rękę w kierunku kobiety. Zawahała się. – Nie przyszło ci do głowy, że zwyczajnie się stęskniłem? – dodał.
W końcu Kamila splotła jego dłoń ze swoją.
– Ja też… – przyznała cicho. – Tylko ostatnio wszystko wymknęło mi się spod kontroli.
– Wystarczy to na nowo złapać i poukładać. I wiesz co? Nie musisz robić tego sama… Może zaczniemy od tego, że się do mnie przeprowadzisz?
Podniosła na niego zaskoczony wzrok i kręcąc głową, kilkukrotnie otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie mogła.
– Co? – wydusiła wreszcie, udając, że nie do końca skupiła na nim uwagę.
– Słyszałaś.
Przyglądała mu się w milczeniu przez dłuższą chwilę, po czym parsknęła śmiechem.
– Ty tak na poważnie?
– A wyglądam, jakbym żartował? – Paweł wzruszył ramionami i poprawił okulary. – Prawie się nie widujemy. Nie mamy dla siebie czasu, a tak… wyszarpiemy dla siebie choć wieczory.
Kamila zbyt dobrze go znała, by uznać ten pomysł za nagły zryw. Paweł nie należał do ludzi, którzy rzucali słowa na wiatr. Musiał o tym myśleć od dawna i być może czekał tylko na dobry moment, by to zaproponować, ale jej sytuacja wcale nie wydawała się tak prosta, naturalna i klarowna. Jej myśli wciąż zaprzątały Nina, Zacisze i wszystkie kobiety, którym obiecała pomoc. A teraz poczuła się, jakby nagle ktoś zostawił ją na rozdrożu i kazał wybrać drogę, choć nie zdążyła jeszcze dobrze się rozejrzeć.
– Nic nie powiesz? – zapytał Paweł.
Kamila odetchnęła głęboko.
– Powiem. Tylko… nie dzisiaj – odparła ostrożnie, bo bała się, że go rozczaruje. On jedynie skinął głową. – Nie chcę, żebyś pomyślał, że uciekam – dodała szybko.
– Kamila… – Uśmiechnął się ciepło. – Gdybym tak sądził, nie siedziałbym teraz tutaj. – Puścił jej dłoń i sięgnął po widelec, by dokończyć obiad. – I przypominam ci, że jestem bardzo cierpliwy.
– To akurat zdążyłam zauważyć. – Kobieta uśmiechnęła się pod nosem, czując, że nagłe napięcie, które zdawało się ją obezwładniać, właśnie odpuszczało, a spokój na nowo wypełniał jej serce.
Gdy Paweł opowiadał o drobnych sprawach z pracy, słuchała go uważnie. Po raz pierwszy od dawna nie myślała o kolejnych wnioskach, telefonach i kobietach czekających na ratunek. Wystarczyło, że siedział naprzeciwko, a ona od razu zastanawiała się, dlaczego tak nie mogło być już zawsze. Dlaczego nie chciała pozwolić sobie na chwilę zatrzymania i wyciszenia, tylko wciąż goniła za czymś, co wydawało się niedoskonałe i rozczarowujące? Dlaczego przedkładała dobro wszystkich nad swoje własne, a siebie nie potrafiła utulić wystarczająco mocno?
***
Kalina zajrzała do kuchni i z wyraźną dezaprobatą omiotła wzrokiem stary dębowy stół. Monika zastawiła go odświętną porcelaną, jakby do obiadu miała za chwilę zasiąść co najmniej rodzina królewska. Hrabina zatrzymała spojrzenie na delikatnie złoconej filiżance.
Serwis prababki. Przez lata spoczywał na najwyższej półce kredensu, szczelnie owinięty pożółkłym papierem. Zapomniany. A może po prostu zbyt boleśnie przypominający o czasach, do których nie chciała już wracać. Podeszła bliżej i mimowolnie przesunęła opuszkami palców po cienkim brzegu porcelany.
– Monika… – westchnęła cicho. – Naprawdę musiałaś wyciągnąć akurat ten?
– Wybieram wszystko po kolei! – Oburzony kobiecy głos rozległ się za plecami hrabiny, a ta aż podskoczyła. – Niedługo święta. Trzeba posprzątać każdy kąt, bo…
– Bóg przyszedł na świat w stajence, a nie w złotych pałacach – mruknęła Kalina.
– Ale my nie jesteśmy w stajence. – Monika obdarzyła ją rozbrajającym uśmiechem i sięgnęła po szmatkę, by wrócić do przecierania talerzy. – A poza tym skoro już mamy taki serwis, to chyba szkoda, żeby całe życie kurzył się w kredensie.
– Nie wszystko, co stare, trzeba od razu wyciągać na światło dzienne.
– Nie wszystko, co stare, trzeba też chować.
Kalina westchnęła z rezygnacją.
– Ale on jest niekompletny… – dodała jeszcze, zagryzając zęby. – Zupełnie jak ta rodzina!
– Pani Kalino… – Monika przewróciła oczami i sięgnęła po kolejny talerz. – To tylko stary serwis…
– Tylko… stary… serwis?! – wycedziła kobieta. – W tym dworku każdy mebel mógłby opowiedzieć własną historię. Każdy obraz. Każdy talerz. Każda rysa na tym stole. – Przysunęła do siebie jedną z filiżanek i przez chwilę obracała ją w dłoniach. – A niektórych historii lepiej nie budzić. – Przytknęła teatralnie dłoń do piersi i wzięła kilka głębokich oddechów.
– Zaraz mi pani powie, że porcelana też ma duszę – odparła z uśmiechem Monika, niestrudzenie polerując zastawę.
– Oczywiście, że ma. Tylko trzeba umieć jej słuchać… – Hrabina ostrożnie odstawiła filiżankę na stół i jeszcze raz omiotła wzrokiem cały serwis. – A to co? – Wskazała na kubek, zupełnie niepasujący do starego zestawu, i nie czekając na wyjaśnienia, zajrzała do środka. – Co to ma być?!
– Herbata…
– Her… herbata?! – Tym razem Kalina opadła na krzesło, kręcąc z niedowierzaniem głową. – W kubku?!
– Amelia zrobiła ją sobie przed chwilą – wyjaśniła Monika, niepewnie spoglądając w stronę naczynia.
Hrabina bez słowa sięgnęła po kubek i uniosła go, by powąchać napar. Wystarczyła jej chwila, by skrzywić się z nieskrywanym rozgoryczeniem.
– To nie jest herbata – zakomunikowała.
W tej samej chwili w progu kuchni stanęła Amelia. Rozejrzała się chaotycznie, przyciskając słuchawkę do ucha, jakby wykorzystywała przerwę w rozmowie.
– Przepraszam… To moje. – Wyciągnęła rękę w stronę Kaliny, ale ta wstała powoli i wyprostowała się dumnie.
– Amelio, ile czasu parzyła się ta herbata?
Kobieta zamrugała, wyraźnie zaskoczona.
– Nie wiem… Minutę? Może dwie.
Kalina westchnęła tak ciężko, jakby właśnie usłyszała doniesienie o największej tragedii tego dnia. Zdecydowanie większej niż stary serwis babki na stole.
– Czyli liście nawet nie zdążyły oddać smaku.
Amelia spojrzała na nią zdezorientowana.
– Słucham?
– Herbata, Amelio, potrzebuje czasu. Podobnie jak ludzie. Jeśli wszystko robi się w pośpiechu, zostaje tylko gorąca woda z nijakim kolorem.
– Yyy… – Kobieta zawahała się, najwyraźniej nie wiedząc, jak powinna teraz zareagować na ten jawny przytyk ze strony hrabiny. Po chwili jednak odzyskała animusz, jakby nigdy nic zgarnęła swój kubek i wróciła do rozmowy telefonicznej. – No jestem, jestem! – powiedziała wesoło i bez słowa wyjaśnienia opuściła kuchnię, pozostawiając hrabinę w kompletnym bezruchu.
– Cóż… – odezwała się w końcu. – Widzę, że zupełnie nie przejęła się moją dobrą radą…
– Pani Kalino… – Monika z rozbawieniem pokręciła głową. – Chyba pierwszy raz trafiła pani na kogoś, kto nie bierze sobie wszystkiego do serca.
Hrabina zmarszczyła brwi.
– Albo na kogoś, kto udaje bardziej obojętną, niż jest w rzeczywistości. Gdzie jest Nina? Na miłość boską, czy w tym domu wszyscy muszą znikać?! – Kobieta wbiła spojrzenie w Monikę, jakby ta była jakąś dworkową wyrocznią i zaraz miała zdradzić wszelkie tajemnice.
– Odpoczywa – westchnęła w odpowiedzi i wymownie zwróciła się w stronę drzwi do pokoju dziewczyny, który dawniej służył za przykuchenną spiżarnię.
– Drzemka o tej porze? Co ona będzie robiła w nocy? – Kalina skrzyżowała ramiona na piersi. – Właśnie o tym mówiła, gdy próbowałam wybić jej z głowy ten niedorzeczny pomysł! Człowiek nie może jednocześnie prowadzić domu, ratować świata i jeszcze pracować na etacie. W końcu organizm wystawi rachunek za tyle czasu przeciążenia. Ale wracając do zastawy…
Nim Kalina zdążyła skomentować kolejną decyzję Moniki, po korytarzu poniósł się dźwięk dzwonka.
– No proszę… – mruknęła Monika. – Niespodziewani goście.
Odłożyła ścierkę i ruszyła do przedpokoju. Kalina została w kuchni, choć z wyraźnym zainteresowaniem nasłuchiwała rozmowy dobiegającej zza uchylonych drzwi.
– Dobry wieczór. – Usłyszała męski głos.
– Byłby dobry, gdyby nie te okropne mrozy. W czym mogę pomóc? – odpowiedziała Monika z wyraźnym dystansem.
Zapadła krótka cisza. Hrabina sięgnęła po filiżankę z zastawy i ostrożnie potarła złote zdobienia na brzegu.
– Szukam Niny.
Kalina odruchowo uniosła głowę. Powoli przeszła do salonu i przystanęła przy oknie wychodzącym na ganek. Monika niewzruszenie tkwiła w otwartych drzwiach, częściowo zasłaniając przybysza. Otulała się mocno ramionami, chroniąc się przed zimnem, a tuż przy niej hrabina dostrzegła jedynie wysoką sylwetkę mężczyzny w ciemnym płaszczu. Trzymał dłonie schowane głęboko w kieszeniach. Coś w sposobie, w jaki unikał spojrzenia gosposi, budziło w niej niepokój.
– Mogę wiedzieć, kto pyta? – Kobieta otrząsnęła się gwałtownie.
– Jestem jej… Bardzo mi zależy na rozmowie z nią… – Gość wyraźnie ściszył głos.
– Nie ma jej. Proszę przyjechać jutro – skłamała gładko Monika, a Kalina pogratulowała jej w duchu. Lepiej było nieznajomych przyjmować w świetle dnia niż po zmierzchu.
Mężczyzna przez chwilę stał nieruchomo, jakby chciał coś dodać. W końcu jedynie skinął głową, odwrócił się i powoli ruszył w stronę samochodu. Przy furtce obejrzał się jeszcze, by omieść wzrokiem dworek, a światło latarni padło prosto na jego twarz.
Kalina zesztywniała. Filiżanka omal nie wyślizgnęła się z jej dłoni.
– To niemożliwe… – wyszeptała, nie odrywając wzroku od oddalającej się postaci.
– Pani Kalino? – Monika wróciła do salonu, strząsając z ramion chłód.
Hrabina nie odpowiedziała. Patrzyła tylko, jak mężczyzna wsiadł do samochodu, chuchał w zziębnięte dłonie i w końcu odjechał sprzed posesji.
– Powinnam ją obudzić? – dopytywała Monika.
– Nie… Niech zbiera siły, bo obawiam się, że spokój w Zaciszu właśnie dobiegł końca – wyjaśniła tajemniczo, zaciągając zasłonkę w oknie.
Monika chciała jeszcze o coś zapytać, ale hrabina była już przy drzwiach na korytarz.
– I schowaj tę straszną porcelanę! – rzuciła przez ramię tonem nieznoszącym sprzeciwu.
Chwilę później drzwi jej sypialni zamknęły się z charakterystycznym trzaskiem, a przekręcany w zamku klucz oznajmił wszystkim domownikom, że hrabina nie życzy sobie tego wieczoru żadnych odwiedzin.
Okładka
Strona tytułowa
Strona redakcyjna
Cytat
Postaci
Rozdział 1
Okładka
Strona tytułowa
Prawa autorskie
