W poszukiwaniu siebie ebook

Copyright © 2025 by Leonard Has

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored, or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, scanning, or otherwise without written permission from the publisher. It is illegal to copy this book, post it to a website, or distribute it by any other means without permission.

This novel is entirely a work of fiction. The names, characters, and incidents portrayed in it are the work of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, events, or localities is entirely coincidental.

First edition

This book was professionally typeset on Reedsy Find out more at reedsy.com

1

CZĘŚĆ I – POCZĄTEK ZAGUBIENIA

Prolog: Kto mówi, kiedy milczysz?

Cisza bywa głośniejsza niż słowa. To, co przemawia, gdy milkniesz, jest głosem twojej prawdy – tej, którą tak często zagłusza hałas codziennych oczekiwań. Gdy zamykasz oczy i pozwalasz sobie być bez odpowiedzi, słyszysz szept, który przez lata był stłumiony. Może to właśnie w tej ciszy kryje się twoje prawdziwe „ja” – pozbawione masek, wolne od ról, których wymaga świat.

Kiedy milkniesz, przestajesz udawać. Nie potrzebujesz niczego dowodzić. Wtedy możesz usłyszeć pytania, które naprawdę się liczą: Kim jesteś? Czego pragniesz? Co w tobie mówi, nawet jeśli nie mówisz?

W tej książce nie znajdziesz gotowych odpowiedzi. Znajdziesz za to drogę do usłyszenia siebie. To opowieść o powrocie do wnętrza – o odkrywaniu tego, co było w tobie zawsze, a co zbyt długo czekało w cieniu.

Pozwól sobie na chwilę ciszy. Nie uciekaj od niej. Bo to właśnie w niej mówi twoje prawdziwe „ja”.

Urodziliśmy się w świecie, w którym hałas stał się czymś naturalnym. Miasta, które nigdy nie zasypiają, tętnią życiem o każdej porze dnia i nocy – klaksony samochodów, rozmowy przechodniów, dudnienie maszyn, które nigdy nie milkną. Reklamy, które krzyczą z billboardów, ekranów telewizorów, smartfonów, zachęcając do kupowania, działania, bycia wciąż w ruchu. Powiadomienia, które pulsują na ekranach, przypominając o nieprzeczytanych wiadomościach, nieprzeglądanych postach, niezałatwionych sprawach. Mówimy, że to postęp, że to normalne, że tak wygląda współczesne życie. Ale w tym zgiełku, w tej nieustającej kakofonii, gdzie jest miejsce na ciszę? Gdzie jest przestrzeń, by usłyszeć siebie?

Cisza – ta prawdziwa, głęboka, nieudawana – jest dziś rzadkim skarbem, niemal luksusem. W świecie, który nieustannie wymaga od nas aktywności, cisza bywa postrzegana jako coś nienaturalnego, niemal groźnego. Boimy się jej, jakby była pęknięciem w ścianie, przez które może wdzierać się chłód samotności, niepokoju, a czasem prawdy, której nie chcemy usłyszeć. Unikamy ciszy, wypełniając każdą chwilę dźwiękiem – muzyką w słuchawkach, podcastami, rozmowami, które nie zawsze mają znaczenie. Ale to właśnie w ciszy, w tej pozornie pustej przestrzeni, zaczyna się prawdziwe spotkanie z samym sobą. To w niej możemy odnaleźć to, co zagłuszone przez codzienny hałas – nasze myśli, uczucia, pragnienia, które szepczą, zamiast krzyczeć.

Kultura hałasu, w której żyjemy, wmawia nam, że cisza to strata czasu. Że w ciszy nic się nie dzieje, że jest ona bezproduktywna, niemal bezwartościowa. Musisz działać, konsumować, reagować – być w ciągłym ruchu, by udowodnić, że żyjesz pełnią życia. Hałas daje złudzenie pełni – życia jako spektaklu, w którym jesteś zarówno aktorem, jak i widzem. Ale ten spektakl jest tylko zasłoną, za którą kryje się coś znacznie głębszego. Pod warstwami dźwięków, oczekiwań i ról, które odgrywamy, wciąż czeka twoje prawdziwe „ja” – ciche, autentyczne, niepotrzebujące aplauzu.