Ta, która przeżyła - Lisa Jackson - ebook + audiobook + książka
BESTSELLER

Ta, która przeżyła ebook i audiobook

Lisa Jackson

4,3

Ten tytuł dostępny jest jako synchrobook® (połączenie ebooka i audiobooka). Dzięki temu możesz naprzemiennie czytać i słuchać, kontynuując wciągającą lekturę niezależnie od okoliczności!

19 osób interesuje się tą książką

Opis

Lisa Jackson, autorka bestsellerowej „Paranoi” powraca z nowym thrillerem! Kara McIntyre przez całe swoje życie była tą, której udało się przeżyć. Osierocona w wieku siedmiu lat, straciła najbliższą rodzinę w wyniku brutalnego morderstwa. Od tamtego czasu wciąż szuka spokoju, który po dwudziestu latach od tamtych wydarzeń znów może zostać zburzony. Przeszłość daje o sobie znać… Z więzienia zwolniony zostaje Jonas – brat Kary. Prasa kolejny raz wietrzy sensację. A na domiar złego Kara zaczyna otrzymywać zaszyfrowane wiadomości od starszej siostry Marlie. Siostry, po której ślad zaginął tamtego pamiętnego, świątecznego wieczoru. Siostry, która zdążyła wtedy wyszeptać złowieszcze: ani słowa… Gdy dookoła zaczynają ginąć ludzie, Kara uzmysławia sobie, że jest ostatnim celem mordercy. Już raz udało jej się przeżyć. Czy uda jej się znowu?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 531

Audiobooka posłuchasz w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Czas: 11 godz. 58 min

Lektor:

Oceny
4,3 (327 ocen)
179
86
44
11
7
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.
Sortuj według:
kasiamarkiewicz13

Nie oderwiesz się od lektury

Historia ciekawa,zarówno morderstwo sprzed lat jak i bieżące wydarzenia. Główna bohaterka nie ma lekko,giną kolejne osoby z bliskiego otoczenia ale w końcu poznaje też prawdę o wydarzeniach sprzed dwudziestu lat. Nic nie jest oczywiste,nie udało mi się wytypować sprawcy,fabuła ciekawa. Polecam gorąco poprzednią pozycję autorki,książkę Paranoja.
Master89wt

Nie oderwiesz się od lektury

Świetna! Do końca trzymała w napięciu. Bardzo dobrze poprowadzona narracja, nic się nie dłużyło, dobrze skonstruowane postaci. język. który sam niósł przez kolejne strony. Szkoda. ze to juz koniec.
20
AgaDZa

Nie oderwiesz się od lektury

Naprawdę dobrze poprowadzona akcja
10
Teresamontelatyc

Nie oderwiesz się od lektury

świetny kryminał. żywa akcja pełna napięcia z świetnym lektorem
10
grazyna2525

Nie oderwiesz się od lektury

Bardzo dobrze się słucha audiobook czytany przez Pana Filipa Kosiora. Słuchając drugiej powieści autorki, moim zdaniem stwierdzam,że jest o wiele ciekawsza od Paranoi. Zdecydowanie oryginalny pomysł na kryminał.
10

Popularność




Ty­tuł ory­gi­nałuTHE GIRL WHO SU­RVI­VED
Re­dak­cjaMo­nika Or­łow­ska
Tłu­ma­cze­nieAgnieszka Ka­lus
Ko­rektaBo­żena Si­gi­smund, Ja­nusz Si­gi­smund
Pro­jekt gra­ficzny okładkiMa­riusz Ba­na­cho­wicz
Skład i ła­ma­nieMar­cin La­bus
Zdję­cia na okładce©QT/Unsplash
Co­py­ri­ght © 2022 by Lisa Jack­son, LLC First pu­bli­shed by Ken­sing­ton Pu­bli­shing Corp. All ri­ghts re­se­rved Po­lish edi­tion co­py­ri­ght © 2023 Agen­cja Wy­daw­ni­czo-Re­kla­mowa Skarpa War­szaw­ska Sp. z o. o. Po­lish trans­la­tion co­py­ri­ght © 2023 Agnieszka Ka­lus
Ze­zwa­lamy na udo­stęp­nia­nie okładki książki w in­ter­ne­cie
Wy­da­nie pierw­sze
ISBN 978-83-83290-87-4
Wy­dawca Agen­cja Wy­daw­ni­czo-Re­kla­mowa Skarpa War­szaw­ska Sp. z o.o. ul. Bo­row­skiego 2 lok. 24 03-475 War­szawa tel. 22 416 15 81re­dak­cja@skar­pa­war­szaw­ska.plwww.skar­pa­war­szaw­ska.pl
Kon­wer­sja: eLi­tera s.c.

ROZ­DZIAŁ 1

Mo­unt Hood, Ore­gon

Dwa­dzie­ścia lat wcze­śniej

Skrzy­y­yyp!

Kara otwo­rzyła oczy.

Co to było?

Wy­tę­żyła wzrok w ciem­no­ści.

– Ani słowa.

Za­częła krzy­czeć.

Ale ja­kaś dłoń za­sło­niła jej usta.

Mocno.

– Ciii!

Mar­lie? Czy to sio­stra przy­ci­snęła jej głowę do po­duszki?

Za­częła się sza­mo­tać.

– Prze­stań! Słu­chaj i nic nie mów! – Ostrze­że­nie wy­szep­tano wprost do jej ucha. Go­rący od­dech na skó­rze. – Słu­chaj mnie. – Głos nie po­zo­sta­wiał wąt­pli­wo­ści. To nie był żart ani wy­głupy, do któ­rych Kara się przy­zwy­cza­iła dzięki trzem star­szym bra­ciom.

„Urwisy”, tak na­zy­wała ich mama. „Roz­ra­biaki”, mó­wił tata.

Te­raz jed­nak była tu tylko Mar­lie i miała wy­stra­szony głos.

– Rób, co ci mó­wię – ostrze­gła. – Żad­nych py­tań. Żad­nego sprze­ciwu. Sprawa jest po­ważna, Mi­siaczku, więc ani mru-mru.

Dla­czego?

Jakby czy­ta­jąc w my­ślach Kary, Mar­lie do­dała:

– Nie ma czasu na wy­ja­śnie­nia, więc mi za­ufaj. Je­steś mą­drą dziew­czynką. Tak mó­wią o to­bie w szkole, prawda? Że wy­prze­dzasz in­nych uczniów? Więc rób, co ci mó­wię, okej? No to chodź.

Kara po­krę­ciła głową, jej włosy za­sze­le­ściły na po­duszce, a oczy za­częły przy­zwy­cza­jać się do sła­bego świa­tła. To, co tak prze­stra­szyło Mar­lie, nie może być aż tak okropne. Mama bę­dzie wie­działa, co zro­bić.

– Nie ha­ła­suj, do­brze? Ro­zu­miesz?

Mar­lie unio­sła rękę, a Kara nie mo­gła się opa­no­wać.

– O co...? – za­częła szep­tem, a Mar­lie znowu za­sło­niła jej usta. Moc­niej. Wci­snęła Karę w łóżko.

– Po­słu­chaj wresz­cie! – wy­ce­dziła przez za­ci­śnięte zęby. Karę zmro­ziło, gdy zro­zu­miała, że sio­stra nie żar­tuje. Cho­ciaż mama cza­sem twier­dziła, że star­sza z dziew­czyn bywa „pa­ni­karą”, tym ra­zem było ina­czej. Mar­lie za­cho­wy­wała się ina­czej. Była śmier­tel­nie prze­stra­szona.

Kara to wy­czuła i le­żała spo­koj­nie.

– Mu­sisz się ukryć. Jak naj­szyb­ciej.

Ukryć?

– Jak naj­szyb­ciej. Ro­zu­miesz?

Za­sko­czona Kara po­tak­nęła.

– Ale nie tu­taj. – Mar­lie po­woli od­su­nęła dłoń od twa­rzy Kary.

– Dla­czego? Gdzie jest mama...? – za­py­tała Kara szep­tem. Nie mo­gła się po­wstrzy­mać.

– Cho­lera! Prze­stań! Kara, pro­szę! – Mar­lie znowu za­kryła dło­nią usta młod­szej sio­stry. Bru­tal­niej. Wci­ska­jąc głowę Kary w po­duszkę. – Żad­nych py­tań! Bo cię usły­szą!

Kto? Kto mnie usły­szy?

Serce Kary biło jak sza­lone. W jej ży­łach pły­nął strach.

– Chodź ze mną i nic nie mów! Nie żar­tuję, Kara. Są tu źli lu­dzie. Nie mogą cię zna­leźć. Jak znajdą, zro­bią ci krzywdę, ro­zu­miesz? – Mar­lie po­chy­liła się nad nią, więc na­wet w ciem­nej sy­pialni Kara za­uwa­żyła, że jej nie­bie­skie oczy ze stra­chu zro­biły się okrą­głe. Była ubrana w dżinsy i bluzę, ja­sne włosy splo­tła w war­kocz.

Kara gwał­tow­nie po­krę­ciła głową.

– Do­brze. Ostatni raz – ostrze­gła Mar­lie. – Zro­zu­mia­łaś?

Kara po­woli po­ki­wała głową. Bała się okrop­nie.

– Obie­caj, że bę­dziesz ci­cho.

Kara prze­łknęła ślinę mimo guli w gar­dle i po­now­nie po­tak­nęła.

– Ko­cham cię, Mi­siaczku... Przyjdę po cie­bie. Obie­cuję. – Mar­lie za­wa­hała się przez se­kundę, po czym od­su­nęła rękę.

Kara się nie ode­zwała.

– Do­brze. – Mar­lie po­pa­trzyła za okno, gdzie świa­tło księ­życa od­bi­jało się od gru­bej war­stwy śniegu, po czym ujęła Karę za rękę. – Chodź!

Po­cią­gnęła, lecz Ka­rze nie po­trzeba było dal­szej za­chęty. Wy­gra­mo­liła się ze sko­tło­wa­nej po­ścieli. Ci­chutko prze­szły obok łóżka Mar­lie, na któ­rym po­mimo ciem­no­ści Kara zo­ba­czyła schlud­nie uło­żone kupki ubrań na po­mię­tej koł­drze. Stały tam na­wet buty Mar­lie. Te­raz, po­dob­nie jak Kara, dziew­czyna szła boso.

Nie bę­dzie sły­chać jej kro­ków.

Karę zmro­ziło. Coś tu było nie tak. I to bar­dzo. Na­stą­piła na ja­kąś za­bawkę, chyba but Bar­bie, ale trzy­mała ję­zyk za zę­bami. Tym­cza­sem Mar­lie uchy­liła drzwi na ko­ry­tarz.

Ra­zem z za­pa­chem dymu z do­pa­la­ją­cego się ko­minka do­biegł ją z dołu ni­kły od­głos ko­lędy.

Ci­cha noc...

Mar­lie wyj­rzała w ciem­ność.

Święta noc...

Zro­biw­szy głę­boki wdech, Mar­lie ści­snęła dłoń Kary i wy­szep­tała:

– Chodźmy. – Po czym po­cią­gnęła młod­szą sio­strę w ciemny, wą­ski ko­ry­tarz. Mi­nęły za­mknięte drzwi po­koju chłop­ców i skie­ro­wały się ku scho­dom wio­dą­cym na par­ter, skąd do­cho­dziło świa­tło i gdzie tuż za ba­rierką znaj­do­wały się duże drzwi do sy­pialni mamy i taty.

Po­kój nie­sie...

Przez chwilę Kara miała na­dzieję, że Mar­lie za­biera ją do mamy, ale nie. Za­trzy­mała się przy ostat­nich drzwiach przed scho­dami, tymi, które za­wsze były za­mknięte na klucz, bo pro­wa­dziły na strych i do nie­uży­wa­nych po­miesz­czeń na gó­rze.

Co?

NIE!

Lu­dziom wszem...

Kara sta­nęła jak wryta. Nie wej­dzie tam! Nie, nie, nie!

Za­częła pro­te­sto­wać, ale Mar­lie zmro­ziła ją spoj­rze­niem.

Bim!

Kara pod­sko­czyła, jej serce dud­niło.

Ale to tylko stary ze­gar przy drzwiach wej­ścio­wych wy­bi­jał go­dzinę i za­głu­szał mu­zykę.

– Jezu – wy­szep­tała Mar­lie pod no­sem i po­cią­gnęła Karę na schody.

Bim!

– Nie, Mar­lie – po­wie­działa ci­cho Kara, czu­jąc, że im wy­żej znaj­dują się na wą­skich, drew­nia­nych scho­dach, tym bar­dziej spada tem­pe­ra­tura.

– Nie mamy wy­boru! – wark­nęła Mar­lie ci­cho, gdy do­tarły na dru­gie pię­tro.

Nie włą­czyła gór­nego oświe­tle­nia, lecz wy­jęła z kie­szeni małą la­tarkę, która rzu­cała cienki snop świa­tła na przy­kryte prze­ście­ra­dłami me­ble i kar­tony, za­po­mniane lampy i stosy ksią­żek, otwarte torby z nie­uży­wa­nymi ubra­niami. Ro­dzina wy­ko­rzy­sty­wała to do­dat­kowe miej­sce jako scho­wek na rze­czy, cho­ciaż we­dług mamy daw­niej były tam po­koje słu­żą­cych.

– Ży­czę so­bie – do­dała mama, za­pa­la­jąc pa­pie­rosa, gdy ostrze­gła cały swój „pat­chwork”, że tamta strefa jest za­ka­zana i uznana za nie­bez­pieczną – że­by­ście ni­gdy tam nie wcho­dzili. Bo czeka was długi szla­ban. Sły­szy­cie? Długi.

Oczy­wi­ście, że jej groźba nie po­dzia­łała.

Oczy­wi­ście, że wszy­scy się tam za­kra­dali i eks­plo­ro­wali po­miesz­cze­nia.

Cho­ciaż to pię­tro miało po­zo­stać poza ich za­się­giem, jej bra­cia za­wsze tam wcho­dzili, a Kara krę­ciła się po nie­wiel­kich, po­łą­czo­nych ze sobą po­miesz­cze­niach na tyle czę­sto, żeby wie­dzieć, jak się stam­tąd wy­do­stać. Ale dzi­siaj, w ciem­no­ści, lo­do­wate po­koje wy­da­wały jej się zło­wiesz­cze i groźne, a za­mknięte drzwi po­strze­gała jak straż­ni­ków strze­gą­cych wą­skiego ko­ry­ta­rza.

Bom!

– Gdzie mama? – za­py­tała po­now­nie, wal­cząc z pa­niką.

Mar­lie zer­k­nęła na nią i po­krę­ciła głową. Po­ło­żyła pa­lec na ustach, przy­po­mi­na­jąc Ka­rze o za­cho­wa­niu ci­szy, po czym po­cią­gnęła ją po go­łej pod­ło­dze w głąb ko­ry­ta­rza.

To nie było w po­rządku.

Bar­dzo nie w po­rządku.

Na sa­mym końcu znaj­do­wała się jesz­cze jedna klatka scho­dowa, znacz­nie węż­sza. Wręcz cia­sna. Scho­dziła aż do kuchni. Przez jedną ulotną se­kundę Kara my­ślała, że wrócą nią na dół, co wy­da­wało się jej głu­pie, skoro do­piero co we­szły na górę, ale Mar­lie miała inny plan. Za­trzy­mała się tuż przed scho­dami, przy ma­łym, ni­czym drzwiczki kre­densu, wej­ściu na strych.

Kara miała co­raz gor­sze prze­czu­cia.

– Co chcesz...?

Mar­lie wy­jęła klucz z przed­niej kie­szeni dżin­sów i wsu­nęła go do zamka. Po se­kun­dzie drzwiczki otwo­rzyły się ze skrzy­pie­niem.

– Chodź.

Kara się cof­nęła i po­krę­ciła głową.

– Nie chcę. – Prze­cież Mar­lie by nie...

– Mam to gdzieś. – Mar­lie na siłę prze­cią­gnęła ją przez cia­sne wej­ście i za­mknęła za nimi drzwi.

– Co to, do cho­lery, ma zna­czyć?

– Nie prze­kli­naj.

– Ale...

– Słu­chaj. Pró­buję cię ura­to­wać. Nas. – Roz­le­gło się gło­śne klik­nię­cie, gdy pró­bo­wała włą­czyć świa­tło. Nic się nie wy­da­rzyło.

– Kurde – burk­nęła Mar­lie, gdy tak stały w ciem­no­ści.

– Nie prze­kli­naj – od­py­sko­wała Kara. – Przed czym nas ra­tu­jesz?

– Ciii. Ci­cho. Nie chcesz wie­dzieć.

– Tak! Tak, chcę! Po­wiedz!

– To... skom­pli­ko­wane. – Mar­lie się za­wa­hała.

– I straszne.

– Tak, na­prawdę straszne. – Po­now­nie włą­czyła la­tarkę, żeby oświe­tlić wio­dące na górę, kręte schody. Stop­nie były strome i tak wą­skie, że le­d­wie mie­ściła się na nich stopa Kary, i pro­wa­dziły na pod­da­sze ze spa­dzi­stym su­fi­tem. Było tam bar­dzo zimno i ciemno jak w studni.

– Nie pójdę tam.

– Ależ pój­dziesz. Chodź.

Nie­do­brze.

Kara miała gę­sią skórkę i cho­ciaż aż ją kor­ciło, żeby za­opo­no­wać, nie zro­biła tego. Ton głosu Mar­lie, tak do niej nie­po­dobny, spra­wił, że za­wsze zbun­to­wana Kara po­słu­chała i za­częła wcho­dzić na górę. Mar­lie trzy­mała małą la­tarkę, która rzu­cała słabe świa­tło.

Na szczy­cie scho­dów, pod sko­śnym da­chem, gdzie Kara spo­dzie­wała się zo­ba­czyć śpiące nie­to­pe­rze, Mar­lie się za­trzy­mała i za­wa­hała, sto­jąc je­den sto­pień ni­żej. Kara we­szła już na strych, więc mo­gły spoj­rzeć so­bie w oczy. Star­sza sio­stra oświe­tliła la­tarką swoją twarz od dołu, przez co jej ob­li­cze wy­glą­dało jak zde­for­mo­wane. Mały do­łe­czek na jej bro­dzie zna­lazł się w cie­niu, wy­glą­dała te­raz, jakby za­ło­żyła straszną ma­skę, po­dob­nie jak jej brat Jo­nas, kiedy opo­wia­dał hi­sto­rie o du­chach i dla spo­tę­go­wa­nia efektu pod­świe­tlał so­bie twarz od dołu.

Jed­nak dzi­siaj było ina­czej.

Dzi­siaj to nie była za­bawa. Kara nie miała wąt­pli­wo­ści.

– Mu­sisz tu zo­stać i cze­kać, aż po cie­bie wrócę.

– Nie!

– Tylko na chwilę.

Kara po­krę­ciła głową.

– Chcę do mamy.

– Wiem, ale już ci mó­wi­łam, że nie ma szans.

– Dla­czego? – Ogar­niała ją pa­nika. – Nie zo­sta­wiaj mnie sa­mej.

– Tylko na chwilę.

– Nie!

– Kara...

– Nie zo­stanę tu­taj. Dla­czego w ogóle tak mó­wisz? – do­py­ty­wała.

– Mu­szę mieć pew­ność, że je­steś bez­pieczna, do­brze...?

– Nie, nie do­brze.

– Po­tem po cie­bie przyjdę. Przy­rze­kam.

– Bez­pieczna przed czym? – Kara pła­kała ze stra­chu. Ile razy jej ro­dzeń­stwo coś jej przy­rze­kało, oka­zy­wało się to kłam­stwem. – Po­wie­dzia­łaś, że są tu źli lu­dzie. Kto?

– N-nie wiem.

– Co ro­bią?

– Nie... Ja nie... Nie je­stem pewna, ale wiem, że coś złego... dzieje się coś złego, Kara.

– Co... co złego?

– Nie wiem.

– I to tu­taj.

– Ja... tak... pro­szę, rób, co ci mó­wię.

Kara po­dej­rze­wała, że jej sio­stra ce­lowo za­ta­iła prawdę.

– Gdzie mama i ta­tuś?

Chwila mil­cze­nia.

– Na dwo­rze.

– Kłam­czu­cha. – Dla­czego Mar­lie ją okła­my­wała?

– Kara...

– A Jo­nas, Sam i Don­ner? – py­tała z pa­niką.

Jej starsi przy­rodni bra­cia. Wszy­scy tu dzi­siaj byli. Wi­działa ich przy ko­la­cji i póź­niej. Don­ner i Sam słu­chali mu­zyki i grali w gry wi­deo, może na­wet pili, a Jo­nas, sa­mot­nik, sie­dział u sie­bie w po­koju i ćwi­czył ru­chy ninja czy co tam zwy­kle ro­bił. Sam się z nim draż­nił, na­zy­wa­jąc go Jo­nas Joe-Judo. Czego Jo­nas nie­na­wi­dził.

– Nie ma ich.

– Wy­szli? – W Wi­gi­lię? To było dziwne. – To czego się bo­isz?

Mar­lie ner­wowo ob­li­zała usta. Mó­wiła naj­cich­szym szep­tem.

– Tak jak mó­wi­łam, ktoś tu jest. Ktoś inny. Ktoś zły.

– Kto? Skąd wiesz? – To ja­kieś wa­riac­two. – Ale po­wie­dzia­łaś, że wszy­scy są na ze­wnątrz, a te­raz... Przez cie­bie się boję.

– Do­brze.

– Chcę do mamy.

– Po­wie­dzia­łam ci, że tu jej nie ma! – Mar­lie wciąż szep­tała, ale te­raz z tru­dem pa­no­wała nad gnie­wem. Jak mama, kiedy się wku­rzała na braci Kary. – Po pro­stu mnie słu­chaj, do­brze? Zo­sta­niesz tu na chwilę, do­póki nie bę­dzie bez­piecz­nie, a po­tem wrócę i...

– Nie! – Mar­lie chciała ją tu zo­sta­wić, samą w środku nocy?

– Tylko na chwilę – po­wtó­rzyła Mar­lie, ale Kara wciąż ener­gicz­nie krę­ciła głową.

– Nie, nie! Nie mo­żesz. Nie zo­sta­wiaj mnie! – Pa­nicz­nie wcze­piła się w sio­strę. Dla­czego Mar­lie to ro­biła? Dla­czego? Kara miała sie­dem lat i nie ro­zu­miała, dla­czego musi zo­stać. Sama. W ciem­no­ści, na okrop­nym za­ku­rzo­nym stry­chu, gdzie śmier­działo stę­chli­zną i gdzie na pewno miesz­kały pa­jąki, szczury i osy, i każda inna ohydna rzecz, jaka ist­niała na świe­cie. – Nie zo­stanę tu sama, Mar...

– Ciii. Bądź ci­cho! – Mar­lie moc­niej za­ci­snęła dło­nie na przed­ra­mio­nach Kary.

– Pro­szę...

– Słu­chaj! – po­wie­działa Mar­lie ostro, choć szep­tem, który za­brzmiał jak ostrze­gaw­cze sy­cze­nie węża.

Po­trzą­snęła sio­strą. Jej palce mocno wbiły się dłu­gie rę­kawy pi­żamy Kary.

– Auć!

– Ani słowa, Mi­siaczku. Ci­cho. Sły­szysz? Mó­wię po­waż­nie.

– Ale nie mo­żesz mnie tu zo­sta­wić. – Nie w tym zim­nym, peł­nym prze­cią­gów miej­scu pod bel­kami spa­dzi­stego da­chu. – Za­mar­znę!

– Nie­prawda.

To było nie w po­rządku. Kara może i miała nie­całe osiem lat, ale wie­działa, że to było złe. Cał­kiem złe.

– Kła­miesz!

Mar­lie zła­pała ją za rękę tak sil­nie, że Kara upu­ściła la­tarkę, która sto­czyła się po scho­dach.

– Do dia­bła – prze­klęła. – Choć raz, Kara, zrób to, co ci każę. – A po­tem zbie­gła po scho­dach, nie­mal po­ty­ka­jąc się o la­tarkę.

Kara ru­szyła za nią, ale była krok z tyłu, więc Mar­lie do­pa­dła drzwi pierw­sza, prze­szła przez nie i za­mknęła je za sobą.

Klik.

Kara zła­pała za klamkę, ale ta ani drgnęła.

Za­mknięte? Drzwi są za­mknięte? Mar­lie to zro­biła?

Za­pło­nął w niej gniew i strach, gdy do­tarł do jej uszu dźwięk szyb­kich kro­ków od­da­la­ją­cej się dziew­czyny.

Nie, nie, nie!

– Mar­lie! – Szar­pała klamkę i wa­liła w drzwi, po chwili jed­nak za­sta­no­wiła się nad swoją sy­tu­acją i złość tro­chę jej mi­nęła. To nie były żarty. Działo się coś złego. Bar­dzo złego. Coś... po­twor­nego. Stłu­miła strach i otarła łzy, które po­pły­nęły jej ze zło­ści. Ręce bo­lały ją w miej­scach, gdzie sio­stra je ści­skała.

Miała ochotę krzy­czeć, wrzesz­czeć, wa­lić pię­ściami w drzwi, żeby ktoś ją usły­szał, żeby móc uciec z tego wię­zie­nia pod spa­dzi­stym da­chem i znowu za­cząć od­dy­chać.

Opa­no­wała się jed­nak. Przy­po­mniała so­bie słowa Mar­lie, wy­szep­tane ni­czym tchnie­nie śmierci: „To skom­pli­ko­wane... I na­prawdę straszne”.

Drżąc, przy­gry­zła wargę i pa­trzyła na drzwi, ciemną ba­rierę od­dzie­la­jącą ją od reszty świata. Nie mo­gła tak tu tkwić i cze­kać.

A je­śli ten ktoś, kto we­dług Mar­lie przy­szedł do domu, wej­dzie na schody i ją znaj­dzie?

A je­śli skrzyw­dzi Mar­lie? A jak ją za­bije? Serce Kary za­marło.

Po­now­nie za­pra­gnęła być przy ma­mie i ta­cie. Wie­dzie­liby, co zro­bić. Ale we­dług Mar­lie ode­szli, nie skła­ma­łaby. Nie w tej spra­wie.

A może?

Szczę­ka­jąc zę­bami, z sza­leń­czo bi­ją­cym ser­cem, Kara pod­nio­sła la­tarkę i drżąc, pa­trzyła na drzwi, pró­bo­wała coś usły­szeć, co­kol­wiek poza dzi­kim bi­ciem swo­jego serca. Miała ciarki.

Usia­dła na naj­niż­szym stop­niu, włą­czała i wy­łą­czała ma­lutką la­tarkę, pa­trząc, jak jej żół­tawe świa­tło na se­kundę oświe­tla drzwi, po czym znowu po­chła­nia je ciem­ność.

Świa­tło.

Ciem­ność.

Świa­tło.

Klik, klik, klik.

Po każ­dym włą­cze­niu świa­tło było słab­sze. Nie mo­gła tak sie­dzieć i cze­kać, gdy ba­te­rie się wy­czer­py­wały. A je­śli Mar­lie ni­gdy po nią nie wróci?

Kara miała ochotę wrzesz­czeć i wa­lić w drzwi. Po­now­nie się­gnęła ręką, jej palce za­ci­snęły się na zim­nej klamce. Ale zdo­łała się po­wstrzy­mać. Nic do­brego z tego nie bę­dzie. Tylko zwróci na sie­bie uwagę, a tego nie chciała. Nie, musi być sprytna. Musi zna­leźć inną drogę ucieczki.

Z wielką de­ter­mi­na­cją wspięła się po chy­bo­tli­wych scho­dach na strych, gdzie znaj­do­wało się okrą­głe okno, było wy­soko, wpa­dało przez nie słabe świa­tło księ­życa i oświe­tlało za­ku­rzone, za­po­mniane kar­tony. Kar­tony i skrzynki ktoś opi­sał, nie­które słowa Kara umiała prze­czy­tać: Książki. Ubra­nia. Biuro. Gdzie­nie­gdzie wid­niały imiona. Sam jr. Jo­nas. Don­ner. Mar­lie. Jej sio­stra i bra­cia. Nie było kar­tonu dla niej, naj­młod­szej, je­dy­nego wspól­nego dziecka mamy i taty. Jesz­cze nie. Usły­szała ja­kiś sze­lest, w od­le­głym ką­cie było coś ży­wego. Ma­lut­kie pa­zurki stu­kały w pod­łogę. Wie­wiórka? Albo mysz... lub szczur?

Za­drżała, prze­glą­dała za­war­tość jed­nego kar­tonu, gdy to usły­szała – okropny, mro­żący krew w ży­łach krzyk do­cho­dzący z niż­szego pię­tra.

– AAAU­UUUU!

Kara pod­sko­czyła. Pra­wie się po­si­kała. Wstrzy­mała od­dech, gdy straszne wy­cie od­bi­jało się echem po domu.

Co to było? Kto to był?

Mar­lie?

Mama?

A może ktoś inny?

Łup!

Dom się za­trząsł.

Upa­dło coś na­prawdę du­żego.

Ka­rze za­schło w ustach, za­mru­gała, żeby się nie roz­pła­kać.

Czy to ciało?

Ko­muś stała się krzywda, więc krzyk­nął, a po­tem upadł?

Mar­lie?

– Mama – wy­szep­tała, tłu­miąc szloch.

Nie bądź dziec­kiem.

Wa­lił jej puls, strach ją pa­ra­li­żo­wał, lecz zmu­siła się do omie­ce­nia kar­to­nów sno­pem świa­tła z la­tarki. Zna­la­zła ten z na­pi­sem Biuro. Był za­mknięty, tek­tu­rowe skrzy­dła na­cho­dziły na sie­bie, ale tro­chę od­sta­wały. Oświe­tliła wnę­trze i zo­ba­czyła po­żół­kłe pa­piery, stary zszy­wacz, ko­perty, ta­śmę kle­jącą i za­ku­rzone no­życzki. Wy­jęła no­życzki i spi­nacz, który spi­nał ja­kieś do­ku­menty, po czym ci­chutko ze­szła na dół i sta­nęła przy drzwiach.

Wi­działa, jak Jo­nas to ro­bił przy za­mknię­tych drzwiach ła­zienki, gdy go pod­glą­dała. Wzięła spi­nacz, wy­pro­sto­wała go naj­le­piej jak umiała, po czym wsu­nęła w małą dziurkę pod klamką. Już raz to zro­biła w po­koju Sama ju­niora i Don­nera, wtedy się udało, a te­raz... krę­ciła dru­ci­kiem w zamku, gdy usły­szała inny dźwięk do­cho­dzący zza drzwi.

Da­lej, da­lej, po­wta­rzała w du­chu. Wy­jęła dru­cik, po czym znowu wsu­nęła go do dziurki i de­li­kat­nie prze­krę­ciła... wy­czuła, że coś się po­ru­sza. Za­mek pod­dał się z ci­chym klik­nię­ciem, a ona, wal­cząc ze stra­chem, zro­biła głę­boki wdech, chwy­ciła no­życzki i pchnęła drzwi.

ROZ­DZIAŁ 2

W ko­ry­ta­rzu było pu­sto.

I pra­wie ciemno; świa­tło do­cho­dziło je­dy­nie z prze­ciw­nej strony, gdzie słabe ża­rówki oświe­tlały klatkę scho­dową.

Ra­czej nie je­ste­śmy same...

Kara ob­li­zała usta, po­dob­nie jak sto razy wcze­śniej, kiedy za­kra­dała się i bu­szo­wała po tym sta­rym domu. Do­szła do mniej­szej klatki scho­do­wej i za­częła scho­dzić w ciem­no­ści: miała wra­że­nie, że jej skóra za mocno opina jej ciało, z tru­dem od­dy­chała.

Ze­szła na pierw­sze pię­tro, gdzie z od­dali usły­szała mu­zykę, po czym wśli­zgnęła się do swo­jego po­koju. Był pu­sty, ale gdy za­pa­liła la­tarkę, za­uwa­żyła, że na łóżku Mar­lie wciąż leży stos ubrań. Zło­żone ubra­nia i buty obok otwar­tej wa­lizki. Jej łóżko wy­glą­dało tak jak je zo­sta­wiła z od­rzu­coną, po­miętą koł­drą.

Ale sio­stry tu nie było.

Przy­gry­zła wargę.

Wal­czyła z lę­kiem.

Usły­szała me­lo­dię tej sa­mej ko­lędy roz­brzmie­wa­ją­cej gdzieś w domu.

...Po­kój nie­sie lu­dziom wszem...

Le­d­wie od­dy­cha­jąc, prze­szła przez ko­ry­tarz do po­koju Jo­nasa, naj­mniej­szej z sy­pialni, jesz­cze bar­dziej za­ba­ła­ga­nio­nej niż zwy­kle. Łóżko było nie­po­słane, na biurku le­żały śmieci, na pod­ło­dze ubra­nia, gry i... O Boże! Świa­tło od­biło się od ja­kie­goś nie­ru­cho­mego oka.

Upu­ściła la­tarkę i stłu­miła krzyk. Sku­lona, wy­co­fała się ku drzwiom, po czym uświa­do­miła so­bie, że pa­trzy na wy­pchaną głowę je­le­nia, która nor­mal­nie wi­siała na ścia­nie, a te­raz le­żała na pod­ło­dze oparta na ro­gach.

Cho­lera!

Miała wra­że­nie, że serce wy­sko­czy jej z piersi.

To był tylko je­leń. Nie żył od dawna. Głu­pie, mar­twe zwie­rzęta wi­siały w ca­łym domu i za­wsze ją stra­szyły. Pod­nio­sła la­tarkę i omio­tła resztę ba­ła­ganu. Nie­da­leko je­le­nia za­uwa­żyła orła, wszę­dzie po­nie­wie­rały się jego pióra. Uświa­do­miła so­bie, że ptak nie tylko spadł ze ściany, lecz też zo­stał po­cięty i... po­zba­wiony głowy. Ciało z pod­kur­czo­nymi szpo­nami wciąż było przy­mo­co­wane do pod­pórki, ale głowa le­żała osobno, ostry dziób wbi­jał się w dy­wan, a szklane oczy pa­trzyły po­tę­pia­jąco.

Ści­snęło ją w żo­łądku, gdy unio­sła la­tarkę i oświe­tliła ścianę nad szafką Jo­nasa, gdzie za­wsze wi­siał miecz, za­by­tek z ja­kiejś daw­nej wojny. Nie można go było do­ty­kać ani zdej­mo­wać ze ściany.

Ni­gdy.

Te­raz broni tam nie było.

Nic dziw­nego.

Po po­łu­dniu Kara prze­cho­dziła koło tego po­koju i przez uchy­lone drzwi zo­ba­czyła Jo­nasa z mie­czem w ręce, wy­ma­chi­wał nim, jakby był bo­ha­te­rem ja­kiejś fan­ta­stycz­nej bi­twy. Ninja czy kimś w tym stylu.

Idiota, po­my­ślała wtedy.

Te­raz śmier­tel­nie się bała.

Za­ci­snęła palce na no­życz­kach.

Na­stępny po­kój na­le­żał do dwóch star­szych braci. Don­ner tak na­prawdę był bra­tem Mar­lie, a oboje byli dziećmi mamy. Mama miała ich, za­nim po­ślu­biła tatę. A Sam ju­nior i Jo­nas też byli braćmi. Sy­nami taty. Mieli inną, „praw­dziwą” mamę. A Kara była je­dy­nym dziec­kiem obojga ro­dzi­ców.

Ale to nie miało zna­cze­nia.

Na pewno nie te­raz.

Pra­gnęła tylko zna­leźć któ­re­goś z nich.

Po­kój star­szych chłop­ców wy­glą­dał tak samo jak za­wsze – skła­dała się na niego plą­ta­nina sko­tło­wa­nych prze­ście­ra­deł i na­rzut zsu­wa­ją­cych się na pod­łogę, gdzie do­łą­czały do kłębu ubrań, bu­tów i bu­cio­rów, pa­pier­ków po cu­kier­kach i pu­szek. Ple­cak Sama ju­niora stał pod­party w no­gach łóżka, a jego nowa ko­mórka No­kia le­żała na szafce noc­nej. Chło­pak był tym bar­dziej upo­rząd­ko­wa­nym z braci i ni­gdy ni­g­dzie się nie ru­szał bez no­wego te­le­fonu. Więc dla­czego go tu zo­sta­wił?

Ści­snęło ją w gar­dle, gdy omio­tła po­kój słab­ną­cym świa­tłem la­tarki. Część po­koju na­le­żąca do Don­nera wy­glą­dała jak śmiet­nik. Był tam mały kar­ton po pizzy i czę­ściowo ukryta pod po­duszką paczka pa­pie­ro­sów.

Kara miała nerwy na­pięte jak struny, wy­szła na ko­ry­tarz i po­now­nie usły­szała mu­zykę.

Za aniel­skim gło­sem pieni...

Do­cho­dziła z od­twa­rza­cza płyt CD na dole.

Z du­szą na ra­mie­niu Kara znowu we­szła na tylne schody dla służby, by unik­nąć du­żej, rzeź­bio­nej klatki scho­do­wej, która cią­gnęła się od głów­nego wej­ścia i sa­lonu. Bez­sze­lest­nie ze­szła do kuchni, gdzie nie pa­liły się żadne lampy. Je­dy­nie z ze­wnątrz do­cho­dziło świa­tło księ­życa od­bi­ja­ją­cego się od śniegu. Ci­chutko mi­nęła wy­spę na środku, po­tem pod łu­kiem prze­szła do ja­dalni, gdzie stał ogromny stół, zaj­mu­jący prze­strzeń od kre­densu po prze­szklone drzwi pro­wa­dzące na ze­wnątrz. Przez szyby wi­działa grubą po­krywę śnieżną na we­ran­dzie, za którą roz­cią­gało się je­zioro, czę­ściowo osło­nięte rzę­dami ośnie­żo­nych jo­deł i so­sen.

Stół zo­stał już na­kryty na na­stępny dzień, krysz­ta­łowe kie­liszki lśniły czer­wie­nią od wy­ga­sa­ją­cego ko­minka, wcze­śniej roz­pa­lo­nego przez tatę. Kara przy­glą­dała się, jak ukła­dał w nim drewno, które wy­jął z wbu­do­wa­nego schowka, po czym za­pa­lił stare ga­zety i pod­pałkę i cze­kał, aż po­ja­wiły się strze­la­jące pło­mie­nie. Za­pach dymu był tu sil­niej­szy, czuła też coś in­nego... coś dziw­nego, o słodko-me­ta­licz­nej nu­cie. Przed du­żym oknem pod ką­tem stała cho­inka, białe świa­tełka mru­gały na po­ła­ma­nych ga­łąz­kach.

Przed­tem wy­glą­dało to ina­czej.

Kara po­czuła mro­wie­nie na karku.

I wtedy za­uwa­żyła ściany.

W dół spły­wało coś ciem­nego.

Czer­wo­nego.

Gę­stego.

Krew!

Za­bar­wiła ściany na szkar­łatny ko­lor i zbie­rała się w ka­łu­żach na pod­ło­dze.

Kara krzyk­nęła, po­czuła, że za­raz zwy­mio­tuje. Zro­biła dwa kroki i we­szła do sa­lonu, gdzie po­now­nie krzyk­nęła. Na ja­snym dy­wa­nie mamy le­żał Don­ner z roz­pła­ta­nym gar­dłem, skórą białą jak mleko, wło­sami blond za­pla­mio­nymi na czer­wono i nie­wi­dzą­cymi, nie­ru­cho­mymi oczami. Cof­nęła się, piętą na­stą­piła na coś mięk­kiego. Gdy się od­wró­ciła, zo­ba­czyła, że to Sam ju­nior zwi­nięty w kłę­bek, z za­krwa­wio­nymi wło­sami, otwar­tymi ustami i oczami wpa­tru­ją­cymi się w je­den punkt.

– Nie­eee! – krzyk­nęła znowu, szlo­chała i czuła skur­cze żo­łądka.

Upu­ściła no­życzki i la­tarkę, za­częła się od­wra­cać, gdy za­uwa­żyła Jo­nasa, czę­ściowo ukry­tego za cho­inką, z za­krwa­wioną twa­rzą i ko­szulą oraz ko­smy­kiem czar­nych wło­sów na twa­rzy. Miał otwarte oczy.

Nie­mal się za­po­wie­trzyła, pa­trząc na niego. Wrza­snęła, gdy mru­gnął.

Żył?

Ale jak?

– K-k-k-k-k-a... karrra... – wy­szep­tał, jego głos był znie­kształ­cony.

Tylko się ga­piła na jego po­ma­zaną krwią twarz.

– We­zwij... on... on... we­zwij... po­moc... – Pró­bo­wał się dźwi­gnąć, ale padł na plecy. – Idź... bie­gnij... – szep­tał, słowa zda­wały się wil­gotne. Jego oczy wy­wró­ciły się do tyłu głowy, cof­nęła się i po­śli­zgnęła na krwi, która chyba była wszę­dzie – na ścia­nach, na pod­ło­dze, a jej roz­bry­zgi na­wet na su­fi­cie.

– Mar­lie! – krzyk­nęła. Gdzie, do cho­lery, była sio­stra? – Mar­lie! – Krztu­sząc się, wy­pa­dła z po­koju i po­bie­gła do krót­kiego ko­ry­ta­rza pro­wa­dzą­cego do sy­pialni ro­dzi­ców.

Szlo­cha­jąc nie­po­wstrzy­ma­nie, Kara z tru­dem od­dy­chała, gdy pchnęła drzwi i uj­rzała roz­gry­wa­jący się za nimi hor­ror.

– Nie! – Za­pła­kała, zu­peł­nie się roz­kle­ja­jąc. – Nie, nie, nie! – Ro­dzice le­żeli w łóżku, mama w je­dwab­nej pi­ża­mie, a oj­ciec tylko w bok­ser­kach. Oboje byli uma­zani krwią, która spla­miła po­ściel i ochla­pała za­głó­wek oraz ścianę. Ja­sno­włosa mama była roz­czo­chrana, miała szkli­ste, nie­ru­chome oczy, a twarz taty przy­brała straszny, nie­bie­skawy od­cień, z roz­chy­lo­nych ust pły­nęła mu krew. Na na­gim tor­sie znaj­do­wały się duże, okropne rany, krew tę­żała na krę­co­nych wło­skach na klatce pier­sio­wej.

Zszo­ko­wana, Kara wy­szła z ich po­koju.

Nie żyli.

Wszy­scy nie żyli.

Oprócz Jo­nasa.

Ru­szyła z po­wro­tem do sa­lonu, do brata, kiedy po­my­ślała o te­le­fo­nie.

Mu­siała za­dzwo­nić i spro­wa­dzić po­moc.

911.

Nie mo­gła jed­nak wró­cić do sy­pialni mamy, nie mo­gła pa­trzeć na ro­dzi­ców w ta­kim sta­nie... Nie, mu­siała za­wró­cić. Te­le­fon był w kuchni, a na gó­rze nowa ko­mórka Sama ju­niora. Mu­siała za­dzwo­nić po po­li­cję. I po ka­retkę. Ale bie­gnąc przez sa­lon, za­uwa­żyła, że Jo­nas znowu upadł. Praw­do­po­dob­nie było już za późno!

Ru­szyła w jego stronę.

Drzwi wej­ściowe się otwo­rzyły.

Mar­lie?

Nie!

Nie sio­stra.

Ja­kiś męż­czy­zna.

Duży męż­czy­zna sta­nął w drzwiach.

Za­bójca!

Wie­działa, że to on.

O Boże.

Krzyk­nęła, od­wró­ciła się na pię­cie, jej bose stopy po­śli­zgnęły się w ka­łuży lep­kiej krwi.

– Ja­sna cho­lera! Co, do kur...? – po­wie­dział męż­czy­zna.

Zo­ba­czył ją!

Ze­rwała się do biegu na łeb na szyję.

Naj­szyb­ciej jak umiała prze­bie­gła przez ja­dal­nię, prze­wró­ciła kilka krze­seł, po czym zo­sta­wiw­szy za sobą kre­dens, wpa­dła do kuchni.

– Hej! – Głos był ni­ski, roz­ka­zu­jący i na­le­żał do męż­czy­zny. – Hej! Ty! Stój!

Otwo­rzyła drzwi, prze­bie­gła przez ga­nek i ze­sko­czyła ze scho­dów na za­śnie­żone tylne po­dwó­rze.

– Stój, mała!

W ży­ciu.

Jego do­no­śny głos jesz­cze bar­dziej ją na­pę­dzał, gnała przez za­spy. Ką­tem oka wi­działa duży kształt na ganku.

– Stój! Hej, mała...

Bez na­my­słu za­nur­ko­wała pod naj­niż­sze ga­łę­zie jo­dły, do­bie­gła do tyl­nej ścieżki, która pro­wa­dziła nad je­zioro. Śnieg był ubity, jakby ktoś po nim cho­dził, miała wra­że­nie, że pod sto­pami wy­czuwa lód. Nie zwra­cała na niego uwagi, bie­gła da­lej, cho­ciaż ga­łę­zie sma­gały ją po twa­rzy, a pną­cza za­cze­piały się o jej pi­żamę. Usły­szała trzask rwą­cego się rę­kawa, po­czuła ukłu­cie kolca, ale się nie za­trzy­mała, nie od­wa­żyła się też obej­rzeć do tyłu. Ból roz­ry­wał jej płuca, wy­dy­chane po­wie­trze miało formę bia­łej mgły przed oczami, ale nie spo­wal­niała. Dud­niło jej serce, bie­gła z po­chy­loną głową przez młod­nik, czu­jąc, jak śnieg spada na jej ra­miona, gdy po­trą­cała ga­łę­zie.

Co tam się stało?

Kto za­bił mamę i tatę?

Dla­czego? Czuła, że łzy za­czy­nają jej za­ma­rzać na po­licz­kach, gdy przy­po­mniała so­bie ro­dzinę, za­krwa­wioną i po­ka­le­czoną, pa­mięć pod­su­wała jej okropne ob­razy, drzewa przed nią stra­ciły ostrość. Nie­ru­chomi ro­dzice le­żący we wła­snej krwi. Sam ju­nior i Don­ner z za­krwa­wio­nymi wło­sami, szkli­stymi oczami, le­żący obok sie­bie. Pod­no­szący się Jo­nas, mó­wiący jej, żeby bie­gła. Spro­wa­dziła po­moc. I Mar­lie, biała jak duch, wy­glą­da­jąca zza so­sny o dłu­gich igłach, po­na­gla­jąca ją do dal­szego biegu. Bie­gnij, Kara! – prze­krzy­ki­wała dud­nie­nie w uszach Kary.

Wie­działa, że wszystko to dzieje się w jej wy­obraźni.

Wszyst­kie te du­chy.

Le­d­wie wi­działa przez łzy, ale zmu­szała się do biegu, do po­ru­sza­nia po śniegu zmar­z­nię­tymi no­gami.

Sły­szała, że on bie­gnie za nią, cięż­kie kroki dud­niły na ścieżce, do­la­ty­wał ją od­głos ła­ma­nych ga­łą­zek.

Szyb­ciej. Bie­gnij szyb­ciej!

Kara z tru­dem od­dy­chała, ale uj­rzała skrzące się je­zioro.

Ob­lo­dzona po­wierzch­nia lśniła w świe­tle księ­życa, wzy­wała ją do sie­bie. Na prze­ciw­le­głym brzegu pa­liły się świa­tła w kilku do­mach, ni­czym w la­tarni mor­skiej.

Udało jej się!

Udało!

Szyb­ciej. Bie­gnij szyb­ciej!

Ude­rzyła pa­lu­chem o ko­rzeń i po­le­ciała do przodu, krzy­cząc. Ból pul­so­wał w jej sto­pie, po­kuś­ty­kała kilka kro­ków, ku­lała, chciała się pod­dać, rzu­cić się w śnieg i pła­kać.

Nie! Bie­gnij da­lej. Spro­wadź po­moc. Jo­nas jesz­cze żyje!

Ru­szyła przed sie­bie.

Za­bójca się zbli­żał.

Sły­szała jego ury­wany od­dech, czuła, że zie­mia trzę­sie się od jego kro­ków. Ale on też był zmę­czony, a kiedy krzyk­nął, bra­ko­wało mu tchu.

– Na mi­łość bo­ską, dziecko, stój! Ja nie... nie zro­bię... Nic ci nie zro­bię.

Ani przez chwilę mu nie wie­rzyła.

Ru­chy! Jej umysł krzy­czał na nią, z tru­dem ła­pała od­dech. Do­tarła na brzeg, nogi się pod nią ugi­nały, ze­śli­zgnęła się na dół, w stronę ta­fli je­ziora.

– Stój! – krzyk­nął męż­czy­zna. – Jezu Chry­ste, stój!

Rzu­ciła się w przód, wpa­dła na za­mar­z­niętą ta­flę i na czwo­ra­kach za­częła od­da­lać się od brzegu.

– Hej! – krzy­czał po­now­nie, miał zdarty głos.

Nie zwra­cała na niego uwagi, śli­zga­jąc się, wresz­cie wstała, ale nie miała przy­czep­no­ści pod sto­pami, więc ciężko jej się bie­gło. Mo­gła obiec je­zioro do­koła. Ale te­raz było na to za późno.

Za­bójca był już na lo­dzie.

Nie!

Przy­spie­szyła, sza­leń­czo się śli­zgała, pra­gnąc prze­biec za­mar­z­nięte je­zioro i do­stać się tam, gdzie mi­go­tały świa­tła, gdzie znaj­dzie ko­goś, kto jej po­może w jed­nym z tych dom­ków. Mu­siała to zro­bić.

– Nie! O, cho­lera!

Po­dą­żał za nią i śli­zgał się na lo­dzie.

Ogar­nęła ją jesz­cze więk­sza pa­nika, prze­bie­rała no­gami, ale na­gle upa­dła i ude­rzyła się w pod­bró­dek.

– Stój!

Biegł po za­mar­z­nię­tej ta­fli.

Był co­raz bli­żej!

Mu­siała przy­spie­szyć! Mu­siała mu uciec!

Od­wró­ciła się przez ra­mię i uj­rzała go ką­tem oka.

Był zbyt bli­sko! Znaj­do­wał się kilka kro­ków za nią.

Kara po­dwo­iła wy­siłki, gdy się na nią za­mie­rzył.

Trza­aaaasssssk!

Ku swo­jemu prze­ra­że­niu zo­ba­czyła, że lód pod nią pęka. Naj­pierw po­ja­wiła się jedna po­szar­pana li­nia, po­tem pęk­nię­cia w kształ­cie gi­gan­tycz­nej pa­ję­czej sieci.

Męż­czy­zna za­stygł w bez­ru­chu.

– Cho­lera!

Sieć się po­więk­szała.

– O Boże – po­wie­dział. – Stój!

W gło­wie Kary po­ja­wiła się myśl, że le­d­wie umie pły­wać. Ani drgnęła.

Ale było za późno.

Do jej uszu do­tarł ko­lejny gło­śny, zło­wiesz­czy trzask, przy­po­mi­na­jący jęk.

A po­tem na­gle lód się pod nią za­ła­mał.

Krzy­cząc, Kara chlup­nęła do lo­do­wa­tej wody, która po­chło­nęła ją w ca­ło­ści.

Ni­czym ka­mień wpa­dła w ciem­ność, w lo­do­wate ob­ję­cia je­ziora.

Sza­leń­czo ma­chała rę­kami, wal­czyła z pa­niką, pró­bo­wała wy­do­stać się na po­wierzch­nię, pły­nąc przez bą­belki po­wie­trza i ka­wałki lodu, wi­działa nad sobą księ­życ nad war­stwą lodu. Woda wi­ro­wała wo­kół niej, czuła ją w gar­dle.

Gdyby tylko zdo­łała do­trzeć do po­wierzchni i...

Lód na­dal się kru­szył, woda wo­kół niej się wzbu­rzyła, gdy wpadł do niej męż­czy­zna, jego po­tężne ciało tra­fiło tak bli­sko niej, wy­two­rzyły się fale, które ode­pchnęły ją da­lej od ciem­nego prze­rę­bla nie­za­mknię­tego lo­dem, da­lej od po­wie­trza, któ­rego roz­pacz­li­wie po­trze­bo­wała.

Nie, nie, nie!

Po­ru­szała no­gami, pró­bo­wała wró­cić na po­wierzch­nię, pod­czas gdy on także wal­czył o od­dech; grube ubra­nia i buty cią­gnęły go w dół. Zo­ba­czył ją i wy­cią­gnął rękę.

Pró­bo­wał ją zła­pać, ale wy­mknęła mu się, usi­ło­wała pły­nąć, roz­pacz­li­wie po­ru­szała rę­kami, de­spe­racko szu­kała drogi na górę, tam gdzie na noc­nym nie­bie wi­siał księ­życ. Za­miast tego od­na­la­zła ciem­ność. Wodę wo­kół sie­bie. Ogień w płu­cach.

Płyń, Mi­siaczku. Płyń!

W gło­wie usły­szała głos Mar­lie.

Ale na próżno.

Resztka po­wie­trza z jej płuc ulot­niła się w po­staci ma­lut­kich bą­bel­ków, czuła pa­lący ból.

Ten osza­ła­mia­jący, czarny świat je­ziora wi­ro­wał wo­kół niej.

Za­kasz­lała, przez co za­chły­snęła się wodą.

Ko­pała no­gami i ma­chała rę­kami, ale wszystko na nic. Nie mo­gła zna­leźć dziury w lo­dzie, nie wie­działa, gdzie góra, gdzie dół.

Nie pod­da­waj się, Kara. Walcz!

Głos Mar­lie. Od­le­gły i słaby.

Płuca Kary nie­mal wy­bu­chły, gdy się pod­dała. Prze­stała pa­ni­ko­wać, ob­ra­cała się po­woli i w co­raz więk­szej ciem­no­ści nie zwra­cała uwagi na ota­cza­jące ją ręce. Świat dziw­nie się krę­cił, czarny, sur­re­ali­stycz­nie ci­chy i wtedy... wtedy, jakby z ja­kie­goś od­le­głego miej­sca usły­szała mu­zykę, spo­kojną me­lo­dię ko­lędy.

Po­kój nie­sie lu­dziom wszem.

Za­pra­szamy do za­kupu peł­nej wer­sji książki