Szczęśliwy T-shirt ebook

Razdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdzlał 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział14

Rozdział 15

Rozdział 16

Szcześliwy

T-shirt

Kate Brian

Megan przewodnik po chłopcach

Polecamy również bestsellerowe serie

Meg Cabot

Pamiętnik księżniczki

Cecily von Ziegesar

Plotkara

Szczęśliwy

T-shirt

Kate Brian

Agnieszka Różańska

Tytuł oryginału

Lucky T

Redaktorzy serii

Małgorzata Foniok

Ewa Turczyńska

Redakcja stylistyczna

Izabella Sieńko-Holewa

Redakcja techniczna

Andrzej Witkowski

Korekta

Katarzyna Kucharczyk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Foniok,

Ilustracja na okładów

Hywell Jones/Iconica/Getty Images/Flash Press Media

Skład

Wydawnictwo Amber

Druk

Wojskowa Drukarnia w Łodzi

Copyright © 2005 by Alloy Entertainment.

Ali rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2006 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

1SBN 83-241-2476-4

Warszawa 2006. Wydanie 1

WYDAWNICTWO AMBER Sp. z o.o.

00-060 Warszawa, ul. Królewska 27 tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Dla Maniszy i Aimee

Razdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdzlał 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział14

Rozdział 15

Rozdział 16

Razdział 1

W ciepłe, słoneczne sobotnie popołudnie Carrie Fitz-gerald wyszła ze swojej garderoby ubrana w limonko-wozieloną spódniczkę, tak krótką, że pod żadnym pozorem nie należało się w niej pochylać. Jasne włosy niedbale zwinęła w kok, który podpięła ołówkiem. Dopiero co wpadła do swojego pokoju z najlepszą przyjaciółką, Piper Breslin, i obie zaczęły przymierzać fantastyczne ciuchy, które kupiły bladym świtem podczas szalonych zakupów. Centrum handlowe Westfield w San Francisco nigdy wcześniej nie zostało równie dokładnie przetrzebione, i to o tak wczesnej porze.

- Wyglądam w tym seksownie albo chociaż powalająco? -zapytała Carrie.

Piper obejrzała się uważnie w sięgającym podłogi lustrze i pokazała język swojemu odbiciu. Wydekoltowany, króciutki top w kolorze indygo, który wykopała z pominiętego przez przyjaciółkę stosu ubrań, obciskał ją we wszystkich nieodpowiednich miejscach. Carrie miała smukłą figurę, której mogłaby pozazdrościć nawet supermodelka, podczas gdy Piper należała do osób niższych i nieco okrągłej szych.

- Jak mam to powiedzieć, żeby nie zranić twoich uczuć? -odparła z afektowanym uśmiechem. - Może jakaś panienka z Los Angeles chciałaby dostać z powrotem swoją kieckę?

- Nic na to nie poradzę, że cała składam się z nóg. - Carrie szarpnęła brzeg spódnicy w nadziei, że w magiczny sposób wydłuży się o kilka centymetrów.

- Nie mam pojęcia, jak ty to robisz - powiedziała Piper, obserwując zapatrzoną w lustro przyjaciółkę. Mogłaby się założyć, że Carrie podziwia efekt stanika push-up z Victoria Se-cret.

- Co robię? Wyglądam jak panienka lekkich obyczajów, obojętnie, co na siebie włożę? - Carrie zakpiła. - Dlaczego muszę być taka wysoka i chuda?

- Aha, wysoka, chuda i z dużym biustem. Wyobrażam sobie, co to za koszmar - ponuro westchnęła Piper. - Jakim cudem jesteś w stanie wyglądać tak dobrze, skoro wyglądasz tak źle?

Carrie się uśmiechnęła. To właśnie jeden z licznych powodów, dla których nie rozstawały się z Piper od czasów przedszkola. Łączyła je niewiarygodna więź, granicząca z miłością siostrzaną. Nikt inny nie mógłby jej powiedzieć, że wygląda tandetnie, a w kilka sekund później prawić komplementów. Nikt inny nie znosiłby cierpliwie zrzędzenia Carrie, że wybujała w tym roku do metra siedemdziesięciu siedmiu (chociaż dzięki temu, mimo swoich niecałych szesnastu lat, dostała się do uczelnianej drużyny koszykówki). Nikt nigdy nie zdołałby zastąpić Piper w roli najlepszej przyjaciółki.

- Daj spokój. Skup się. Muszę wybrać na dziś wieczór coś super. - Carrie rzuciła na łóżko kilka obładowanych ubraniami wieszaków.

- Więc co będziecie robić w waszą pierwszą rocznicę? -zapytała Piper, gwałtownie ściągając niebieski top. Naelektry-zowany materiał rozczochrał jej długie, kręcone brązowe włosy.

- Nie wiem. Po prostu cieszę się, że będziemy sami. Ostatnio łaziliśmy wszędzie w grupie. - Carrie oparła ręce na biodrach i uważnie przyjrzała się leżącym przed nią zielonym bojówkom, długiej dżinsowej spódnicy z rozcięciem z boku i krótkiej białej plisowanej spódniczce, rozważając, co z tego wszystkiego najbardziej spodobałoby się Jasonowi. Chciała dla niego naprawdę ładnie wyglądać. Zwłaszcza że on tak o siebie dbał. Był jedynym chłopakiem w szkole, który rzeczywiście obnosił się ze swoją urodą. Gwiazda drużyny piłkarskiej Jason Miller miał ciało jak wykute z kamienia i fantastyczną twarz, którą Carrie codziennie obsypywała pocałunkami.

- Będziecie się świetnie bawić - wymruczała Piper kusząco. - O ile rozumiesz, co mam na myśli.

- Odczep się. Sugerujesz coś nieprzyzwoitego, co przyprawia mnie o dreszcze. - Carrie ściągnęła spódnicę i czerwony ażurowy sweter, po czym złapała biodrówki z Miss Sixty. A jednak Piper miała rację. Chodzenie z Jasonem to wielka frajda. Co niedziela pili kawę z mlekiem i jedli czekoladowe placuszki w różnych Starbucksach dolnego San Francisco. Regularnie spędzali wieczory w kinie przy Market Street. A w weekendy zwykle chodzili na koncerty, zawody sportowe i przyjęcia.

Jedyne, czego nie robili, to rozmowa na jakiekolwiek istotne tematy, co zawsze wydawało się Carrie trochę dziwne. Nie w tym rzecz, by Jason wysiadywał koło niej i milczał. Ale jak dotąd, na przykład, ani razu nie wdali się w ożywioną dyskusję o karze śmierci; nawet nie wymienili się opowieściami o najbardziej żenujących momentach swojego życia. Jednak dziś wieczór miało się to zmienić. Już wkrótce Carrie zgłębi, co dzieje się w głowie Jasona (oprócz myśli o całowaniu, oczywiście).

- Masz dla niego jakiś prezent? - zapytała Piper. Padła plecami na łóżko i rozrzuciła ręce tak, że zwisały poza jego krawędzie.

- Postanowiliśmy niczego sobie nie kupować - odparła Carrie. - Poczekaj chwilę... on nie ma dla mnie żadnej niespodzianki czy czegoś takiego, prawda?

Piper wyciągnęła ramiona nad głową.

- O niczym takim mi nie wiadomo.

- Daj spokój - nalegała Carrie, szturchając przyjaciółkę w brzuch. - Co on mi kupił?

- Au! Carrie, przysięgam -jęknęła Piper, próbując się bronić. -Wszystkie swoje najmroczniejsze sekrety Jason zachowuje dla mojego brata. Natychmiast przestań mnie dźgać tymi kościstymi paluchami.

- Ale gdybyś się czegoś dowiedziała, to mi powiesz, prawda?

- Oczywiście - zirytowała się Piper. - Jeśli odkryję cokolwiek przed dzisiejszym wieczorem, obiecuję, że zadzwonię.

- Dobra. - Carrie uśmiechnęła się z zadowoleniem.

- A dlaczego nie włożysz tej ślicznej sukienki w kwiatki, którą miałaś w zeszłym roku na balu pierwszaków?

- Bo już kompletnie się w nią nie mieszczę.

- Aha, o to chodzi.

- Bardzo zabawne. - Carrie znowu zniknęła w garderobie. - Tak czy owak, zdecydowałam się na spódnicę. Muszę tylko znaleźć jakąś górę.

Piper usiadła i zaczęła przekładać poduszki, żeby się wygodnie podeprzeć i obserwować, jak przyjaciółka przymierza kolejny zestaw - tego popołudnia już dziesiąty. Pod lawiną puszystych kap i kilkoma zabłąkanymi pluszakami zauważyła coś wciśniętego pomiędzy oparcie łóżka a materac.

- Hej, co tam jest? - zapytała i mocno szarpnęła.

Carrie wybiegła z garderoby, piszcząc jak nadepnięty szczeniak.

- Zaczekaj! Podrzesz ją!

Piper zdołała wreszcie wyciągnąć swoje znalezisko i kompletnie osłupiała. Trzymała w ręku stary T-shirt, którego, jak sądziła, przyjaciółka pozbyła się już całe lata temu. Przecież dostała tę koszulkę w piątej klasie.

- Nie mogę uwierzyć, że jeszcze ją masz - powiedziała ze zdziwieniem.

Carrie była wyraźnie speszona.

- Wiem, że to wygląda dziwnie. Nie powiesz nikomu, dobra?

Mógł istnieć tylko jeden powód, by trzymać sprawę w tajemnicy.

- Przecież ty ciągle... przecież chyba nie... - zająknęła się Piper.

- Wiem, że mi nie wierzysz - przerwała jej Carrie, kiedy już ostrożnie włożyła koszulkę na siebie. - Ale to prawda. Ona przynosi szczęście.

- Nie mogę tego zrobić - powiedziała Carrie do Piper, która stała pośrodku garderoby, szperając wśród stłoczonych wieszaków.

- Owszem, możesz - odparła przyjaciółka z przekonaniem.

Tym razem Carrie leżała na królewskich rozmiarów łożu, teraz już starannie zasłanym. Powiodła wzrokiem po pokoju. Zbliżało się lato i wydawało się, że jest tu znacznie więcej powietrza i słońca. Na kremowych ścianach wisiały równiutko, jeden obok drugiego, zagraniczne widoczki, które tata przysyłał jej ze swoich licznych podróży. Zeszyty schludnie piętrzyły się na zabytkowym biurku, a książki, ustawione od najwyższej do najniższej, wypełniały komplet regałów. Krótko mówiąc, dla bałaganu Carrie rezerwowała miejsce w garderobie, gdzie zawsze mogła zamknąć drzwi.

Jednak teraz Piper nacierała na to pomieszczenie niczym Mary Poppins na Czerwonego Byka.

- To strata czasu - stwierdziła Carrie. - Niczego nie zamierzam zdejmować.

Piper nie dawała się zrazić.

- Te twoje przesądy to już lekka przesada. Odkąd dostałaś tę koszulkę, masz fioła na punkcie szczęścia i pecha.

- Wcale nie.

- Rzeczywiście? A nie dostajesz drgawek na dźwięk tłuczonego talerza, nie zapowietrzasz się, kiedy stanę na szczelinę między płytami chodnikowymi? Naprawdę uważasz, że moją matkę będzie od tego łupać w krzyżu?

- Nie! - odparła Carrie. Chwyciła pluszowego morświna i cisnęła nim w Piper.

- Więc skończysz z tymi głupotami i zdejmiesz koszulkę?

Carrie usiadła. Popatrzyła przyjaciółce w oczy.

- Nie!

Piper złapała się za głowę i powlokła w stronę łóżka.

- No dobra, wyjaśnij, w czym rzecz, bo nie mogę zrozumieć, co ci chodzi po tym wielkim łbie.

- Nie mam wielkiego łba - broniła się Carrie. - Wygląda na większy po prostu dlatego, że...

- Tak, tak, jesteś wysoka i chuda. Rzecz jasna.

Carrie się uśmiechnęła. Zerknęła w dół na znajomą zieloną gwiazdę widniejącą na czerwonej koszulce. Ta koszulka przynosiła szczęście w każdej dziedzinie życia. Kiedy ją wkładała, czuła, że da sobie ze wszystkim radę. Zresztą miała na to dowody.

- Mówię ci, cokolwiek dobrego mi się przydarzyło, to wyłącznie jej zasługa.

W ciągu tych kilku lat Carrie sporządziła obszerną listę wszystkich szczęśliwych momentów od czasu, gdy dostała swój talizman. Włożyła czerwoną koszulkę na sprawdzian kwalifikacyjny do uczelnianej drużyny koszykarskiej i przeszła jako jedyna z młodszych. Od piątej klasy miałają na sobie podczas przesłuchań do każdego szkolnego przedstawienia i za każdym razem wygrywała pierwszoplanową rolę. Stopnie też wyraźnie podskoczyły. Z żadnego sprawdzianu nie dostała poniżej 5, co było całkiem logiczne, ponieważ na egzaminy zawsze chodziła w szczęśliwej koszulce.

Jednak Piper, usłyszawszy to, nie wyglądała na przekonaną. Ani trochę.

- Więc twoim zdaniem bardziej wiarygodna jest magiczna moc niż to, że należysz do tych koszmarnych osób, którym wszystko zawsze się udaje?

- Dziewczynki! - zawołała z kuchni matka Carrie. - Lunch będzie gotowy za piętnaście minut. Co wy tam robicie na górze?

Już miały odpowiedzieć, kiedy usłyszały kroki na schodach. Pani Fitzgerald dobrze wiedziała, że przymierzają nowe ciuchy, jak zwykle, gdy wydały całe kieszonkowe, i również chciała wziąć udział w pokazie mody.

- Mam nadzieję, nie wydałyście oszczędności całego życia - powiedziała, wchodząc do pokoju. Wymuszony uśmiech malował się na jej gładkiej twarzy o śmietankowym odcieniu (nigdy nie opuszczała domu bez grubej warstwy kremu z filtrem 45). Jasnobrązowe włosy miała ściąg- nięte na czubku głowy w koński ogon i tylko siwe pasemka tu i ówdzie świadczyły o tym, że jest matką, a nie siostrą Carrie.

- Skąd, wydałyśmy twoje - odparła wesoło Carrie.

Tak naprawdę mama nie inwestowała zbyt wiele w swój wygląd. W zasadzie odkąd wydała ją na świat, nosiła odwieczny zestaw, złożony z batikowej spódnicy, wielkiego szkarłatnego swetra i naszyjnika z koralików. Jednak psuła córkę, gdy chodziło o stroje, a Carrie doskonale zdawała sobie sprawę dlaczego. Panią Fitzgerald nadal gnębiły wyrzuty sumienia z powodu rozwodu, chociaż miał on miejsce całe lata temu.

- OK, Carrie. Skoro i tak wygłupiacie się w garderobie, może byście przy okazji wybrały rzeczy, których chcesz się pozbyć. Oddam je Celii - powiedziała, zawracając od drzwi.

Najlepsza przyjaciółka mamy, Celia DeMarco, zawsze zbierała odzież albo żywność w puszkach na taki czy inny cel charytatywny.

- A co w tym tygodniu mamy na tapecie? - zainteresowała się Carrie.

- Chyba Indie. - Mama zmarszczyła brwi. - A może Tybet? Nie wiem. Zapytam. Pomogłabym wam, ale muszę dopilnować zupy ogórkowej.

- Zupa ogórkowa? - Piper wyglądała, jakby za chwilę miała zwymiotować.

- Miałam nadzieję na hamburgery -jęknęła Carrie.

- Kochanie, we czwartek jadłyśmy kotlety. Wystarczy czerwonego mięsa jak na jeden tydzień.

- Aleja potrzebuję protein! - protestowała Carrie.

- Dorzucę trochę tofu - obiecała mama i wróciła do kuchni.

- Specjalistka od zdrowego żywienia w roli matki może zatruć życie pod wieloma względami - dąsała się Carrie.

- Zamierzasz w końcu odpowiedzieć na moje pytanie? -Piper znowu zniknęła w czeluściach garderoby.

Carrie niechętnie zwlokła się z łóżka i odnalazła przyjaciółkę wśród stosu ubrań. Miała nadzieję, że wtargnięcie mamy odwróciło uwagę Piper na tyle, by zapomniała, o czym rozmawiały.

Może zresztą koszulka wcale nie przynosiła szczęścia.

W chwili gdy zaczęła poddawać w wątpliwość całą teorię, opadła na kolana po skłębioną na podłodze zapinaną bluzkę i zastygła. W najdalszym kącie garderoby stało pudełko po butach firmy Skechers - jej „kapsuła czasu” jeszcze z podstawówki. Obdarte na rogach, poobklejane uśmiechniętymi buźkami, z ostrzegawczym napisem: Otwórz, A POTEM GIŃ!!!, na-bazgranym czerwonym markerem na pokrywce. Carrie uśmiechnęła się, usiadła po turecku i z szacunkiem umieściła je sobie na kolanach.

- Co to? - Piper usiadła na podłodze koło przyjaciółki.

Carrie radośnie wyszczerzyła zęby i ostrożnie ściągnęła spinające pudełko recepturki. Kilka się rozerwało. Uniosła wieczko. Powitało ją błyszczące zdjęcie dwóch dziesięciolatek, z okazji Halloween przebranych za dorosłe. Ze stanowczo zbyt obfitym makijażem i błyszczykiem na buziach, zastygły w pozach modelek - jedna ręka na biodrze, druga wzniesiona ku głowie - uśmiechając się do obiektywu.

- O Boże! Pamiętam to Halloween. Zmusiłaś mnie, żebym się tak ubrała, a ja chciałam być czarownicą - roześmiała się Piper.

- Och, uwielbiałaś czarownice - westchnęła Carrie. - Tak się cieszę, że już z tego wyrosłaś.

Następny w kolejności był program Ani z Zielonego Wzgórza, spektaklu, który wystawiali w piątej klasie. Czując lekki zawrót głowy, Carrie otworzyła stronę z obsadą. Jak to możliwe, że po tak długim czasie nadal wspaniale było zobaczyć swoje nazwisko na samej górze? Przebiegła opuszkiem palca po wydrukowanych literach, a potem przesunęła go w dół listy, aż do nazwiska Piper.

- Hej, Druga Dziewczynko z Sierocińca. Pamiętasz jeszcze swoją jedyną kwestię?

- To było coś o twoich płomiennie rudych włosach - odparła Piper.

- Szkoda, że zużyłyśmy tę perukę do wycierania Wielkiej Colo-Dietetycznej Powodzi Roku 1999 - zachichotała Carrie.

Pod programem leżał duży arkusz białego papieru, złożony na trzy części tak, jak się składa listy. Carrie rozpostarła go i serce jej zamarło.

- To jest to - szepnęła, podsuwając list przyjaciółce.

Piper oparła się o zwisające na ścianie garderoby naręcze ciuchów i wzięła się do czytania.

MIĘDZYNARODOWE LINIE LOTNICZE

Kochana Carrie Ann

Powietrze w Maroku jest ciężkie, gęste i aromatyczne. Kiedy spacerowałem wczoraj po zatłoczonym targowisku, o mało nie dostałem zawrotu głowy od tych wszystkich kolorów, zapachów i dźwięków. Żeby znaleźć chwilę wytchnienia, wstąpiłem do sklepu z pamiątkami i tam spotkałem tę zwariowaną kobietę. Byłabyś nią zachwycona - na całej głowie warkoczyki, a oczy jak u kota, tak wydłużone makijażem. Zaczęliśmy rozmawiać i kiedy usłyszała, że mam córkę, uparła się, żebym kupił dla Ciebie coś, co do tego listu załączam. Zaklinała się, że przyniesie Ci szczęście. Nie wiem, czy to prawda, ale mam nadzieję, że tak. Nikt nie zasługuje na szczęście bardziej niż moja najmilsza dziewczynka. A poza tym, pomyślałem, że odmowa mogłaby przynieść pecha. Wiem, że ta koszulka wygląda jak coś, co nosi zwykły turysta - to niemal dokładnie flaga Maroka - ale słowo daję, ta zwariowana kobieta twierdziła, że zielona gwiazda z klejnocikami jest w całości ręcznie naszywana.

Myślę o Tobie w każdej sekundzie tych wszystkich moich przygód, pragnąc, żebyś była przy mnie i mogła zobaczyć całe piękno świata. Pewnego dnia wybierzemy się w podróż - tylko Ty i ja - dokądkolwiek zechcesz.

Niedługo się zobaczymy, Kochanie. Tymczasem noś szczęśliwą koszulkę i pamiętaj, że zawsze o Tobie myślę.

Moc całusów. Tata Piper skończyła i podniosła wzrok na przyjaciółkę, która nagle wydała jej się bardzo smutna.

- Pamiętam, jak po raz pierwszy czytałam ten list - powiedziała Carrie, odbierając arkusik z rąk Piper. - To było tego dnia, kiedy wszystko się zmieniło...

Wielgachna kanapka. Ze wszystkich rzeczy na świecie, które Carrie mogła wywalić na swoją nowiusieńką różową bluzę z kapturem od Abercrombiego, to musiała być właśnie ona! Plama - mazista, obrzydliwa, w dziwnych pomarańczowych brązach - nie tylko zdawała się krzyczeć: „Nigdy nie zejdę, obojętnie ile razy twoja matka będzie mnie spierać!”, ale również ogłaszała całemu światu, że Carrie w ogóle ośmieliła się jeść ogromną mięsno-serowo-majonezową bułę. Coś, na co nikt przy zdrowych zmysłach w szkole by się nie zdobył.

Carrie popędziła do swojej szafki w szatni. Rękę trzymała wygiętą pod nienaturalnym kątem przy klatce piersiowej, próbując ukryć plamę. Najwyraźniej miał to być najgorszy dzień piątej klasy. Nie dość że rano spóźniła się dosłownie parę sekund na przystanek - dając Chrisowi Berenowi i Gregowi McCaffreyowi okazję do robienia głupich min przez tylne okno autobusu, który ruszył, zostawiając ją w kłębach pyłu -to jeszcze w połowie biegu do szkoły uświadomiła sobie, że zapomniała notatek do ustnego sprawozdania na temat przeczytanej książki, z którego właśnie tego popołudnia miała zostać odpytana. Przez cały dzień roztrzęsiona oczekiwała upokorzenia na lekcji angielskiego i nieuchronnej odsiadki po zajęciach. A teraz jeszcze to. Sam fakt, że musi przyznać się pani Russo do nieprzygotowania, a wszyscy w klasie będą się na nią gapić, sprawiał, że czuła się okropnie. Ale z tą ogromną plamą na przodzie bluzy w żadnym wypadku nie mogła tego zrobić. Prędzej umrze.

Jednym szarpnięciem otworzyła szafkę i padła na kolana, żeby wyciągnąć upchniętą w głębi sportową torbę. W środku znajdowała się duża czerwona koszulka z błyszczącą zieloną gwiazdą na piersi. Koszulka, której w ciągu wszystkich tych tygodni, odkąd ją dostała, ani razu nie chciała założyć. Już sam jej widok sprawiał, że policzki Carrie płonęły z gniewu i urazy. Ojciec odszedł. Odszedł i wszystko, co w zamian proponował, to parszywy T-shirt.

Carrie nienawidziła tej koszulki; była niczym jakaś nagroda pocieszenia. Jakby dzięki niej znowu miało być dobrze. „Nie możesz mieć przy sobie taty, ale co tam! Masz koszulkę!” Jak ojciec mógł być takim durniem? I ta koszulka miała przynosić szczęście? Litości! Jakby cokolwiek, co jej dawał, mogło przegonić pecha. Ale jednocześnie Carrie nie umiała zdobyć się na to, żeby prezent wyrzucić. Myśl o tacie w marokańskim sklepie, opowiadającym o niej jakiejś dziwnej kobiecie i tak bardzo pragnącym posłać coś córce na szczęście, sprawiała, że pękałojej serce. Obłęd, ile emocji potrafił wzbudzić jakiś głupi ciuch. Carrie zaczynała wariować, a miała zaledwie dziesięć lat.

Rozległ się pierwszy dzwonek. Serce podeszło jej do gardła. Nie było wyboru. To jedyna rzecz, w którą mogła się przebrać. Pobiegła do łazienki, ściskając koszulkę w garści. Trzeba przetrwać do końca dnia. Potem będzie mogła wrócić do domu i dostać załamania nerwowego.

OK, po prostu powiedz jej prawdę. Powiedz jej prawdę, może nie załatwi cię na amen, myślała Carrie, kiedy nauczycielka kroczyła w stronę biurka. Pani Russo miała co najmniej metr osiemdziesiąt wzrostu, krótkie brązowe włosy i bary szersze niż nauczyciel gimnastyki pan Latke, dawny zapaśnik. Nie było na świecie bardziej onieśmielającej osoby. U pani Russo nie zapominało się prac domowych. To się po prostu nie zdarzało.

- Mam nadzieję, że wszyscy jesteście przygotowani do ustnego sprawozdania na temat przeczytanych książek - powiedziała, unosząc brew i lustrując klasę uważnym spojrzeniem zza okularów. Dwadzieścioro piątoklasistów zastygło na swoich miejscach, bojąc się nawet odetchnąć.

Od początku roku, cokolwiek by się działo, Carrie zawsze była w pierwszej grupie wyrywanych do tablicy albo do czytania na głos. I nie tylko to. Zwykle dostawała pytania, na które nie znała odpowiedzi, a nigdy takich, na które znała. Jeśli szło o lekcje pani Russo, to Carrie najwyraźniej nie miała do nich szczęścia.

No, to już po mnie, kompletnie, całkowicie, na amen, pomyślała.

A wtedy nauczycielka zrobiła najdziwniejszą rzecz pod słońcem. Uśmiechnęła się.

- Niestety, tylko troje z was zdąży się zaprezentować, ponieważ dzisiaj są urodziny Lauren Dillon i jej mama przysłała dla nas babeczki!

Dziewiętnaścioro piątoklasistów odwróciło się, żeby popatrzeć w osłupieniu na Lauren Dillon. Nim minęło dziesięć sekund, twarz jubilatki z naturalnej mlecznej bladości przeszła w ceglastą czerwień.

- A tych troje szczęśliwców to... - Pani Russo zanurzyła rękę w plastikowym cylindrze, w którym zawsze umieszczała ich nazwiska przy takich ściskających żołądek okazjach. Srebrne litery, biegnące wzdłuż ronda, układały się w napis Gratulacje! Carrie i jej przyjaciółki uważały to za dość niesmaczny dowcip, zważywszy na to, do czego kapelusz był używany.

Proszę, tylko nie moje nazwisko... proszę, tylko nie moje nazwisko...

Tak naprawdę Carrie nie wierzyła, że nieme błaganie coś zmieni - nigdy dotąd nie działało - ale to wszystko, co mogła zrobić.

Pani Russo wyciągnęła pierwszy skrawek papieru i go rozwinęła.

- Carlos Almeda.

Carlos jęknął. Serce podeszło Carrie do gardła.

Proszę, tylko nie moje nazwisko... proszę, tylko nie moje nazwisko...

- Ashley Walters.

Ashley, wzorowa uczennica, wyprostowała się dumnie i uśmiechnęła.

- I...

Proszę, tylko nie moje nazwisko... proszę, tylko nie moje nazwisko...

- Micah Taylor!

Carrie gwałtownie otworzyła oczy. Nawet nie zdawała sobie sprawy, że miałaje mocno zaciśnięte. To był cud. Nikt nigdy nie dowie się, że zapomniała swojego sprawozdania. Nie będzie publicznej kompromitacji. Nie będzie musiała za karę zostać po lekcjach. Wprost nie mogła uwierzyć we własne szczęście.

W pół godziny i trzy nudne sprawozdania później klasa zgromadziła się wokół biurka pani Russo, żeby spróbować babeczek. Były czekoladowe, pokryte białym lukrem i ślicznymi żółtymi i różowymi kwiatuszkami.

- Och... Ja chcę tę! - zawołała Ashley, wskazując na ciastko w rogu pudełka. To z wielkim różowym kwiatkiem na wierzchołku.

- Zdecydowanie najlepszy kwiatek - przyznała Abby Simp-son, kiwając z uznaniem głową. Abby była autorytetem w sprawie wszystkiego co najlepsze na świecie.

- Z powrotem na miejsca. - Pani Russo klasnęła w ręce. -Ja rozdam ciasteczka.

Nie było wątpliwości, kto dostanie babeczkę z dużym różowym kwiatkiem. Abby Simpson. Abby Simpson dostawała wszystko. Nauczyciele ją uwielbiali. Uczniowie ją uwielbiali. Zycie Abby Simpson było idealne i każdy zdawał się w głębi ducha zgadzać, że tak właśnie być powinno i należy utrwalać ten stan rzeczy na wszelkie możliwe sposoby.

Carrie nawet nie zawracała sobie głowy pożądliwym zerkaniem na wielki różowy kwiatek. Należał się Abby, to jasne jak słońce.

Patrzyła, jak pani Russo, krocząc przejściami między rzędami ławek, wręcza kolejnym uczniom ich porcje. Wyprostowała się nieco na krześle, kiedy nauczycielka podeszła do niej. Jednak gdy ciastko znalazło się już przed nią, brązowe oczy Carrie rozszerzyły się ze zdumienia.

Była to babeczka z ogromnym różowym kwiatkiem.

Carrie odwróciła się, żeby spojrzeć na Ashley. Ashley gapiła się z osłupieniem na jej babeczkę. Tak samo Carlos i Greg, i Delores Mancini. To nie Abby dostała najlepsze ciastko. Cały ich świat stanął na głowie.

Tego popołudnia Carrie wyszła z klasy po lekcji matematyki - na której otrzymała maksymalną liczbę punktów ze sprawdzianu - kiedy dopadła ją Piper. Brązowe włosy Piper, pierwotnie zwinięte w pięć minikoczków - porozplatały się i sterczały na jej głowie pod dowolnym kątem. Fryzura ta w połączeniu z szeroko otwartymi oczami i szalonymi podskokami sprawiała, że przyjaciółka wyglądała jak obłąkany naukowiec.

- Carrie! Dostałaś ją! Dostałaś Anię! - piszczała, błyskając aparatem na zębach.

- Dostałam?! - krzyknęła Carrie. Krew uderzyła jej do głowy.

W podstawówce każdego roku jedna klasa wystawiała sztukę dla reszty szkoły i rok w rok Carrie miała nadzieję, że los padnie właśnie na nich. Jednak ciągle wybierane były grupy innych nauczycieli, więc nigdy nie dostawała szansy, żeby chociaż postawić stopę na scenie. Przyprowadzana na widownię, żeby oglądać cudze występy, zawsze wyobrażała sobie siebie -uśmiechniętą w blasku reflektorów, ubraną w oszałamiający

kostium, doskonale wygłaszającą przyswojony na pamięć tekst. Zazdrościła dzieciakom, które plątały się tu i tam z wymiętymi egzemplarzami scenariusza i musiały codziennie spędzać godzinę po lunchu na próbie w audytorium. Wszystko to wydawało się wielką frajdą. A Carrie zawsze wiedziała, że mogłaby być świetną aktorką, gdyby tylko dano jej szansę. Przecież mama wiecznie powtarzała, że Carrie potrafi zrobić dramat z byle czego...

Teraz Carrie była już w gimnazjum1. Również tutaj wystawiano tylko jedną sztukę na rok i każdy musiał przejść przez eliminacje. Przesłuchania w poprzednim tygodniu ogromnie szarpały nerwy, ale Carrie dała z siebie wszystko i od tego czasu marzyła o tym, że dostanie jakąś rolę. Może chociaż kilka linijek. Może więcej niż kilka. Ale zagrać główną bohaterkę? Nigdy nie myślała, że dostanie taką rolę!

- Musisz to zobaczyć! - Piper złapała przyjaciółkę za rękę i pociągnęła przez korytarz.

- Lista z obsadą miała być wywieszona dopiero jutro - powiedziała Carrie, wymijając innych uczniów. Serce waliło jej jak szalone.

- Wiem. Ale właśnie wracałam z gimnastyki i zobaczyłam ją. Twoje nazwisko jest na samej górze - odparła Piper. -Chodź!

Ruszyły biegiem przez zatłoczony hol do audytorium, gdzie wokół wiszącej na drzwiach listy zebrał się już niezły tłumek.

- Przepraszam! Przejście dla gwiazdy! - wrzasnęła Piper, przepychając się energicznie.

- Gratulacje, Carrie - powiedziała Melissa Staller, kiedy ją mijały.

- Jesteś Anią! - piszczała Danielle Yung, łapiąc ją w objęcia.

Carrie nie mogła w to uwierzyć, dopóki sama nie zobaczyła. Dokładnie tam, przed jej oczami widniało:

Ania Shirley - Carrie Fitzgerald

Piper miała rację. Carrie była gwiazdą!

Tego popołudnia, kiedy autobus zatrzymał się na jej przystanku, Carrie nadal promieniała. W San Francisco był piękny, pogodny dzień, więc ze swojego wzgórza mogła widzieć słońce odbijające się w wodach zatoki i migoczące na moście Golden Gate. Dlaczego nigdy dotąd nie zauważyła, jaki to fantastyczny widok? Dlaczego nigdy nie spostrzegła, że wszystko jest fantastyczne?

Drzwi otworzyły się gwałtownie i dziewczynka poderwała się ze swojego miejsca.

- Carrie! Zaczekaj!

Była to Abby Simpson. Podeszła z tylnej części autobusu, gdzie codziennie zasiadała otoczona przyjaciółmi. Jasne loki otaczałyjej anielską buzię, gdy niedbale nadmuchiwała wielki balon z gumy do żucia, aż pękał, powracając prosto do ust, zamiast oblepić jej całą twarz. Abby miała supermodne rzemykowe sandały, których nikomu innemu rodzice nie pozwalali nosić, i paznokcie u nóg pomalowane na jaskrawy róż, z naklejkami Hello Kitty na obu dużych palcach.

- Proszę - powiedziała, wręczając Carrie małą różową kopertę. - Mam nadzieję, że będziesz mogła przyjść - dodała z uśmiechem.

Oszołomiona Carrie wzięła kopertę i wbiła w nią wzrok.

- Dzięki - wymamrotała.

- Ooo - zauważyła Abby - ładna koszulka.

Jakimś cudem Carrie udało się odwrócić i wysiąść, choć kolana się pod nią uginały. Wprost nie mogła uwierzyć w to, co trzymała w ręku. Kiedy tylko autobus zniknął za rogiem, rozerwała różową kopertę.

Złote, pełne zawijasów litery głosiły:

Abby urządza Urodzinowe Piżama-Party i Ty jesteś zaproszona!

Carrie wyszczerzyła zęby w uśmiechu. Zaproszenie na jedną z imprezek Abby! Czekała na to przez całe wieki. I ta chwila wreszcie nadeszła.

- To najlepszy dzień w moim życiu! - oznajmiła na głos, pokonując biegiem przecznicę. Chciała jak najszybciej opowiedzieć mamie o wszystkim, co się wydarzyło. O angielskim, babeczce, sprawdzianie, sztuce i zaproszeniu na urodziny. Zdecydowanie był to najszczęśliwszy dzień jej życia.

Zatrzymała się u stóp schodów, które wiodły do jej domu, i nagle przypomniała sobie paniczny pośpiech, wjakim opuszczała go tego ranka. Czy dzień nie zaczął się, jakby miał być najgorszy w życiu? Z zapomnianym sprawozdaniem i wypadkiem z majonezową kanapką?

Jeszcze raz opuściła wzrok na zaproszenie i spojrzenie jej padło na połyskującą z przodu koszulki zieloną gwiazdę. Serce Carrie wywinęło koziołka. Koszulka. Wszystko, co dobre, zaczęło się dziać, kiedyją włożyła. Czy to możliwe? Czy możliwe, że koszulka naprawdę przynosiła szczęście?

Nagle dziewczynkę ogarnęło ciepłe niewyraźne uczucie, które brało początek w piersi i promieniowało na całe ciało. Ta koszulka była magiczna. Odmieniła jej życie. Carrie nie zamierzałajej już zdejmować.

- Dlaczego nigdy przedtem nie opowiedziałaś mi tej historii? Za każdym razem, kiedy pytałam, dlaczego ta koszulka jest dla ciebie szczęśliwa, mówiłaś tylko: „Bo tak”.

- Nie wiem. Bałam się, że możesz mnie uznać za idiotkę -wyjaśniła Carrie.

- Och, nigdy bym tak nie pomyślała. Ale nadal nie rozumiem, czemu wierzysz, że ona przynosi szczęście. Co z tego, że miałaś jeden dobry dzień?

- Było tego więcej - zapewniła Carrie, wrzucając list do pudełka i zakładając z powrotem recepturki. - Kiedy miałam ją na sobie, przydarzały mi się zdumiewające rzeczy. Jak wtedy zeszłej wiosny, kiedy powiedziałaś mi, że najlepszy przyjaciel twojego brata Jason Miller przenosi się do naszej szkoły. Od szóstej klasy mówiłaś, że to chłopak w sam raz dla mnie.

- Czysty przypadek.

- Miałam ją na sobie tego dnia, kiedy Jason zaprosił mnie na randkę - odcięła się Carrie.

- Wszystkie dziewczyny w szkole umierały z zazdrości.

- Miałam ją podczas końcowych egzaminów i dostałam łącznie tysiąc czterysta pięćdziesiąt punktów.

- No, to faktycznie dziwne. Nie jesteś aż taka bystra -stwierdziła Piper z sarkazmem.

- Och, to naprawdę miłe z twojej strony - roześmiała się Carrie.

Nagle twarz Piper spoważniała.

- Carrie, obawiam się, że mogłaś uwierzyć w magiczną moc koszulki z niewłaściwego powodu.

- Niby jakiego? - zapytała Carrie, rzucając niepotrzebne ubrania na podłogę garderoby.

- Ona nie sprawi, że twój tata wróci do domu.

Carrie zastygła.

- Słucham?

Piper wyczuła napięcie w głosie przyjaciółki i starała się wyrazić swoje obawy w delikatniejszy sposób.

- Wiem, że za nim tęsknisz i że widujesz go tylko dwa lub trzy razy w roku. Ale on już całe lata temu wyniósł się do Nowego Jorku. Nie sądzę, żeby noszenie jakichkolwiek talizmanów mogło zmusić go do powrotu.

Przez chwilę Carrie milczała. Wyłowiła spośród ciuchów ojcowski gruby szary sweter, który nigdy nie wróci już do mody. To prawda, była na tatę wściekła, kiedy się wyprowadził. Przez całe lata była naprawdę zła, bo nigdy nie wydawał się specjalnie wysilać, żeby w ogóle spędzać z nią czas. Podczas gdy próbowała stopniowo pozbywać się gorzkich uczuć, jej przekonanie o magicznych właściwościach koszulki bezgranicznie rosło. Mogła uczynić wszystko. Może rzeczywiście w głębi duszy Carrie wierzyła, że pewnego dnia szczęśliwa koszulka na nowo połączy ich rodzinę? I nie czuła się gotowa, by porzucić tę nadzieję. Nie teraz. Nigdy.

- Piper, nie rozumiem, dlaczego się o to martwisz. Rzeczywiście, uważam, że ta koszulka przynosi szczęście. Całą masę szczęścia! I co ci do tego? - W głosie Carrie zabrzmiał ostry ton, który wcale nie spodobał się Piper.

- Lunch na stole! - zawołała z dołu mama.

- Idziemy! - odkrzyknęła Carrie. Ciężkim krokiem wyszła z garderoby, rzuciła stos ubrań koło drzwi i dopiero wtedy odwróciła się, żeby spojrzeć na przyjaciółkę.

- Masz rację. Nie powinno mnie to obchodzić - powiedziała posępnie Piper. - Przepraszam, że w ogóle coś na ten temat powiedziałam.

Carrie westchnęła. Zdawała sobie sprawę, że powariowanie na Piper w niczym nie pomoże. Poza tym przyjaciółka po prostu się o nią troszczyła. Carrie podeszła do Piper i otoczyła ją ramieniem.

- Posłuchaj, to nie ma żadnego znaczenia. Wszystko jest w porządku. Nawet lepiej! Dziś wieczorem czeka mnie fantastyczna randka z Jasonem. A ty będziesz się świetnie bawić na imprezie u twego brata.

- Zobaczymy. Chociaż ja nie czerpię korzyści z posiadania szczęśliwej koszulki - zażartowała Piper.

- Szkoda, że nie mogę ci odstąpić swojej - powiedziała Carrie, puszczając oko. - Nie, nawet gdybym mogła, nie oddałabym ci jej.

- Uważaj, to bardzo małoduszne! - Piper ścisnęła ramię przyjaciółki.

- Tylko żartuję.

- Dziewczynki, chodźcie! - zawołała znowu pani Fitzge-rald. Zapach gotowanych ogórków roznosił się po całym domu.

- Po następnym wezwaniu zmusi nas dojedzenia kiełków z olejem lnianym - stwierdziła boleśnie Carrie.

Wzięła Piper za rękę i popędziły na dół. Kiedy dotarły do kuchni, ujrzały, jak pani Fitzgerald wylewa cały gar zupy do pojemnika na odpadki.

- Co się stało? - zapytała Carrie.

- Tofu musiało być zepsute. Miało bardzo dziwny zapach -odparła jej matka. - Dzwoniła Celia. Przechodzi jakiś kryzys w związku ze swoimi lekcjami medytacji i chce, żebym przyszła pomóc jej się pozbierać. Będziecie musiały z Piper same zorganizować sobie lunch.

Carrie zacisnęła wargi, siłą powstrzymując szeroki uśmiech. Piper robiła, co w jej mocy, żeby pohamować wybuch śmiechu godny hieny.

- Starajcie się nie być z siebie zbyt zadowolone, moje panie -zażartowała mama. Potem pocałowała dziewczynki w czoło, złapała portmonetkę i skierowała się w stronę drzwi. - Zobaczymy się później. Bawcie się dobrze wieczorem!

- Powodzenia z Celią! - zawołała Piper.

Obie spojrzały na zieloną gwiazdę migoczącą na piersiach Carrie i radośnie wyszczerzyły zęby. Do listy sukcesów szczęśliwej koszulki została dodana kolejna pozycja.

- Lunch w Mickey-D’s. No, to jazda! - powiedziała Carrie, wiedząc, że tak długo, jak ma koszulkę, życie będzie znacznie bliższe doskonałości.

1

W Stanach uczęszczają tam dzieci w wieku od dziewięciu do trzynastu lat (przyp. tłum.).

Rozdział 2

Późnym popołudniem Carrie wyszła z łazienki po dobrej godzinie strojenia się. Była ubrana w swoje ulubione obcisłe dżinsy biodrówki i biały koronkowy stanik. Włosy miała idealnie puszyste, skóra lśniła pod cienką warstewką przyciemniającego balsamu. Otworzywszy szufladę ogromnej dębowej komody, dziewczyna posłała uśmiech swemu lustrzanemu odbiciu. W dużych brązowych oczach malowało się wyczekiwanie, nieskazitelna skóra (wyjąwszy kilka piegów na nosie) była zarumieniona od gorących podmuchów suszarki. Carrie wyjrzała przez okno i dostrzegła, że kilka złowieszczo wyglądających chmur przetacza się od strony zatoki. Co z tego. Mały deszczyk nie mógł zepsuć jej humoru. Nadchodził romantyczny, cudowny wieczór - czuła to.

Właśnie miała się skropić odrobinką perfum, które Jason szczególnie lubił, kiedy kątem oka dostrzegła, że szczęśliwa koszulka nie wisi już na klamce, gdzie ją zostawiła. Obróciła się i popatrzyła jeszcze raz. Coś niesamowitego. Mogłaby przysiąc, że tam jest.

Szybko przeszukała wzrokiem cały pokój, upewniając się, czy nie rzuciła jej na łóżko albo przypadkowo do kosza z rzeczami do prania. Przekopała się przez dwa stosy brudnych ciuchów i niczego nie znalazła. Zdenerwowana, przetrząsnęła wszystkie szuflady komody, wiedząc, że nigdyjej tam nie odkładała, ale musiała sprawdzić dla pewności. Tak jak podejrzewała, koszulki nie było.

Carrie gwałtownie otworzyła drzwi garderoby, obrzucając wzrokiem opróżnioną podłogę. Nigdzie ani śladu błyszczącej zielonej gwiazdy. Z walącym sercem wróciła do komody i znowu zaczęła wyciągać wszystko z szuflad, ciskając byle jak na dywan. Padła na kolana, sortowała swetry, bluzy, koszulki polo i piżamy. Bez skutku.

W porządku, nie panikuj. Przecież jej nie zgubiłaś, powtarzała sobie. Nie było możliwe, by coś takiego zrobiła. Nie ze szczęśliwą koszulką. Niedawno przygotowała całą masę rzeczy do prania. Może przez pomyłkę wcisnęła ją z innymi ubraniami. Tak. To musiało być to.

Carrie wypadła z sypialni i zbiegła do maminego pokoju, a potem drugimi schodami na najniższą kondygnację. Przemknęła koło mamy, która jak zwykle ślęczała w kuchni nad książką kucharską, i ślizgając się w skarpetkach, wpadła do pralni.

- Carrie? - zdziwiła się pani Fitzgerald.

- Tak?

W małym pomieszczeniu stały trzy kosze: jeden na białe rzeczy, drugi na delikatne, a trzeci na ciemne. Carrie złapała kosz na rzeczy delikatne i wytrząsnęła go na podłogę, po czym zamknęła oczy, odmówiła krótką modlitwę i zabrała się do przekopywania stosu ubrań. Koszulki nie było.

- Wszystko w porządku?! - zawołała mama.

Serce Carrie znajdowało się gdzieś w bliskim sąsiedztwie nerek. Odwróciła się i wywaliła zawartość dwóch pozostałych koszy, wiedząc, że niczego nie znajdzie, pamiętając, że nie wsadzała koszulki do prania, ale w nadziei na jakiś cud, jakąś szczelinę w kontinuum czasoprzestrzeni. Cokolwiek, co mogłoby zmienić rzeczywistość.

- Tak! - odkrzyknęła z napięciem w głosie. Przebrała rzeczy na podłodze. Nic. Nic. Zero.

Zagryzła wargi i powoli wstała. Wzięła głęboki oddech, z całej siły starając się nie wpaść w panikę, i ruszyła w stronę kuchni. Mama ubrana była w kwiecistą spódnicę, purpurową koszulkę, swoje odwieczne koraliki i bardzo poplamiony fartuch z napisem Słodka tarta. Włosy miała zebrane z tyłu w luźny kok. Spojrzała na córkę i ściągnęła brwi.

- Mamo? - zagadnęła Carrie niedbale, zaciskając ukradkiem kciuki. - Widziałaś moją koszulkę?

Pani Fitzgerald zamrugała.

- Przykro mi, kochanie. Nie wiem, o którą ci chodzi.

Carrie weszła do kuchni i zbliżyła się do kontuaru, za którym siedziała mama. Położyła dłonie na blacie, by się na czymś oprzeć. Istniała duża szansa, że za chwilę straci panowanie nad sobą i zacznie odbijać się od ściany do ściany i do sufitu, jakby była zwariowaną postacią z filmu rysunkowego.

- Wiesz, tę czerwoną z gwiazdą? - wydusiła z siebie. - Tę, którą mam od zawsze? Widziałaś ją?

- Aha - powiedziała mama i znowu, kierując uwagę ku książce kucharskiej, zaczęła postukiwać drewnianą łyżką o blat. - A nie było jej przypadkiem w stosie ubrań, które zostawiłaś do oddania? Celia przyjechała tu ze mną, żeby od razu je zabrać. Byłaś pod prysznicem, więc weszłam do twego pokoju, zobaczyłam te rzeczy pod drzwiami i je wzięłam.