Star Wars. Wielka Republika. Strzeż się bezimiennych - Zoraida Córdova - ebook + książka

Star Wars. Wielka Republika. Strzeż się bezimiennych ebook

Zoraida Córdova

0,0
14,99 zł

Ten tytuł znajduje się w Katalogu Klubowym.



Dowiedz się więcej.
Opis

Kilkaset lat przed wojnami klonów i panowaniem Imperium w galaktyce nastały niespokojne czasy. Jedi Wielkiej Republiki muszą stawić czoła największym wyzwaniom… Przerażający Nihilowie nadal sieją spustoszenie w Strefie Okluzji, wspierani przez tajemnicze stworzenia na ich usługach, zwane bezimiennymi, żywiące się samą Mocą. Kiedy mieszkańcy ogarniętego wojenną pożogą świata błagają o pomoc w obliczu zagrożenia ze strony grabieżców, Republika wysyła im z pomocą grupę złożoną z członków KOR i Jedi, w skład której wchodzi między innymi Ram Jomaram. Zespół wkrótce odkrywa, że na pokładzie ich statku znajduje się czwórka nieoczekiwanych pasażerów – młodzi Jedi Kildo, Tep Tep i Jamil oraz Zenny, córka senator Greylark, zdeterminowana, aby odnaleźć swoją siostrę. Kiedy z pobliskiego świata nadchodzi wezwanie o pomoc, mistrzyni Jedi Ada-li Carro zgadza się, by gapowicze dołączyli do niej i zbadali tę sprawę. Na planecie spotkają młodego, wypełniającego własną misję Hutta, nieznajomą, kierującą się tajemniczymi motywami, oraz stworzenia, które przerażają ich bardziej niż cokolwiek, z czym zetknęli się do tej pory…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)

Liczba stron: 300

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Para mis ñaños: Ange­lita, Fran­ci­sco, Paola, Dani­lito, Con­nie, Leonel, Jose­lyn, Jamil, Enoc y Ana­bel – la Legión Cór­dova.

Zora­ida Cór­dova

Tytuł ory­gi­nału: Star Wars: The High Repu­blic. Beware the Name­less

Pro­jekt gra­ficzny: Soy­oung Kim, Scott Piehl Redak­cja i korekta: Mag­da­lena Kozłow­ska Kon­sul­ta­cja: Jacek Drew­now­ski

© & TM 2026 LUCAS­FILM. All rights rese­rved.

ISBN 78-83-8424-826-3

Wydawca: Wydaw­nic­two Ole­sie­juk, an imprint of Dres­sler Dublin sp. z o.o.

Dane do kon­taktu: Wydaw­nic­two Ole­sie­juk ul. Poznań­ska 91, 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki tel. (+48 22) 733 50 00 e-mail: wydaw­nic­two@dres­sler.com.pl www.wydaw­nic­two-ole­sie­juk.pl

Dys­try­bu­cja: Dres­sler Dublin sp. z o.o. ul. Poznań­ska 91, 05-850 Oża­rów Mazo­wiecki tel. (+48 22) 733 50 31/32 e-mail: dys­try­bu­cja@dres­sler.com.pl www.dres­sler.com.pl

Wer­sję elek­tro­niczną przy­go­to­wano w sys­te­mie Zecer

Chronologia Star Wars

Rozdział pierwszy

Roz­dział

Pierw­szy

Bil­bo­usa City, Nal Hutta

Hutt Churo miał bar­dzo zły dzień.

Po pierw­sze, ktoś wszedł do jego labo­ra­to­rium w szklarni i zjadł jego eks­pe­ry­menty naukowe. Był nie­mal cał­kiem pewien, że to sprawka tego gbu­ro­wa­tego gamor­re­ań­skiego straż­nika pała­co­wego, bo jedy­nymi upra­wami, które splą­dro­wano, były sadzonki krze­wów rzeź­wo­ko­sto­wych i jego mini­ho­dowla czer­wo­nych grzy­bów sno­ruuk. Churo zaczął je upra­wiać, bo chciał spraw­dzić, czy gatunki pocho­dzące z Gamorry mogą nie tylko przy­jąć się na roz­le­głych bagnach Nal Hutty, ale też wzra­stać w tutej­szych warun­kach i dobrze się roz­wi­jać. Teraz musiał zaczy­nać wszystko od nowa.

Po dru­gie, choć nie­zli­czoną ilość razy powta­rzał kucha­rzowi, że jest wege­ta­ria­ni­nem, roz­la­zły Toy­da­ria­nin znów zaser­wo­wał na śnia­da­nie sma­żone wor­rty i sałatkę z chrząsz­czy cru­cra­ro­cha, polaną zie­lo­nym dres­sin­giem. Ojciec Chura nie pozwo­lił mu odejść od stołu, dopóki nie zjadł wszyst­kiego, aż do ostat­niego kęsa, pod­czas gdy jego kuzyni szy­dzili i wyśmie­wali się z niego przez cały ranek.

Lorko, naj­okrut­niej­szy z nich, nało­żył mu w pew­nym momen­cie na talerz dodat­kową por­cję.

– Jedz, moje maleń­kie hut­ciątko, bo ni­gdy nie wyro­śniesz na tak dużego i sil­nego jak ja!

Wszy­scy wybuch­nęli śmie­chem – i recho­tali bez końca.

Churo chciał mu zwró­cić uwagę, że samo okre­śle­nie „hut­ciątko” ozna­cza już „małego Hutta”, więc sfor­mu­ło­wa­nie „maleń­kie hut­ciątko” jest wła­ści­wie ple­ona­zmem. Poza tym Lorko był od niego star­szy o kilka obro­tów pla­nety, więc nic dziw­nego, że go prze­ra­stał. Mimo to… mie­rzący zale­d­wie pół­tora metra Churo był fak­tycz­nie drobny w porów­na­niu ze swo­imi krew­nymi w tym samym wieku. Jego sio­stra zawsze powta­rzała, że musi po pro­stu być cier­pliwy – że każdy roz­wija się we wła­snym tem­pie – ale to nie powstrzy­my­wało Lorka przed znę­ca­niem się nad nim i gra­niem w swoją ulu­bioną grę, którą nazwał „Ciśnij w Chura chubą”. Udało mu się rzu­cić jedną z obśli­zgłych fio­le­to­wych żab w Chura, gdy młod­szy Hutt wlókł się ze spusz­czoną głową do swo­ich kom­nat.

– Spójrz­cie tylko na niego! Idziesz ćwi­czyć swój basic? – drwił bez­li­to­śnie Lorko, dopóki Churo nie znik­nął mu z oczu.

Więk­szość jego kuzy­nów nie znała żad­nej innej mowy poza ojczy­stym hut­tyj­skim, ale Churo lubił pozna­wać nowe języki. Rozu­miał pry­mi­tywny gamor­re­ań­ski i uczył się rodiań­skiego, choć miał pro­blem z jego samo­gło­skami. Marzył o pój­ściu na uni­wer­sy­tet, gdzie mógłby uczyć się dbać o rośliny i owady oraz odkry­wać nowe gatunki, a języki bar­dzo by mu w tym pomo­gły. Nie­stety, jego rodzice ocze­ki­wali, że dołą­czy do rodzin­nego biz­nesu, wymu­sza­jąc zgodę na ochronę Hut­tów na mniej­szych świa­tach, napeł­nia­jąc pała­cowy skar­biec, miaż­dżąc wro­gów – tego typu rze­czy.

Kiedy pełzł pała­co­wymi kory­ta­rzami, na jego widok nie­któ­rzy ze straż­ni­ków zaczy­nali poszep­ty­wać ukrad­kiem, zakry­wa­jąc usta szpo­nia­stymi dłońmi. Wła­ści­wie to po krót­kim namy­śle stwier­dził, że ni­gdy wcze­śniej nie widział w pałacu swo­jej rodziny tak wielu straż­ni­ków. Nie­któ­rzy zostali spro­wa­dzeni na Nal Huttę po nie­daw­nych zamiesz­kach, do któ­rych doszło na pla­ne­cie Ena. Jeden z nik­to­ań­skich war­tow­ni­ków wyja­wił mu, że gdy Jedi zaata­ko­wali ich twier­dzę i zabrali zapasy żyw­no­ści, aby prze­ka­zać je lokal­nym Ena­mim, stra­cił w potyczce palec. Churo był zda­nia, że żyw­ność od samego początku nale­żała do Ena­mich, ale ostat­nim razem, gdy ośmie­lił się wygło­sić podobną uwagę, kie­ru­jąc się współ­czu­ciem dla cie­mię­żo­nego ludu, jego ojciec wpadł w szał.

Atmos­fera na Nal Hut­cie przy­po­mi­nała ciszę przed burzą. Churo czuł to wyraź­nie. Jasno wska­zy­wał na to rów­nież fakt, że jego rodzice spę­dzali coraz wię­cej czasu na roz­mo­wach z innymi człon­kami Rady Hut­tów – szep­cząc, knu­jąc i pla­nu­jąc – oraz uwagi jego kuzy­nów pierw­szego, dru­giego i trze­ciego stop­nia, prze­po­wia­da­ją­cych, że zbliża się jakaś wie­ko­pomna chwila, wielka szansa dla Hut­tów, by zemścić się na tych okrop­nych nihil­skich gra­bież­cach i wścib­skich Jedi. Churo miał bar­dzo złe prze­czu­cia odno­śnie do tego wszyst­kiego, mimo iż na co dzień sta­rał się być opty­mi­stą.

Gdy drzwi do jego kom­naty się roz­su­nęły, wypu­ścił z płuc drżący oddech. Miał wła­śnie zamiar wpeł­znąć na swoje ogromne łoże, gdy nagle zorien­to­wał się, że nie jest sam. Ktoś był w jego szklar­nio­wym labo­ra­to­rium! Ha! A więc lada chwila zła­pie na gorą­cym uczynku zło­dzieja pod­ja­da­ją­cego jego rośliny…

– Halo?! – zawo­łał, siląc się na groźny ton, mimo iż nie był zbyt dobry w oka­zy­wa­niu gniewu. – Na drzwiach jest wyraź­nie napi­sane: „Nie wcho­dzić”! W środku są mię­so­żerne rośliny i zwie­rzęta, i…

Kiedy prze­szedł przez łuk pro­wa­dzący do jego labo­ra­to­rium, nie zna­lazł jed­nak żad­nego zło­dzieja. Wśród grzą­dek egzo­tycz­nych roślin i ter­ra­riów wypeł­nio­nych owa­dami z całej galak­tyki stała Dahara, jego sio­stra. Była od niego o pięć lat star­sza – i trzy razy więk­sza. Jej głowę zdo­biło przy­bra­nie z dłu­gim srebr­nym war­ko­czem (skalp nale­żał do gigo­rań­skiego łowcy nagród, który zdra­dził ich rodzinę i szpie­go­wał dla Nihi­lów).

– Och, to tylko ty. – Churo poło­żył dłoń na sza­leń­czo walą­cym sercu. – Cześć.

Dahara zmru­żyła poma­rań­czowe oczy, obser­wu­jąc kolo­nię mró­wek prze­no­szą­cych zie­mię z jed­nej strony zbior­nika na drugą. Się­gnęła po pokrywkę…

– Nie doty­kaj! – ostrzegł ją. – Chyba że chcesz, żeby cię poką­sały. Na two­jej skó­rze poja­wią się pęche­rze i ropie­jące jak małe wul­kany rany, które będą się goić przez wiele dni…

Dahara cof­nęła palce. Ni­gdy nie potra­fił odgad­nąć, co myśli jego sio­stra. Cza­sami zasta­na­wiał się, czy w ogóle żywi do niego jakieś cie­płe uczu­cia, czy może jest dla niej tylko kolej­nym iry­tu­ją­cym ele­men­tem pała­co­wego życia.

– Serio?

Ni­gdy nie inte­re­so­wała się jego kolek­cją owa­dów i roślin, więc jej pyta­nie go pod­eks­cy­to­wało.

– Och, na potężne gwiazdy, tak! Te mrówki pocho­dzą z wul­ka­nicz­nej pla­nety Musta­far. Zna­la­złem kilka w jed­nej z pocho­dzących stam­tąd skrzyń z ładun­kiem mine­ra­łów i spójrz teraz! Ich pan­ce­rzyki są dość grube, by wytrzy­mać bar­dzo wysoką tem­pe­ra­turę, ale mam nadzieję, że…

– Nie o to pyta­łam, Churo.

– Racja, oczy­wi­ście. – Potrzą­snął głową, zapo­mi­na­jąc o chu­bie, na­dal despe­racko przy­kle­jo­nej do gogli na jego gło­wie. Żaba odsko­czyła w pró­bie ucieczki, jakby wie­działa, co ją czeka, ale Dahara była szyb­sza. Jej pulchna dłoń wystrze­liła bez ostrze­że­nia naprzód, chwy­ciła zwie­rzątko i Hut­tyjka wrzu­ciła je sobie do ust.

Pod­czas gdy sio­stra mla­skała i prze­ły­kała, Churo ner­wowo roz­glą­dał się po szklarni. Matka namó­wiła ojca, by ją dla niego zbu­do­wał, tak aby młody Churo mógł się czymś zająć i bez potrzeby nie zawra­cał głowy star­szym. Dahara ni­gdy do niej nie zaglą­dała. Przeni­gdy.

– No to… – Powiódł wzro­kiem od zwie­sza­ją­cego się z sufitu kol­cza­stego cier­niop­ną­cza do jaskrawo ubar­wio­nych gąsie­nic, przy­go­to­wu­ją­cych się do oto­cze­nia swo­ich wło­cha­tych ciał koko­nami, a na koniec utkwił go w pustym zbior­niku po nabo­oań­skim bam­bu­sie. – O co wła­ści­wie cho­dzi?

– Nad­szedł czas.

– Czas… na co?

– Żebyś został peł­no­praw­nym człon­kiem naszej rodziny. Nie możesz się wiecz­nie cho­wać w tym swoim domku na drze­wie.

Churo odru­chowo chciał ją popra­wić – zwró­cić jej uwagę, że to szklar­nia, a nie żaden domek na drze­wie, bo prze­cież nie znaj­do­wali się nawet na drze­wie! – ale był zbyt zaafe­ro­wany wydźwię­kiem jej słów.

– Ależ ja należę do rodziny! – zapro­te­sto­wał zamiast tego. – Jestem Hut­tem z sza­cow­nego klanu Devir­si­vik! – Wie­dział, że Hut­to­wie nie są jedy­nym gatun­kiem, który prak­ty­ko­wał obrządki zwią­zane z udo­wad­nia­niem wła­snej war­to­ści przed rodziną i dopeł­nia­niem rytu­ałów wkra­cza­nia w doj­rza­łość. Na Dal­nie dzieci prze­cho­dziły próby zwane Meta­mor­fo­zami, a nauczy­ciel histo­rii opo­wia­dał Chu­rowi o sta­ro­żyt­nych miesz­kań­cach E’ronoh, któ­rzy porzu­cali swo­ich potom­ków na pustyni, uzbro­jo­nych jedy­nie w szty­let. Ocze­ki­wano od nich, że prze­trwają i powrócą jako peł­no­prawni wojow­nicy. Praw­do­po­dob­nie powi­nien się cie­szyć, że nie musiał brać udziału w Krwa­wych Łowach, cere­mo­nii odpra­wia­nej przez Catha­rów. Mimo to… czy nie powinno wystar­czyć, że po pro­stu był synem swo­ich rodzi­ców? Dla­czego musiał wyru­szać na jakąś nie­bez­pieczną misję, aby udo­wod­nić, że należy do wła­snej rodziny?

– Hm, tak. Mamy zada­nie do wyko­na­nia. Chodź. – Dahara skie­ro­wała się w stronę wyj­ścia.

– Ale… – Churo poczuł nagle, że oddech więź­nie mu w gar­dle. – Moje mrówki. Wła­śnie wylę­gły się młode i… powi­nie­nem obser­wo­wać, jak sobie radzą. Nie mogę ich zosta­wić.

– Więc zabierz je ze sobą! – rzu­ciła ostro. – Nie możesz się teraz cho­wać wśród swo­ich stwo­rzeń i bez­u­ży­tecz­nych roślin. Rodzina cię potrze­buje… Ja cię potrze­buję.

Churo wcale nie uwa­żał, że się chowa. Ni­gdy by też nie przy­pusz­czał, że ktoś może go potrze­bo­wać – a przy­naj­mniej nie w taki spo­sób, jak rośliny, które musiał pod­le­wać, czy owady, wyma­ga­jące kar­mie­nia. Wie­dział też, że Dahara ni­gdy nie posu­nę­łaby się do tak emo­cjo­nal­nego wyzna­nia, gdyby nie cho­dziło o coś naprawdę waż­nego. Być może fak­tycz­nie była to sprawa życia lub śmierci…

Naj­młod­szy Hutt w pałacu ski­nął więc tylko głową i powie­dział:

– W porządku. Zabiorę swoje rze­czy.

Dahara nie wyja­śniła mu, dokąd się udają ani jak długo potrwa ta wyprawa. Churo nie opusz­czał pla­nety od wielu rota­cji – odkąd nihil­scy ban­dyci włą­czyli ją do swo­jej tak zwa­nej Strefy Oklu­zji, utwo­rzo­nej na tere­nie Zewnętrz­nych Rubieży – więc spa­ko­wał tyle odżyw­czych bato­ni­ków i pakie­tów zie­lo­nego soku, ile tylko zdo­łał pomie­ścić jego ple­cak. Następ­nie prze­niósł swoją liczącą kil­ka­dzie­siąt mró­wek kolo­nię do małego, szczel­nego ter­ra­rium, a po namy­śle zabrał jesz­cze kami­zelkę wie­lo­funk­cyjną z mnó­stwem kie­szeni na próbki oraz data­pad.

– Churo! – przy­na­gliła go sio­stra.

Jęk­nął prze­cią­gle, ale ruszył posłusz­nie w ślad za nią przez pała­cowe kory­ta­rze. Odkąd mię­so­żerne rośliny zwane Dren­gi­rami spu­sto­szyły Nal Huttę, zie­mia i powie­trze wyda­wały się jakieś inne – gęst­sze i cięż­sze. Chciał zba­dać skutki tego zja­wi­ska, zro­zu­mieć, w jaki spo­sób inwa­zja tych stwo­rzeń mogła zmie­nić jego ojczy­sty świat. Może uda­łoby mu się przy tym udo­wod­nić, że hodo­wane przez niego rośliny i owady wcale nie są tak bez­u­ży­teczne, jak uwa­żała sio­stra? Na razie jed­nak musiał się sku­pić na jej tajem­ni­czej misji – na czym­kol­wiek miała pole­gać.

W końcu dotarli do pała­co­wego han­garu peł­nego dro­idów zaję­tych spa­wa­niem i napra­wami stat­ków. Pośród sno­pów iskier grupa czwo­ro­rę­kich Besa­li­sków wypeł­niała ładow­nie gigan­tycz­nych trans­por­tow­ców dura­sta­lo­wymi skrzy­niami.

– Co w nich jest? – zagad­nął sio­strę Churo, ale szybko tego poża­ło­wał. Jej mina powie­działa mu, że nie powi­nien był pytać.

Łyp­nęła na niego gniew­nie oczami, które wyglą­dały jak małe poma­rań­czowe słońca, jarzące się zło­wiesz­czo w pół­mroku han­garu, a potem odwró­ciła się bez słowa i skie­ro­wała w stronę jed­nego z naj­now­szych nabyt­ków w małej flo­cie ich rodziny. Churo nie znał się na stat­kach tak dobrze, jak na ana­to­mii roba­ków dura­be­to­no­wych, ale i tak był pod wiel­kim wra­że­niem. Ogromny kok­pit zapew­niał dość miej­sca, by za ste­rami mógł zasiąść Hutt. Cho­ciaż kształt kadłuba przy­wo­dził Chu­rowi na myśl głowę pospo­li­tego gada zwa­nego wężem hutta, gole­nie lądow­ni­cze nada­wały mu wygląd pająka. Ciem­no­zie­lone powłoki lśniły nowo­ścią, wyróż­nia­jąc się na tle innych stat­ków, które naj­wy­raź­niej dość czę­sto bywały nara­żone na ostrzał.

– Prom trans­por­towy typu Viperi, wypo­sa­żony w cztery działka lase­rowe – jedno obro­towe, ma się rozu­mieć – a także naj­now­sze osłony i hiper­na­pęd klasy pierw­szej oraz prom zwia­dow­czy. Pre­zent – wyja­śniła Dahara, gdy trap zaczął opa­dać. – Matka mówi, że ta misja jest nie­zwy­kle ważna i powin­ni­śmy god­nie repre­zen­to­wać rodzinę. Nazwa­łam go „Pogardą Sar­lacca”.

– O ja cię! – Churo nie­mal zachły­snął się z zachwytu, peł­znąc za Daharą kory­ta­rzem oświe­tlo­nym bla­skiem poma­rań­czo­wych lamp. Żaden z poprzed­nich stat­ków, jakimi miał dotąd oka­zję podró­żo­wać, nie był taki ładny i czy­sty. Wciąż jesz­cze pach­niał nowo­ścią.

– Prze­stań się tak szcze­rzyć, Churo – mruk­nęła Dahara w hut­tyj­skim. – Ina­czej wszy­scy pomy­ślą, że jesteś jakiś ułomny.

Churo przy­wo­łał na twarz ponury gry­mas i nachmu­rzył czoło, aby bar­dziej przy­po­mi­nać star­szą sio­strę. Mimo to miał nie­ja­sne wra­że­nie, że wygląda raczej, jakby z całej siły sta­rał się nie zwy­mio­to­wać chrząsz­czami cru­cra­ro­cha, do połknię­cia któ­rych został zmu­szony pod­czas śnia­da­nia.

Z dru­giej strony fak­tycz­nie było mu nie­do­brze – mdliło go z nie­po­koju, więc uznał, że i tak nie ma nic do stra­ce­nia. Rów­nie dobrze mógł zary­zy­ko­wać.

– Dokąd lecimy? – ośmie­lił się zapy­tać.

– Nie musisz tego wie­dzieć. Na razie. – Dahara zamru­gała swo­imi wiel­kimi, wil­got­nymi oczami. Cza­sami miał wra­że­nie, że ich poma­rań­czowa barwa i kolor skóry to jedyne cechy, jakie dzie­lił z sio­strą. Były dokład­nie w tym samym odcie­niu co maleń­kie świe­tliki, które zaata­ko­wały jego próbki gleby zeszłego lata. Mimo to Churo wie­dział, że Dahara nie doce­ni­łaby tego faktu, więc zamiast ją o tym infor­mo­wać, usiadł w mesie za kok­pi­tem, wystar­cza­jąco dużej, by pomie­ściła czte­rech doro­słych Hut­tów. Chwilę póź­niej piątka naj­więk­szych, naj­bar­dziej cuch­ną­cych i pod­łych zbi­rów z załogi Dahary zajęła miej­sca wokół niego i natych­miast roz­po­częła par­tię holo­sza­chów.

„Pogardą Sar­lacca” tar­gnął lekki wstrząs i sta­tek ode­rwał się od ziemi. Już po chwili wzbi­jali się coraz wyżej, prze­dzie­ra­jąc się przez gęstą, kle­istą atmos­ferę.

– Chess ko tonka! – wark­nęła przez inter­kom Tronk, blada pau’ańska kapi­tan, naka­zu­jąc wszyst­kim zapiąć uprzęże. Dołą­czyła do załogi Dahary dopiero nie­dawno, więc jej hut­tyj­ski wciąż pozo­sta­wiał wiele do życze­nia.

Pod­czas skoku w nad­świetlną Churo dostał czkawki – jak zawsze. Było to krę­pu­jące, zwłasz­cza gdy sio­stra patrzyła na niego w taki spo­sób, jakby na nią kichał. Wstrzy­mał więc oddech, licząc na to, że czkawka ustąpi.

Nie zadzia­łało.

Kiedy sta­tek usta­bi­li­zo­wał lot w wiru­ją­cym nie­bie­skim tunelu nad­prze­strzeni, Dahara obrzu­ciła prze­ni­kli­wym spoj­rze­niem człon­ków swo­jej załogi. Natych­miast wyłą­czyli holo­sza­chy i zakoń­czyli roz­mowy.

– O co cho­dzi, sze­fowo? – zapy­tała jasz­czu­ro­po­dobna Tran­do­shanka o przy­domku „Szczęki Śmierci”. Jej nosowy głos spra­wiał, że Churo miał ochotę się roze­śmiać, ale wie­dział, iż nie powi­nien tego robić – wolał nie ryzy­ko­wać bli­skiego spo­tka­nia z jej ostrymi kłami. Nie żeby kto­kol­wiek ośmie­lił się go skrzyw­dzić. Był człon­kiem prze­świet­nego klanu Hut­tów, więc nikt nie odwa­żyłby się go tknąć. Churo był o tym prze­ko­nany – to zna­czy, na jakieś dzie­więć­dzie­siąt dzie­więć pro­cent.

Ric Ket, Rodia­nin, który stra­cił oko w walce z Nihi­lami, wydał z sie­bie brzmiący nieco jak odgłos trąbki pomruk i zabęb­nił pal­cami w ręko­je­ści bla­ste­rów u pasa.

– Czy nad­szedł w końcu czas na zemstę?

Churo prze­łknął ślinę, czu­jąc, jak zalewa go gorąca fala stra­chu. Jasne, ćwi­czył na strzel­nicy ze swo­imi kuzy­nami i teo­re­tycz­nie wie­dział, co robić, gdy doj­dzie do walki (ukryć się). Był jed­nak nie­zbyt impo­nu­ją­cego wzro­stu jak na przed­sta­wi­ciela swo­jego gatunku w tym wieku (Lorko ni­gdy nie pozwa­lał mu o tym zapo­mnieć), a jego wła­sna sio­stra z pew­no­ścią zda­wała sobie sprawę, że jeśli przyj­dzie im się zmie­rzyć z wro­giem, nie będzie z niego zbyt wiel­kiego pożytku.

– Będziemy nego­cjo­wać z Nihi­lami – oznaj­miła Dahara.

Słowo „Nihi­lo­wie” brzmiało na tyle prze­ra­ża­jąco, że czkawka Chura natych­miast ustała. Ci kosmiczni gra­bieżcy zagar­nęli dla sie­bie część galak­tyki, two­rząc tak zwaną Strefę Oklu­zji i wpro­wa­dza­jąc ogra­ni­cze­nia w ruchu po jej tere­nie. Jego rodzina zde­cy­do­wa­nie nie czuła się zachwy­cona takim sta­nem rze­czy. Galak­tyka była olbrzy­mia, ale teraz, gdy Nihi­lo­wie wyry­wali statki z nad­prze­strzeni za pomocą swo­jej nowej broni, nikt nie mógł już być bez­pieczny. Nawet Jedi wyda­wali się wystra­szeni – a przy­naj­mniej tak sły­szał Churo od swo­jego kuzyna, Hutta Bul­chy.

Popra­wił mikro­go­gle na czubku głowy i zer­k­nął ukrad­kiem na piątkę zbi­rów, któ­rych Dahara zabrała ze sobą na misję. Wszy­scy wyda­wali się rów­nie zdez­o­rien­to­wani co on.

– Czy „nego­cjo­wa­nie” to jakiś szyfr? – zapy­tała w swoim ojczy­stym języku peł­nym chrząk­nięć Gamor­re­anka, którą wszy­scy nazy­wali Kwik.

– Taak. To taki eufe­mizm na „Zabić ich wszyst­kich”! – par­sk­nęła chra­pli­wym gło­sem z sil­nym akcen­tem Filly, umię­śniona kobieta z pla­nety Rorak. – Począw­szy od tej pod­łej Jeźdź­czyni Nawał­nicy, która tor­tu­ro­wała i zamor­do­wała Myargę Bez­li­to­sną!

Wszy­scy na chwilę zamil­kli, aby uczcić chwilą ciszy pamięć zmar­łej, wiel­kiej Myargi. Churo pamię­tał lśniącą zbroję i nie­złom­nego ducha walki swo­jej dale­kiej kuzynki. Wie­dział, że dla Dahary była ona nie­do­ści­gnio­nym wzo­rem – kimś, kogo sio­stra pra­gnęła naśla­do­wać.

– Ska­rabda Mądra pró­bo­wała już roz­ma­wiać z tymi nihil­skimi szczu­rami błot­nymi – bąk­nął Ric Ket. – I spójrz­cie tylko, co wskó­rała. Ścią­gnęła nam na głowy Jedi, a Myarga nie żyje!

– Tak, Myarga nie powinna była się z nimi sprzy­mie­rzać, nie­chaj jej duch włada nie­po­dziel­nie zaświa­tami… – Dahara ski­nęła z namy­słem głową. – Możemy zaufać jedy­nie tym, któ­rzy poprzy­się­gli lojal­ność wobec kla­nów Hut­tów. Ile czasu minie, nim Nihi­lo­wie zagarną nasze tery­to­rium? I jak szybko Hut­to­wie pokło­nią się temu przy­wódcy Nihi­lów, któ­rego nazy­wają Mar­chio­nem Ro?

– Ni­gdy! – krzyk­nęła chó­ral­nie jej załoga.

Churo nie­śmiało uniósł rękę.

– M-myśla­łem, że nie możemy latać do prze­strzeni Nihi­lów – zająk­nął się. – Czy to ich przy­pad­kiem nie roz­zło­ści?

– Prze­strzeń Nihi­lów! – wypluła z obrzy­dze­niem Dahara. – Jeste­śmy jed­nym z naj­świet­niej­szych kla­nów Hut­tów! Nie boimy się ich. To oni powinni bać się nas!

Załoga odpo­wie­działa jej gło­śnymi okrzy­kami, na dźwięk któ­rych Churo poczuł się nie­swojo. Chciał popra­wić sio­strę i przy­po­mnieć jej, że Nihi­lo­wie nie spra­wiali wra­że­nia, jakby bali się czego- czy kogo­kol­wiek. Po znisz­cze­niu nie­mal pół­tora roku temu sta­cji kosmicz­nej, zwa­nej Latar­nią Gwiezdny Blask, w tej czę­ści galak­tyki zapa­no­wał istny chaos. Zablo­ko­wano szlaki han­dlowe. Nihi­lo­wie gra­bili pla­nety z ich zapa­sów i zaso­bów, pod­bi­ja­jąc coraz wię­cej świa­tów. Komu­ni­ka­cja była w naj­lep­szym razie utrud­niona – boje zagłu­szano lub nisz­czono – a co jakiś czas poja­wiały się donie­sie­nia o stat­kach, które zni­kały z prze­strzeni kosmicz­nej i nikt ich już ni­gdy wię­cej nie widział. Churo nie­raz sły­szał, jak ich rodzice i starsi klanu roz­ma­wiali na ten temat, i wie­dział, że to pro­blem, który spę­dza im sen z powiek. Dotar­cie do pla­net w Stre­fie Oklu­zji gra­ni­czyło prak­tycz­nie z cudem.

– No to… co dokład­nie mamy nego­cjo­wać? – zapy­tał nie­śmiało.

Dahara splo­tła dło­nie na swoim zie­lo­nym brzu­chu.

– Niczego nie będziemy nego­cjo­wać. Spo­tkam się z jed­nym z ich gene­ra­łów. Ich Nawał­nicą. Czy tam Gro­mem. Jak­kol­wiek ich teraz zwą. Nie­ofi­cjal­nie, oczy­wi­ście.

– A więc nikt nie wie, dokąd lecimy i z kim dokład­nie się spo­ty­kamy? – Churo zaczerp­nął tchu i na chwilę wstrzy­mał oddech, żeby czkawka nie wró­ciła. – A co ze mną? Po co wła­ści­wie z wami lecę?

Jako naj­młod­szy w rodzi­nie robił wszystko, co mu kazano, nawet jeśli ozna­czało to koniecz­ność uczest­ni­cze­nia w bar­dzo dłu­gich i bar­dzo nud­nych spo­tka­niach. Być może nie był (jesz­cze) duży ani prze­ra­ża­jący (raczej ni­gdy nie będzie), ale potra­fił słu­chać. Musiał po pro­stu sta­rać się być lep­szy we wszyst­kich tych rze­czach, które spra­wiały, że Hut­to­wie byli… cóż, Hut­tami. Ta misja z pew­no­ścią sta­no­wiła część owego pro­cesu. Podej­rze­wał jed­nak, że nie spodoba mu się to, co usły­szy za chwilę z ust Dahary.

– Ty, Churo, masz do wyko­na­nia naj­waż­niej­sze zada­nie pod­czas tej misji – oświad­czyła.

– O, nie… – wymam­ro­tał.

Dahara spoj­rzała na niego groź­nie.

– Co to miało zna­czyć?

– Chcia­łem powie­dzieć „O, nie… spo­dzie­wa­łem się tego!” – zdo­łał jakoś wybrnąć, krzy­wiąc się w duchu. – To wielki zaszczyt. Wszystko dla rodziny.

Dahara zachi­cho­tała.

– Tak wła­śnie myśla­łam, bra­ciszku. Mam już po dziurki w nosie tych prze­klę­tych gra­bież­ców. Zabrali nam coś, więc teraz nasza kolej, żeby odwdzię­czyć im się pięk­nym za nadobne. Słu­chaj uważ­nie…

Cóż, w końcu umie­jęt­ność słu­cha­nia była naj­więk­szą zaletą Chura. Jed­nak im dłu­żej Dahara mówiła i wyja­śniała skom­pli­ko­wane szcze­góły cze­ka­ją­cego ich zada­nia, tym bar­dziej Hutt Churo zda­wał sobie sprawę, że jego bar­dzo zły dzień już wkrótce sta­nie się jesz­cze gor­szy.

Rozdział drugi

Roz­dział

Drugi

Świą­ty­nia Jedi, Coru­scant

Ram Joma­ram miał wspa­niały dzień. Wła­ści­wie to każdy dzień, który mógł spę­dzić na maj­ster­ko­wa­niu i pracy nad skom­pli­ko­wa­nymi meta­lo­wymi wnętrz­no­ściami maszyn, był wspa­niały, a lista rze­czy wyma­ga­ją­cych napraw w Świą­tyni wciąż się wydłu­żała.

Od czasu znisz­cze­nia Latarni Gwiezdny Blask Ram miał ręce pełne roboty. Nie mógł stać bez­czyn­nie i patrzeć, jak Nihi­lo­wie nisz­czą Valo, pla­netę, którą nazy­wał domem, jak pusto­szą ją podob­nie jak wiele innych świa­tów w Stre­fie Oklu­zji. Kiedy wró­cił tam bez wie­dzy Rady Jedi, nie wąt­pił, że postę­puje słusz­nie. To była naj­lep­sza decy­zja, jaką pod­jął w całym swoim życiu – nie tylko dla­tego, że udało mu się pokrzy­żo­wać plany Nihi­lom i uda­rem­nić im zor­ga­ni­zo­wa­nie odra­ża­ją­cych uro­czy­sto­ści, które ochrzcili mia­nem Mrocz­nego Festi­walu, ale i dla­tego, że spo­tkał tam grupę mło­dzi­ków, któ­rzy nie zdo­łali opu­ścić pla­nety, gdy wszy­scy Jedi zostali wezwani z powro­tem na Coru­scant. Miesz­kali w zoo, trosz­cząc się o sie­bie nawza­jem, dopóki nie dołą­czyli do niego i mistrza Kun­para. Choć nie­chęt­nie, Ram zgo­dził się ich szko­lić, ucząc Kilda, Gaviego i Tep Tep wszyst­kiego, co sam wie­dział i potra­fił. Począt­kowo bar­dzo się dener­wo­wał i tar­gały nim wąt­pli­wo­ści. Co, jeśli jego nowi pod­opieczni zginą z rąk wro­gów? Co, jeżeli jego nauki nie wystar­czą? W końcu sam był tylko pada­wa­nem – jak miał peł­nić rolę mistrza? Ale koniec koń­ców udało mu się i wspól­nie odnie­śli suk­ces: poko­nali Nihi­lów, a co wię­cej, odzy­skali sta­tek medyczny „Inno­wa­tor”, wydo­by­wa­jąc go z dna jeziora!

Mistrz Kun­par i Gavi posta­no­wili zostać na pla­ne­cie, aby męż­nie chro­nić Valo, ale Ram miał inną misję do wypeł­nie­nia. Wraz z Tep Tep i Kil­dem wsiadł na pokład „Inno­wa­tora” i nara­żał życie, aby dostar­czyć miesz­kań­com uci­śnio­nych pla­net nie­zbędne środki medyczne, takie jak na przy­kład bacta, zdolna wyle­czyć nie­mal wszyst­kie rany. A ponie­waż Nihi­lo­wie ata­ko­wali bez­bronne światy, potrze­bu­ją­cych było całe mnó­stwo. Dopiero gdy roz­dali wszyst­kie zapasy, wró­cili do Świą­tyni Jedi na Coru­scant. Tak wielu człon­ków zakonu zgi­nęło – wyru­szyło na nie­bez­pieczne misje, zagi­nęło w akcji lub pole­gło w walce z nihil­skimi Burzami…

Ram prze­by­wał na pla­ne­cie-mie­ście dopiero od kilku tygo­dni, ale od momentu przy­by­cia uwi­jał się jak w ukro­pie, napra­wia­jąc „Inno­wa­tora” i poma­ga­jąc swoją fachową wie­dzą w świą­tyn­nych dokach. Na początku tro­chę ode­spał, pozwo­lił, by opa­trzono jego obra­że­nia, i porząd­nie się wyką­pał (choć nic nie było w sta­nie usu­nąć smaru z sil­nika hiper­na­pędu spod jego paznokci). Jak dotąd był… cóż, zachwy­cony, tym bar­dziej, że mógł liczyć na pomoc Kilda i Tep Tep. Wszyst­kie te śmi­ga­cze, dro­idy, vec­tory! Jeśli szwan­ko­wało coś, co miało prze­wody i układy, Ram był osobą, która potra­fiła to napra­wić – i wszy­scy bar­dzo szybko się o tym prze­ko­nali.

W tej chwili biegł do wiel­kiej sali na odprawę przed misją – wyglą­dało na to, że zapo­wia­dał się kolejny pra­co­wity dzień. Nie otrzy­mał żad­nej wska­zówki na temat tego, o co tym razem cho­dzi, więc odczu­wał lekki nie­po­kój. Wła­ści­wie, jeśli miał być ze sobą szczery, był kosz­mar­nie pode­ner­wo­wany: czuł się, jakby banda Bon­bra­ków urzą­dziła sobie imprezę w jego trze­wiach. Sta­ra­jąc się uspo­koić oddech, prze­ci­skał się mię­dzy isto­tami tło­czą­cymi się w kory­ta­rzu z takim prze­ję­ciem, że w końcu jakiś fio­le­towy droid pro­to­ko­larny zbesz­tał go za bie­ga­nie.

Mijał zaafe­ro­wa­nych pada­wa­nów i mło­dzi­ków, śpie­szą­cych do sal na zaawan­so­wane symu­la­cje szko­le­niowe. Prze­my­kał obok kom­nat peł­nych Jedi, pogrą­żo­nych w dys­ku­sjach o losach galak­tyki. Wielu człon­ków zakonu miało już dość patrze­nia, jak Nihi­lo­wie pusto­szą kolejne światy, i uwa­żało, że należy odpo­wie­dzieć im z bez­względną sta­now­czo­ścią – sta­nąć do walki, bez względu na koszty. Inni byli zda­nia, że zakon powi­nien wstrzy­mać się od jakich­kol­wiek dra­stycz­nych kro­ków, trzy­ma­jąc się raczej zaci­sza swo­ich biblio­tek i świą­tyń. Ram wie­dział jedno: jeśli Jedi chcą uwol­nić galak­tykę od Nihi­lów i ich bez­li­to­snego przy­wódcy, Mar­chiona Ro, powinni być zjed­no­czeni i jed­no­myślni – teraz bar­dziej niż kie­dy­kol­wiek wcze­śniej. Miał prze­czu­cie, że walka o Repu­blikę dopiero się zaczyna. I był gotów, by pod­jąć to wyzwa­nie – w każ­dej chwili.

Kiedy dotarł do łuko­wa­tego przej­ścia pro­wa­dzą­cego do wiel­kiej sali, zwol­nił do truchtu. Wewnątrz cze­kało już kil­koro Jedi, a także grupa wystro­jo­nych coru­scań­skich ofi­cjeli oraz garstka ofi­ce­rów Koali­cji Obrony Repu­bliki w nie­bie­skich mun­du­rach. Zasko­czył go widok trójki Paci­th­hi­pów, ubra­nych w bogato lamo­wane futrem szaty. Ich dłu­gie, przy­po­mi­na­jące nieco trąby potęż­nych ele­fo­tów wypustki twa­rzowe zdo­biły złote pier­ście­nie.

Przedarł się przez gwarny tłu­mek i sta­nął przy oknie, zer­ka­jąc prze­lot­nie na stru­mie­nie śmi­ga­czy i innych pojaz­dów, klu­czą­cych wokół naj­wyż­szych budyn­ków, jakie widział w życiu. Gdy odwró­cił się ponow­nie w stronę sali, roz­po­znał sto­jącą w pobliżu rycerkę i archi­wistkę Lyssę Votz, rudo­włosą Jedi, którą spo­tkał na pokła­dzie Gwiezd­nego Bla­sku, zanim… Cóż, zanim sprawy przy­brały bar­dzo, ale to bar­dzo zły obrót. Ona rów­nież go zauwa­żyła i uśmiech­nęła się do niego na powi­ta­nie.

– Masz poję­cie, co tu się wła­ści­wie dzieje? – zagad­nął ją. – To zna­czy, eee, poza tym wszyst­kim, co się dzieje.

Atmos­fera była bar­dzo napięta. Człon­ko­wie KOR i przed­sta­wi­ciele Repu­bliki zbili się w grupki i poszep­ty­wali mię­dzy sobą, wyraź­nie nie­spo­kojni.

– Sły­sza­łam, że Rada Jedi spo­tkała się z przed­sta­wi­cie­lami Shi­mii – odmruk­nęła Lyssa, pochy­la­jąc się do jego ucha. – Podobno popro­sili zakon o pomoc w walce z Nihi­lami.

Na dźwięk słowa „Nihi­lo­wie” Ram odru­chowo zmarsz­czył brwi. Pomy­ślał mimo­wol­nie o Gavim i mistrzu Kun­pa­rze, bro­nią­cych tego, co pozo­stało ze świą­tyni na Valo. Oni rów­nież wal­czyli w tej woj­nie, mimo iż dzie­liła ich Strefa Oklu­zji i setki par­se­ków.

Nagle jego uwagę zwró­ciło jakieś poru­sze­nie w pobliżu wej­ścia: do sali wkro­czyła pro­ce­sja mistrzów Jedi. Wśród nich byli człon­ko­wie Rady: Oppo Ran­ci­sis, this­spia­sjań­ski Jedi o wężo­wa­tym ciele i twa­rzy nie­mal cał­kiem prze­sło­nię­tej kędzie­rza­wymi wło­sami, Wielki Mistrz Xo Lahru, Anx o dłu­giej, wąskiej gło­wie, przy­wo­dzą­cej Ramowi na myśl ostrze noża, a także mistrzyni Ada-li Carro, star­sza kobieta o krót­kich, siwie­ją­cych wło­sach i jasnej kar­na­cji. Roz­po­znał rów­nież Elzara Manna i Boha­terkę z Het­zala, Avar Kriss, na widok któ­rych otwo­rzył sze­roko oczy. Musiał przy­wo­łać całą swoją dys­cy­plinę i siłę woli, aby stłu­mić cisnący mu się na usta okrzyk zachwytu. Więk­szość z nowo przy­by­łych uśmie­chała się łagod­nie, ale mistrz Mann marsz­czył brwi i nawet jego gęsta broda nie była w sta­nie zama­sko­wać gry­masu deter­mi­na­cji, wykrzy­wia­ją­cego jego usta. Ram nie wyczu­wał jed­nak od niego gniewu. Wyda­wał się raczej głę­boko zatro­skany – jak ktoś, kto dźwiga na bar­kach zbyt duży cię­żar koniecz­no­ści chro­nie­nia rzesz nie­win­nych istot.

– Witaj­cie wszy­scy – ode­zwała się mistrzyni Ada-li Carro. Ram nie mógł wyjść z podziwu, że za pomocą zale­d­wie dwóch pro­stych słów udało jej się stłu­mić nie­po­kój zgro­ma­dzo­nych i zyskać ich nie­po­dzielną uwagę. – Nie­dawno otrzy­ma­li­śmy alar­mu­jące wie­ści z terenu Zewnętrz­nych Rubieży i po dłu­giej dys­ku­sji posta­no­wi­li­śmy zor­ga­ni­zo­wać misję, która być może pozwoli ura­to­wać wiele ist­nień…

– Ale naj­pierw – wtrą­cił cichym, ale dźwięcz­nym gło­sem Wielki Mistrz Lahru – chcie­li­by­śmy, żeby lord Salk podzie­lił się łaska­wie ze wszyst­kimi zgro­ma­dzo­nymi tym, co wcze­śniej wyja­wił nam.

Jeden z paci­th­hip­skich dostoj­ni­ków z Shi­mii odchrząk­nął i skło­nił z sza­cun­kiem głowę.

– Lord Salk dzię­kuje zako­nowi Jedi i przy­wód­com Repu­bliki za wyra­że­nie chęci pomocy. – Wsu­nął data­kartę do szcze­liny w inter­fej­sie okrą­głego holo­stołu. Nad bla­tem poja­wiła się natych­miast czer­wona pla­neta, oto­czona dwoma czar­nymi pier­ście­niami, prze­ci­na­ją­cymi się w oko­li­cach rów­nika. – To Mynos Trzy – wyja­śnił Salk swoim noso­wym gło­sem. Miał na sobie ciężki płaszcz z cęt­ko­wa­nego futra, spły­wa­jący aż na pod­łogę, a jego impo­nu­jące kły zdo­biły wysa­dzane klej­no­tami pier­ście­nie. – Pla­neta rol­ni­cza pod naszym pro­tek­to­ra­tem. Bogata w trzcinę jora­shi, uży­waną do pro­duk­cji cukru, mąki, a po sfer­men­to­wa­niu – grogu jora­shi. Jakiś czas temu zajęli ją Nihi­lo­wie. Ci podli, bez­względni gra­bieżcy są wszę­dzie! Nasz sena­tor wybrał się tam w towa­rzy­stwie grupy… kon­tra­hen­tów, aby odpo­wie­dzieć na wezwa­nie pomocy, wysłane z cen­tral­nego mia­sta…

– Kon­tra­hen­tów? – wszedł mu w słowo jeden z przed­sta­wi­cieli Koali­cji Obrony Repu­bliki. – Chyba masz raczej na myśli najem­ni­ków.

– Nazy­waj­cie ich, jak chce­cie. My robimy po pro­stu wszystko, co w naszej mocy, aby chro­nić swój lud i osady pod naszą opieką. – Po chwili prze­rwy, gdy paci­th­hip­ski lord nieco ochło­nął, pod­jął: – Jed­nak kilka dni temu sygnał SOS ucichł. Dotarły do nas dwie kap­suły ratun­kowe – w jed­nej zna­leź­li­śmy tylko pył, w dru­giej zaś samotną pasa­żerkę, która led­wie była w sta­nie wykrztu­sić choć słowo. A odkąd doszła nieco do sie­bie, powta­rza tylko w kółko: „Bestia pożre nas wszyst­kich!”. Spo­tka­łem się z nią przed przy­by­ciem tutaj i na­dal nie powie­działa nic innego.

Pośród zgro­ma­dzo­nych roze­szła się fala zanie­po­ko­jo­nych szme­rów – nawet mistrzyni Avar ścią­gnęła brwi. I choć Ram od zawsze uwa­żał ją za nie­ugiętą i nie­wzru­szoną, to wie­dział, że nikt, nawet naj­sil­niej­szy Jedi, nie jest odporny na cier­pie­nie galak­tyki. Oka­zy­wa­nie empa­tii, tro­ska o innych, były ich obo­wiąz­kiem jako człon­ków zakonu.

– Pył – powtó­rzył bez­wied­nie i to jedno słowo roz­brzmiało dziw­nie gło­śno w ciszy, która nastała po wyja­śnie­niach lorda Salka. Ram przy­po­mniał sobie, jak obser­wo­wał Niva Dren­dowa, sady­stycz­nego nihil­skiego naukowca, kar­mią­cego swoje wysy­sa­jące Moc bestie, zwane bez­i­mien­nymi, ryce­rzami Jedi. Na samo wspo­mnie­nie prze­szły go ciarki. Tamte kamie­nie­jące ciała, które po chwili roz­pa­dały się w proch…

Poczuł na sobie mądre spoj­rze­nie Avar Kriss i natych­miast poczuł się doj­mu­jąco świa­dom wła­snej postury oraz pre­zen­cji. Szybko wypro­sto­wał ramiona, żału­jąc, że nie wypra­so­wał rano swo­ich nieco wymię­tych szat.

– Ramie Joma­ra­mie? – zagad­nęła go. – Być może zasta­na­wiasz się, dla­czego pada­wan taki jak ty został tu wezwany wraz z innymi. Byłeś jed­nak świad­kiem pew­nych tra­gicz­nych wyda­rzeń, które miały miej­sce w ciągu tego bar­dzo dłu­giego roku… – Poło­żyła dłoń na sercu. – Wła­ści­wie to minął już ponad rok. Co o tym wszyst­kim sądzisz?

– Sądzę, że…

– Nie przy­le­cia­łem tu, aby wysłu­chi­wać opi­nii jakie­goś dzie­ciaka! – obru­szył się lord Salk. Ram nie lubił, gdy ktoś trak­to­wał go tak lek­ce­wa­żąco, ale zacho­wał spo­kój i cze­kał cier­pli­wie, aż dostoj­nik dokoń­czy: – Sły­sza­łem jed­nak, że możesz wie­dzieć coś na ten temat. O tym, co mogło się wyda­rzyć. Że… znasz te potwory.

– Bez­i­mienni – mruk­nął Ram, czu­jąc, jak na dnie jego żołądka osiada lodo­wata kula nie­po­koju. Wśród zgro­ma­dzo­nych ponow­nie roz­le­gły się szmery spe­ku­la­cji.

– Bez­i­mienni? – Lyssa Votz zmarsz­czyła brwi. – Ale jakim cudem? Na tej pla­ne­cie nie ma Jedi, a sek­tor Dal­chon nie jest czę­ścią Strefy Oklu­zji. Co to może ozna­czać?

– Wła­śnie to chcemy usta­lić – uści­śliła z powagą mistrzyni Carro. – Mynos Trzy został zajęty przez Nihi­lów, co ozna­cza, że roz­sze­rzają oni swoje wpływy. Sły­sze­li­śmy o tajem­ni­czych eks­pe­ry­men­tach, pro­wa­dzo­nych przez ich naukow­ców…

Ram miał ochotę ją popra­wić i powie­dzieć: „zło­wro­gich eks­pe­ry­men­tach”, ale nie chciał prze­ry­wać star­szej rangą Jedi.

– Zagro­że­nie rośnie z każ­dym dniem – dodała mistrzyni Carro. – Ale dzięki Pro­ce­du­rom Straż­ni­czym możemy reago­wać nie­zwłocz­nie. Popro­wa­dzę misję na Mynosa Trzy, aby odbić zakład­ni­ków i schwy­tać te potwory.

– Bez­i­mienni są dla Jedi śmier­tel­nie nie­bez­pieczni – zauwa­żył Elzar Mann swoim wład­czym, wymu­sza­ją­cym posłuch gło­sem, sku­tecz­nie uci­sza­jąc szmery roz­mów. – Te bestie… ata­kują samą Moc. To jed­nak tylko kolejny powód, dla któ­rego powin­ni­śmy posta­rać się je schwy­tać.

– Dokład­nie tak – zgo­dziła się z nim Avar Kriss. – Skoro bez­i­mienni to broń w arse­nale Nihi­lów, to musimy ich roz­broić, jeśli tylko nada­rza się ku temu oka­zja. To zaś ozna­cza koniecz­ność jed­no­myśl­nego dzia­ła­nia, współ­pracy. Nad­szedł czas, by połą­czyć siły.

– Koali­cja Obrony Repu­bliki zaofe­ro­wała nam pomoc dwu­dzie­stu straż­ni­ków – zgło­sił mistrz Ran­ci­sis. – Ale misja taka jak ta wymaga wspar­cia potęż­nego statku, który zagwa­ran­tuje, że wszy­scy będą bez­pieczni pod­czas trans­portu tych stwo­rzeń.

Nagle Ram zro­zu­miał, dla­czego został wezwany na to spo­tka­nie – nie cho­dziło tylko o to, że poko­nał Nihi­lów na Valo. Uśmiech­nął się sze­roko, pod­eks­cy­to­wany per­spek­tywą nowego wyzwa­nia.

– Pada­wa­nie Joma­ra­mie? – Mistrzyni Carro odwza­jem­niła jego uśmiech. – Od kilku tygo­dni pra­cu­jesz nad „Inno­wa­to­rem”. Czy jest już gotowy do lotu?

Ram ski­nął głową, w myślach spo­rzą­dza­jąc listę rze­czy, o które powi­nien zadbać przed star­tem. Ni­gdy nie pozo­sta­wiał niczego przy­pad­kowi, a poza tym pra­co­wał nad napra­wami od momentu przy­by­cia na Coru­scant. Mimo to, nauczony doświad­cze­niem, zda­wał sobie sprawę z tego, jak czę­sto pod­czas podob­nych misji coś szło nie tak, i nagle wie­dział, że rów­nież musi wziąć udział w tej wypra­wie. Nie potra­fiłby tego dokład­nie wyja­śnić zgro­ma­dzo­nym, ale prawda była taka, że znał moż­li­wo­ści statku lepiej niż kto­kol­wiek inny. „Inno­wa­tor” był wystar­cza­jąco duży, by spo­koj­nie pomie­ścić na pokła­dzie cały zastęp ochot­ni­ków z KOR i zakonu, a on miał już pewien pomysł na temat tego, gdzie umie­ścić schwy­ta­nych bez­i­mien­nych, aby zapew­nić Jedi bez­pie­czeń­stwo.

– Mogę go pilo­to­wać przy pomocy załogi liczą­cej zale­d­wie kilka osób. V-18 i ja zaj­miemy się bez pro­blemu więk­szo­ścią zadań, ale będę potrze­bo­wał jesz­cze kilku ochot­ni­ków do zespołu dowo­dze­nia.

– Nie­któ­rzy mogą twier­dzić, że wysy­ła­nie na taką misję pada­wana jest zbyt ryzy­kowne – zauwa­żył mistrz Ran­ci­sis, prze­cze­su­jąc pal­cami dłu­gie włosy, pora­sta­jące jego twarz. – Ja uwa­żam jed­nak, że twoja odwaga i umie­jęt­no­ści będą w tej misji nie­za­stą­pio­nym atu­tem. Sądzimy, że to, co prze­ży­łeś na Valo, było dla cie­bie próbą samą w sobie. Musia­łeś podo­łać obo­wiąz­kom więk­szym niż te, z któ­rymi mie­rzą się zazwy­czaj pada­wani – i widzia­łeś bez­i­mien­nych na wła­sne oczy.

Ram nie zamie­rzał nikogo okła­my­wać – nie wie­dział, co robić, gdy nagle spo­częły na nim spoj­rze­nia wszyst­kich zgro­ma­dzo­nych w wiel­kiej sali. Czuł mie­szankę stra­chu i pod­eks­cy­to­wa­nia, towa­rzy­szące każ­dej misji i wyzwa­niu, przed jakimi sta­wał do tej pory. I choć się bał, to wie­dział, że sta­wia­nie czoła wła­snym lękom jest nie­od­łączną cząstką bycia Jedi. A poza tym nie był w sta­nie wyobra­zić sobie w tej chwili celu szla­chet­niej­szego od rato­wa­nia zakład­ni­ków i chro­nie­nia galak­tyki przed zagro­że­niem ze strony bez­i­mien­nych.

Zoba­czył, że Lyssa Votz unosi rękę.

– Zgła­szam się na ochot­niczkę.

– Jesteś pewna? – spy­tała ją cicho mistrzyni Kriss. – Dopiero co wró­ci­łaś ze Strefy Oklu­zji…

Lyssa ski­nęła głową, przy­ci­ska­jąc do piersi swój nie­za­wodny data­pad.

– Ktoś musi w końcu to wszystko archi­wi­zo­wać – rzu­ciła pół­żar­tem.

Po chwili naprzód wystą­pił młody cere­ań­ski Jedi, góru­jący nad więk­szo­ścią zgro­ma­dzo­nych. Ram pamię­tał go z sal tre­nin­go­wych i wie­dział, że nie­dawno awan­so­wał do rangi ryce­rza zgod­nie z Pro­ce­du­rami Straż­ni­czymi, wedle któ­rych ope­ro­wał ostat­nio zakon.

– Ja, Sul-Nath-Rune, rów­nież zgła­szam się na ochot­nika. – Skło­nił swoją wydłu­żoną głowę przed człon­kami Rady. – W gru­pie będziemy bez­piecz­niejsi.

– Jeśli mogła­bym coś wtrą­cić… – ode­zwała się kobieta ubrana w ele­ganc­kie coru­scań­skie szaty. Miała duże brą­zowe oczy o lekko unie­sio­nych kąci­kach, a jej czarne włosy zostały upięte w tym wyszu­ka­nym stylu, który był teraz naj­wy­raź­niej w modzie wśród repu­bli­kań­skich elit.

– Ależ oczy­wi­ście, sena­tor Rino Grey­lark – zapew­niła kobietę mistrzyni Carro, przed­sta­wia­jąc ją jed­no­cze­śnie resz­cie zgro­ma­dzo­nych. – Dzię­ku­jemy za przy­by­cie w imie­niu kanc­lerz Soh.

– Kiedy byłam dziec­kiem – pod­jęła pani sena­tor – mój pra­dzia­dek opo­wia­dał mi histo­rie o zespo­łach repu­bli­kań­skich Zwia­dow­ców, współ­pra­cu­ją­cych czę­sto z Jedi w okre­sie wiel­kiej eks­pan­sji nad­prze­strzen­nej. Kie­dyś wspól­nie sku­tecz­nie uda­wało nam się łączyć ze sobą odle­głe krańce kosmosu. Możemy to zro­bić ponow­nie i wie­rzę, że aby chro­nić naszą przy­szłość, musimy czer­pać z mądro­ści naszych przod­ków. A ponie­waż tak się składa, że mam także prze­szko­le­nie medyczne, rów­nież zgła­szam się na ochot­niczkę do wypeł­nie­nia tej misji wraz z Jedi.

– A czy masz także doświad­cze­nie w walce? – zapy­tał lord Salk, nieco zbyt podejrz­li­wie. – Grey­lark, zga­dza się? Sły­sza­łem o two­jej rodzi­nie.

Ram nie znał samej sena­tor Grey­lark, ale znał to nazwi­sko. Jedna z jej przod­kiń peł­niła funk­cję kanc­lerz Repu­bliki ponad sto lat temu. Nic dziw­nego, że lord Salk rów­nież je koja­rzył.

Sena­tor Grey­lark nie odpo­wie­działa wynio­słemu męż­czyź­nie – zamiast tego kon­ty­nu­owała nie­zra­żona:

– Jak wspo­mniała mistrzyni Carro, ta misja ma na celu nie­sie­nie pomocy i spro­wa­dze­nie uchodź­ców z dotknię­tej zagro­że­niem pla­nety. Cóż, podob­nym dzia­ła­niom poświę­ci­łam więk­szość swo­jego życia.

– A poza tym tam jest moja sio­stra! – zawo­łała dziew­czynka, na oko dwu­na­sto- lub trzy­na­sto­let­nia, która wychy­nęła nagle zza sena­tor. Ram nie zauwa­żył jej wcze­śniej – sku­tecz­nie prze­sła­niały mu ją bufia­ste rękawy i suta spód­nica szaty poli­tyczki. Nie­bie­skie koczki dziew­czynki i czarne buty na gru­bej pode­szwie spra­wiały, że wyda­wała się wyż­sza niż w rze­czy­wi­sto­ści, się­ga­jąc aż do ramie­nia pani sena­tor. – Zagi­nęła dwa tygo­dnie temu i…

– Kto tu wpu­ścił kolejne dziecko?! – zagrzmiał ze zło­ścią lord Salk.

– Pro­szę wyba­czyć mojej córce – powie­działa sena­tor Grey­lark. – Zenny wiele prze­szła…

Paci­th­hi­powi z obu­rze­nia aż zadrżała trąba.

– Tak jak wszy­scy w galak­tyce!

Sena­tor Grey­lark zmru­żyła swoje ciemne oczy i przy­cią­gnęła córkę bli­żej do sie­bie.

– Moi bli­scy zagi­nęli. Mój mąż utknął w Stre­fie Oklu­zji pod­czas wypeł­nia­nia misji ratun­ko­wej w sek­to­rze Rseik. Moja druga córka i jej oddział KOR zostali wysłani na Zewnętrzne Rubieże i od tam­tej pory nie dali znaku życia, ale wciąż nie tracę nadziei, że się ode­zwą. Z pew­no­ścią rozu­mie pan, dla­czego w tych trud­nych cza­sach sta­ram się mieć ją w miarę moż­li­wo­ści na oku…

Lord Salk zaci­snął otwór wylo­towy swo­jej trąby. Nikt nie mógł pod­wa­żać słusz­no­ści takiej decy­zji. Ramowi naprawdę nie podo­bało się rów­nież to, jak Paci­th­hip wypo­wie­dział słowo „dziecko” – z takim nie­sma­kiem, z jakim on sam myślał o cuch­ną­cej ryb­nej zupie mistrza Kun­para.

– Nie żebym się chwa­lił – wtrą­cił z uśmie­chem – ale to wła­śnie dzieci ura­to­wały Valo. To one zdo­były bactę, dzięki któ­rej pomo­gli­śmy despe­racko potrze­bu­ją­cym jej pla­ne­tom. I to one będą musiały napra­wić wszystko, co znisz­czyli Nihi­lo­wie, w ciągu kolej­nych kil­ku­dzie­się­ciu lat. Z całym należ­nym sza­cun­kiem.

– Czy wszy­scy mło­dzi Jedi są tak źle wycho­wani? – sark­nął zrzę­dliwy lord.

Przez chwilę Avar Kriss i Elzar Mann patrzyli na sie­bie w mil­cze­niu. W ich oczach widział jakiś smu­tek, ale i cie­pło, które Ram nie do końca rozu­miał.

– Będzie nam nie­zmier­nie miło gościć panią na pokła­dzie, pani sena­tor – zapew­niła kobietę mistrzyni Carro. – Damy znać, gdy tylko nasz kapi­tan ustali, kiedy możemy star­to­wać.

Ram nie chciał oka­zy­wać zbyt­niego pod­eks­cy­to­wa­nia per­spek­tywą powrotu na swój ulu­biony sta­tek, ale nie mógł zaprze­czyć, że był na to gotów i nie posia­dał się z rado­ści, że przy­stą­pił do napraw zaraz po przy­by­ciu na Coru­scant. Jego entu­zjazm był co prawda pod­szyty zna­jo­mym nie­po­ko­jem, ale dzięki niemu mógł się lepiej sku­pić. Widział już bez­i­mien­nych w akcji i wie­dział, że jeśli ta misja ma się zakoń­czyć suk­ce­sem, Jedi i KOR będą musieli ści­śle ze sobą współ­pra­co­wać. Poza tym… ów lęk, który odczu­wał, róż­nił się od prze­ra­że­nia, jakie towa­rzy­szyło mu, gdy szko­lił mło­dzi­ków na Valo – a przy­naj­mniej nie był tak silny, jak ono. Czy to ozna­czało, że sta­wał się lep­szym Jedi? Bar­dzo chciałby zapy­tać o to swo­ich przy­ja­ciół i mistrza Kun­para, ale nie było na to czasu – teraz musiał się skon­cen­tro­wać na cze­ka­ją­cym go zada­niu.

Otrzą­snął się z zamy­śle­nia, wsłu­chu­jąc w dźwięk oży­wio­nych roz­mów. Gdy powiódł wzro­kiem po twa­rzach zgro­ma­dzo­nych, zatę­sk­nił nagle za swo­imi przy­ja­ciółmi, ale wie­dział, że będą oni bez­pieczni tutaj, na Coru­scant.

– Kapi­tan – to zna­czy ja – uści­ślił – jest zda­nia, że nie ma na co cze­kać. Mia­łem wąt­pliwą przy­jem­ność spo­tkać te stwo­rze­nia i wiem jedno: nie­ła­two je poko­nać. Wyru­szamy z lądo­wi­ska numer dwa­dzie­ścia sześć za godzinę.

Lord Salk wyglą­dał, jakby miał lada chwila zemdleć z ulgi.

– Pro­tek­to­rat Mynosa Trzy jest wam bez­brzeż­nie wdzięczny.

Wszy­scy zaczęli się roz­cho­dzić. Ale kiedy Ram odwró­cił się, by ruszyć w stronę wyj­ścia, usły­szał głos mistrzyni Kriss, prze­bi­ja­jący się przez zgiełk:

– Niech Moc będzie z wami. Niech Moc będzie z nami wszyst­kimi.

Rozdział trzeci

Roz­dział

Trzeci

Mynos III, sek­tor Dal­chon

Kiedy „Pogarda Sar­lacca” opusz­czała nad­prze­strzeń w sek­to­rze Dal­chon, Churo w kółko powta­rzał sobie plan Dahary. W tej chwili o niczym innym nie marzył bar­dziej niż o tym, by zna­leźć się z powro­tem w pałacu, w swoim labo­ra­to­rium w szklarni, bez­pieczny wśród kolek­cji owa­dów i roślin. Na jego rodzin­nej pla­ne­cie żyły tysiące gatun­ków, a on ska­ta­lo­go­wał jak dotąd tylko sześć­dzie­siąt! Miał nadzieję, że sha’rel­liań­skie toopy nie wyklują się z jaj, dopóki nie wróci.

Prze­łknął ślinę. O ile wróci.

– Chwi­leczkę – bąk­nął. – Dal­chon? Lecimy na Mynosa Trzy?

– Co o nim wiesz? – zapy­tała Dahara, spra­wia­jąc wra­że­nie raczej zacie­ka­wio­nej niż złej.

Churo wyjął z jed­nej z licz­nych kie­szeni w kami­zelce data­pad i wyświe­tlił na nim obraz nie­wiel­kiej czer­wo­nej pla­nety z dwoma czar­nymi pier­ście­niami prze­ci­na­ją­cymi jej pół­kule.

– Tylko tyle, że jest cała poro­śnięta trzciną jora­shi, z któ­rej robi się ulu­biony napój papy. Oso­bi­ście uwa­żam, że pach­nie jak…

– Nie ma zna­cze­nia, co myślisz. Co jesz­cze? – Dahara ani na chwilę nie odry­wała od niego spoj­rze­nia swo­ich poma­rań­czo­wych oczu i nie mógł oprzeć się wra­że­niu, że jest pod­da­wany jakie­muś testowi. Nie był pewien, czy chce wie­dzieć, co się sta­nie, jeśli zawie­dzie.

– Hm, tak. – Churo znów prze­łknął ślinę. – W zamian za to, że papa chroni miesz­kań­ców przed pira­tami, dostaje od nich tyle dostaw grogu jora­shi, ile tylko zechce.

Człon­ko­wie załogi Dahary zachi­cho­tali. Czy powie­dział coś zabaw­nego?

– Ponie­waż papa tak hoj­nie pozwala korzy­stać Paci­th­hi­pom z usług jego lojal­nych straż­ni­ków, dostaje od pro­tek­to­ra­tów tyle dostaw grogu jora­shi, ile tylko zechce. – Jego sio­stra odwró­ciła się w stronę przed­niego ilu­mi­na­tora. – Oba te stwier­dze­nia są praw­dziwe, ale tylko jedno sta­wia rodzinę na pierw­szym miej­scu, Churo.

– Racja. Oczy­wi­ście. Ale Mynos Trzy jest poza Strefą Oklu­zji. Co tam robią Nihi­lo­wie?

– Skup się na swo­jej misji, koleżko – ostrze­gła go Szczęki. – Nihi­lów zostaw nam.

Ha! Łatwo było jej mówić – była wszak Tran­do­shanką. Miała ostre kły, pazury i potężny kara­bin bla­ste­rowy, któ­rym mogła się w razie potrzeby bro­nić.

– Daharo? – zagad­nęła naglą­cym tonem kapi­tan Tronk. Jej czarne oczy ota­czały obwódki czer­wone niczym Mynos III. – Wywo­łują nas…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki