Oferta wyłącznie dla osób z aktywnym abonamentem Legimi. Uzyskujesz dostęp do książki na czas opłacania subskrypcji.
14,99 zł
Kilkaset lat przed wojnami klonów i panowaniem Imperium w galaktyce nastały niespokojne czasy. Jedi Wielkiej Republiki muszą stawić czoła największym wyzwaniom… Przerażający Nihilowie nadal sieją spustoszenie w Strefie Okluzji, wspierani przez tajemnicze stworzenia na ich usługach, zwane bezimiennymi, żywiące się samą Mocą. Kiedy mieszkańcy ogarniętego wojenną pożogą świata błagają o pomoc w obliczu zagrożenia ze strony grabieżców, Republika wysyła im z pomocą grupę złożoną z członków KOR i Jedi, w skład której wchodzi między innymi Ram Jomaram. Zespół wkrótce odkrywa, że na pokładzie ich statku znajduje się czwórka nieoczekiwanych pasażerów – młodzi Jedi Kildo, Tep Tep i Jamil oraz Zenny, córka senator Greylark, zdeterminowana, aby odnaleźć swoją siostrę. Kiedy z pobliskiego świata nadchodzi wezwanie o pomoc, mistrzyni Jedi Ada-li Carro zgadza się, by gapowicze dołączyli do niej i zbadali tę sprawę. Na planecie spotkają młodego, wypełniającego własną misję Hutta, nieznajomą, kierującą się tajemniczymi motywami, oraz stworzenia, które przerażają ich bardziej niż cokolwiek, z czym zetknęli się do tej pory…
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 300
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Para mis ñaños: Angelita, Francisco, Paola, Danilito, Connie, Leonel, Joselyn, Jamil, Enoc y Anabel – la Legión Córdova.
Zoraida Córdova
Tytuł oryginału: Star Wars: The High Republic. Beware the Nameless
Projekt graficzny: Soyoung Kim, Scott Piehl Redakcja i korekta: Magdalena Kozłowska Konsultacja: Jacek Drewnowski
© & TM 2026 LUCASFILM. All rights reserved.
ISBN 78-83-8424-826-3
Wydawca: Wydawnictwo Olesiejuk, an imprint of Dressler Dublin sp. z o.o.
Dane do kontaktu: Wydawnictwo Olesiejuk ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki tel. (+48 22) 733 50 00 e-mail: wydawnictwo@dressler.com.pl www.wydawnictwo-olesiejuk.pl
Dystrybucja: Dressler Dublin sp. z o.o. ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki tel. (+48 22) 733 50 31/32 e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl www.dressler.com.pl
Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer
Rozdział
Pierwszy
Bilbousa City, Nal Hutta
Hutt Churo miał bardzo zły dzień.
Po pierwsze, ktoś wszedł do jego laboratorium w szklarni i zjadł jego eksperymenty naukowe. Był niemal całkiem pewien, że to sprawka tego gburowatego gamorreańskiego strażnika pałacowego, bo jedynymi uprawami, które splądrowano, były sadzonki krzewów rzeźwokostowych i jego minihodowla czerwonych grzybów snoruuk. Churo zaczął je uprawiać, bo chciał sprawdzić, czy gatunki pochodzące z Gamorry mogą nie tylko przyjąć się na rozległych bagnach Nal Hutty, ale też wzrastać w tutejszych warunkach i dobrze się rozwijać. Teraz musiał zaczynać wszystko od nowa.
Po drugie, choć niezliczoną ilość razy powtarzał kucharzowi, że jest wegetarianinem, rozlazły Toydarianin znów zaserwował na śniadanie smażone worrty i sałatkę z chrząszczy crucrarocha, polaną zielonym dressingiem. Ojciec Chura nie pozwolił mu odejść od stołu, dopóki nie zjadł wszystkiego, aż do ostatniego kęsa, podczas gdy jego kuzyni szydzili i wyśmiewali się z niego przez cały ranek.
Lorko, najokrutniejszy z nich, nałożył mu w pewnym momencie na talerz dodatkową porcję.
– Jedz, moje maleńkie hutciątko, bo nigdy nie wyrośniesz na tak dużego i silnego jak ja!
Wszyscy wybuchnęli śmiechem – i rechotali bez końca.
Churo chciał mu zwrócić uwagę, że samo określenie „hutciątko” oznacza już „małego Hutta”, więc sformułowanie „maleńkie hutciątko” jest właściwie pleonazmem. Poza tym Lorko był od niego starszy o kilka obrotów planety, więc nic dziwnego, że go przerastał. Mimo to… mierzący zaledwie półtora metra Churo był faktycznie drobny w porównaniu ze swoimi krewnymi w tym samym wieku. Jego siostra zawsze powtarzała, że musi po prostu być cierpliwy – że każdy rozwija się we własnym tempie – ale to nie powstrzymywało Lorka przed znęcaniem się nad nim i graniem w swoją ulubioną grę, którą nazwał „Ciśnij w Chura chubą”. Udało mu się rzucić jedną z obślizgłych fioletowych żab w Chura, gdy młodszy Hutt wlókł się ze spuszczoną głową do swoich komnat.
– Spójrzcie tylko na niego! Idziesz ćwiczyć swój basic? – drwił bezlitośnie Lorko, dopóki Churo nie zniknął mu z oczu.
Większość jego kuzynów nie znała żadnej innej mowy poza ojczystym huttyjskim, ale Churo lubił poznawać nowe języki. Rozumiał prymitywny gamorreański i uczył się rodiańskiego, choć miał problem z jego samogłoskami. Marzył o pójściu na uniwersytet, gdzie mógłby uczyć się dbać o rośliny i owady oraz odkrywać nowe gatunki, a języki bardzo by mu w tym pomogły. Niestety, jego rodzice oczekiwali, że dołączy do rodzinnego biznesu, wymuszając zgodę na ochronę Huttów na mniejszych światach, napełniając pałacowy skarbiec, miażdżąc wrogów – tego typu rzeczy.
Kiedy pełzł pałacowymi korytarzami, na jego widok niektórzy ze strażników zaczynali poszeptywać ukradkiem, zakrywając usta szponiastymi dłońmi. Właściwie to po krótkim namyśle stwierdził, że nigdy wcześniej nie widział w pałacu swojej rodziny tak wielu strażników. Niektórzy zostali sprowadzeni na Nal Huttę po niedawnych zamieszkach, do których doszło na planecie Ena. Jeden z niktoańskich wartowników wyjawił mu, że gdy Jedi zaatakowali ich twierdzę i zabrali zapasy żywności, aby przekazać je lokalnym Enamim, stracił w potyczce palec. Churo był zdania, że żywność od samego początku należała do Enamich, ale ostatnim razem, gdy ośmielił się wygłosić podobną uwagę, kierując się współczuciem dla ciemiężonego ludu, jego ojciec wpadł w szał.
Atmosfera na Nal Hutcie przypominała ciszę przed burzą. Churo czuł to wyraźnie. Jasno wskazywał na to również fakt, że jego rodzice spędzali coraz więcej czasu na rozmowach z innymi członkami Rady Huttów – szepcząc, knując i planując – oraz uwagi jego kuzynów pierwszego, drugiego i trzeciego stopnia, przepowiadających, że zbliża się jakaś wiekopomna chwila, wielka szansa dla Huttów, by zemścić się na tych okropnych nihilskich grabieżcach i wścibskich Jedi. Churo miał bardzo złe przeczucia odnośnie do tego wszystkiego, mimo iż na co dzień starał się być optymistą.
Gdy drzwi do jego komnaty się rozsunęły, wypuścił z płuc drżący oddech. Miał właśnie zamiar wpełznąć na swoje ogromne łoże, gdy nagle zorientował się, że nie jest sam. Ktoś był w jego szklarniowym laboratorium! Ha! A więc lada chwila złapie na gorącym uczynku złodzieja podjadającego jego rośliny…
– Halo?! – zawołał, siląc się na groźny ton, mimo iż nie był zbyt dobry w okazywaniu gniewu. – Na drzwiach jest wyraźnie napisane: „Nie wchodzić”! W środku są mięsożerne rośliny i zwierzęta, i…
Kiedy przeszedł przez łuk prowadzący do jego laboratorium, nie znalazł jednak żadnego złodzieja. Wśród grządek egzotycznych roślin i terrariów wypełnionych owadami z całej galaktyki stała Dahara, jego siostra. Była od niego o pięć lat starsza – i trzy razy większa. Jej głowę zdobiło przybranie z długim srebrnym warkoczem (skalp należał do gigorańskiego łowcy nagród, który zdradził ich rodzinę i szpiegował dla Nihilów).
– Och, to tylko ty. – Churo położył dłoń na szaleńczo walącym sercu. – Cześć.
Dahara zmrużyła pomarańczowe oczy, obserwując kolonię mrówek przenoszących ziemię z jednej strony zbiornika na drugą. Sięgnęła po pokrywkę…
– Nie dotykaj! – ostrzegł ją. – Chyba że chcesz, żeby cię pokąsały. Na twojej skórze pojawią się pęcherze i ropiejące jak małe wulkany rany, które będą się goić przez wiele dni…
Dahara cofnęła palce. Nigdy nie potrafił odgadnąć, co myśli jego siostra. Czasami zastanawiał się, czy w ogóle żywi do niego jakieś ciepłe uczucia, czy może jest dla niej tylko kolejnym irytującym elementem pałacowego życia.
– Serio?
Nigdy nie interesowała się jego kolekcją owadów i roślin, więc jej pytanie go podekscytowało.
– Och, na potężne gwiazdy, tak! Te mrówki pochodzą z wulkanicznej planety Mustafar. Znalazłem kilka w jednej z pochodzących stamtąd skrzyń z ładunkiem minerałów i spójrz teraz! Ich pancerzyki są dość grube, by wytrzymać bardzo wysoką temperaturę, ale mam nadzieję, że…
– Nie o to pytałam, Churo.
– Racja, oczywiście. – Potrząsnął głową, zapominając o chubie, nadal desperacko przyklejonej do gogli na jego głowie. Żaba odskoczyła w próbie ucieczki, jakby wiedziała, co ją czeka, ale Dahara była szybsza. Jej pulchna dłoń wystrzeliła bez ostrzeżenia naprzód, chwyciła zwierzątko i Huttyjka wrzuciła je sobie do ust.
Podczas gdy siostra mlaskała i przełykała, Churo nerwowo rozglądał się po szklarni. Matka namówiła ojca, by ją dla niego zbudował, tak aby młody Churo mógł się czymś zająć i bez potrzeby nie zawracał głowy starszym. Dahara nigdy do niej nie zaglądała. Przenigdy.
– No to… – Powiódł wzrokiem od zwieszającego się z sufitu kolczastego cierniopnącza do jaskrawo ubarwionych gąsienic, przygotowujących się do otoczenia swoich włochatych ciał kokonami, a na koniec utkwił go w pustym zbiorniku po nabooańskim bambusie. – O co właściwie chodzi?
– Nadszedł czas.
– Czas… na co?
– Żebyś został pełnoprawnym członkiem naszej rodziny. Nie możesz się wiecznie chować w tym swoim domku na drzewie.
Churo odruchowo chciał ją poprawić – zwrócić jej uwagę, że to szklarnia, a nie żaden domek na drzewie, bo przecież nie znajdowali się nawet na drzewie! – ale był zbyt zaaferowany wydźwiękiem jej słów.
– Ależ ja należę do rodziny! – zaprotestował zamiast tego. – Jestem Huttem z szacownego klanu Devirsivik! – Wiedział, że Huttowie nie są jedynym gatunkiem, który praktykował obrządki związane z udowadnianiem własnej wartości przed rodziną i dopełnianiem rytuałów wkraczania w dojrzałość. Na Dalnie dzieci przechodziły próby zwane Metamorfozami, a nauczyciel historii opowiadał Churowi o starożytnych mieszkańcach E’ronoh, którzy porzucali swoich potomków na pustyni, uzbrojonych jedynie w sztylet. Oczekiwano od nich, że przetrwają i powrócą jako pełnoprawni wojownicy. Prawdopodobnie powinien się cieszyć, że nie musiał brać udziału w Krwawych Łowach, ceremonii odprawianej przez Catharów. Mimo to… czy nie powinno wystarczyć, że po prostu był synem swoich rodziców? Dlaczego musiał wyruszać na jakąś niebezpieczną misję, aby udowodnić, że należy do własnej rodziny?
– Hm, tak. Mamy zadanie do wykonania. Chodź. – Dahara skierowała się w stronę wyjścia.
– Ale… – Churo poczuł nagle, że oddech więźnie mu w gardle. – Moje mrówki. Właśnie wylęgły się młode i… powinienem obserwować, jak sobie radzą. Nie mogę ich zostawić.
– Więc zabierz je ze sobą! – rzuciła ostro. – Nie możesz się teraz chować wśród swoich stworzeń i bezużytecznych roślin. Rodzina cię potrzebuje… Ja cię potrzebuję.
Churo wcale nie uważał, że się chowa. Nigdy by też nie przypuszczał, że ktoś może go potrzebować – a przynajmniej nie w taki sposób, jak rośliny, które musiał podlewać, czy owady, wymagające karmienia. Wiedział też, że Dahara nigdy nie posunęłaby się do tak emocjonalnego wyznania, gdyby nie chodziło o coś naprawdę ważnego. Być może faktycznie była to sprawa życia lub śmierci…
Najmłodszy Hutt w pałacu skinął więc tylko głową i powiedział:
– W porządku. Zabiorę swoje rzeczy.
Dahara nie wyjaśniła mu, dokąd się udają ani jak długo potrwa ta wyprawa. Churo nie opuszczał planety od wielu rotacji – odkąd nihilscy bandyci włączyli ją do swojej tak zwanej Strefy Okluzji, utworzonej na terenie Zewnętrznych Rubieży – więc spakował tyle odżywczych batoników i pakietów zielonego soku, ile tylko zdołał pomieścić jego plecak. Następnie przeniósł swoją liczącą kilkadziesiąt mrówek kolonię do małego, szczelnego terrarium, a po namyśle zabrał jeszcze kamizelkę wielofunkcyjną z mnóstwem kieszeni na próbki oraz datapad.
– Churo! – przynagliła go siostra.
Jęknął przeciągle, ale ruszył posłusznie w ślad za nią przez pałacowe korytarze. Odkąd mięsożerne rośliny zwane Drengirami spustoszyły Nal Huttę, ziemia i powietrze wydawały się jakieś inne – gęstsze i cięższe. Chciał zbadać skutki tego zjawiska, zrozumieć, w jaki sposób inwazja tych stworzeń mogła zmienić jego ojczysty świat. Może udałoby mu się przy tym udowodnić, że hodowane przez niego rośliny i owady wcale nie są tak bezużyteczne, jak uważała siostra? Na razie jednak musiał się skupić na jej tajemniczej misji – na czymkolwiek miała polegać.
W końcu dotarli do pałacowego hangaru pełnego droidów zajętych spawaniem i naprawami statków. Pośród snopów iskier grupa czwororękich Besalisków wypełniała ładownie gigantycznych transportowców durastalowymi skrzyniami.
– Co w nich jest? – zagadnął siostrę Churo, ale szybko tego pożałował. Jej mina powiedziała mu, że nie powinien był pytać.
Łypnęła na niego gniewnie oczami, które wyglądały jak małe pomarańczowe słońca, jarzące się złowieszczo w półmroku hangaru, a potem odwróciła się bez słowa i skierowała w stronę jednego z najnowszych nabytków w małej flocie ich rodziny. Churo nie znał się na statkach tak dobrze, jak na anatomii robaków durabetonowych, ale i tak był pod wielkim wrażeniem. Ogromny kokpit zapewniał dość miejsca, by za sterami mógł zasiąść Hutt. Chociaż kształt kadłuba przywodził Churowi na myśl głowę pospolitego gada zwanego wężem hutta, golenie lądownicze nadawały mu wygląd pająka. Ciemnozielone powłoki lśniły nowością, wyróżniając się na tle innych statków, które najwyraźniej dość często bywały narażone na ostrzał.
– Prom transportowy typu Viperi, wyposażony w cztery działka laserowe – jedno obrotowe, ma się rozumieć – a także najnowsze osłony i hipernapęd klasy pierwszej oraz prom zwiadowczy. Prezent – wyjaśniła Dahara, gdy trap zaczął opadać. – Matka mówi, że ta misja jest niezwykle ważna i powinniśmy godnie reprezentować rodzinę. Nazwałam go „Pogardą Sarlacca”.
– O ja cię! – Churo niemal zachłysnął się z zachwytu, pełznąc za Daharą korytarzem oświetlonym blaskiem pomarańczowych lamp. Żaden z poprzednich statków, jakimi miał dotąd okazję podróżować, nie był taki ładny i czysty. Wciąż jeszcze pachniał nowością.
– Przestań się tak szczerzyć, Churo – mruknęła Dahara w huttyjskim. – Inaczej wszyscy pomyślą, że jesteś jakiś ułomny.
Churo przywołał na twarz ponury grymas i nachmurzył czoło, aby bardziej przypominać starszą siostrę. Mimo to miał niejasne wrażenie, że wygląda raczej, jakby z całej siły starał się nie zwymiotować chrząszczami crucrarocha, do połknięcia których został zmuszony podczas śniadania.
Z drugiej strony faktycznie było mu niedobrze – mdliło go z niepokoju, więc uznał, że i tak nie ma nic do stracenia. Równie dobrze mógł zaryzykować.
– Dokąd lecimy? – ośmielił się zapytać.
– Nie musisz tego wiedzieć. Na razie. – Dahara zamrugała swoimi wielkimi, wilgotnymi oczami. Czasami miał wrażenie, że ich pomarańczowa barwa i kolor skóry to jedyne cechy, jakie dzielił z siostrą. Były dokładnie w tym samym odcieniu co maleńkie świetliki, które zaatakowały jego próbki gleby zeszłego lata. Mimo to Churo wiedział, że Dahara nie doceniłaby tego faktu, więc zamiast ją o tym informować, usiadł w mesie za kokpitem, wystarczająco dużej, by pomieściła czterech dorosłych Huttów. Chwilę później piątka największych, najbardziej cuchnących i podłych zbirów z załogi Dahary zajęła miejsca wokół niego i natychmiast rozpoczęła partię holoszachów.
„Pogardą Sarlacca” targnął lekki wstrząs i statek oderwał się od ziemi. Już po chwili wzbijali się coraz wyżej, przedzierając się przez gęstą, kleistą atmosferę.
– Chess ko tonka! – warknęła przez interkom Tronk, blada pau’ańska kapitan, nakazując wszystkim zapiąć uprzęże. Dołączyła do załogi Dahary dopiero niedawno, więc jej huttyjski wciąż pozostawiał wiele do życzenia.
Podczas skoku w nadświetlną Churo dostał czkawki – jak zawsze. Było to krępujące, zwłaszcza gdy siostra patrzyła na niego w taki sposób, jakby na nią kichał. Wstrzymał więc oddech, licząc na to, że czkawka ustąpi.
Nie zadziałało.
Kiedy statek ustabilizował lot w wirującym niebieskim tunelu nadprzestrzeni, Dahara obrzuciła przenikliwym spojrzeniem członków swojej załogi. Natychmiast wyłączyli holoszachy i zakończyli rozmowy.
– O co chodzi, szefowo? – zapytała jaszczuropodobna Trandoshanka o przydomku „Szczęki Śmierci”. Jej nosowy głos sprawiał, że Churo miał ochotę się roześmiać, ale wiedział, iż nie powinien tego robić – wolał nie ryzykować bliskiego spotkania z jej ostrymi kłami. Nie żeby ktokolwiek ośmielił się go skrzywdzić. Był członkiem prześwietnego klanu Huttów, więc nikt nie odważyłby się go tknąć. Churo był o tym przekonany – to znaczy, na jakieś dziewięćdziesiąt dziewięć procent.
Ric Ket, Rodianin, który stracił oko w walce z Nihilami, wydał z siebie brzmiący nieco jak odgłos trąbki pomruk i zabębnił palcami w rękojeści blasterów u pasa.
– Czy nadszedł w końcu czas na zemstę?
Churo przełknął ślinę, czując, jak zalewa go gorąca fala strachu. Jasne, ćwiczył na strzelnicy ze swoimi kuzynami i teoretycznie wiedział, co robić, gdy dojdzie do walki (ukryć się). Był jednak niezbyt imponującego wzrostu jak na przedstawiciela swojego gatunku w tym wieku (Lorko nigdy nie pozwalał mu o tym zapomnieć), a jego własna siostra z pewnością zdawała sobie sprawę, że jeśli przyjdzie im się zmierzyć z wrogiem, nie będzie z niego zbyt wielkiego pożytku.
– Będziemy negocjować z Nihilami – oznajmiła Dahara.
Słowo „Nihilowie” brzmiało na tyle przerażająco, że czkawka Chura natychmiast ustała. Ci kosmiczni grabieżcy zagarnęli dla siebie część galaktyki, tworząc tak zwaną Strefę Okluzji i wprowadzając ograniczenia w ruchu po jej terenie. Jego rodzina zdecydowanie nie czuła się zachwycona takim stanem rzeczy. Galaktyka była olbrzymia, ale teraz, gdy Nihilowie wyrywali statki z nadprzestrzeni za pomocą swojej nowej broni, nikt nie mógł już być bezpieczny. Nawet Jedi wydawali się wystraszeni – a przynajmniej tak słyszał Churo od swojego kuzyna, Hutta Bulchy.
Poprawił mikrogogle na czubku głowy i zerknął ukradkiem na piątkę zbirów, których Dahara zabrała ze sobą na misję. Wszyscy wydawali się równie zdezorientowani co on.
– Czy „negocjowanie” to jakiś szyfr? – zapytała w swoim ojczystym języku pełnym chrząknięć Gamorreanka, którą wszyscy nazywali Kwik.
– Taak. To taki eufemizm na „Zabić ich wszystkich”! – parsknęła chrapliwym głosem z silnym akcentem Filly, umięśniona kobieta z planety Rorak. – Począwszy od tej podłej Jeźdźczyni Nawałnicy, która torturowała i zamordowała Myargę Bezlitosną!
Wszyscy na chwilę zamilkli, aby uczcić chwilą ciszy pamięć zmarłej, wielkiej Myargi. Churo pamiętał lśniącą zbroję i niezłomnego ducha walki swojej dalekiej kuzynki. Wiedział, że dla Dahary była ona niedoścignionym wzorem – kimś, kogo siostra pragnęła naśladować.
– Skarabda Mądra próbowała już rozmawiać z tymi nihilskimi szczurami błotnymi – bąknął Ric Ket. – I spójrzcie tylko, co wskórała. Ściągnęła nam na głowy Jedi, a Myarga nie żyje!
– Tak, Myarga nie powinna była się z nimi sprzymierzać, niechaj jej duch włada niepodzielnie zaświatami… – Dahara skinęła z namysłem głową. – Możemy zaufać jedynie tym, którzy poprzysięgli lojalność wobec klanów Huttów. Ile czasu minie, nim Nihilowie zagarną nasze terytorium? I jak szybko Huttowie pokłonią się temu przywódcy Nihilów, którego nazywają Marchionem Ro?
– Nigdy! – krzyknęła chóralnie jej załoga.
Churo nieśmiało uniósł rękę.
– M-myślałem, że nie możemy latać do przestrzeni Nihilów – zająknął się. – Czy to ich przypadkiem nie rozzłości?
– Przestrzeń Nihilów! – wypluła z obrzydzeniem Dahara. – Jesteśmy jednym z najświetniejszych klanów Huttów! Nie boimy się ich. To oni powinni bać się nas!
Załoga odpowiedziała jej głośnymi okrzykami, na dźwięk których Churo poczuł się nieswojo. Chciał poprawić siostrę i przypomnieć jej, że Nihilowie nie sprawiali wrażenia, jakby bali się czego- czy kogokolwiek. Po zniszczeniu niemal półtora roku temu stacji kosmicznej, zwanej Latarnią Gwiezdny Blask, w tej części galaktyki zapanował istny chaos. Zablokowano szlaki handlowe. Nihilowie grabili planety z ich zapasów i zasobów, podbijając coraz więcej światów. Komunikacja była w najlepszym razie utrudniona – boje zagłuszano lub niszczono – a co jakiś czas pojawiały się doniesienia o statkach, które znikały z przestrzeni kosmicznej i nikt ich już nigdy więcej nie widział. Churo nieraz słyszał, jak ich rodzice i starsi klanu rozmawiali na ten temat, i wiedział, że to problem, który spędza im sen z powiek. Dotarcie do planet w Strefie Okluzji graniczyło praktycznie z cudem.
– No to… co dokładnie mamy negocjować? – zapytał nieśmiało.
Dahara splotła dłonie na swoim zielonym brzuchu.
– Niczego nie będziemy negocjować. Spotkam się z jednym z ich generałów. Ich Nawałnicą. Czy tam Gromem. Jakkolwiek ich teraz zwą. Nieoficjalnie, oczywiście.
– A więc nikt nie wie, dokąd lecimy i z kim dokładnie się spotykamy? – Churo zaczerpnął tchu i na chwilę wstrzymał oddech, żeby czkawka nie wróciła. – A co ze mną? Po co właściwie z wami lecę?
Jako najmłodszy w rodzinie robił wszystko, co mu kazano, nawet jeśli oznaczało to konieczność uczestniczenia w bardzo długich i bardzo nudnych spotkaniach. Być może nie był (jeszcze) duży ani przerażający (raczej nigdy nie będzie), ale potrafił słuchać. Musiał po prostu starać się być lepszy we wszystkich tych rzeczach, które sprawiały, że Huttowie byli… cóż, Huttami. Ta misja z pewnością stanowiła część owego procesu. Podejrzewał jednak, że nie spodoba mu się to, co usłyszy za chwilę z ust Dahary.
– Ty, Churo, masz do wykonania najważniejsze zadanie podczas tej misji – oświadczyła.
– O, nie… – wymamrotał.
Dahara spojrzała na niego groźnie.
– Co to miało znaczyć?
– Chciałem powiedzieć „O, nie… spodziewałem się tego!” – zdołał jakoś wybrnąć, krzywiąc się w duchu. – To wielki zaszczyt. Wszystko dla rodziny.
Dahara zachichotała.
– Tak właśnie myślałam, braciszku. Mam już po dziurki w nosie tych przeklętych grabieżców. Zabrali nam coś, więc teraz nasza kolej, żeby odwdzięczyć im się pięknym za nadobne. Słuchaj uważnie…
Cóż, w końcu umiejętność słuchania była największą zaletą Chura. Jednak im dłużej Dahara mówiła i wyjaśniała skomplikowane szczegóły czekającego ich zadania, tym bardziej Hutt Churo zdawał sobie sprawę, że jego bardzo zły dzień już wkrótce stanie się jeszcze gorszy.
Rozdział
Drugi
Świątynia Jedi, Coruscant
Ram Jomaram miał wspaniały dzień. Właściwie to każdy dzień, który mógł spędzić na majsterkowaniu i pracy nad skomplikowanymi metalowymi wnętrznościami maszyn, był wspaniały, a lista rzeczy wymagających napraw w Świątyni wciąż się wydłużała.
Od czasu zniszczenia Latarni Gwiezdny Blask Ram miał ręce pełne roboty. Nie mógł stać bezczynnie i patrzeć, jak Nihilowie niszczą Valo, planetę, którą nazywał domem, jak pustoszą ją podobnie jak wiele innych światów w Strefie Okluzji. Kiedy wrócił tam bez wiedzy Rady Jedi, nie wątpił, że postępuje słusznie. To była najlepsza decyzja, jaką podjął w całym swoim życiu – nie tylko dlatego, że udało mu się pokrzyżować plany Nihilom i udaremnić im zorganizowanie odrażających uroczystości, które ochrzcili mianem Mrocznego Festiwalu, ale i dlatego, że spotkał tam grupę młodzików, którzy nie zdołali opuścić planety, gdy wszyscy Jedi zostali wezwani z powrotem na Coruscant. Mieszkali w zoo, troszcząc się o siebie nawzajem, dopóki nie dołączyli do niego i mistrza Kunpara. Choć niechętnie, Ram zgodził się ich szkolić, ucząc Kilda, Gaviego i Tep Tep wszystkiego, co sam wiedział i potrafił. Początkowo bardzo się denerwował i targały nim wątpliwości. Co, jeśli jego nowi podopieczni zginą z rąk wrogów? Co, jeżeli jego nauki nie wystarczą? W końcu sam był tylko padawanem – jak miał pełnić rolę mistrza? Ale koniec końców udało mu się i wspólnie odnieśli sukces: pokonali Nihilów, a co więcej, odzyskali statek medyczny „Innowator”, wydobywając go z dna jeziora!
Mistrz Kunpar i Gavi postanowili zostać na planecie, aby mężnie chronić Valo, ale Ram miał inną misję do wypełnienia. Wraz z Tep Tep i Kildem wsiadł na pokład „Innowatora” i narażał życie, aby dostarczyć mieszkańcom uciśnionych planet niezbędne środki medyczne, takie jak na przykład bacta, zdolna wyleczyć niemal wszystkie rany. A ponieważ Nihilowie atakowali bezbronne światy, potrzebujących było całe mnóstwo. Dopiero gdy rozdali wszystkie zapasy, wrócili do Świątyni Jedi na Coruscant. Tak wielu członków zakonu zginęło – wyruszyło na niebezpieczne misje, zaginęło w akcji lub poległo w walce z nihilskimi Burzami…
Ram przebywał na planecie-mieście dopiero od kilku tygodni, ale od momentu przybycia uwijał się jak w ukropie, naprawiając „Innowatora” i pomagając swoją fachową wiedzą w świątynnych dokach. Na początku trochę odespał, pozwolił, by opatrzono jego obrażenia, i porządnie się wykąpał (choć nic nie było w stanie usunąć smaru z silnika hipernapędu spod jego paznokci). Jak dotąd był… cóż, zachwycony, tym bardziej, że mógł liczyć na pomoc Kilda i Tep Tep. Wszystkie te śmigacze, droidy, vectory! Jeśli szwankowało coś, co miało przewody i układy, Ram był osobą, która potrafiła to naprawić – i wszyscy bardzo szybko się o tym przekonali.
W tej chwili biegł do wielkiej sali na odprawę przed misją – wyglądało na to, że zapowiadał się kolejny pracowity dzień. Nie otrzymał żadnej wskazówki na temat tego, o co tym razem chodzi, więc odczuwał lekki niepokój. Właściwie, jeśli miał być ze sobą szczery, był koszmarnie podenerwowany: czuł się, jakby banda Bonbraków urządziła sobie imprezę w jego trzewiach. Starając się uspokoić oddech, przeciskał się między istotami tłoczącymi się w korytarzu z takim przejęciem, że w końcu jakiś fioletowy droid protokolarny zbeształ go za bieganie.
Mijał zaaferowanych padawanów i młodzików, śpieszących do sal na zaawansowane symulacje szkoleniowe. Przemykał obok komnat pełnych Jedi, pogrążonych w dyskusjach o losach galaktyki. Wielu członków zakonu miało już dość patrzenia, jak Nihilowie pustoszą kolejne światy, i uważało, że należy odpowiedzieć im z bezwzględną stanowczością – stanąć do walki, bez względu na koszty. Inni byli zdania, że zakon powinien wstrzymać się od jakichkolwiek drastycznych kroków, trzymając się raczej zacisza swoich bibliotek i świątyń. Ram wiedział jedno: jeśli Jedi chcą uwolnić galaktykę od Nihilów i ich bezlitosnego przywódcy, Marchiona Ro, powinni być zjednoczeni i jednomyślni – teraz bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Miał przeczucie, że walka o Republikę dopiero się zaczyna. I był gotów, by podjąć to wyzwanie – w każdej chwili.
Kiedy dotarł do łukowatego przejścia prowadzącego do wielkiej sali, zwolnił do truchtu. Wewnątrz czekało już kilkoro Jedi, a także grupa wystrojonych coruscańskich oficjeli oraz garstka oficerów Koalicji Obrony Republiki w niebieskich mundurach. Zaskoczył go widok trójki Pacithhipów, ubranych w bogato lamowane futrem szaty. Ich długie, przypominające nieco trąby potężnych elefotów wypustki twarzowe zdobiły złote pierścienie.
Przedarł się przez gwarny tłumek i stanął przy oknie, zerkając przelotnie na strumienie śmigaczy i innych pojazdów, kluczących wokół najwyższych budynków, jakie widział w życiu. Gdy odwrócił się ponownie w stronę sali, rozpoznał stojącą w pobliżu rycerkę i archiwistkę Lyssę Votz, rudowłosą Jedi, którą spotkał na pokładzie Gwiezdnego Blasku, zanim… Cóż, zanim sprawy przybrały bardzo, ale to bardzo zły obrót. Ona również go zauważyła i uśmiechnęła się do niego na powitanie.
– Masz pojęcie, co tu się właściwie dzieje? – zagadnął ją. – To znaczy, eee, poza tym wszystkim, co się dzieje.
Atmosfera była bardzo napięta. Członkowie KOR i przedstawiciele Republiki zbili się w grupki i poszeptywali między sobą, wyraźnie niespokojni.
– Słyszałam, że Rada Jedi spotkała się z przedstawicielami Shimii – odmruknęła Lyssa, pochylając się do jego ucha. – Podobno poprosili zakon o pomoc w walce z Nihilami.
Na dźwięk słowa „Nihilowie” Ram odruchowo zmarszczył brwi. Pomyślał mimowolnie o Gavim i mistrzu Kunparze, broniących tego, co pozostało ze świątyni na Valo. Oni również walczyli w tej wojnie, mimo iż dzieliła ich Strefa Okluzji i setki parseków.
Nagle jego uwagę zwróciło jakieś poruszenie w pobliżu wejścia: do sali wkroczyła procesja mistrzów Jedi. Wśród nich byli członkowie Rady: Oppo Rancisis, thisspiasjański Jedi o wężowatym ciele i twarzy niemal całkiem przesłoniętej kędzierzawymi włosami, Wielki Mistrz Xo Lahru, Anx o długiej, wąskiej głowie, przywodzącej Ramowi na myśl ostrze noża, a także mistrzyni Ada-li Carro, starsza kobieta o krótkich, siwiejących włosach i jasnej karnacji. Rozpoznał również Elzara Manna i Bohaterkę z Hetzala, Avar Kriss, na widok których otworzył szeroko oczy. Musiał przywołać całą swoją dyscyplinę i siłę woli, aby stłumić cisnący mu się na usta okrzyk zachwytu. Większość z nowo przybyłych uśmiechała się łagodnie, ale mistrz Mann marszczył brwi i nawet jego gęsta broda nie była w stanie zamaskować grymasu determinacji, wykrzywiającego jego usta. Ram nie wyczuwał jednak od niego gniewu. Wydawał się raczej głęboko zatroskany – jak ktoś, kto dźwiga na barkach zbyt duży ciężar konieczności chronienia rzesz niewinnych istot.
– Witajcie wszyscy – odezwała się mistrzyni Ada-li Carro. Ram nie mógł wyjść z podziwu, że za pomocą zaledwie dwóch prostych słów udało jej się stłumić niepokój zgromadzonych i zyskać ich niepodzielną uwagę. – Niedawno otrzymaliśmy alarmujące wieści z terenu Zewnętrznych Rubieży i po długiej dyskusji postanowiliśmy zorganizować misję, która być może pozwoli uratować wiele istnień…
– Ale najpierw – wtrącił cichym, ale dźwięcznym głosem Wielki Mistrz Lahru – chcielibyśmy, żeby lord Salk podzielił się łaskawie ze wszystkimi zgromadzonymi tym, co wcześniej wyjawił nam.
Jeden z pacithhipskich dostojników z Shimii odchrząknął i skłonił z szacunkiem głowę.
– Lord Salk dziękuje zakonowi Jedi i przywódcom Republiki za wyrażenie chęci pomocy. – Wsunął datakartę do szczeliny w interfejsie okrągłego holostołu. Nad blatem pojawiła się natychmiast czerwona planeta, otoczona dwoma czarnymi pierścieniami, przecinającymi się w okolicach równika. – To Mynos Trzy – wyjaśnił Salk swoim nosowym głosem. Miał na sobie ciężki płaszcz z cętkowanego futra, spływający aż na podłogę, a jego imponujące kły zdobiły wysadzane klejnotami pierścienie. – Planeta rolnicza pod naszym protektoratem. Bogata w trzcinę jorashi, używaną do produkcji cukru, mąki, a po sfermentowaniu – grogu jorashi. Jakiś czas temu zajęli ją Nihilowie. Ci podli, bezwzględni grabieżcy są wszędzie! Nasz senator wybrał się tam w towarzystwie grupy… kontrahentów, aby odpowiedzieć na wezwanie pomocy, wysłane z centralnego miasta…
– Kontrahentów? – wszedł mu w słowo jeden z przedstawicieli Koalicji Obrony Republiki. – Chyba masz raczej na myśli najemników.
– Nazywajcie ich, jak chcecie. My robimy po prostu wszystko, co w naszej mocy, aby chronić swój lud i osady pod naszą opieką. – Po chwili przerwy, gdy pacithhipski lord nieco ochłonął, podjął: – Jednak kilka dni temu sygnał SOS ucichł. Dotarły do nas dwie kapsuły ratunkowe – w jednej znaleźliśmy tylko pył, w drugiej zaś samotną pasażerkę, która ledwie była w stanie wykrztusić choć słowo. A odkąd doszła nieco do siebie, powtarza tylko w kółko: „Bestia pożre nas wszystkich!”. Spotkałem się z nią przed przybyciem tutaj i nadal nie powiedziała nic innego.
Pośród zgromadzonych rozeszła się fala zaniepokojonych szmerów – nawet mistrzyni Avar ściągnęła brwi. I choć Ram od zawsze uważał ją za nieugiętą i niewzruszoną, to wiedział, że nikt, nawet najsilniejszy Jedi, nie jest odporny na cierpienie galaktyki. Okazywanie empatii, troska o innych, były ich obowiązkiem jako członków zakonu.
– Pył – powtórzył bezwiednie i to jedno słowo rozbrzmiało dziwnie głośno w ciszy, która nastała po wyjaśnieniach lorda Salka. Ram przypomniał sobie, jak obserwował Niva Drendowa, sadystycznego nihilskiego naukowca, karmiącego swoje wysysające Moc bestie, zwane bezimiennymi, rycerzami Jedi. Na samo wspomnienie przeszły go ciarki. Tamte kamieniejące ciała, które po chwili rozpadały się w proch…
Poczuł na sobie mądre spojrzenie Avar Kriss i natychmiast poczuł się dojmująco świadom własnej postury oraz prezencji. Szybko wyprostował ramiona, żałując, że nie wyprasował rano swoich nieco wymiętych szat.
– Ramie Jomaramie? – zagadnęła go. – Być może zastanawiasz się, dlaczego padawan taki jak ty został tu wezwany wraz z innymi. Byłeś jednak świadkiem pewnych tragicznych wydarzeń, które miały miejsce w ciągu tego bardzo długiego roku… – Położyła dłoń na sercu. – Właściwie to minął już ponad rok. Co o tym wszystkim sądzisz?
– Sądzę, że…
– Nie przyleciałem tu, aby wysłuchiwać opinii jakiegoś dzieciaka! – obruszył się lord Salk. Ram nie lubił, gdy ktoś traktował go tak lekceważąco, ale zachował spokój i czekał cierpliwie, aż dostojnik dokończy: – Słyszałem jednak, że możesz wiedzieć coś na ten temat. O tym, co mogło się wydarzyć. Że… znasz te potwory.
– Bezimienni – mruknął Ram, czując, jak na dnie jego żołądka osiada lodowata kula niepokoju. Wśród zgromadzonych ponownie rozległy się szmery spekulacji.
– Bezimienni? – Lyssa Votz zmarszczyła brwi. – Ale jakim cudem? Na tej planecie nie ma Jedi, a sektor Dalchon nie jest częścią Strefy Okluzji. Co to może oznaczać?
– Właśnie to chcemy ustalić – uściśliła z powagą mistrzyni Carro. – Mynos Trzy został zajęty przez Nihilów, co oznacza, że rozszerzają oni swoje wpływy. Słyszeliśmy o tajemniczych eksperymentach, prowadzonych przez ich naukowców…
Ram miał ochotę ją poprawić i powiedzieć: „złowrogich eksperymentach”, ale nie chciał przerywać starszej rangą Jedi.
– Zagrożenie rośnie z każdym dniem – dodała mistrzyni Carro. – Ale dzięki Procedurom Strażniczym możemy reagować niezwłocznie. Poprowadzę misję na Mynosa Trzy, aby odbić zakładników i schwytać te potwory.
– Bezimienni są dla Jedi śmiertelnie niebezpieczni – zauważył Elzar Mann swoim władczym, wymuszającym posłuch głosem, skutecznie uciszając szmery rozmów. – Te bestie… atakują samą Moc. To jednak tylko kolejny powód, dla którego powinniśmy postarać się je schwytać.
– Dokładnie tak – zgodziła się z nim Avar Kriss. – Skoro bezimienni to broń w arsenale Nihilów, to musimy ich rozbroić, jeśli tylko nadarza się ku temu okazja. To zaś oznacza konieczność jednomyślnego działania, współpracy. Nadszedł czas, by połączyć siły.
– Koalicja Obrony Republiki zaoferowała nam pomoc dwudziestu strażników – zgłosił mistrz Rancisis. – Ale misja taka jak ta wymaga wsparcia potężnego statku, który zagwarantuje, że wszyscy będą bezpieczni podczas transportu tych stworzeń.
Nagle Ram zrozumiał, dlaczego został wezwany na to spotkanie – nie chodziło tylko o to, że pokonał Nihilów na Valo. Uśmiechnął się szeroko, podekscytowany perspektywą nowego wyzwania.
– Padawanie Jomaramie? – Mistrzyni Carro odwzajemniła jego uśmiech. – Od kilku tygodni pracujesz nad „Innowatorem”. Czy jest już gotowy do lotu?
Ram skinął głową, w myślach sporządzając listę rzeczy, o które powinien zadbać przed startem. Nigdy nie pozostawiał niczego przypadkowi, a poza tym pracował nad naprawami od momentu przybycia na Coruscant. Mimo to, nauczony doświadczeniem, zdawał sobie sprawę z tego, jak często podczas podobnych misji coś szło nie tak, i nagle wiedział, że również musi wziąć udział w tej wyprawie. Nie potrafiłby tego dokładnie wyjaśnić zgromadzonym, ale prawda była taka, że znał możliwości statku lepiej niż ktokolwiek inny. „Innowator” był wystarczająco duży, by spokojnie pomieścić na pokładzie cały zastęp ochotników z KOR i zakonu, a on miał już pewien pomysł na temat tego, gdzie umieścić schwytanych bezimiennych, aby zapewnić Jedi bezpieczeństwo.
– Mogę go pilotować przy pomocy załogi liczącej zaledwie kilka osób. V-18 i ja zajmiemy się bez problemu większością zadań, ale będę potrzebował jeszcze kilku ochotników do zespołu dowodzenia.
– Niektórzy mogą twierdzić, że wysyłanie na taką misję padawana jest zbyt ryzykowne – zauważył mistrz Rancisis, przeczesując palcami długie włosy, porastające jego twarz. – Ja uważam jednak, że twoja odwaga i umiejętności będą w tej misji niezastąpionym atutem. Sądzimy, że to, co przeżyłeś na Valo, było dla ciebie próbą samą w sobie. Musiałeś podołać obowiązkom większym niż te, z którymi mierzą się zazwyczaj padawani – i widziałeś bezimiennych na własne oczy.
Ram nie zamierzał nikogo okłamywać – nie wiedział, co robić, gdy nagle spoczęły na nim spojrzenia wszystkich zgromadzonych w wielkiej sali. Czuł mieszankę strachu i podekscytowania, towarzyszące każdej misji i wyzwaniu, przed jakimi stawał do tej pory. I choć się bał, to wiedział, że stawianie czoła własnym lękom jest nieodłączną cząstką bycia Jedi. A poza tym nie był w stanie wyobrazić sobie w tej chwili celu szlachetniejszego od ratowania zakładników i chronienia galaktyki przed zagrożeniem ze strony bezimiennych.
Zobaczył, że Lyssa Votz unosi rękę.
– Zgłaszam się na ochotniczkę.
– Jesteś pewna? – spytała ją cicho mistrzyni Kriss. – Dopiero co wróciłaś ze Strefy Okluzji…
Lyssa skinęła głową, przyciskając do piersi swój niezawodny datapad.
– Ktoś musi w końcu to wszystko archiwizować – rzuciła półżartem.
Po chwili naprzód wystąpił młody cereański Jedi, górujący nad większością zgromadzonych. Ram pamiętał go z sal treningowych i wiedział, że niedawno awansował do rangi rycerza zgodnie z Procedurami Strażniczymi, wedle których operował ostatnio zakon.
– Ja, Sul-Nath-Rune, również zgłaszam się na ochotnika. – Skłonił swoją wydłużoną głowę przed członkami Rady. – W grupie będziemy bezpieczniejsi.
– Jeśli mogłabym coś wtrącić… – odezwała się kobieta ubrana w eleganckie coruscańskie szaty. Miała duże brązowe oczy o lekko uniesionych kącikach, a jej czarne włosy zostały upięte w tym wyszukanym stylu, który był teraz najwyraźniej w modzie wśród republikańskich elit.
– Ależ oczywiście, senator Rino Greylark – zapewniła kobietę mistrzyni Carro, przedstawiając ją jednocześnie reszcie zgromadzonych. – Dziękujemy za przybycie w imieniu kanclerz Soh.
– Kiedy byłam dzieckiem – podjęła pani senator – mój pradziadek opowiadał mi historie o zespołach republikańskich Zwiadowców, współpracujących często z Jedi w okresie wielkiej ekspansji nadprzestrzennej. Kiedyś wspólnie skutecznie udawało nam się łączyć ze sobą odległe krańce kosmosu. Możemy to zrobić ponownie i wierzę, że aby chronić naszą przyszłość, musimy czerpać z mądrości naszych przodków. A ponieważ tak się składa, że mam także przeszkolenie medyczne, również zgłaszam się na ochotniczkę do wypełnienia tej misji wraz z Jedi.
– A czy masz także doświadczenie w walce? – zapytał lord Salk, nieco zbyt podejrzliwie. – Greylark, zgadza się? Słyszałem o twojej rodzinie.
Ram nie znał samej senator Greylark, ale znał to nazwisko. Jedna z jej przodkiń pełniła funkcję kanclerz Republiki ponad sto lat temu. Nic dziwnego, że lord Salk również je kojarzył.
Senator Greylark nie odpowiedziała wyniosłemu mężczyźnie – zamiast tego kontynuowała niezrażona:
– Jak wspomniała mistrzyni Carro, ta misja ma na celu niesienie pomocy i sprowadzenie uchodźców z dotkniętej zagrożeniem planety. Cóż, podobnym działaniom poświęciłam większość swojego życia.
– A poza tym tam jest moja siostra! – zawołała dziewczynka, na oko dwunasto- lub trzynastoletnia, która wychynęła nagle zza senator. Ram nie zauważył jej wcześniej – skutecznie przesłaniały mu ją bufiaste rękawy i suta spódnica szaty polityczki. Niebieskie koczki dziewczynki i czarne buty na grubej podeszwie sprawiały, że wydawała się wyższa niż w rzeczywistości, sięgając aż do ramienia pani senator. – Zaginęła dwa tygodnie temu i…
– Kto tu wpuścił kolejne dziecko?! – zagrzmiał ze złością lord Salk.
– Proszę wybaczyć mojej córce – powiedziała senator Greylark. – Zenny wiele przeszła…
Pacithhipowi z oburzenia aż zadrżała trąba.
– Tak jak wszyscy w galaktyce!
Senator Greylark zmrużyła swoje ciemne oczy i przyciągnęła córkę bliżej do siebie.
– Moi bliscy zaginęli. Mój mąż utknął w Strefie Okluzji podczas wypełniania misji ratunkowej w sektorze Rseik. Moja druga córka i jej oddział KOR zostali wysłani na Zewnętrzne Rubieże i od tamtej pory nie dali znaku życia, ale wciąż nie tracę nadziei, że się odezwą. Z pewnością rozumie pan, dlaczego w tych trudnych czasach staram się mieć ją w miarę możliwości na oku…
Lord Salk zacisnął otwór wylotowy swojej trąby. Nikt nie mógł podważać słuszności takiej decyzji. Ramowi naprawdę nie podobało się również to, jak Pacithhip wypowiedział słowo „dziecko” – z takim niesmakiem, z jakim on sam myślał o cuchnącej rybnej zupie mistrza Kunpara.
– Nie żebym się chwalił – wtrącił z uśmiechem – ale to właśnie dzieci uratowały Valo. To one zdobyły bactę, dzięki której pomogliśmy desperacko potrzebującym jej planetom. I to one będą musiały naprawić wszystko, co zniszczyli Nihilowie, w ciągu kolejnych kilkudziesięciu lat. Z całym należnym szacunkiem.
– Czy wszyscy młodzi Jedi są tak źle wychowani? – sarknął zrzędliwy lord.
Przez chwilę Avar Kriss i Elzar Mann patrzyli na siebie w milczeniu. W ich oczach widział jakiś smutek, ale i ciepło, które Ram nie do końca rozumiał.
– Będzie nam niezmiernie miło gościć panią na pokładzie, pani senator – zapewniła kobietę mistrzyni Carro. – Damy znać, gdy tylko nasz kapitan ustali, kiedy możemy startować.
Ram nie chciał okazywać zbytniego podekscytowania perspektywą powrotu na swój ulubiony statek, ale nie mógł zaprzeczyć, że był na to gotów i nie posiadał się z radości, że przystąpił do napraw zaraz po przybyciu na Coruscant. Jego entuzjazm był co prawda podszyty znajomym niepokojem, ale dzięki niemu mógł się lepiej skupić. Widział już bezimiennych w akcji i wiedział, że jeśli ta misja ma się zakończyć sukcesem, Jedi i KOR będą musieli ściśle ze sobą współpracować. Poza tym… ów lęk, który odczuwał, różnił się od przerażenia, jakie towarzyszyło mu, gdy szkolił młodzików na Valo – a przynajmniej nie był tak silny, jak ono. Czy to oznaczało, że stawał się lepszym Jedi? Bardzo chciałby zapytać o to swoich przyjaciół i mistrza Kunpara, ale nie było na to czasu – teraz musiał się skoncentrować na czekającym go zadaniu.
Otrząsnął się z zamyślenia, wsłuchując w dźwięk ożywionych rozmów. Gdy powiódł wzrokiem po twarzach zgromadzonych, zatęsknił nagle za swoimi przyjaciółmi, ale wiedział, że będą oni bezpieczni tutaj, na Coruscant.
– Kapitan – to znaczy ja – uściślił – jest zdania, że nie ma na co czekać. Miałem wątpliwą przyjemność spotkać te stworzenia i wiem jedno: niełatwo je pokonać. Wyruszamy z lądowiska numer dwadzieścia sześć za godzinę.
Lord Salk wyglądał, jakby miał lada chwila zemdleć z ulgi.
– Protektorat Mynosa Trzy jest wam bezbrzeżnie wdzięczny.
Wszyscy zaczęli się rozchodzić. Ale kiedy Ram odwrócił się, by ruszyć w stronę wyjścia, usłyszał głos mistrzyni Kriss, przebijający się przez zgiełk:
– Niech Moc będzie z wami. Niech Moc będzie z nami wszystkimi.
Rozdział
Trzeci
Mynos III, sektor Dalchon
Kiedy „Pogarda Sarlacca” opuszczała nadprzestrzeń w sektorze Dalchon, Churo w kółko powtarzał sobie plan Dahary. W tej chwili o niczym innym nie marzył bardziej niż o tym, by znaleźć się z powrotem w pałacu, w swoim laboratorium w szklarni, bezpieczny wśród kolekcji owadów i roślin. Na jego rodzinnej planecie żyły tysiące gatunków, a on skatalogował jak dotąd tylko sześćdziesiąt! Miał nadzieję, że sha’relliańskie toopy nie wyklują się z jaj, dopóki nie wróci.
Przełknął ślinę. O ile wróci.
– Chwileczkę – bąknął. – Dalchon? Lecimy na Mynosa Trzy?
– Co o nim wiesz? – zapytała Dahara, sprawiając wrażenie raczej zaciekawionej niż złej.
Churo wyjął z jednej z licznych kieszeni w kamizelce datapad i wyświetlił na nim obraz niewielkiej czerwonej planety z dwoma czarnymi pierścieniami przecinającymi jej półkule.
– Tylko tyle, że jest cała porośnięta trzciną jorashi, z której robi się ulubiony napój papy. Osobiście uważam, że pachnie jak…
– Nie ma znaczenia, co myślisz. Co jeszcze? – Dahara ani na chwilę nie odrywała od niego spojrzenia swoich pomarańczowych oczu i nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jest poddawany jakiemuś testowi. Nie był pewien, czy chce wiedzieć, co się stanie, jeśli zawiedzie.
– Hm, tak. – Churo znów przełknął ślinę. – W zamian za to, że papa chroni mieszkańców przed piratami, dostaje od nich tyle dostaw grogu jorashi, ile tylko zechce.
Członkowie załogi Dahary zachichotali. Czy powiedział coś zabawnego?
– Ponieważ papa tak hojnie pozwala korzystać Pacithhipom z usług jego lojalnych strażników, dostaje od protektoratów tyle dostaw grogu jorashi, ile tylko zechce. – Jego siostra odwróciła się w stronę przedniego iluminatora. – Oba te stwierdzenia są prawdziwe, ale tylko jedno stawia rodzinę na pierwszym miejscu, Churo.
– Racja. Oczywiście. Ale Mynos Trzy jest poza Strefą Okluzji. Co tam robią Nihilowie?
– Skup się na swojej misji, koleżko – ostrzegła go Szczęki. – Nihilów zostaw nam.
Ha! Łatwo było jej mówić – była wszak Trandoshanką. Miała ostre kły, pazury i potężny karabin blasterowy, którym mogła się w razie potrzeby bronić.
– Daharo? – zagadnęła naglącym tonem kapitan Tronk. Jej czarne oczy otaczały obwódki czerwone niczym Mynos III. – Wywołują nas…
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki
