Słodki Gracz - Ada Tulińska - ebook
NOWOŚĆ

Słodki Gracz ebook

Ada Tulińska

0,0

103 osoby interesują się tą książką

Opis

Kim tak naprawdę jest numer 3? 

Dani od zawsze kocha łyżwiarstwo i ma słabość do czarnowłosego kapitana drużyny hokejowej. Mijają się na lodowisku niemal codziennie, ale dla Dylana pozostaje niewidzialna. 
Wszystko zmienia się w dniu, w którym Dylan wpada do cukierni po zamówiony tort. Po drugiej stronie lady staje Dani – cała w kremie. 
Od tej chwili sprawy pędzą jak na łyżwach, szybko i nie zawsze pod kontrolą.

Na lodzie pojawia się tajemniczy zawodnik z numerem 3, który zaczyna deptać kapitanowi po piętach. Każde z nich ma sekret, którego za nic nie może wyjawić. 

Cicha dotąd Dani wymyka się z cienia szkolnego korytarza. Zaczyna dyktować własne warunki i mieszać w głowach chłopakom w szkole. 

Pyskówki na lodowisku, dramaty na TikToku i ktoś, kto obserwuje drużynę z ukrycia. 

Historia spodoba się fanom motywu hate-love, sarkastycznego humoru i sportowej rywalizacji.


Sugerowany wiek  14+ 

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
Windows
lub macOS

Liczba stron: 337

Rok wydania: 2026

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Słodki Gracz

Ada Tulińska

Copyright © by Adelina Tulińska-Szynkarewicz

Projekt okładki, DTP: Adelina Tulińska-Szynkarewicz

Wzór na wyklejce: Michelle Marks / Fern & Quill

(Creative Market)

Redakcja: Ewelina Dobosz

Korekta: Dobrosława Haraszczak

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody autorki.

Wydanie I

Bedoń Przykościelny 2026

ISBN 978-83-983248-0-9 (wydanie drukowane)

ISBN 978-83-983248-1-6 (e-book)

Nocne Czytanie

Dla dziewczyn, które chcą grać!

Spis treści

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Playlista

1. Dani

2. Dani

3. Dylan

4. Dani

5. Dani

6. Dani

7. Dani

8. Dani

9. Dani

10. Dylan

11. Dylan

12. Dani

13. Dani

14. Dylan

15. Dani

16. Dylan

17. Dani

18. Dylan

19. Dani

20. Dani

21. Dylan

22. Dani

23. Dani

24. Dylan

25. Dylan

26. Dani

27. Dani

28. Dylan

29. Dani

30. Dani

31. Dani

32. Dani

33. Dani

34. Dani

35. Dylan

36. Dani

37. Dani

38. Dylan

39. Dani

40. Dani

41. Dylan

42. Dani

43. Dani

44. Dani

45. Dylan

46. Dani

47. Dylan

48. Dani

49. Dylan

50. Dani

51. Dylan

52. Dani

53. Dylan

54. Dani

55. Dylan

56. Dani

57. Dani

58. Dylan

59. Dani

60. Dylan

61. Dani

Epilog

Podziękowania

Zapowiedź

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

78

79

80

81

82

83

84

85

86

87

88

89

90

91

92

93

94

95

96

97

98

99

100

101

102

103

104

105

106

107

108

109

110

111

112

113

114

115

116

117

118

119

120

121

122

123

124

125

126

127

128

129

130

131

132

133

134

135

136

137

138

139

140

141

142

143

144

145

146

147

148

149

150

151

152

153

154

155

156

157

158

159

160

161

162

163

164

165

166

167

168

169

170

171

172

173

174

175

176

177

178

179

180

181

182

183

184

185

186

187

188

189

190

191

192

193

194

195

196

197

198

199

200

201

202

203

204

205

206

207

208

209

210

211

212

213

214

215

216

217

218

219

220

221

222

223

224

225

226

227

228

229

230

231

232

233

234

235

236

237

238

239

240

241

242

243

244

245

246

247

248

249

250

251

252

253

254

255

256

257

258

259

260

261

262

263

264

265

266

267

268

269

270

271

272

273

274

275

276

277

278

279

280

281

282

283

284

285

286

287

288

289

290

291

292

293

294

295

296

297

298

299

300

301

302

303

304

305

306

307

308

309

310

311

312

313

314

315

316

317

318

319

320

321

322

323

324

325

326

327

328

329

330

331

332

333

334

335

336

337

338

339

340

341

342

343

344

345

346

347

348

349

350

351

352

353

354

355

356

357

358

359

360

361

362

363

364

365

366

367

368

Okładka

Spis treści

Strona tytułowa

Początek treści

Playlista

Sabrina Carpenter – Manchild

Temper City – Self Aware

Moon Taxi – Red Hot Lights

Muse – Hush

sombr – back to friends

WILLOW, THE ANXIETY, Tyler Cole –Meet Me At Our Spot

CADMIUM – Be With You

Benson Boone – Sorry I’m Here For Someone Else

1Dani

Czy da się pomylić krem śmietankowy posypany kakao z kremem stracciatella? Według mojej mamy absolutnie nie. Jest wkurzona, bo przed chwilą dzwonił klient, by spytać, czy tort z kremem stracciatella jest już gotowy do odbioru. Oczywiście nie jest, bo tak się dziwnym trafem złożyło, że właśnie mamy śmietankowy z posypką kakao.

– Jak można pomylić te dwa kremy?! – prycha mama, zakrywając słuchawkę, żeby nie było jej słychać. Jej policzki czerwienieją w pół sekundy. Lucas wzrusza beztrosko ramionami, jakby nic się nie stało. Dlaczego mnie to nie dziwi? W jego przypadku jak najbardziej można to pomylić, co zależy od stanu wyspania. Jak się tłucze zombiaki do piątej nad ranem, można też pomylić tort urodzinowy z pizzą calzone. Czekam na dzień, w którym coś takiego się wydarzy.

Patrzę na Lucasa, mojego młodszego brata, z dezaprobatą, na co przewraca oczami. Oczywiście mama jest pewna, że jej syn chodzi grzecznie spać przed północą. Owszem, chodzi. A potem wstaje i odpala całe imperium gracza. Musiałam sobie kupić stopery, żeby jakoś przetrwać noce. Trzy razy w tygodniu chodzę po lekcjach na treningi łyżwiarstwa.

Mama, krążąc po ciasnym zapleczu pełnym słodkich zapachów, zaczyna potwierdzać z kobietą smak tortu i następnie bardzo ją przeprasza, że nastąpiła pomyłka. Ze wstrzymanym oddechem patrzę na jej czerwoną twarz i oczy w kolorze szmaragdów utkwione w jakimś punkcie. Włosy ma spięte na czubku głowy za pomocą spinki klipsa, jedną ręką miętosi obrąbek beżowego fartucha z wyhaftowanym imbryczkiem i pochyłym napisem Time for tea.

– Oczywiście – mówi, a potem się rozłącza i chwilę nie odzywa.

– I co? – pytam zaniepokojona.

– Klient się wkurzył – marudzi, podchodząc i poprawiając wiązanie fartucha.

Zakłada czarne jednorazowe rękawiczki i chwyta szczypcami truskawkę. Nachylam się do lodówki z przezroczystą szybą, przesuwam palcami po pudełkach serów i śmietan, aż natrafiam na opakowanie z innymi owocami. Stawiam je na srebrzystym blacie w sercu całego pomieszczenia. Brat zgarnia do zmywarki nieużywane już narzędzia i przeciera powierzchnię. Śmiejemy się zawsze, że jesteśmy technicznymi naszej mistrzyni. Mama dziękuje nam łagodnym uśmiechem. Pieczołowicie układa dekorację z owoców na torcie, który kojarzy się z białą chmurką.

– Trzeba było się nie przyznawać. Nie zauważyłaby różnicy – rzuca Lucas nonszalancko, opierając się o blat roboczy i obserwując, jak mama układa ścieżkę z jagód.

Brat przeczesuje palcami jasne włosy na czubku głowy. Czasem mu dokuczam, że ma fryzurę na grzyba. Jest typowym patyczakiem z zadartym nosem i zielonymi oczami. Mama zawsze przykładała nam prostokąt z palców do twarzy i mówiła, że nasze oczy i nosy to typowe kopiuj-wklej. Od kiedy poszłam do liceum, rozjaśniłam włosy o kilka tonów i dodałam im fioletowy odcień. Mocno maluję rzęsy, więc już nikt nie powie mi, że wyglądam jak młodszy brat, ale kiedy byliśmy młodsi, miałam krótkie włosy i gdy akurat nie byłam w sukience, wiele razy ktoś wołał na mnie Lucas. Za tydzień rozpoczyna się rok szkolny i brat zacznie naukę w naszym cudownym liceum.

– Lucas, Lucas – syczy mama, niedowierzając. – Ktoś może być uczulony na kakao.

Mama prowadzi uroczą herbaciarnię połączoną z cukiernią. Pomagamy jej tutaj i często przyjmujemy zamówienia w jej imieniu. Zdaje się, że Lucas coś pomylił.

– Myślę, że to idzie w parze. Jak jest uczulony na kakao, to na czekoladę też – odpowiada brat i szczerzy się szeroko. Mama posyła mu surowe spojrzenie.

Kręcę głową.

– Kakao i stracciatella to i tak mniejszy grzech niż tort na pięćdziesiąte urodziny pomylony z piętnastymi – rzuca Lucas na swoją obronę.

Krzywię się, przypominając sobie swoją pomyłkę sprzed pół roku. Jakość połączenia była fatalna, facet, który wtedy składał zamówienie, brzmiał, jakby mówił do wielkiej trąby podczas burzy piaskowej. Brat posyła mi złośliwy uśmieszek.

– Serio nie wiem, jak można pomylić wyrażenia „stracciatella” i „posypka kakao”. To się nawet nie rymuje – odwarkuję, kradnąc mamie truskawkę, po czym wrzucam ją do ust.

– Klient ma przyjść za chwilę, potrzebuje tort na dziś, więc już nic nie da się z tym zrobić – mamrocze mama. – Nie lubię czuć się nieprofesjonalna.

– Jak chcesz, to ja ją przeproszę – wtrącam.

Mama puszcza do mnie oko.

– Jesteś kochana, Dani. Nie trzeba.

Dziś jest poniedziałek, więc nie mamy specjalnie ruchu. Ciasto jest gotowe i prezentuje się wyśmienicie – sama bym je chętnie zjadła. Cykamy zdjęcie na Instagram herbaciarni. Mama pozwala nam wylizać resztkę kremu z miski. Wkładam do ust białą piankę i przymykam oczy rozmarzona. Smak jest genialny, nieprzesłodzony, a lekki i atłasowy. Z ust Lucasa wydobywa się cichy jęk, kiedy sam próbuje.

– Przepychota – słyszę werdykt brata. Mama uśmiecha się pod nosem, ściągając z dłoni rękawiczki, które wyrzuca potem do kosza.

– Nie nabrójcie – nakazuje. – Muszę zadzwonić do księgowej.

Po tych słowach kieruje się do wyjścia na zaplecze, wyciągając z kieszeni fartucha komórkę. Lucas próbuje mi wyrwać miskę, ale nie zamierzam jej oddać. Tak jest zawsze. Kiedy mama nie patrzy, mój brat dostaje małpiego rozumu. Nie przepuści ani jednej okazji, by mnie podrażnić.

– Weź, dorośnij – ganię go, na co macza dłoń w kremie i przykłada mi do twarzy, mówiąc przy tym: – Meduza.

– Pajac – warczę, próbując mu oddać. Przepychamy się chwilę, aż rozlega się dźwięk dzwoneczków wietrznych, który oznacza pojawienie się nowego klienta.

Zerkam w kierunku drzwi i mój żołądek zawiązuje się w supeł.

Wysoki chłopak o szerokich barkach i ponurym spojrzeniu idzie właśnie w naszym kierunku. Jego kruczoczarne włosy błyszczą w świetle kryształowego żyrandola niczym pióra kruka. Mija okrągłe stoliki, omiatając wzrokiem wnętrze pełne regałów zastawionych porcelanowymi filiżankami i puszkami z herbatami. Moje serce przyspiesza z każdym jego krokiem, bo jeszcze nigdy z nim nie rozmawiałam. Miałam tylko przyjemność obserwować go na lodowisku i w drodze do szatni, kiedy spotykaliśmy się w ośrodku sportu.

Gdybym, jak każda dziewczyna, nie traciła przy nim głowy, pewnie bym syknęła do brata, że gratuluję mu numeru z kremem, bo właśnie ten klient będzie przeprowadzał eliminacje do drużyny w tym roku. Jest w ostatniej klasie.

Odpycham od siebie brata, który w każdej chwili może odwalić coś głupiego.

Chłopak podchodzi do lady i kładzie masywną dłoń przy terminalu płatniczym. Rozgląda się niecierpliwie, próbując przeniknąć wzrokiem białe dwuskrzydłowe drzwi prowadzące na zaplecze.

Ja i Lucas widzimy go przez szparę.

– To twój znajomy? – szepcze.

Chciałabym. Czy żeby uznać kogoś za znajomego, wystarczy oddychać tym samym powietrzem albo siedzieć w tych samych ławkach (ale w innym czasie), korzystać z tego samego lodowiska, przesuwać dłonią po tej samej bandzie, nim się wejdzie na lód? Obawiam się, że nie.

– Nie. Ale chodzi do naszego liceum.

Oczy mojego brata rozszerzają się na tę wiadomość.

– Dzień dobry! – Dylan krzyczy, słysząc głosy na zapleczu. – Przyszedłem po tort.

Chowam się za skrzydłem drzwi i nachylam do Lucasa.

– To kapitan drużyny hokejowej – mamroczę konspiracyjnie. – Dylan Brooks.

– To o nim nawijacie godzinami z Barb?

W tym momencie mój brat uśmiecha się jak Grinch, a ja zaczynam rozumieć, że popełniłam totalny błąd taktyczny. Otwieram usta, żeby zaprzeczyć, ale nie daje mi na to najmniejszej szansy. Lucas łapie mnie za ramiona i po chwili szarpania zostaję wypchnięta do strefy sprzedaży. Potykam się o własne stopy i wpadam na bar. Unoszę wzrok i zderzam się z najbardziej kłującym spojrzeniem, z jakim miałam styczność.

2Dani

Przybieram na usta, mam nadzieję, zapraszający uśmiech.

Dylan wybałusza oczy, omiatając mnie spojrzeniem.

Dopiero po chwili przypominam sobie, że jestem cała w kremie. Staram się zapanować nad wyrazem twarzy i wskazuję palcem okolice nosa.

– Nagrywamy coś na TikToka…

Kiwa głową powoli, lustrując mnie przeszywająco. Ma na sobie kurtkę sportową z nazwą swojej drużyny – Morebrooks Lions – i wizerunkiem lwa z rozwartą paszczą.

Kulę się pod jego oceniającym wzrokiem i chwytam rolkę ręcznika papierowego, odrywam kawałek niezdarnie i pospiesznie się wycieram.

– Mam nadzieję, że nie wkładałaś twarzy w tort, po który przyszedłem – zagaduje cicho, kącik jego ust drży, jakby powstrzymywał się od uśmieszku. Robię kulę z papieru, który teraz jest w różnych kolorach, nie tylko śmietany, ale też i różu, i pudru. Wspaniale. Potrząsam głową, łapiąc jego spojrzenie. – Och, nie. Skąd! – zapewniam go z machnięciem drżącej ręki, widząc kątem oka, jak Lucas trzyma się za brzuch i chichocze na zapleczu. – Już przynoszę zamówienie.

Znikam za drzwiami i posyłając bratu mordercze spojrzenie, biorę pudełko z ciastem oburącz. Modlę się, żeby nic się nie stało.

– Otwórz mi drzwi – warczę do brata, który jest aż czerwony od tłumionego chichotu.

Robi, co mówię, i przytyka pięść do ust, żeby nie rechotać głośno.

Niosę tort, a od poziomu nerwowego wyszczerzenia boli mnie szczęka. Pokusa, żeby rozsmarować go na twarzy Lucasa jest trudna do opanowania, ale jakoś mi się udaje. Dylan nie może oderwać wzroku od mojej twarzy, co sprawia, że robi mi się gorąco. To coś nowego, bo jeśli mam być szczera, zawsze byłam dla niego totalnie przezroczysta.

– Proszę. Krem jest naprawdę rewelacyjny. Mój ulubiony.

Obdarza krótkim spojrzeniem ciasto i znów mi się przygląda. Serce wali mi w piersi jak oszalałe. Odchrząkuję, po czym podchodzę do kasy, żeby wydrukować mu potwierdzenie zapłaty.

– Pięćdziesiąt dolarów.

Chłopak budzi się z letargu i wyciąga portfel. Wygrzebuje stamtąd banknoty i kładzie na blacie. Robi to z ociąganiem, a ja cierpliwie czekam, aż zabierze ręce, żeby schować kasę do przegródek.

– Czy my się przypadkiem nie znamy? – pyta po chwili. Przez moje ciało przechodzi mroźny prąd. Powinnam teraz powiedzieć, że oczywiście, przecież od roku mijamy się na lodowisku dwa, trzy razy w tygodniu. Być może dodałabym, że fakt ten sprawia, iż treningi stają się jeszcze bardziej ekscytujące. Mam wrażenie, że język zawiązał mi się w supeł. Jestem w stanie tylko wzruszyć ramionami.

– Hmmm – odpowiadam.

Na zewnątrz rozlega się dźwięk klaksonu, więc Dylan przypomina sobie o całym świecie, zgarnia z blatu ciasto i kiwa na mnie podbródkiem.

– Nara, słodziaczku.

Na moje usta wpływa szeroki uśmiech. Mam ochotę podskakiwać ze szczęścia. Już wyobrażam sobie pierwszy trening w tym roku, na którym na niego wpadnę i powiem coś w stylu: Ale niespodzianka. Ty tutaj? Jestem Danielle, przy okazji. Dla przyjaciół Dani.

Tanecznym krokiem wchodzę na zaplecze, gotowa oznajmić, że nawet nie było awantury o rodzaj kremu.

Brat unosi wzrok znad telefonu i ponownie zaczyna się skręcać ze śmiechu. Robi mi zdjęcie i zaczyna uciekać, a to oznacza, że powinnam go gonić i udaremnić próbę wrzucenia tego na socjale z jakimś idiotycznym komentarzem.

Biegamy wokół blatu przez kilka chwil, niemal zrzucając na ziemię tackę z czystymi filiżankami. Szybki jest, cholernik, ale ja też do żółwi nie należę. Udaje mi się złapać brata za kołnierzyk koszulki, co wywołuje u niego kolejny wybuch śmiechu. Telefon wibruje mi w spodniach. Wyjmuję komórkę i klikam w powiadomienie. Patrzę na króciutkie wideo, czując, jak krew ponownie odpływa mi z twarzy. Wyglądam jak cholerna panda! Cały makijaż spłynął mi z oczu na policzki. I w tym stanie widział mnie pieprzony Dylan Brooks.

Mój kochany brat zdążył podłożyć pod obraz dźwięk z filmu o zombie.

– Co tu się dzieje? – Mama staje w progu kuchni i patrzy na mnie z przerażeniem.

– Skasuj to w tej chwili! – warczę, wymachując palcem w kierunku brata. Ten pokazuje mi język, a ja, czując kompletną bezsilność, pokazuję mamie jego dzieło.

– Zobacz, co ten debil wrzucił. I w tym stanie wypchnął mnie do klienta.

Nasza rodzicielka się zapowietrza, a potem gani Lucasa spojrzeniem.

– Bo to jej chłopak – melduje mój brat bardzo z siebie zadowolony i posyła mi uśmiech chochlika.

Mama teraz przenosi srogie spojrzenie na mnie. Ręce mi opadają.

Po długich namowach w końcu brat kasuje rolkę, ale zdążyła już uzyskać pięć tysięcy wyświetleń i obawiam się, że ktoś ze szkoły zdążył zrobić screen.

Porażka.

Nie mogąc powstrzymać ciekawości, wchodzę na swój Instagram i sprawdzam powiadomienia. Byłam ciekawa, czy Dylan znajdzie mnie po nazwie firmy mamy i doda do obserwowanych. Herbaciarni też nie followuje. Po tym, jak wchodzę na jego profil, dowiaduję się, że to tort dla dziewczyny. Selena uśmiecha się szeroko, pokazując białe zęby. Smaruje wargi różowym błyszczykiem i odrzuca ciężkie słomkowe włosy. Dylan patrzy na nią maślanym wzrokiem i wręcza jej zrobiony przez mamę tort. Następnie wszyscy śpiewają sto lat, a potem, wrzeszcząc, zrywają z siebie większość ciuchów i biegną, żeby wskoczyć do basenu.

Ja nigdy nie zostałam zaproszona na taką imprezę.

3Dylan

Urodziny Seleny na TikToku nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Czarna taśma przykleja mi się do podbródka, kiedy próbuję zrobić jej zdjęcie na tle ściany z róż i neonowego napisu Queen’s birthday.

Selena poprawia cętkowane bikini i macha na mnie dłonią, żebym zrobił kolejną fotkę. Ktoś za moimi plecami wzdycha.

Dwayne po mojej prawej wachluje się kołnierzykiem koszuli w grochy. Krople potu spływają mu po ogolonej głowie. Ja i moi koledzy z drużyny zostaliśmy zmuszeni do kupowania strojów z motywem przewodnim imprezy. Osoby, które się nie przebrały, zostały odesłane do domu, żeby to zrobić.

Selena podchodzi do mnie, żeby obejrzeć zdjęcia. Marszczy brwi niezadowolona.

– Tort! – piszczy. – Miałeś zamówić stracciatella. Ten nie pasuje.

– Mówiłem ci, że cukierniczka źle mnie zrozumiała.

– Powinieneś był jej nie zapłacić.

Przypominam sobie dziewczynę upapraną kremem i uśmiecham się pod nosem.

Selena rzuca we mnie bananem, którego miała pod ręką. Ma taki zwyczaj, kiedy coś ją wyprowadza z równowagi. Chwyta cokolwiek i rzuca. Kiedyś dostałem w łeb cukiernicą. Może brzmi to śmiesznie, ale miałem guza prawie trzy tygodnie.

– Z czego się śmiejesz?!

Selena traci cierpliwość i łapie mnie za nadgarstek. Ciągnie mnie do swojego pokoju, który wygląda jak wnętrze babeczki z kremem – wszędzie są różowe albo łososiowe akcenty.

– Chyba nic takiego się nie stało – odpowiadam.

Selena idzie sprężystym krokiem do okna.

– Tort był bardzo smaczny.

W moim kierunku lecą kolejne przedmioty: szczotka, kosmetyczka z koralikami i puchaty notes, w którym Selena rozpisała szczegółowy plan, który już przy drugim punkcie zaczął trafiać szlag. Zasłaniam się ręką.

Selena z frustracją zakłada swój różowy peniuar i patrzy na siebie w lustrze. Zaczyna swój pięcioetapowy rytuał makijażowy, a ja mam ochotę jęczeć. Zerkam na połyskującą tarczę smartwatcha i już wiem, że nie zdążymy.

– Goście czekają – zauważam.

Mam ochotę zapytać, czemu zmywa obecny makijaż i robi go od nowa, ale nie popełnię drugi raz tego błędu. Selena bywa jędzowata, ale ogólnie nie jest taka zła.

Zerkam na nasze zdjęcie przy wezgłowiu łóżka – ona w różowej sukience przed kolano, ja w koszulce polo i ciemnych okularach; wyglądamy jak para alfa. Przenoszę wzrok na jej blond włosy i uśmiecham się na wspomnienie ich dotyku.

– Za rok nie możesz pozwolić na takie wpadki – gani mnie, jakby to była moja wina, że wszystko się posypało.

– Słucham?

– Zrobimy super imprezę w siedzibie bractwa – odpowiada, nakładając grubą warstwę eyelinera.

– Co?

– Już wymyśliłam motyw przewodni – mówi podekscytowana. – Złoto. Będzie trochę roboty z dekoracjami.

Mam ochotę jęczeć.

– Organizacja kropkowej imprezy zajęła nam prawie miesiąc. Za rok wynajmij salę z dekoratorką.

Selena nawet na mnie nie patrzy. Jej dłoń zaciska się na pędzlu do pudru.

– Musisz dokładnie trzymać się planu. Jak wydadzą zły tort, masz zareagować.

Mlaskam zniecierpliwiony i siadam na łóżku. Męczy mnie ta jej roszczeniowa postawa. Nie doceniła, ile godzin włożyłem w mocowanie ściany z róż. Nie usłyszałem nawet głupiego dziękuję.

– Co twoim zdaniem należało zrobić? Przecież nie upiekliby nowego tortu w pięć minut.

– Trzeba myśleć, Dylan. Wystarczyło poprosić, żeby zdjęli owoce i dodali jakieś kropki. To nie fizyka kwantowa, na miłość boską.

Nie mogę powstrzymać przewrócenia oczami, ale Selenie to umyka. Chciałbym zobaczyć minę dziewczyny z cukierni, jak mówię, że ciasto jest na kropkową imprezę i czy może na szybko zmienić pieczołowicie ułożoną dekorację, która, swoją drogą, bardzo mi się podobała. Nie przyszło mi do głowy, że z takiej rzeczy można zrobić problem, ale Selena zaskakuje mnie każdego dnia. Kiwa na mnie palcem, żebym podał jej szczotkę. Najeżam się jeszcze bardziej.

Nie mam zamiaru tego zrobić. Sama ją rzuciła, więc niech ruszy dupę.

Patrzy na mnie nieustępliwie.

Udaję, że tego nie widzę.

Nie zamierza odpuścić, ale ja też bywam uparty. Zauważyłem, że zaczęło jej wchodzić w nawyk dyrygowanie mną, dlatego postanawiam zaznaczyć wyraźnie swoje granice i zwyczajnie ruszam do wyjścia. Jej mina jest bezcenna.

– Jeśli teraz wyjdziesz, nasza jutrzejsza randka jest nieaktualna – syczy, a ja wiem, co ma na myśli. Ale nie zamierzam dać sobą sterować dla chwili przyjemności na tylnym siedzeniu.

– W porządku – burczę, po czym kieruję się na dół.

Wbijam wzrok w wykładzinę, mijając gosposię, która właśnie ją czyści.

Na dole marmurowa podłoga lśni jak lustro. Chwytam za chłodną klamkę ze zdobieniami i wypadam na zewnątrz. Zaciskając dłonie w pięści w kieszeniach bluzy, kieruję się do bramy.

Słyszę, jak Selena otwiera okno.

– Jeśli teraz odejdziesz, to będzie koniec, Dylan. Nie pozwolę się tak traktować! – wrzeszczy.

Zastygam na moment, a potem odwracam się, by na nią spojrzeć. Pobladła Selena zaciska wściekle usta. Trzęsie się przez moment, w efekcie czego łzy zaczynają spływać strugami po jej policzkach.

– Jak możesz być takim dupkiem w moje urodziny! – dodaje.

Ogrodnik przycinający żywopłot patrzy na mnie z nastroszonymi brwiami.

Selena poprawia peniuar chowając bikini. Ten widok sprawia, że wraca do mnie wspomnienie wieczoru nad basenem, kiedy byliśmy bardzo blisko. Przymykam oczy, walcząc ze sobą.

4Dani

Lucas głośno słucha rocka u siebie, więc zamykam drzwi trochę mocniej niż to konieczne. Padam na łóżko w swoim pokoju na poddaszu, z telefonem przyciśniętym do ucha. Poprawiam się na twardym materacu i podsuwam puchatą poduchę pod kark. Patrzę na ścianę pełną zdjęć moich ulubionych piosenkarzy i bohaterów, ozdobioną sznurem cotton balls. Miękkie światło pada na twarze, które zdają się mnie obserwować ze ścian. Harry Styles uśmiecha się do mnie obok plakatu z Okrutnego księcia.

Po drugiej stronie linii moja najlepsza przyjaciółka, Barbara, nawija o nowym podcaście true crime.

– Oszczędź mi szczegółów – błagam, słysząc, że się rozkręca. Nie znoszę słuchania o odciętych palcach i głowach w lodówkach.

Przyjaciółka dopiero dzisiaj wróciła z „wczasów” w głuszy i przez dwa tygodnie nie miałyśmy kontaktu. Jej rodzice są szaleńcami, którzy pakują kilka najprzydatniejszych rzeczy do plecaków, a potem wszyscy skaczą z drabinki helikoptera do amazońskiej dżungli.

– Co u ciebie? – rzuca w końcu, po tym, jak opowiedziała mi calutką historię rozpruwacza z Massachusetts. Muszę przyznać, że koleś miał pomysły. Otrząsam się z wyobrażania sobie pułapki z siekiery i uśmiecham się na wspomnienie najgorętszego newsa, który mam jej do przekazania.

– Nie zgadniesz, kto był w herbaciarni!

Barb natychmiast udziela się entuzjazm.

– Ktoś z drużyny?!

Biorę głęboki oddech i przymykam oczy.

– Podpowiem, że zrobiłam z siebie kretynkę na dzień dobry.

Słyszę sapnięcie po drugiej stronie linii. Wyciągam nogi na łóżku i oglądam swoje skarpetki w Pusheen. Pewnie wydałam mu się infantylna, bo miałam pod fartuchem koszulkę w takie same wzorki. I ten makijaż, który całkowicie mi spłynął.

– Czyli ktoś przystojny?

– Mhm.

Przyjaciółka zastanawia się chwilę, a potem zaczyna wymieniać wszystkich chłopaków, którzy kiedykolwiek zawrócili nam w głowach. Carter, Dwayne, Roy, Ethan…

Okazuje się, że prawie wszyscy grają w hokeja. Zaprzeczam przy każdym imieniu, czując narastający zapał. Czy to normalne, że sama myśl o rozmowie z inną osobą aż tak na mnie działa?

– Tak! – niemal piszczę, kiedy Barb dociera do Brooksa.

Ze słuchawki dobiega tak wysoki dźwięk, że aż muszę odsunąć ją od ucha.

– Nie poznał mnie. – Od razu studzę jej entuzjazm. – W dodatku przywitałam go upaprana kremem. Zrobiłam bardzo złe pierwsze wrażenie, więc może lepiej, że mnie nie kojarzy.

Przyjaciółka cmoka rozczarowana.

– Czemu byłaś w kremie?

– Bo jakiś palant mnie nim najpierw wysmarował, a potem wypchnął z zaplecza. A potem jeszcze wrzucił to do Internetu.

Przyjaciółka milczy, co zaczyna mnie niepokoić. Myślałam, że cała sytuacja ją rozbawi.

– Chcesz mi powiedzieć, że wylazłaś do Dylana w stanie zombie?

Jęczę, bo najwyraźniej widziała rolkę Lucasa. Kładę dłoń na zaciśniętych powiekach.

– W skali od jeden do dziesięciu jak źle jest?

– Milion. – Pada bezwzględna odpowiedź, która sprawia, że jeszcze mocniej się spinam.

– Może odrobinę przesadzasz?

– Dani, masz tylko jedno pierwsze wrażenie – lamentuje przyjaciółka. – Po tym facet cię kwalifikuje na dziewczynę z potencjałem albo wrzuca do worka „Absolutne nie”.

Czuję ciężar w brzuchu, bo to oczywiste, w którym worku jestem. Wzdycham i wstaję do biurka. Wyciągam pudełko z koralikami.

– On i tak ma dziewczynę – mamroczę beznadziejnie. Barbara mruczy coś niezrozumiałego w odpowiedzi. Jej głos brzmi jak z oddali.

– Sprawdzasz ich?

– Tak. I ta dziewczyna zjechała cukiernię twojej mamy na swoim storytime o imprezie. Jedzie też po Dylanie.

Ogarnia mnie fala piekącej złości. Wieko wydaje się lodowate w porównaniu z moimi gorącymi palcami.

– Idę tam – oznajmiam i przełączam rozmowę na głośnik. Wchodzę w aplikację, żeby zobaczyć profil Seleny. Ku mojemu największemu zaskoczeniu nie wygląda tak idealnie jak zawsze. Wyciera łzy hybrydowymi paznokciami i szlocha.

A potem zaczyna opowiadać, że pomylony tort doprowadził do konfliktu między nią a jej chłopakiem. Nazywa naszą mamę nieprofesjonalną i wszystkim odradza korzystanie z naszych usług. Serce mi przyspiesza i jednocześnie czuję, jak kolczasta gula wypełnia mi pierś, odbierając zdolność mowy. Ze wstrzymanym oddechem wchodzę w komentarze pod filmem. Wszyscy jej bardzo współczują i obiecują, że nie przyjdą do herbaciarni mamy. Z każdym kolejnym komentarzem robi mi się coraz zimniej ze zdenerwowania. Udziela mi się płaczliwy nastrój, ale nie z rozpaczy, tylko z bezsilnej wściekłości.

– Musisz nagrać jakąś odpowiedź – podpowiada Barb nieśmiało. Zapomniałam, że nadal jest na linii.

Przechodzi mnie przejmujący dreszcz. Może powinnam skonsultować to z mamą, bo przecież to jej biznes, ale obawiam się, że zaraz zacznie się płaszczyć i przepraszać. Nie chcę stawiać nas w pozycji sług liżących buty bogatym dzieciakom. Selena jest nieuprzejma, a wręcz chamska. Zachowuje się jak rozkapryszona księżniczka. Wystarczyło zwrócić ciasto. Mama mogła nawet na szybko upiec drugie i dowieźć na imprezę.

– Muszę kończyć. – Wstaję gwałtownie z krzesła i idę do pokoju Lucasa.

Brat jak zwykle jest przyklejony do gry wideo i całkowicie głuchy na moje nawoływania. Dopiero szarpnięcie za ramię sprawia, że odrywa się od ekranu i patrzy na mnie, jakbym go obudziła.

– Potrzebuję twojej pomocy.

5Dani

Pa, dzieciaki – piszczy mama. Pierwszy dzień szkoły Lucasa to dla niej ważne wydarzenie. Ubrała się nawet bardziej elegancko niż zwykle. Już rozkłada ramiona, żeby nas objąć i wycałować, ale powstrzymujemy ją ruchem ręki.

Zastyga na chwilę, a potem patrzy na grupki dzieciaków w mundurkach z plecakami. Kiwa głową ze zrozumieniem, uśmiecha się znacząco i unosi dłoń, byśmy przybili jej piątkę. My nie podzielamy tego entuzjazmu, ale to jej nie zraża. Zbijamy piątki, licząc, że nikt tego nie zauważy. Poprawiam plecak na ramieniu i ruszam za bratem, który wygląda, jakby miał ochotę coś odtańczyć.

– Witajcie, laseczki – pajacuje. – Gotowe na spełnienie waszych snów przez Lucasa, Lodowego Kosiarza, Władcę Krążków, Niezatrzymanego Lodołamacza?

Przewracam oczami, licząc, że nikt nas nie słyszy.

– Jeszcze nie jesteś w drużynie – zauważam, na co prężący muskuły brat odrywa wzrok od Hannah z mojego rocznika i patrzy na mnie z tym wkurzającym uśmiechem.

– Kwestia czasu.

Przy bykach z trzeciego roku Lucas wciąż wygląda jak chłopiec. Trudno mi sobie wyobrazić, że w ciągu trzech lat mógłby zmienić się w takiego mięśniaka.

Nie zamierzam jednak studzić jego zapału – na lodowisku jest jak błyskawica. Mam nadzieję, że dostanie się do drużyny.

Mama czeka przy aucie, by odprowadzić nas wzrokiem. Całe szczęście udało mi się wybić jej z głowy pomysł zrobienia nam zdjęć. W mój pierwszy dzień liceum niestety tego nie przewidziałam i wszystko zostało uwiecznione, a potem pokazane jej koleżankom.

Brat zatrzymuje się przed wielkim napisem Morebrooks City College i wypina pierś. Mama, poprawiwszy szalik, składa dłonie i patrzy na nas z oślim uwielbieniem, jakby zaraz miała zacząć bić brawo.

Szturcham Lucasa, żebyśmy ruszyli, bo inaczej nigdy stąd nie odjedzie. Maszerujemy po asfaltowej ścieżce otoczonej wysokimi dębami. Czuję mrowienie na skórze.

– Wszyscy się na ciebie gapią – mruczy Luke. Wśród szmerów rozmów słyszę, jak ktoś właśnie włączył moją rolkę z odpowiedzią na filmik Seleny. Dociera do mnie mój głos: „W kwestii ciasta nastąpiła pomyłka. Zamiast stracciatelli poszło kakao. Wielkie mi halo.”

Spinam się, zastanawiając się, czy wideo jeszcze bardziej nam nie zaszkodzi. Nie sądziłam, że pójdzie w viral. Z trudem unoszę stopy w butach na wysokich koturnach, które wydają mi się zrobione z ołowiu.

Mniej więcej w połowie drogi dopada mnie Barb z błyszczącymi z podniecenia oczami, co trochę wytrąca mnie z równowagi. Lucas spotyka swojego kolegę z poprzedniej szkoły i odłączają się od nas. Jego durny kolega, Jared, posyła mi buziaka w powietrzu, idąc tyłem. Pokazuję mu dyskretnie faka, na co wybucha śmiechem i dołącza do Lucasa truchtem. Zawsze mnie drażni. Przez wakacje urósł kilka centymetrów i teraz nawet mnie przewyższa. Cała jego twarz jest obsypana jasnymi piegami. Czarne włosy nosi w nieładzie, a poza tym jest chudy jak tyczka. Wiele razy mu powtarzałam, że nie ma u mnie szans, ale zdaje się, że jest wybiórczo głuchy. Straszna choroba!

– Ej, to było rewelacyjne! – chwali mnie Barb, wyrywając z zamyślenia o koledze brata.

– Głowa mi pęka – mamroczę w odpowiedzi. Chyba stresuję się tą całą sytuacją na TikToku. Nagrałam zwyczajne, można by rzec, obojętne sprostowanie, które nie trwa dłużej niż pół minuty. Powiedziałam, że chłopak, który odbierał ciasto, nawet się nie zająknął, a my nie mieliśmy pojęcia, że to miała być impreza w kropki. Inaczej dołożylibyśmy wszelkich starań, żeby dostarczyć inne ciasto.

Kiedy przekraczamy próg budynku, ogarnia mnie dziwna nostalgia. Nie zdawałam sobie sprawy, że mi tego brakowało. Barb trajkocze, analizując wszystkie komentarze pod moim filmikiem i próbuje dopasować nicki do osób ze szkoły.

– Birdy to pewnie ta druga Barbara.

– Albo fanka tej piosenkarki – odpowiadam, zdejmując wyładowany po brzegi plecak, po czym otwieram swoją szafkę kluczykiem.

Zrywam szybkim ruchem wyświechtany plakat Shawna Mendesa i wieszam nowy, niepognieciony. Shawn w białym T-shircie z gitarą jest namalowany akwarelami. Zaczynam układać książki i różne drobiazgi.

Barb, trzy szafki dalej, robi to samo, nadal nawijając o tym, jak teraz wszystko się zmieni. Jej zdaniem zasłużyłam na szacunek, bo nie podkuliłam ogona przed najpopularniejszą dziewczyną w szkole. Unoszę sceptycznie brwi, ale zdaje się tego nie zauważać.

Wyciągam okrągłe lusterko, żeby sprawdzić, czy makijaż mi się nie rozmazał. Gruba kreska czarnego eyelinera ciągnie się nad powieką niczym smuga dymu. Mama zawsze powtarza, że maluję się za mocno. Kiedyś próbowała mi tego zabraniać, ale efekt był taki, że robiłam makijaż na ławce pod szkołą. W końcu odpuściła.

Mocny makijaż to moje schronienie, sposób na pokazanie siebie.

Dyskretnie każę Barb się uciszyć.

Nakładam fioletowy błyszczyk, a potem robię mój stary trik. W lusterku obserwuję, czy Dylan pojawił się gdzieś w okolicy. Przesuwam się trochę, żeby mieć lepszy widok. Napotykam w lusterku ponure spojrzenie wbite prosto we mnie – aż wypuszczam wszystko z rąk.

Wygląda na to, że przestałam być niewidzialna. Schylam się, żeby podnieść lusterko trzęsącą dłonią, ale ktoś mnie uprzedza. Szeroka i niewątpliwie męska dłoń styka się z moją, więc natychmiast cofam rękę, jakbym się oparzyła.

6Dani

Dylan Brooks podnosi moje lusterko i mi je podaje.

– Dziękuję. – Odbieram je od niego, starając się nie dotknąć jego silnej ręki. Unoszę wzrok. Brooks w białej koszuli z kraciastym krawatem i szarych spodniach wygląda jak model reklamujący drogie ubrania. Czarny kosmyk opada mu na czoło, odgarnia go i unosi jeden kącik ust.

– Dziewczyna od tortu – mówi. Opiera się o moją szafkę, zakładając ręce na masywnej piersi. – Będę mówił na ciebie Słodziak.

– Chłopak, przez którego kropkowana impreza okazała się katastrofą – wypalam. – Będę mówić na ciebie Katastrofa.

Dylan grozi mi palcem.

– Zdaje się, że jesteś współwinna – odpowiada, ale jego ton wcale nie jest oskarżycielski. Raczej taki, jakbyśmy wspólnie coś knuli.

W świetle dziennym jego oczy wydają się raczej niebieskie niż szare i naprawdę świetnie podkreśla je kolor krawata.

Nie panuję nad uśmiechem, który pojawia się po tej krótkiej wymianie zdań.

– Przykro mi, że doszło do pomyłki – odpowiadam.

Dylan macha ręką.

– Nie przejmuj się. Selena jak zwykle przesadza.

Wzruszam ramionami. Mam ochotę powiedzieć, że „przesadza” to nie jest odpowiednie słowo. Jego dziewczyna jest zwariowaną histeryczką, ale zachowuję tę światłą myśl dla siebie. Między nami zapada niezręczna cisza. Dylan przygląda mi się intensywnie.

– Muszę z nią pogadać, żeby zdjęła ten głupi TikTok – stwierdza, kompletnie mnie zaskakując. Myślałam, że będzie miał do mnie pretensje, że zwaliłam winę na niego. – Tylko niech się trochę wyluzuje.

Jego wzrok wędruje w kierunku szafek w drugiej części korytarza. Automatycznie patrzę w to miejsce. Selena obserwuje nas morderczym wzrokiem i zaciska dłoń na szczotce, jakby trzymała miecz. Z tej odległości jej twarz, mimo sporej ilości podkładu, przypomina mi wielki burak z kucykiem na czubku głowy.

– Wygląda na odwrotność wyluzowania – stwierdzam, odwracając się z powrotem do Dylana. – Oczywiście my też usuniemy sprostowanie.

Nagle dzieje się kilka rzeczy naraz. Oczy Dylana rozszerzają się w wyrazie zaskoczenia, a on sam blednie. Za plecami słyszę złowieszczy pisk. Brooks łapie mnie za ramiona i przyciąga do siebie. Dotyk jego dłoni wytwarza iskry pod moją skórą, które totalnie mnie zaskakują. Uderzam nosem w jego koszulę i czuję upajający zapach jego sportowych kosmetyków, który jest jak uzależniający narkotyk. Ciepło jego ciała przenika mnie i otula. Zastygam zahipnotyzowana jego bliskością i wpatruję się w jego pełne usta. Ułamek sekundy później głuche uderzenie przedmiotu o szafki w okolicy, gdzie znajdowała się moja głowa, przywraca mnie do rzeczywistości.

Dylan natychmiast płynnym ruchem mnie od siebie odsuwa i posyła mi zakłopotany uśmiech.

– Nic ci nie jest?

Kręcę głową, po czym odwracam się i napotykam wściekłe spojrzenie Seleny. Stukot jej obcasów niesie się echem po całym korytarzu, sprawiając, że szkolny gwar cichnie.

Wszyscy się teraz na nas patrzą. Wybałuszam oczy, bo dziewczyna złowieszczo wyciąga szpony w kierunku mojej szyi.

Dylan staje między nami. Nie jestem w stanie wyjrzeć ponad jego masywnym ramieniem.

– Selena, ogarnij się – rzuca do niej. Z mojego miejsca mam widok na jego szerokie plecy, bladą szyję i błyszczące czarne włosy, które skręcają się lekko na karku.

Pada wiązka oszczerstw przeplatanych szlochem Seleny, która sprawia wrażenie nieco niestabilnej psychicznie.

– Mogłaś jej zrobić krzywdę – kontynuuje Dylan.

– Ona mi zrobiła większą.

– Przestań. Robisz z siebie widowisko.

– Zwróciła przeciwko mnie całą szkołę, a teraz postanowiła odbić mi chłopaka – jęczy tamta. Zerkam w prawo i widzę Lucasa i Jareda, którzy przykładają pięści do ust, żeby nie śmiać się z tej wariatki. Na twarzy Jareda pojawia się cień emocji, której nie potrafię rozpoznać.

– Nikogo ci nie odbija – tłumaczy cierpliwie Dylan. – Po prostu rozmawialiśmy.

Mimo że zniża głos, i tak wszyscy go słuchają. Widzę, jak jeden koleś z drugiego roku wyciąga dyskretnie telefon i zaczyna nagrywanie całej dramy.

– Schowaj to – nakazuję mu, jednocześnie przypominając o swoim istnieniu. Selena jest nieobliczalna. Łazi jak zaszczute zwierzę i podchodzi do chłopaka. Wyrywa mu telefon i rzuca nim o podłogę. Wszyscy chwilę patrzą na to zamrożeni. A ja przeczuwam, że dopiero teraz zacznie się prawdziwa awantura. Na jej twarzy pojawiają się jeszcze ciemniejsze plamy, a w oczach lśni szaleństwo.

– Ej! Pogrzało cię? – warczy tamten i popycha Selenę za ramię, a potem schyla się po komórkę. Dylan staje teraz w obronie swojej dziewczyny. Nie słyszę, co do siebie mówią. Dylan trzyma otwartą dłoń, jakby chciał zażegnać konflikt. Ten drugi wymachuje smartfonem. Oczy uczniów całej szkoły są skierowane na nich. Moje też. Jestem tak skupiona na tej dwójce, że nie zauważam, kiedy ktoś zachodzi mi drogę. Łapię ostrość, rozpoznając grymas ust w różowym błyszczyku z domieszką brokatu. Czuję bolesne szarpnięcie za włosy, kilka pasm z pewnością zostaje wyrwanych, w efekcie czego skórę mojej głowy przeszywa ostry ból. Mrugam zdezorientowana.

– Zapomnij o nim, dziwko – szepcze mi do ucha Selena. – 
On jest mój.

No tak. Nie jestem zaskoczona. Zaciskam dłoń na jej nadgarstku. Nim zdążę jej przywalić drugą ręką, na scenie wydarzeń pojawia się nauczyciel.

– Co tu się dzieje? – grzmi profesor Buxton. – Do klas!

Selena puszcza mnie i się wycofuje. Rzuca mi ostatnie pogardliwe spojrzenie płonących szaleństwem oczu i znika w rozchodzącym się tłumie. Jej gniew zdaje się unosić w powietrzu jak trujące opary.

7Dani

Zielone cyfry zegara elektronicznego pokazują dwudziestą drugą, kiedy wchodzimy na lodowisko. Jest sobota i nie ma tu żywego ducha. Oficjalne treningi zaczynają się dopiero od przyszłego tygodnia.

Donald, znajomy mamy i stały klient herbaciarni, pracuje tu na drugą zmianę i zgodził się wpuścić nas na trening.

– Właźcie. – Pociera przyjemną twarz wujaszka, który snuje opowieści przy kominku. – Macie czterdzieści pięć minut i zmywam lód.

– Dzięki – mówi Lucas, zbijając z nim piątkę.

Facet zakłada granatową kurtkę i wyszukuje książkę w kieszeni.

Zawiązuję sznurówkę w białej łyżwie i podnoszę wzrok na Jareda, który właśnie zakłada ochraniacze na ramiona. Przygląda mi się, nie mogąc dopiąć rzepu pod łokciem. Odchrząkuje.

– Ładne podkolanówki – rzuca. Unoszę brew, podciągając tę w fioletowo czarne paski. Druga jest cała granatowa z żółtym słonkiem.

– On chyba leci na naszą mamę – stwierdza Lucas, odprowadzając Donalda wzrokiem.

Zakładam wełniany sweter przez głowę. Cała nasza trójka wie, że facet idzie teraz do oddalonej o kilka kroków herbaciarni, a mama poda mu kawałek ciasta i gorącą herbatę w dowód wdzięczności. Posiedzą razem przy stoliku i poplotkują.

Myśl o Donaldzie i mojej mamie jako parze budzi we mnie sprzeczne uczucia. Nigdy z nikim się nie spotykała. Zawsze była cała dla nas. Nic nie wiemy o tacie, a mama każdą próbę rozmowy zbywa. Kiedyś powiedziała, że nie pamięta nawet jego imienia. Z pewnością kłamała i nie chciała, żebyśmy próbowali go odnaleźć. Może to i lepiej. Skoro zostawił ją z dwójką małych dzieci, to facet nie jest wart uwagi.

– Wątpię, żeby coś z tego wyszło – mruczę, poprawiając kucyk.

Jako pierwsza wchodzę na lód. Uwielbiam, kiedy jest jeszcze zupełnie czysty i gładki jak lustro. Robię pierwsze ślady, co jest na swój sposób satysfakcjonujące.

Lucas włącza głośnik Bluetooth i po chwili halę wypełniają głośne dźwięki jego ukochanego zespołu – Panic! At The Disco. Widzę, jak chłopaki poruszają ustami i kiwają głowami, trzymając kije i udając, że to gitary.

Rozsypują krążki po drugiej stronie lodowiska. Nawet im się nie chce wbijać bramki, tylko stawiają ją na lodzie.

Po szybkiej rozgrzewce robię sekwencję piruetów, przeplecioną skokami i twizzle.

Mija kilka piosenek, podczas których tańczę na lodzie i czuję się absolutnie szczęśliwa i wolna. Mam nadzieję zakwalifikować się w tym roku do mistrzostw stanowych.

Podjeżdża do mnie Jared z tym swoim uśmieszkiem.

– Staniesz na bramce? Poćwiczymy do poniedziałkowych eliminacji.