Uzyskaj dostęp do tej i ponad 240000 książek od 14,99 zł miesięcznie
103 osoby interesują się tą książką
Kim tak naprawdę jest numer 3?
Dani od zawsze kocha łyżwiarstwo i ma słabość do czarnowłosego kapitana drużyny hokejowej. Mijają się na lodowisku niemal codziennie, ale dla Dylana pozostaje niewidzialna.
Wszystko zmienia się w dniu, w którym Dylan wpada do cukierni po zamówiony tort. Po drugiej stronie lady staje Dani – cała w kremie.
Od tej chwili sprawy pędzą jak na łyżwach, szybko i nie zawsze pod kontrolą.
Na lodzie pojawia się tajemniczy zawodnik z numerem 3, który zaczyna deptać kapitanowi po piętach. Każde z nich ma sekret, którego za nic nie może wyjawić.
Cicha dotąd Dani wymyka się z cienia szkolnego korytarza. Zaczyna dyktować własne warunki i mieszać w głowach chłopakom w szkole.
Pyskówki na lodowisku, dramaty na TikToku i ktoś, kto obserwuje drużynę z ukrycia.
Historia spodoba się fanom motywu hate-love, sarkastycznego humoru i sportowej rywalizacji.
Sugerowany wiek 14+
Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:
Liczba stron: 337
Rok wydania: 2026
Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:
Ada Tulińska
Copyright © by Adelina Tulińska-Szynkarewicz
Projekt okładki, DTP: Adelina Tulińska-Szynkarewicz
Wzór na wyklejce: Michelle Marks / Fern & Quill
(Creative Market)
Redakcja: Ewelina Dobosz
Korekta: Dobrosława Haraszczak
All rights reserved.
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody autorki.
Wydanie I
Bedoń Przykościelny 2026
ISBN 978-83-983248-0-9 (wydanie drukowane)
ISBN 978-83-983248-1-6 (e-book)
Nocne Czytanie
Dla dziewczyn, które chcą grać!
Strona tytułowa
Strona redakcyjna
Dedykacja
Playlista
1. Dani
2. Dani
3. Dylan
4. Dani
5. Dani
6. Dani
7. Dani
8. Dani
9. Dani
10. Dylan
11. Dylan
12. Dani
13. Dani
14. Dylan
15. Dani
16. Dylan
17. Dani
18. Dylan
19. Dani
20. Dani
21. Dylan
22. Dani
23. Dani
24. Dylan
25. Dylan
26. Dani
27. Dani
28. Dylan
29. Dani
30. Dani
31. Dani
32. Dani
33. Dani
34. Dani
35. Dylan
36. Dani
37. Dani
38. Dylan
39. Dani
40. Dani
41. Dylan
42. Dani
43. Dani
44. Dani
45. Dylan
46. Dani
47. Dylan
48. Dani
49. Dylan
50. Dani
51. Dylan
52. Dani
53. Dylan
54. Dani
55. Dylan
56. Dani
57. Dani
58. Dylan
59. Dani
60. Dylan
61. Dani
Epilog
Podziękowania
Zapowiedź
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
312
313
314
315
316
317
318
319
320
321
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
339
340
341
342
343
344
345
346
347
348
349
350
351
352
353
354
355
356
357
358
359
360
361
362
363
364
365
366
367
368
Okładka
Spis treści
Strona tytułowa
Początek treści
Sabrina Carpenter – Manchild
Temper City – Self Aware
Moon Taxi – Red Hot Lights
Muse – Hush
sombr – back to friends
WILLOW, THE ANXIETY, Tyler Cole –Meet Me At Our Spot
CADMIUM – Be With You
Benson Boone – Sorry I’m Here For Someone Else
Czy da się pomylić krem śmietankowy posypany kakao z kremem stracciatella? Według mojej mamy absolutnie nie. Jest wkurzona, bo przed chwilą dzwonił klient, by spytać, czy tort z kremem stracciatella jest już gotowy do odbioru. Oczywiście nie jest, bo tak się dziwnym trafem złożyło, że właśnie mamy śmietankowy z posypką kakao.
– Jak można pomylić te dwa kremy?! – prycha mama, zakrywając słuchawkę, żeby nie było jej słychać. Jej policzki czerwienieją w pół sekundy. Lucas wzrusza beztrosko ramionami, jakby nic się nie stało. Dlaczego mnie to nie dziwi? W jego przypadku jak najbardziej można to pomylić, co zależy od stanu wyspania. Jak się tłucze zombiaki do piątej nad ranem, można też pomylić tort urodzinowy z pizzą calzone. Czekam na dzień, w którym coś takiego się wydarzy.
Patrzę na Lucasa, mojego młodszego brata, z dezaprobatą, na co przewraca oczami. Oczywiście mama jest pewna, że jej syn chodzi grzecznie spać przed północą. Owszem, chodzi. A potem wstaje i odpala całe imperium gracza. Musiałam sobie kupić stopery, żeby jakoś przetrwać noce. Trzy razy w tygodniu chodzę po lekcjach na treningi łyżwiarstwa.
Mama, krążąc po ciasnym zapleczu pełnym słodkich zapachów, zaczyna potwierdzać z kobietą smak tortu i następnie bardzo ją przeprasza, że nastąpiła pomyłka. Ze wstrzymanym oddechem patrzę na jej czerwoną twarz i oczy w kolorze szmaragdów utkwione w jakimś punkcie. Włosy ma spięte na czubku głowy za pomocą spinki klipsa, jedną ręką miętosi obrąbek beżowego fartucha z wyhaftowanym imbryczkiem i pochyłym napisem Time for tea.
– Oczywiście – mówi, a potem się rozłącza i chwilę nie odzywa.
– I co? – pytam zaniepokojona.
– Klient się wkurzył – marudzi, podchodząc i poprawiając wiązanie fartucha.
Zakłada czarne jednorazowe rękawiczki i chwyta szczypcami truskawkę. Nachylam się do lodówki z przezroczystą szybą, przesuwam palcami po pudełkach serów i śmietan, aż natrafiam na opakowanie z innymi owocami. Stawiam je na srebrzystym blacie w sercu całego pomieszczenia. Brat zgarnia do zmywarki nieużywane już narzędzia i przeciera powierzchnię. Śmiejemy się zawsze, że jesteśmy technicznymi naszej mistrzyni. Mama dziękuje nam łagodnym uśmiechem. Pieczołowicie układa dekorację z owoców na torcie, który kojarzy się z białą chmurką.
– Trzeba było się nie przyznawać. Nie zauważyłaby różnicy – rzuca Lucas nonszalancko, opierając się o blat roboczy i obserwując, jak mama układa ścieżkę z jagód.
Brat przeczesuje palcami jasne włosy na czubku głowy. Czasem mu dokuczam, że ma fryzurę na grzyba. Jest typowym patyczakiem z zadartym nosem i zielonymi oczami. Mama zawsze przykładała nam prostokąt z palców do twarzy i mówiła, że nasze oczy i nosy to typowe kopiuj-wklej. Od kiedy poszłam do liceum, rozjaśniłam włosy o kilka tonów i dodałam im fioletowy odcień. Mocno maluję rzęsy, więc już nikt nie powie mi, że wyglądam jak młodszy brat, ale kiedy byliśmy młodsi, miałam krótkie włosy i gdy akurat nie byłam w sukience, wiele razy ktoś wołał na mnie Lucas. Za tydzień rozpoczyna się rok szkolny i brat zacznie naukę w naszym cudownym liceum.
– Lucas, Lucas – syczy mama, niedowierzając. – Ktoś może być uczulony na kakao.
Mama prowadzi uroczą herbaciarnię połączoną z cukiernią. Pomagamy jej tutaj i często przyjmujemy zamówienia w jej imieniu. Zdaje się, że Lucas coś pomylił.
– Myślę, że to idzie w parze. Jak jest uczulony na kakao, to na czekoladę też – odpowiada brat i szczerzy się szeroko. Mama posyła mu surowe spojrzenie.
Kręcę głową.
– Kakao i stracciatella to i tak mniejszy grzech niż tort na pięćdziesiąte urodziny pomylony z piętnastymi – rzuca Lucas na swoją obronę.
Krzywię się, przypominając sobie swoją pomyłkę sprzed pół roku. Jakość połączenia była fatalna, facet, który wtedy składał zamówienie, brzmiał, jakby mówił do wielkiej trąby podczas burzy piaskowej. Brat posyła mi złośliwy uśmieszek.
– Serio nie wiem, jak można pomylić wyrażenia „stracciatella” i „posypka kakao”. To się nawet nie rymuje – odwarkuję, kradnąc mamie truskawkę, po czym wrzucam ją do ust.
– Klient ma przyjść za chwilę, potrzebuje tort na dziś, więc już nic nie da się z tym zrobić – mamrocze mama. – Nie lubię czuć się nieprofesjonalna.
– Jak chcesz, to ja ją przeproszę – wtrącam.
Mama puszcza do mnie oko.
– Jesteś kochana, Dani. Nie trzeba.
Dziś jest poniedziałek, więc nie mamy specjalnie ruchu. Ciasto jest gotowe i prezentuje się wyśmienicie – sama bym je chętnie zjadła. Cykamy zdjęcie na Instagram herbaciarni. Mama pozwala nam wylizać resztkę kremu z miski. Wkładam do ust białą piankę i przymykam oczy rozmarzona. Smak jest genialny, nieprzesłodzony, a lekki i atłasowy. Z ust Lucasa wydobywa się cichy jęk, kiedy sam próbuje.
– Przepychota – słyszę werdykt brata. Mama uśmiecha się pod nosem, ściągając z dłoni rękawiczki, które wyrzuca potem do kosza.
– Nie nabrójcie – nakazuje. – Muszę zadzwonić do księgowej.
Po tych słowach kieruje się do wyjścia na zaplecze, wyciągając z kieszeni fartucha komórkę. Lucas próbuje mi wyrwać miskę, ale nie zamierzam jej oddać. Tak jest zawsze. Kiedy mama nie patrzy, mój brat dostaje małpiego rozumu. Nie przepuści ani jednej okazji, by mnie podrażnić.
– Weź, dorośnij – ganię go, na co macza dłoń w kremie i przykłada mi do twarzy, mówiąc przy tym: – Meduza.
– Pajac – warczę, próbując mu oddać. Przepychamy się chwilę, aż rozlega się dźwięk dzwoneczków wietrznych, który oznacza pojawienie się nowego klienta.
Zerkam w kierunku drzwi i mój żołądek zawiązuje się w supeł.
Wysoki chłopak o szerokich barkach i ponurym spojrzeniu idzie właśnie w naszym kierunku. Jego kruczoczarne włosy błyszczą w świetle kryształowego żyrandola niczym pióra kruka. Mija okrągłe stoliki, omiatając wzrokiem wnętrze pełne regałów zastawionych porcelanowymi filiżankami i puszkami z herbatami. Moje serce przyspiesza z każdym jego krokiem, bo jeszcze nigdy z nim nie rozmawiałam. Miałam tylko przyjemność obserwować go na lodowisku i w drodze do szatni, kiedy spotykaliśmy się w ośrodku sportu.
Gdybym, jak każda dziewczyna, nie traciła przy nim głowy, pewnie bym syknęła do brata, że gratuluję mu numeru z kremem, bo właśnie ten klient będzie przeprowadzał eliminacje do drużyny w tym roku. Jest w ostatniej klasie.
Odpycham od siebie brata, który w każdej chwili może odwalić coś głupiego.
Chłopak podchodzi do lady i kładzie masywną dłoń przy terminalu płatniczym. Rozgląda się niecierpliwie, próbując przeniknąć wzrokiem białe dwuskrzydłowe drzwi prowadzące na zaplecze.
Ja i Lucas widzimy go przez szparę.
– To twój znajomy? – szepcze.
Chciałabym. Czy żeby uznać kogoś za znajomego, wystarczy oddychać tym samym powietrzem albo siedzieć w tych samych ławkach (ale w innym czasie), korzystać z tego samego lodowiska, przesuwać dłonią po tej samej bandzie, nim się wejdzie na lód? Obawiam się, że nie.
– Nie. Ale chodzi do naszego liceum.
Oczy mojego brata rozszerzają się na tę wiadomość.
– Dzień dobry! – Dylan krzyczy, słysząc głosy na zapleczu. – Przyszedłem po tort.
Chowam się za skrzydłem drzwi i nachylam do Lucasa.
– To kapitan drużyny hokejowej – mamroczę konspiracyjnie. – Dylan Brooks.
– To o nim nawijacie godzinami z Barb?
W tym momencie mój brat uśmiecha się jak Grinch, a ja zaczynam rozumieć, że popełniłam totalny błąd taktyczny. Otwieram usta, żeby zaprzeczyć, ale nie daje mi na to najmniejszej szansy. Lucas łapie mnie za ramiona i po chwili szarpania zostaję wypchnięta do strefy sprzedaży. Potykam się o własne stopy i wpadam na bar. Unoszę wzrok i zderzam się z najbardziej kłującym spojrzeniem, z jakim miałam styczność.
Przybieram na usta, mam nadzieję, zapraszający uśmiech.
Dylan wybałusza oczy, omiatając mnie spojrzeniem.
Dopiero po chwili przypominam sobie, że jestem cała w kremie. Staram się zapanować nad wyrazem twarzy i wskazuję palcem okolice nosa.
– Nagrywamy coś na TikToka…
Kiwa głową powoli, lustrując mnie przeszywająco. Ma na sobie kurtkę sportową z nazwą swojej drużyny – Morebrooks Lions – i wizerunkiem lwa z rozwartą paszczą.
Kulę się pod jego oceniającym wzrokiem i chwytam rolkę ręcznika papierowego, odrywam kawałek niezdarnie i pospiesznie się wycieram.
– Mam nadzieję, że nie wkładałaś twarzy w tort, po który przyszedłem – zagaduje cicho, kącik jego ust drży, jakby powstrzymywał się od uśmieszku. Robię kulę z papieru, który teraz jest w różnych kolorach, nie tylko śmietany, ale też i różu, i pudru. Wspaniale. Potrząsam głową, łapiąc jego spojrzenie. – Och, nie. Skąd! – zapewniam go z machnięciem drżącej ręki, widząc kątem oka, jak Lucas trzyma się za brzuch i chichocze na zapleczu. – Już przynoszę zamówienie.
Znikam za drzwiami i posyłając bratu mordercze spojrzenie, biorę pudełko z ciastem oburącz. Modlę się, żeby nic się nie stało.
– Otwórz mi drzwi – warczę do brata, który jest aż czerwony od tłumionego chichotu.
Robi, co mówię, i przytyka pięść do ust, żeby nie rechotać głośno.
Niosę tort, a od poziomu nerwowego wyszczerzenia boli mnie szczęka. Pokusa, żeby rozsmarować go na twarzy Lucasa jest trudna do opanowania, ale jakoś mi się udaje. Dylan nie może oderwać wzroku od mojej twarzy, co sprawia, że robi mi się gorąco. To coś nowego, bo jeśli mam być szczera, zawsze byłam dla niego totalnie przezroczysta.
– Proszę. Krem jest naprawdę rewelacyjny. Mój ulubiony.
Obdarza krótkim spojrzeniem ciasto i znów mi się przygląda. Serce wali mi w piersi jak oszalałe. Odchrząkuję, po czym podchodzę do kasy, żeby wydrukować mu potwierdzenie zapłaty.
– Pięćdziesiąt dolarów.
Chłopak budzi się z letargu i wyciąga portfel. Wygrzebuje stamtąd banknoty i kładzie na blacie. Robi to z ociąganiem, a ja cierpliwie czekam, aż zabierze ręce, żeby schować kasę do przegródek.
– Czy my się przypadkiem nie znamy? – pyta po chwili. Przez moje ciało przechodzi mroźny prąd. Powinnam teraz powiedzieć, że oczywiście, przecież od roku mijamy się na lodowisku dwa, trzy razy w tygodniu. Być może dodałabym, że fakt ten sprawia, iż treningi stają się jeszcze bardziej ekscytujące. Mam wrażenie, że język zawiązał mi się w supeł. Jestem w stanie tylko wzruszyć ramionami.
– Hmmm – odpowiadam.
Na zewnątrz rozlega się dźwięk klaksonu, więc Dylan przypomina sobie o całym świecie, zgarnia z blatu ciasto i kiwa na mnie podbródkiem.
– Nara, słodziaczku.
Na moje usta wpływa szeroki uśmiech. Mam ochotę podskakiwać ze szczęścia. Już wyobrażam sobie pierwszy trening w tym roku, na którym na niego wpadnę i powiem coś w stylu: Ale niespodzianka. Ty tutaj? Jestem Danielle, przy okazji. Dla przyjaciół Dani.
Tanecznym krokiem wchodzę na zaplecze, gotowa oznajmić, że nawet nie było awantury o rodzaj kremu.
Brat unosi wzrok znad telefonu i ponownie zaczyna się skręcać ze śmiechu. Robi mi zdjęcie i zaczyna uciekać, a to oznacza, że powinnam go gonić i udaremnić próbę wrzucenia tego na socjale z jakimś idiotycznym komentarzem.
Biegamy wokół blatu przez kilka chwil, niemal zrzucając na ziemię tackę z czystymi filiżankami. Szybki jest, cholernik, ale ja też do żółwi nie należę. Udaje mi się złapać brata za kołnierzyk koszulki, co wywołuje u niego kolejny wybuch śmiechu. Telefon wibruje mi w spodniach. Wyjmuję komórkę i klikam w powiadomienie. Patrzę na króciutkie wideo, czując, jak krew ponownie odpływa mi z twarzy. Wyglądam jak cholerna panda! Cały makijaż spłynął mi z oczu na policzki. I w tym stanie widział mnie pieprzony Dylan Brooks.
Mój kochany brat zdążył podłożyć pod obraz dźwięk z filmu o zombie.
– Co tu się dzieje? – Mama staje w progu kuchni i patrzy na mnie z przerażeniem.
– Skasuj to w tej chwili! – warczę, wymachując palcem w kierunku brata. Ten pokazuje mi język, a ja, czując kompletną bezsilność, pokazuję mamie jego dzieło.
– Zobacz, co ten debil wrzucił. I w tym stanie wypchnął mnie do klienta.
Nasza rodzicielka się zapowietrza, a potem gani Lucasa spojrzeniem.
– Bo to jej chłopak – melduje mój brat bardzo z siebie zadowolony i posyła mi uśmiech chochlika.
Mama teraz przenosi srogie spojrzenie na mnie. Ręce mi opadają.
Po długich namowach w końcu brat kasuje rolkę, ale zdążyła już uzyskać pięć tysięcy wyświetleń i obawiam się, że ktoś ze szkoły zdążył zrobić screen.
Porażka.
Nie mogąc powstrzymać ciekawości, wchodzę na swój Instagram i sprawdzam powiadomienia. Byłam ciekawa, czy Dylan znajdzie mnie po nazwie firmy mamy i doda do obserwowanych. Herbaciarni też nie followuje. Po tym, jak wchodzę na jego profil, dowiaduję się, że to tort dla dziewczyny. Selena uśmiecha się szeroko, pokazując białe zęby. Smaruje wargi różowym błyszczykiem i odrzuca ciężkie słomkowe włosy. Dylan patrzy na nią maślanym wzrokiem i wręcza jej zrobiony przez mamę tort. Następnie wszyscy śpiewają sto lat, a potem, wrzeszcząc, zrywają z siebie większość ciuchów i biegną, żeby wskoczyć do basenu.
Ja nigdy nie zostałam zaproszona na taką imprezę.
Urodziny Seleny na TikToku nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Czarna taśma przykleja mi się do podbródka, kiedy próbuję zrobić jej zdjęcie na tle ściany z róż i neonowego napisu Queen’s birthday.
Selena poprawia cętkowane bikini i macha na mnie dłonią, żebym zrobił kolejną fotkę. Ktoś za moimi plecami wzdycha.
Dwayne po mojej prawej wachluje się kołnierzykiem koszuli w grochy. Krople potu spływają mu po ogolonej głowie. Ja i moi koledzy z drużyny zostaliśmy zmuszeni do kupowania strojów z motywem przewodnim imprezy. Osoby, które się nie przebrały, zostały odesłane do domu, żeby to zrobić.
Selena podchodzi do mnie, żeby obejrzeć zdjęcia. Marszczy brwi niezadowolona.
– Tort! – piszczy. – Miałeś zamówić stracciatella. Ten nie pasuje.
– Mówiłem ci, że cukierniczka źle mnie zrozumiała.
– Powinieneś był jej nie zapłacić.
Przypominam sobie dziewczynę upapraną kremem i uśmiecham się pod nosem.
Selena rzuca we mnie bananem, którego miała pod ręką. Ma taki zwyczaj, kiedy coś ją wyprowadza z równowagi. Chwyta cokolwiek i rzuca. Kiedyś dostałem w łeb cukiernicą. Może brzmi to śmiesznie, ale miałem guza prawie trzy tygodnie.
– Z czego się śmiejesz?!
Selena traci cierpliwość i łapie mnie za nadgarstek. Ciągnie mnie do swojego pokoju, który wygląda jak wnętrze babeczki z kremem – wszędzie są różowe albo łososiowe akcenty.
– Chyba nic takiego się nie stało – odpowiadam.
Selena idzie sprężystym krokiem do okna.
– Tort był bardzo smaczny.
W moim kierunku lecą kolejne przedmioty: szczotka, kosmetyczka z koralikami i puchaty notes, w którym Selena rozpisała szczegółowy plan, który już przy drugim punkcie zaczął trafiać szlag. Zasłaniam się ręką.
Selena z frustracją zakłada swój różowy peniuar i patrzy na siebie w lustrze. Zaczyna swój pięcioetapowy rytuał makijażowy, a ja mam ochotę jęczeć. Zerkam na połyskującą tarczę smartwatcha i już wiem, że nie zdążymy.
– Goście czekają – zauważam.
Mam ochotę zapytać, czemu zmywa obecny makijaż i robi go od nowa, ale nie popełnię drugi raz tego błędu. Selena bywa jędzowata, ale ogólnie nie jest taka zła.
Zerkam na nasze zdjęcie przy wezgłowiu łóżka – ona w różowej sukience przed kolano, ja w koszulce polo i ciemnych okularach; wyglądamy jak para alfa. Przenoszę wzrok na jej blond włosy i uśmiecham się na wspomnienie ich dotyku.
– Za rok nie możesz pozwolić na takie wpadki – gani mnie, jakby to była moja wina, że wszystko się posypało.
– Słucham?
– Zrobimy super imprezę w siedzibie bractwa – odpowiada, nakładając grubą warstwę eyelinera.
– Co?
– Już wymyśliłam motyw przewodni – mówi podekscytowana. – Złoto. Będzie trochę roboty z dekoracjami.
Mam ochotę jęczeć.
– Organizacja kropkowej imprezy zajęła nam prawie miesiąc. Za rok wynajmij salę z dekoratorką.
Selena nawet na mnie nie patrzy. Jej dłoń zaciska się na pędzlu do pudru.
– Musisz dokładnie trzymać się planu. Jak wydadzą zły tort, masz zareagować.
Mlaskam zniecierpliwiony i siadam na łóżku. Męczy mnie ta jej roszczeniowa postawa. Nie doceniła, ile godzin włożyłem w mocowanie ściany z róż. Nie usłyszałem nawet głupiego dziękuję.
– Co twoim zdaniem należało zrobić? Przecież nie upiekliby nowego tortu w pięć minut.
– Trzeba myśleć, Dylan. Wystarczyło poprosić, żeby zdjęli owoce i dodali jakieś kropki. To nie fizyka kwantowa, na miłość boską.
Nie mogę powstrzymać przewrócenia oczami, ale Selenie to umyka. Chciałbym zobaczyć minę dziewczyny z cukierni, jak mówię, że ciasto jest na kropkową imprezę i czy może na szybko zmienić pieczołowicie ułożoną dekorację, która, swoją drogą, bardzo mi się podobała. Nie przyszło mi do głowy, że z takiej rzeczy można zrobić problem, ale Selena zaskakuje mnie każdego dnia. Kiwa na mnie palcem, żebym podał jej szczotkę. Najeżam się jeszcze bardziej.
Nie mam zamiaru tego zrobić. Sama ją rzuciła, więc niech ruszy dupę.
Patrzy na mnie nieustępliwie.
Udaję, że tego nie widzę.
Nie zamierza odpuścić, ale ja też bywam uparty. Zauważyłem, że zaczęło jej wchodzić w nawyk dyrygowanie mną, dlatego postanawiam zaznaczyć wyraźnie swoje granice i zwyczajnie ruszam do wyjścia. Jej mina jest bezcenna.
– Jeśli teraz wyjdziesz, nasza jutrzejsza randka jest nieaktualna – syczy, a ja wiem, co ma na myśli. Ale nie zamierzam dać sobą sterować dla chwili przyjemności na tylnym siedzeniu.
– W porządku – burczę, po czym kieruję się na dół.
Wbijam wzrok w wykładzinę, mijając gosposię, która właśnie ją czyści.
Na dole marmurowa podłoga lśni jak lustro. Chwytam za chłodną klamkę ze zdobieniami i wypadam na zewnątrz. Zaciskając dłonie w pięści w kieszeniach bluzy, kieruję się do bramy.
Słyszę, jak Selena otwiera okno.
– Jeśli teraz odejdziesz, to będzie koniec, Dylan. Nie pozwolę się tak traktować! – wrzeszczy.
Zastygam na moment, a potem odwracam się, by na nią spojrzeć. Pobladła Selena zaciska wściekle usta. Trzęsie się przez moment, w efekcie czego łzy zaczynają spływać strugami po jej policzkach.
– Jak możesz być takim dupkiem w moje urodziny! – dodaje.
Ogrodnik przycinający żywopłot patrzy na mnie z nastroszonymi brwiami.
Selena poprawia peniuar chowając bikini. Ten widok sprawia, że wraca do mnie wspomnienie wieczoru nad basenem, kiedy byliśmy bardzo blisko. Przymykam oczy, walcząc ze sobą.
Lucas głośno słucha rocka u siebie, więc zamykam drzwi trochę mocniej niż to konieczne. Padam na łóżko w swoim pokoju na poddaszu, z telefonem przyciśniętym do ucha. Poprawiam się na twardym materacu i podsuwam puchatą poduchę pod kark. Patrzę na ścianę pełną zdjęć moich ulubionych piosenkarzy i bohaterów, ozdobioną sznurem cotton balls. Miękkie światło pada na twarze, które zdają się mnie obserwować ze ścian. Harry Styles uśmiecha się do mnie obok plakatu z Okrutnego księcia.
Po drugiej stronie linii moja najlepsza przyjaciółka, Barbara, nawija o nowym podcaście true crime.
– Oszczędź mi szczegółów – błagam, słysząc, że się rozkręca. Nie znoszę słuchania o odciętych palcach i głowach w lodówkach.
Przyjaciółka dopiero dzisiaj wróciła z „wczasów” w głuszy i przez dwa tygodnie nie miałyśmy kontaktu. Jej rodzice są szaleńcami, którzy pakują kilka najprzydatniejszych rzeczy do plecaków, a potem wszyscy skaczą z drabinki helikoptera do amazońskiej dżungli.
– Co u ciebie? – rzuca w końcu, po tym, jak opowiedziała mi calutką historię rozpruwacza z Massachusetts. Muszę przyznać, że koleś miał pomysły. Otrząsam się z wyobrażania sobie pułapki z siekiery i uśmiecham się na wspomnienie najgorętszego newsa, który mam jej do przekazania.
– Nie zgadniesz, kto był w herbaciarni!
Barb natychmiast udziela się entuzjazm.
– Ktoś z drużyny?!
Biorę głęboki oddech i przymykam oczy.
– Podpowiem, że zrobiłam z siebie kretynkę na dzień dobry.
Słyszę sapnięcie po drugiej stronie linii. Wyciągam nogi na łóżku i oglądam swoje skarpetki w Pusheen. Pewnie wydałam mu się infantylna, bo miałam pod fartuchem koszulkę w takie same wzorki. I ten makijaż, który całkowicie mi spłynął.
– Czyli ktoś przystojny?
– Mhm.
Przyjaciółka zastanawia się chwilę, a potem zaczyna wymieniać wszystkich chłopaków, którzy kiedykolwiek zawrócili nam w głowach. Carter, Dwayne, Roy, Ethan…
Okazuje się, że prawie wszyscy grają w hokeja. Zaprzeczam przy każdym imieniu, czując narastający zapał. Czy to normalne, że sama myśl o rozmowie z inną osobą aż tak na mnie działa?
– Tak! – niemal piszczę, kiedy Barb dociera do Brooksa.
Ze słuchawki dobiega tak wysoki dźwięk, że aż muszę odsunąć ją od ucha.
– Nie poznał mnie. – Od razu studzę jej entuzjazm. – W dodatku przywitałam go upaprana kremem. Zrobiłam bardzo złe pierwsze wrażenie, więc może lepiej, że mnie nie kojarzy.
Przyjaciółka cmoka rozczarowana.
– Czemu byłaś w kremie?
– Bo jakiś palant mnie nim najpierw wysmarował, a potem wypchnął z zaplecza. A potem jeszcze wrzucił to do Internetu.
Przyjaciółka milczy, co zaczyna mnie niepokoić. Myślałam, że cała sytuacja ją rozbawi.
– Chcesz mi powiedzieć, że wylazłaś do Dylana w stanie zombie?
Jęczę, bo najwyraźniej widziała rolkę Lucasa. Kładę dłoń na zaciśniętych powiekach.
– W skali od jeden do dziesięciu jak źle jest?
– Milion. – Pada bezwzględna odpowiedź, która sprawia, że jeszcze mocniej się spinam.
– Może odrobinę przesadzasz?
– Dani, masz tylko jedno pierwsze wrażenie – lamentuje przyjaciółka. – Po tym facet cię kwalifikuje na dziewczynę z potencjałem albo wrzuca do worka „Absolutne nie”.
Czuję ciężar w brzuchu, bo to oczywiste, w którym worku jestem. Wzdycham i wstaję do biurka. Wyciągam pudełko z koralikami.
– On i tak ma dziewczynę – mamroczę beznadziejnie. Barbara mruczy coś niezrozumiałego w odpowiedzi. Jej głos brzmi jak z oddali.
– Sprawdzasz ich?
– Tak. I ta dziewczyna zjechała cukiernię twojej mamy na swoim storytime o imprezie. Jedzie też po Dylanie.
Ogarnia mnie fala piekącej złości. Wieko wydaje się lodowate w porównaniu z moimi gorącymi palcami.
– Idę tam – oznajmiam i przełączam rozmowę na głośnik. Wchodzę w aplikację, żeby zobaczyć profil Seleny. Ku mojemu największemu zaskoczeniu nie wygląda tak idealnie jak zawsze. Wyciera łzy hybrydowymi paznokciami i szlocha.
A potem zaczyna opowiadać, że pomylony tort doprowadził do konfliktu między nią a jej chłopakiem. Nazywa naszą mamę nieprofesjonalną i wszystkim odradza korzystanie z naszych usług. Serce mi przyspiesza i jednocześnie czuję, jak kolczasta gula wypełnia mi pierś, odbierając zdolność mowy. Ze wstrzymanym oddechem wchodzę w komentarze pod filmem. Wszyscy jej bardzo współczują i obiecują, że nie przyjdą do herbaciarni mamy. Z każdym kolejnym komentarzem robi mi się coraz zimniej ze zdenerwowania. Udziela mi się płaczliwy nastrój, ale nie z rozpaczy, tylko z bezsilnej wściekłości.
– Musisz nagrać jakąś odpowiedź – podpowiada Barb nieśmiało. Zapomniałam, że nadal jest na linii.
Przechodzi mnie przejmujący dreszcz. Może powinnam skonsultować to z mamą, bo przecież to jej biznes, ale obawiam się, że zaraz zacznie się płaszczyć i przepraszać. Nie chcę stawiać nas w pozycji sług liżących buty bogatym dzieciakom. Selena jest nieuprzejma, a wręcz chamska. Zachowuje się jak rozkapryszona księżniczka. Wystarczyło zwrócić ciasto. Mama mogła nawet na szybko upiec drugie i dowieźć na imprezę.
– Muszę kończyć. – Wstaję gwałtownie z krzesła i idę do pokoju Lucasa.
Brat jak zwykle jest przyklejony do gry wideo i całkowicie głuchy na moje nawoływania. Dopiero szarpnięcie za ramię sprawia, że odrywa się od ekranu i patrzy na mnie, jakbym go obudziła.
– Potrzebuję twojej pomocy.
Pa, dzieciaki – piszczy mama. Pierwszy dzień szkoły Lucasa to dla niej ważne wydarzenie. Ubrała się nawet bardziej elegancko niż zwykle. Już rozkłada ramiona, żeby nas objąć i wycałować, ale powstrzymujemy ją ruchem ręki.
Zastyga na chwilę, a potem patrzy na grupki dzieciaków w mundurkach z plecakami. Kiwa głową ze zrozumieniem, uśmiecha się znacząco i unosi dłoń, byśmy przybili jej piątkę. My nie podzielamy tego entuzjazmu, ale to jej nie zraża. Zbijamy piątki, licząc, że nikt tego nie zauważy. Poprawiam plecak na ramieniu i ruszam za bratem, który wygląda, jakby miał ochotę coś odtańczyć.
– Witajcie, laseczki – pajacuje. – Gotowe na spełnienie waszych snów przez Lucasa, Lodowego Kosiarza, Władcę Krążków, Niezatrzymanego Lodołamacza?
Przewracam oczami, licząc, że nikt nas nie słyszy.
– Jeszcze nie jesteś w drużynie – zauważam, na co prężący muskuły brat odrywa wzrok od Hannah z mojego rocznika i patrzy na mnie z tym wkurzającym uśmiechem.
– Kwestia czasu.
Przy bykach z trzeciego roku Lucas wciąż wygląda jak chłopiec. Trudno mi sobie wyobrazić, że w ciągu trzech lat mógłby zmienić się w takiego mięśniaka.
Nie zamierzam jednak studzić jego zapału – na lodowisku jest jak błyskawica. Mam nadzieję, że dostanie się do drużyny.
Mama czeka przy aucie, by odprowadzić nas wzrokiem. Całe szczęście udało mi się wybić jej z głowy pomysł zrobienia nam zdjęć. W mój pierwszy dzień liceum niestety tego nie przewidziałam i wszystko zostało uwiecznione, a potem pokazane jej koleżankom.
Brat zatrzymuje się przed wielkim napisem Morebrooks City College i wypina pierś. Mama, poprawiwszy szalik, składa dłonie i patrzy na nas z oślim uwielbieniem, jakby zaraz miała zacząć bić brawo.
Szturcham Lucasa, żebyśmy ruszyli, bo inaczej nigdy stąd nie odjedzie. Maszerujemy po asfaltowej ścieżce otoczonej wysokimi dębami. Czuję mrowienie na skórze.
– Wszyscy się na ciebie gapią – mruczy Luke. Wśród szmerów rozmów słyszę, jak ktoś właśnie włączył moją rolkę z odpowiedzią na filmik Seleny. Dociera do mnie mój głos: „W kwestii ciasta nastąpiła pomyłka. Zamiast stracciatelli poszło kakao. Wielkie mi halo.”
Spinam się, zastanawiając się, czy wideo jeszcze bardziej nam nie zaszkodzi. Nie sądziłam, że pójdzie w viral. Z trudem unoszę stopy w butach na wysokich koturnach, które wydają mi się zrobione z ołowiu.
Mniej więcej w połowie drogi dopada mnie Barb z błyszczącymi z podniecenia oczami, co trochę wytrąca mnie z równowagi. Lucas spotyka swojego kolegę z poprzedniej szkoły i odłączają się od nas. Jego durny kolega, Jared, posyła mi buziaka w powietrzu, idąc tyłem. Pokazuję mu dyskretnie faka, na co wybucha śmiechem i dołącza do Lucasa truchtem. Zawsze mnie drażni. Przez wakacje urósł kilka centymetrów i teraz nawet mnie przewyższa. Cała jego twarz jest obsypana jasnymi piegami. Czarne włosy nosi w nieładzie, a poza tym jest chudy jak tyczka. Wiele razy mu powtarzałam, że nie ma u mnie szans, ale zdaje się, że jest wybiórczo głuchy. Straszna choroba!
– Ej, to było rewelacyjne! – chwali mnie Barb, wyrywając z zamyślenia o koledze brata.
– Głowa mi pęka – mamroczę w odpowiedzi. Chyba stresuję się tą całą sytuacją na TikToku. Nagrałam zwyczajne, można by rzec, obojętne sprostowanie, które nie trwa dłużej niż pół minuty. Powiedziałam, że chłopak, który odbierał ciasto, nawet się nie zająknął, a my nie mieliśmy pojęcia, że to miała być impreza w kropki. Inaczej dołożylibyśmy wszelkich starań, żeby dostarczyć inne ciasto.
Kiedy przekraczamy próg budynku, ogarnia mnie dziwna nostalgia. Nie zdawałam sobie sprawy, że mi tego brakowało. Barb trajkocze, analizując wszystkie komentarze pod moim filmikiem i próbuje dopasować nicki do osób ze szkoły.
– Birdy to pewnie ta druga Barbara.
– Albo fanka tej piosenkarki – odpowiadam, zdejmując wyładowany po brzegi plecak, po czym otwieram swoją szafkę kluczykiem.
Zrywam szybkim ruchem wyświechtany plakat Shawna Mendesa i wieszam nowy, niepognieciony. Shawn w białym T-shircie z gitarą jest namalowany akwarelami. Zaczynam układać książki i różne drobiazgi.
Barb, trzy szafki dalej, robi to samo, nadal nawijając o tym, jak teraz wszystko się zmieni. Jej zdaniem zasłużyłam na szacunek, bo nie podkuliłam ogona przed najpopularniejszą dziewczyną w szkole. Unoszę sceptycznie brwi, ale zdaje się tego nie zauważać.
Wyciągam okrągłe lusterko, żeby sprawdzić, czy makijaż mi się nie rozmazał. Gruba kreska czarnego eyelinera ciągnie się nad powieką niczym smuga dymu. Mama zawsze powtarza, że maluję się za mocno. Kiedyś próbowała mi tego zabraniać, ale efekt był taki, że robiłam makijaż na ławce pod szkołą. W końcu odpuściła.
Mocny makijaż to moje schronienie, sposób na pokazanie siebie.
Dyskretnie każę Barb się uciszyć.
Nakładam fioletowy błyszczyk, a potem robię mój stary trik. W lusterku obserwuję, czy Dylan pojawił się gdzieś w okolicy. Przesuwam się trochę, żeby mieć lepszy widok. Napotykam w lusterku ponure spojrzenie wbite prosto we mnie – aż wypuszczam wszystko z rąk.
Wygląda na to, że przestałam być niewidzialna. Schylam się, żeby podnieść lusterko trzęsącą dłonią, ale ktoś mnie uprzedza. Szeroka i niewątpliwie męska dłoń styka się z moją, więc natychmiast cofam rękę, jakbym się oparzyła.
Dylan Brooks podnosi moje lusterko i mi je podaje.
– Dziękuję. – Odbieram je od niego, starając się nie dotknąć jego silnej ręki. Unoszę wzrok. Brooks w białej koszuli z kraciastym krawatem i szarych spodniach wygląda jak model reklamujący drogie ubrania. Czarny kosmyk opada mu na czoło, odgarnia go i unosi jeden kącik ust.
– Dziewczyna od tortu – mówi. Opiera się o moją szafkę, zakładając ręce na masywnej piersi. – Będę mówił na ciebie Słodziak.
– Chłopak, przez którego kropkowana impreza okazała się katastrofą – wypalam. – Będę mówić na ciebie Katastrofa.
Dylan grozi mi palcem.
– Zdaje się, że jesteś współwinna – odpowiada, ale jego ton wcale nie jest oskarżycielski. Raczej taki, jakbyśmy wspólnie coś knuli.
W świetle dziennym jego oczy wydają się raczej niebieskie niż szare i naprawdę świetnie podkreśla je kolor krawata.
Nie panuję nad uśmiechem, który pojawia się po tej krótkiej wymianie zdań.
– Przykro mi, że doszło do pomyłki – odpowiadam.
Dylan macha ręką.
– Nie przejmuj się. Selena jak zwykle przesadza.
Wzruszam ramionami. Mam ochotę powiedzieć, że „przesadza” to nie jest odpowiednie słowo. Jego dziewczyna jest zwariowaną histeryczką, ale zachowuję tę światłą myśl dla siebie. Między nami zapada niezręczna cisza. Dylan przygląda mi się intensywnie.
– Muszę z nią pogadać, żeby zdjęła ten głupi TikTok – stwierdza, kompletnie mnie zaskakując. Myślałam, że będzie miał do mnie pretensje, że zwaliłam winę na niego. – Tylko niech się trochę wyluzuje.
Jego wzrok wędruje w kierunku szafek w drugiej części korytarza. Automatycznie patrzę w to miejsce. Selena obserwuje nas morderczym wzrokiem i zaciska dłoń na szczotce, jakby trzymała miecz. Z tej odległości jej twarz, mimo sporej ilości podkładu, przypomina mi wielki burak z kucykiem na czubku głowy.
– Wygląda na odwrotność wyluzowania – stwierdzam, odwracając się z powrotem do Dylana. – Oczywiście my też usuniemy sprostowanie.
Nagle dzieje się kilka rzeczy naraz. Oczy Dylana rozszerzają się w wyrazie zaskoczenia, a on sam blednie. Za plecami słyszę złowieszczy pisk. Brooks łapie mnie za ramiona i przyciąga do siebie. Dotyk jego dłoni wytwarza iskry pod moją skórą, które totalnie mnie zaskakują. Uderzam nosem w jego koszulę i czuję upajający zapach jego sportowych kosmetyków, który jest jak uzależniający narkotyk. Ciepło jego ciała przenika mnie i otula. Zastygam zahipnotyzowana jego bliskością i wpatruję się w jego pełne usta. Ułamek sekundy później głuche uderzenie przedmiotu o szafki w okolicy, gdzie znajdowała się moja głowa, przywraca mnie do rzeczywistości.
Dylan natychmiast płynnym ruchem mnie od siebie odsuwa i posyła mi zakłopotany uśmiech.
– Nic ci nie jest?
Kręcę głową, po czym odwracam się i napotykam wściekłe spojrzenie Seleny. Stukot jej obcasów niesie się echem po całym korytarzu, sprawiając, że szkolny gwar cichnie.
Wszyscy się teraz na nas patrzą. Wybałuszam oczy, bo dziewczyna złowieszczo wyciąga szpony w kierunku mojej szyi.
Dylan staje między nami. Nie jestem w stanie wyjrzeć ponad jego masywnym ramieniem.
– Selena, ogarnij się – rzuca do niej. Z mojego miejsca mam widok na jego szerokie plecy, bladą szyję i błyszczące czarne włosy, które skręcają się lekko na karku.
Pada wiązka oszczerstw przeplatanych szlochem Seleny, która sprawia wrażenie nieco niestabilnej psychicznie.
– Mogłaś jej zrobić krzywdę – kontynuuje Dylan.
– Ona mi zrobiła większą.
– Przestań. Robisz z siebie widowisko.
– Zwróciła przeciwko mnie całą szkołę, a teraz postanowiła odbić mi chłopaka – jęczy tamta. Zerkam w prawo i widzę Lucasa i Jareda, którzy przykładają pięści do ust, żeby nie śmiać się z tej wariatki. Na twarzy Jareda pojawia się cień emocji, której nie potrafię rozpoznać.
– Nikogo ci nie odbija – tłumaczy cierpliwie Dylan. – Po prostu rozmawialiśmy.
Mimo że zniża głos, i tak wszyscy go słuchają. Widzę, jak jeden koleś z drugiego roku wyciąga dyskretnie telefon i zaczyna nagrywanie całej dramy.
– Schowaj to – nakazuję mu, jednocześnie przypominając o swoim istnieniu. Selena jest nieobliczalna. Łazi jak zaszczute zwierzę i podchodzi do chłopaka. Wyrywa mu telefon i rzuca nim o podłogę. Wszyscy chwilę patrzą na to zamrożeni. A ja przeczuwam, że dopiero teraz zacznie się prawdziwa awantura. Na jej twarzy pojawiają się jeszcze ciemniejsze plamy, a w oczach lśni szaleństwo.
– Ej! Pogrzało cię? – warczy tamten i popycha Selenę za ramię, a potem schyla się po komórkę. Dylan staje teraz w obronie swojej dziewczyny. Nie słyszę, co do siebie mówią. Dylan trzyma otwartą dłoń, jakby chciał zażegnać konflikt. Ten drugi wymachuje smartfonem. Oczy uczniów całej szkoły są skierowane na nich. Moje też. Jestem tak skupiona na tej dwójce, że nie zauważam, kiedy ktoś zachodzi mi drogę. Łapię ostrość, rozpoznając grymas ust w różowym błyszczyku z domieszką brokatu. Czuję bolesne szarpnięcie za włosy, kilka pasm z pewnością zostaje wyrwanych, w efekcie czego skórę mojej głowy przeszywa ostry ból. Mrugam zdezorientowana.
– Zapomnij o nim, dziwko – szepcze mi do ucha Selena. – On jest mój.
No tak. Nie jestem zaskoczona. Zaciskam dłoń na jej nadgarstku. Nim zdążę jej przywalić drugą ręką, na scenie wydarzeń pojawia się nauczyciel.
– Co tu się dzieje? – grzmi profesor Buxton. – Do klas!
Selena puszcza mnie i się wycofuje. Rzuca mi ostatnie pogardliwe spojrzenie płonących szaleństwem oczu i znika w rozchodzącym się tłumie. Jej gniew zdaje się unosić w powietrzu jak trujące opary.
Zielone cyfry zegara elektronicznego pokazują dwudziestą drugą, kiedy wchodzimy na lodowisko. Jest sobota i nie ma tu żywego ducha. Oficjalne treningi zaczynają się dopiero od przyszłego tygodnia.
Donald, znajomy mamy i stały klient herbaciarni, pracuje tu na drugą zmianę i zgodził się wpuścić nas na trening.
– Właźcie. – Pociera przyjemną twarz wujaszka, który snuje opowieści przy kominku. – Macie czterdzieści pięć minut i zmywam lód.
– Dzięki – mówi Lucas, zbijając z nim piątkę.
Facet zakłada granatową kurtkę i wyszukuje książkę w kieszeni.
Zawiązuję sznurówkę w białej łyżwie i podnoszę wzrok na Jareda, który właśnie zakłada ochraniacze na ramiona. Przygląda mi się, nie mogąc dopiąć rzepu pod łokciem. Odchrząkuje.
– Ładne podkolanówki – rzuca. Unoszę brew, podciągając tę w fioletowo czarne paski. Druga jest cała granatowa z żółtym słonkiem.
– On chyba leci na naszą mamę – stwierdza Lucas, odprowadzając Donalda wzrokiem.
Zakładam wełniany sweter przez głowę. Cała nasza trójka wie, że facet idzie teraz do oddalonej o kilka kroków herbaciarni, a mama poda mu kawałek ciasta i gorącą herbatę w dowód wdzięczności. Posiedzą razem przy stoliku i poplotkują.
Myśl o Donaldzie i mojej mamie jako parze budzi we mnie sprzeczne uczucia. Nigdy z nikim się nie spotykała. Zawsze była cała dla nas. Nic nie wiemy o tacie, a mama każdą próbę rozmowy zbywa. Kiedyś powiedziała, że nie pamięta nawet jego imienia. Z pewnością kłamała i nie chciała, żebyśmy próbowali go odnaleźć. Może to i lepiej. Skoro zostawił ją z dwójką małych dzieci, to facet nie jest wart uwagi.
– Wątpię, żeby coś z tego wyszło – mruczę, poprawiając kucyk.
Jako pierwsza wchodzę na lód. Uwielbiam, kiedy jest jeszcze zupełnie czysty i gładki jak lustro. Robię pierwsze ślady, co jest na swój sposób satysfakcjonujące.
Lucas włącza głośnik Bluetooth i po chwili halę wypełniają głośne dźwięki jego ukochanego zespołu – Panic! At The Disco. Widzę, jak chłopaki poruszają ustami i kiwają głowami, trzymając kije i udając, że to gitary.
Rozsypują krążki po drugiej stronie lodowiska. Nawet im się nie chce wbijać bramki, tylko stawiają ją na lodzie.
Po szybkiej rozgrzewce robię sekwencję piruetów, przeplecioną skokami i twizzle.
Mija kilka piosenek, podczas których tańczę na lodzie i czuję się absolutnie szczęśliwa i wolna. Mam nadzieję zakwalifikować się w tym roku do mistrzostw stanowych.
Podjeżdża do mnie Jared z tym swoim uśmieszkiem.
– Staniesz na bramce? Poćwiczymy do poniedziałkowych eliminacji.
