Przystanek Wenecja - Kat Cantrell - ebook

Przystanek Wenecja ebook

Kat Cantrell

4,0

Opis

„To będzie jedna noc. Ta jedna noc spędzona z piękną kobietą pozwoli mu zapomnieć o bólu i samotności, pozwoli mu znów poczuć radość z życia. Będzie mógł zaszaleć, oddać się zmysłowym doznaniom. Był w najbardziej romantycznym mieście na świecie i pragnął korzystać ze wszystkiego, co Wenecja ma do zaoferowania”...

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 159

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność




Kat Cantrell

Przystanek Wenecja

Tłumaczenie:

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Matthew Wheeler postanowił wziąć udział w zabawie karnawałowej nie ze względu na alkohol czy towarzystwo, lecz po to, by uciec od samego siebie. Poprawił maskę zakrywającą górną połowę twarzy. Wszyscy byli przebrani – jedni w skromne czarne peleryny, inni w fantazyjne stroje w stylu Marii Antoniny.

– Chodź, przyjacielu. – Vincenzo Mantovani poklepał go po ramieniu. – Ruszamy do Caffe Florian.

Vincenzo, jego sąsiad i karnawałowy przewodnik, uwielbiał zabawę, beztroskę, a właśnie tego Matthew potrzebował. Marzył, by choć na kilka godzin zapomnieć o Amber, ale duch zmarłej żony towarzyszył mu wszędzie.

Perorując po angielsku z silnym włoskim akcentem, Vincenzo przeciskał się przez tłum na placu św. Marka. W Caffe Florian panował jednak zbyt duży zgiełk, aby można było konwersować. Matthew to odpowiadało. Skinieniem głowy podziękował przyjacielowi za filiżankę cappuccino.

W Wenecji Matthew mieszkał w palazzo, który kupił dla Amber, lecz w trakcie jedenastu miesięcy małżeństwa ani razu nie udało im się wyskoczyć do Włoch. Był zbyt zajęty sprawami zawodowymi, a potem było już za późno.

Popijając cappuccino, starał się nie myśleć o żonie. Na pewno chciałaby, żeby był szczęśliwy i na nowo ułożył sobie życie. Dlatego dał się wyciągnąć z domu: dziś, postanowił, będzie wesoły, radosny, pozbawiony trosk i obowiązków. Tyle że trudno nagle przestać być Wheelerem.

Wraz z bratem, ojcem i dziadkiem prowadził Wheeler Family Partners, wartą miliardy dolarów agencję nieruchomości, która od ponad stu lat pośredniczyła w handlu ziemią i budynkami na terenie północnego Teksasu. Wierzył w siłę rodziny i siłę tradycji, dopóki najpierw nie stracił żony, a potem dziadka. Sparaliżowany bólem nie był w stanie pracować.

Wyjechał. Uciekł, by odnaleźć siebie i wrócić do Dallas z nową chęcią do życia. Ale to nie było proste. Nie pomogły plaże w Meksyku ani wyprawa na Machu Picchu. Nazwy miejscowości zlewały mu się w pamięci.

Miesiąc temu przybył do Wenecji. Uznał, że tu zostanie, dopóki nie pozbiera się psychicznie.

Tuż przed jedenastą wieczorem Vincenzo zaprosił setkę najbliższych przyjaciół do siebie na maskaradę. Mieszkał ze dwieście metrów dalej, ale uliczki były wąskie, zatłoczone, zanim więc Matthew, który szedł na końcu barwnego korowodu, dotarł na miejsce, w palazzo Vincenza paliły się wszystkie światła. W sąsiednim – jego własnym domu – było ciemno.

Ruszył do środka po kamiennych schodkach. Zamaskowany służący wziął od niego pelerynę. Na środku holu, w poprzek przejścia, stał piękny antyczny stół z dużą szklaną misą pełną telefonów komórkowych.

– To przyjęcie telefonowe – oznajmił chropawy głos.

Matthew odwrócił się. Głos należał do kobiety o twarzy schowanej za maską. Kobieta, ubrana w biało-niebieską haftowaną sukienkę z kilometrów tiulu, miała przyczepione do pleców srebrzyste skrzydła.

– Moje zdziwienie aż tak rzucało się w oczy?

Kobieta motyl uśmiechnęła się.

– Jesteś Amerykaninem.

– I dlatego nie wiem, co oznacza przyjęcie telefonowe?

– Nie. – Zmierzyła go wzrokiem. – Dlatego że wyglądasz na dojrzalszego od większości gości.

Czyli kobieta ich zna. W przeciwieństwie do niego, który znał jedynie gospodarza.

Przyjrzał się jej z zaciekawieniem. Spod maski wystawały pełne usta pociągnięte różową szminką. Pukle kasztanowych włosów opadały na nagie ramiona. Wyglądała zjawiskowo, ale najbardziej intrygował go jej głos: niski, z seksowną chrypką.

Zastanowił się. Szukał czegoś, co by odwróciło jego uwagę od Amber. Może właśnie znalazł?

– Czemu służą te telefony?

Wzruszyła lekko ramionami.

– Należą do kobiet. Pod koniec wieczoru mężczyzna wyciąga jeden i z jego właścicielką spędza noc.

Uniósł brwi.

– Zdumiewające.

– Ty nie zamierzasz nic wyłowić z tej misy?

Podchwytliwe pytanie. Dawny Matthew oburzyłby się i powiedział: nie. Nigdy nie przeżył jednorazowej przygody miłosnej. Takie rzeczy były w stylu jego brata, Lucasa. Lucas pewnie wyciągnąłby dwa aparaty i wmówił ich właścicielkom, że całe życie marzyły o trójkącie. To znaczy kiedyś Lucas by tak zrobił, bo teraz był szczęśliwym mężem i wraz z żoną spodziewał się dziecka.

Matthew nie miał talentu brata do flirtu i uwodzenia. Potrafił przeprowadzić wielomilionową sprzedaż wieżowca w centrum Dallas oraz poruszać się w kręgach teksaskiej śmietanki towarzyskiej, ale na tym koniec. Zdecydowanie nie umiał być trzydziestodwuletnim wdowcem.

Kiedy po śmierci Amber opuścił Dallas, uznał, że spróbuje pójść w ślady Lucasa sprzed jego małżeństwa z Cią. Lucas wiódł hulaszczy tryb życia, nie martwiąc się o konsekwencje, Matthew zaś był człowiekiem odpowiedzialnym, rodzinnym, ceniącym tradycję i marzącym o potomku. Tyle że zanim się go doczekał, świat mu się zawalił.

Tak, dziś będzie rozrywkowym chłopcem i zobaczy, co z tego wyniknie. Dotąd nie umiał sobie pomóc, żadne podróże ani terapie nie działały, a nie można bez końca tkwić w czarnej dziurze, trzeba się z niej wydobyć, wrócić do domu…

A zatem, jak by się Lucas teraz zachował?

– Zależy. – Wskazał misę. – Twoja komórka tam jest?

Kobieta potrząsnęła głową.

– Nie gustuję w takich zabawach.

– Ja też nie – odrzekł zadowolony, a jednocześnie zawiedziony. – Ale dla ciebie mógłbym zrobić wyjątek.

Poruszając skrzydełkami, kobieta podeszła bliżej i zbliżywszy usta do jego ucha, szepnęła tym swoim niskim uwodzicielskim głosem:

– Ja dla ciebie również. – I odfrunęła.

Matthew zmrużył oczy. Czy powinien podążyć za pięknym motylem? Chyba tak, zwłaszcza że kobieta sprawiała wrażenie zainteresowanej.

A może uprawia niewinny flirt i nic więcej się za tym nie kryje? Psiakrew, nie pamiętał zasad randkowania. Właściwie nigdy ich nie rozumiał. Ale okej, jest w Wenecji, nie w Dallas. Tu żadne zasady nie obowiązują.

Wędrował przez tłum, szukając swojego motyla.

Elektroniczna muzyka nie pasowała do staroświeckich kostiumów, jednak nikt się tym nie przejmował. Parkiet pełen był tańczących par, ale żadna z kobiet nie miała skrzydeł.

Przy stolikach wokół parkietu goście grali w ruletkę i oczko. Tam Matthew nie zamierzał szukać swojej uskrzydlonej piękności. Nie lubił hazardu; jeżeli ją fascynują takie rzeczy, trudno, nie spędzą razem wieczoru.

Kątem oka zauważył srebrzysty błysk skrzydeł znikający w sąsiedniej sali.

– Przepraszam, przepraszam… – Przeciskał się między tancerzami.

Zatrzymawszy się pod łukowym przejściem, nagle ją zobaczył. Stała z grupą ludzi, którzy byli czymś wyraźnie pochłonięci, ale odniósł wrażenie, że w tym tłumie czuje się równie samotna jak on.

Amatorzy tarota tłoczyli się wokół Madame Wong, jakby trzymała w ręce losy na loterię. Evangeline la Fleur nie była amatorką loterii, a tym bardziej tarota, ale lubiła obserwować ludzi. Madame Wong odwróciła kolejną kartę. Rozległo się zbiorowe westchnienie. Evangeline przewróciła oczami. Nagle szyja zaczęła ją piec. Wyczuła na sobie czyjś wzrok.

Oho! Facet, z którym zamieniła w holu parę słów, patrzył na nią z drugiego końca sali. Podobał jej się, no i słuchał, co do niego mówiła.

Ostatnimi czasy jedyne, co ludzie chcieli od niej usłyszeć, to odpowiedzi na pytanie, czym będzie się zajmowała, skoro nie może dłużej śpiewać. Równie dobrze mogliby pytać, co będzie robiła w grobie.

Nieznajomy miał na sobie doskonale uszyty garnitur oraz czarną aksamitną maskę. Po chwili ruszył przez salę, na nikogo nie zwracając uwagi. Był skupiony na niej, Evangeline.

Patrzyła, jak się zbliża – wysoki, przystojny, świetnie zbudowany. Ponieważ również miała zakrytą twarz, byli anonimowi. Jakaż miła odmiana, przemknęło jej przez myśl. Chyba dotąd nie spotkała człowieka, który nie wiedziałby, ile zdobyła nagród Grammy i jak załamała się jej kariera. Przez wiele lat należała do grupy najbardziej rozpoznawalnych artystek. Była tak znana, że posługiwała się samym imieniem, Eva; nazwiska nie używała. A potem nagle wszystko się skończyło.

– Tu jesteś – powiedział cicho tajemniczy blondyn. – Bałem się, że odfrunęłaś.

Roześmiała się, zaskakując samą siebie. Ostatnio rzadko się śmiała.

– Skrzydełka działają dopiero po północy.

– W takim razie muszę się pośpieszyć. – Błękit jego oczu kontrastował z czernią maski. – Nazywam się…

– Nie. – Przytknęła palec do jego ust. – Żadnych imion czy nazwisk.

Sprawiał wrażenie, jakby chciał zacisnąć wargi na jej palcu. Na wszelki wypadek zabrała rękę. Przyjaciele Vincenza są nieobliczalni, a ona miała silny instynkt przetrwania.

Mimo to od paru miesięcy towarzyszyła Vincenzowi w jego wojażach po Europie. Jakoś nie umiała znaleźć sobie miejsca. Zresztą co mogłaby robić?

– Chcesz poznać przyszłość? – Mężczyzna wskazał głową na Madame Wong.

Tłum się rozstąpił. Madame potasowała karty.

– Zapraszam.

Blondyn odsunął od stołu obite brokatem krzesło. Nie potrafiąc odmówić, Evangeline usiadła. Madame przysunęła karty. Evangeline przełożyła talię.

Po tym, jak lekarz konował spartaczył operację na jej strunach głosowych, przez trzy miesiące szukała kogoś, kto przywróciłby jej głos. Odwiedzała rumuńskie Cyganki, azjatyckich akupunkturzystów, nepalskich uzdrowicieli. Nikt nie potrafił jej pomóc. U tarocistki też już była i nie wierzyła, że tym razem coś się zmieni. Jedyną rzeczą, jaka ucieszyła ją w ciągu ostatniego półrocza, był wygrany proces przeciw lekarzowi, któremu odebrano prawo wykonywania zawodu.

Przebrani goście tłoczyli się wokół stołu, gdy Madame Wong rozkładała karty.

– Przeżywasz trudne chwile… – Kobieta o porytej bruzdami twarzy zmarszczyła czoło. Obracając jednym z wielu pierścionków, studiowała karty. – Zostałaś zraniona, pozbawiona czegoś bardzo cennego.

Evangeline poczuła na szyi muśnięcie palców anonimowego blondyna. Wyprostowała się. Owszem, została zraniona, okaleczona fizycznie i psychicznie.

– Ta karta… – Madame Wong postukała w nią palcem – mąci mi obraz. Przedstawia nowe życie… Jesteś w ciąży?

– Skądże! – Evangeline wzięła głęboki oddech, próbując spowolnić bicie serca.

– Nowe życie niekoniecznie oznacza dziecko. To może być początek czegoś nowego, zmiana. Powinnaś zdobyć się na odwagę i skoczyć na głęboką wodę. – Zgarnęła karty ze stołu i je potasowała. – Rozłożę je jeszcze raz.

Evangeline usiłowała potrząsnąć głową, ale nie była w stanie wykonać ruchu. Oczy ją piekły, a takie pieczenie zwykle poprzedzało niekontrolowany wybuch płaczu. Dziwne, bo huśtawkę emocjonalną na ogół przeżywała tuż przed miesiączką… Potrzebowała hasła, kodu. Dawniej menedżer podawał jej słowo, które pełniło funkcję koła ratunkowego. Jeśli dziennikarze zadawali niewygodne pytania, wypowiadała słowo kod i menedżer natychmiast wkraczał do akcji.

Teraz nie miała ani menedżera, ani słowa kodu. Nic nie miała. Porzucili ją fani, porzucił przemysł muzyczny, porzucił własny ojciec.

– Obiecałaś mi taniec. – Anonimowy blondyn ujął ją za rękę i płynnym ruchem podciągnął na nogi. – Dziękujemy. – Uśmiechnął się do Madame Wong. – Zajęliśmy pani zbyt wiele czasu.

Zanim przystanęli w niedużej wnęce za parkietem, serce Evangeline biło już normalnie.

– Skąd wiedziałeś? – Patrzyła zdumiona na swego wybawcę.

– Siedziałaś napięta jak struna. Nie przepadasz za tarotem?

– Nie. Dzięki za ratunek. – Zaczęła szukać wzrokiem kelnera. – Napiłabym się szampana…

Chociaż myśl o alkoholu przyprawiała ją o mdłości, chciała przez moment pobyć sama.

– Zaraz przyniosę. A może zatańczymy?

– Nie teraz.

Głowa jej pękała z bólu. Kusiło ją, by zrezygnować z balu i udać się do siebie na górę, ale jej pokój znajdował się bezpośrednio nad salą taneczną, a pozostałe pokoje były zajęte przez innych gości Vincenza.

– Dobrze, nie ruszaj się stąd – powiedział mężczyzna i po chwili znikł w tłumie.

Mogłaby spakować niedużą torbę i przenieść się do hotelu… Westchnęła ciężko. Akurat! Znalezienie wolnego pokoju w karnawale graniczy z cudem.

Mężczyzna wrócił z dwoma kieliszkami. Evangeline podziękowała mu uśmiechem. Dumała nad tym, jak wymknąć się z przyjęcia, gdy wtem spostrzegła Rory’ego z Sarą Lear, której debiutancki album ze słodkimi piosenkami o miłości królował na listach przebojów.

Młoda gwiazdka nie raczyła włożyć maski, cieszyły ją spojrzenia ludzi. Rory również się nie przebrał; chciał, by wszyscy widzieli, kto Sarze towarzyszy. Lubił grzać się w blasku sław.

Kiedy od niej odszedł, Evangeline wrzuciła do sedesu pierścionek zaręczynowy, który jej podarował. A gdy poprosił o jego zwrot, kazała mu iść do diabła.

Teraz Rory dumnym krokiem przechadzał się z Sarą po sali. Jasne, czemu nie? Oboje mieli zdrowe gardła, sprawne struny głosowe, kariera stała przed nimi otworem. Pół roku temu to ona prowadzała się z Rorym pod rękę. Wtedy nie wiedziała, jak okrutny jest świat, który kocha zwycięzców, a od przegranych się odwraca.

Ból głowy nie ustępował.

Psiakość, jak przejść niezauważenie obok Rory’ego i Sary? Sarą się nie przejmowała, nie były sobie oficjalnie przedstawione. Ale były narzeczony rozpozna ją w mig, maska nie pomoże.

Nie chciała widzieć współczujących spojrzeń gości ciekawych, jak zachowa się podczas spotkania z facetem, który złamał jej serce, oraz kobietą, która zastąpiła ją w jego łóżku. I na listach przebojów.

– Jeszcze szampana? – zapytał blondyn.

Rory ze swoją gwiazdką pop zatrzymał się parę metrów dalej. Evangeline wpadła w panikę i zdobyła się na desperacki krok. Wyjęła kieliszek z ręki swego wybawcy, odstawiła na parapet, po czym przyciągnęła mężczyznę do siebie i przytknęła usta do jego warg. W tym momencie postać Rory’ego wyparowała jej z pamięci.

ROZDZIAŁ DRUGI

W ostatniej chwili zorientował się, co zamierza. Kiedy zbliżyła usta, zalała go fala gorąca. Wiedział, jak by w takiej sytuacji postąpił Lucas. Ujmując w dłonie twarz nieznajomej, odchylił lekko jej głowę. Kobieta westchnęła, rozchyliła wargi, jeszcze mocniej zacisnęła palce na klapach jego marynarki.

Całował ją długo i namiętnie. Nie mógł przestać. Nie mógł myśleć. Jego pożądanie rosło.

To było niesamowite. Miał wrażenie, jakby już to robili, jakby całowali się, mocno do siebie przytuleni. Ich usta były idealnie zgrane, języki splatały się w zmysłowym tańcu, ciała poruszały w jednym rytmie. A przecież nie znali się. Całował obcą kobietę. Powinien czuć się choć trochę nieswojo, a czuł się znakomicie.

Kobieta motyl była zbyt ponętna, zbyt piękna. Nie wyobrażał sobie, aby mógł ją przedstawić swojej matce albo zaprosić na wernisaż do muzeum, gdzie obracaliby się wśród śmietanki Dallas.

Ale w ogóle się tym nie przejmował. Po raz pierwszy od śmierci Amber czuł, że żyje. Serce mu biło, krew krążyła. A więc nie umarł wraz z żoną.

Po minucie czy dwóch kobieta przerwała pocałunek i popatrzyła mu w oczy.

– Przepraszam – powiedziała zdyszana.

– Za co?

Nie miał dużego doświadczenia. Od pięciu lat nie całował się z nikim poza Amber. Ale ten żar chyba mu się nie przyśnił?

– Nie powinnam była tego robić. – Wzięła głęboki oddech, nieświadomie tuląc się do jego piersi. – Muszę się do czegoś przyznać. Zobaczyłam swojego eksa. Ten pocałunek to była próba ukrycia się przed nim.

– Wspaniała próba.

Rozciągnęła usta w uśmiechu, po czym oswobodziła się z jego ramion. Ale nie odeszła daleko.

– Wiedz, że nie mam zwyczaju rzucać się na obcych mężczyzn.

– Chętnie się przedstawię, wtedy nie będę obcy.

– Dobrze, bo coś mi się zdaje, że ten wieczór nie skończy się na jednym pocałunku.

Czyli też czuła to gorąco? Doskonale!

– Matt – powiedział, choć nigdy Mattem nie był. Ale dziś pasowało do niego to imię.

Matt nie był zagubiony, pogrążony w depresji, pewien, że nigdy się z niej nie wydźwignie. Matt nie porzucił obowiązków, nie wyjechał z Dallas i gnębiony wyrzutami sumienia nie ciskał się w nocy po łóżku. Matt nie włóczył się po świecie w poszukiwaniu czegoś, co nie istniało, aby w końcu zamieszkać w Wenecji w zimnym pustym palazzo.

Matt cieszył się atmosferą karnawału, całował się z barwnym motylem i liczył, że szczęście mu dopisze.

Kobieta uśmiechnęła się.

– Miło cię poznać, Matt. A ja jestem… Angie.

Tak pospolite imię nie pasowało do tej eterycznej istoty. Po chwili domyślił się, że kobieta skłamała, ale przecież on też przedstawił się jako Matt, a nie Matthew.

– Który to twój eks? – zapytał. – Żebym wiedział, kogo unikać. – Skoro nie chciała być zauważona, pewnie rozstanie nie należało do przyjemnych.

Angie obejrzała się dyskretnie przez ramię.

– Siedzi na kanapie. Z tą blondynką.

Odnalazł wzrokiem parę splecioną w namiętnym uścisku. Ręce faceta błądziły po biuście jego towarzyszki. Kiepska sprawa.

– Nie przeczytali zaproszenia? Że to bal maskowy? Buraki!

– Lubię cię, Matt.

– A ja ciebie, Angie.

– Świetnie, bo zamierzam cię wykorzystać. Nie obrazisz się?

– Zależy, do czego chcesz mnie wykorzystać. Jeśli do ukrywania się przed tym kochasiem na kanapie, to służę pomocą.

Angie zwilżyła usta. Sposób, w jaki to zrobiła, jednocześnie patrząc mu głęboko w oczy, sprawił, że Matthew przeszył dreszcz.

– Awansowałeś na mojego narzeczonego.

– Wykosiłem konkurencję?

Roześmiała się. Na dźwięk jej ochrypłego głosu poczuł mrowienie.

– Nie chcę, żeby ktokolwiek się nade mną użalał, bo przyszłam sama. Udawajmy, że jesteśmy parą. Odwdzięczę ci się śniadaniem.

Chyba faktycznie szczęście się do niego uśmiechnęło!

– A twój prawdziwy narzeczony nie miał czasu, żeby…

– Chcesz wiedzieć, czy istnieje? Możesz zapytać wprost.

Tak, zdecydowanie wyszedł z wprawy. Wiele atrakcyjnych mieszkanek Dallas usiłowało go poderwać, ale żadna nie miała skrzydeł. Przełknął ślinę.

– Angie, czy spotykasz się z kimś?

– Owszem – wspięła się na palce – z niejakim Mattem – szepnęła mu do ucha. – To piekielnie seksowny facet.

– Serio? – Jeszcze nikt go tak nie nazwał, przynajmniej nic mu o tym nie było wiadomo. – Chętnie bym się czegoś o nim dowiedział.

– Ja też. Na piętrze jest taras. Spotkajmy się tam, tylko najpierw zdobądź dla nas po kieliszku szampana.

Kręcąc zmysłowo biodrami, ruszyła w stronę kamiennych schodów znajdujących się za stołami z ruletką. Nie tracił czasu. Czuł, że tej nocy wszystko może się zdarzyć.

Taras wychodził na zaniedbane podwórze. Był słabo oświetlony, w dodatku panowała chłodna aura, ale przynajmniej Rory z Sarą nie psuli widoku.

Evangeline nie sądziła, aby Matt rozpoznał Rory’ego; nie sprawiał wrażenia miłośnika punk rocka. Z drugiej strony zdjęcia jej i Rory’ego wciąż pojawiały się w brukowej prasie, więc wolała być ostrożna.

Z dołu dobiegała głośna muzyka, a wąskimi uliczkami niosły się odgłosy z placu św. Marka. Śpiewy, dźwięki trąbek, bębnów, huk sztucznych ogni – wszystko to składało się na atmosferę karnawału. Przez moment, stojąc na pustym tarasie, Evangeline czuła się tak, jakby była na największej imprezie świata.

Po chwili w drzwiach pojawił się zamaskowany blondyn z dwoma kieliszkami. Dzięki Bogu za Matta, pomyślała. Gdyby nie on, musiałaby robić dobrą minę do złej gry przy Rorym, poza tym ominąłby ją najwspanialszy pocałunek pod słońcem. Jeśli chodzi o narzeczonych, nie mogła lepiej trafić. Matt podał jej kieliszek.

– Jakim cudem odkryłaś ten taras?

– Mieszkam u Vincenza.

– No proszę. A skąd się znacie?

– Mamy wspólnych znajomych. A ty skąd go znasz? – zapytała. Różnił się od bogatych i zblazowanych przyjaciół wenecjanina.

– Mieszkam obok.

No tak, to by się zgadzało. Pewnie przyjechał do Włoch w interesach i na czas pobytu wynajął dom.

– Długo zamierzasz zostać w Wenecji?

– Jeszcze nie wiem. – Jego ton sugerował, że nie chce rozmawiać na ten temat.

Nie naciskała, chociaż ciekawa była, jakie sprawy przywiodły Matta do Włoch. Ale okej, miała własne tajemnice. Wypiła łyk złocistego płynu.

Tu, na tarasie, nie potrzebowała rycerza, który by ją chronił przed dawnym narzeczonym. Ale może potrzebowała go do innych celów…

Mieszkała w najbardziej romantycznym mieście na świecie. Była samotna. Z Mattem mogłaby przeżyć cudowną magiczną noc, a potem ulotnić się, zanim ją rozpozna. Utkwiła w nim spojrzenie. Nie widziała twarzy ukrytej pod maską, jedynie brodę i usta.

– Byłeś kiedyś na tak zwanej szybkiej randce?

– Nie.

Nie zdziwiła się. Ktoś taki jak Matt nie mógł narzekać na brak powodzenia. Ona też nie mogła, lecz zniechęciła się do mężczyzn. Ci, których spotykała, należeli do jednej z trzech kategorii: zafascynowanych jej sławą, niedostępnych i oportunistów.

Rory’ego zaliczała do oportunistów. Zachował się paskudnie, gdy straciła głos. Myślała, że ją wesprze, pocieszy, a on puścił ją kantem. Cóż, przynajmniej wyleczyła się z romantycznych złudzeń. Teraz już wiedziała, że z nikim nie chce wiązać się na stałe. A zamaskowany kochanek na jedną noc… Hm.

– Ja też nie, ale to chyba musi być zabawne doświadczenie.

– Nawet nie bardzo się orientuję, na czym to polega.

– Jest limit czasowy, na przykład pięć minut. W tym czasie para próbuje dowiedzieć się o sobie jak najwięcej.

Zmrużył oczy.

– Ale ja już teraz wiem, że mi się podobasz.

Potrząsnęła głową. Z jednej strony korciło ją, by od razu zaprosić Matta do swej sypialni, z drugiej, zanim wykona skok do wody, wolała sprawdzić głębokość basenu.

– Spróbujmy – poprosiła. – Co nam szkodzi?

– Okej, a ten limit…?

– Zróbmy tak: zadawajmy sobie na zmianę pytania, a kiedy rozlegnie się dzwonek w moim telefonie, będziesz mógł mnie pocałować.

Ujął w palce jej brodę i zbliżył usta do jej warg.

– Nie możemy pominąć dzwonka? – szepnął.

Żadne szybkie randki nie były im potrzebne. Oboje czuli, jak między nimi iskrzy.

– Och, proszę… Pięć minut.

Z przywiązanej do paska malutkiej torebki wyjęła telefon i nastawiła czas. Następnie położyła aparat na murku i popatrzyła w niebieskie oczy Matta.

– Zaczynam – rzekł. – Ilu facetów uwiodłaś na tarasie?

Wybuchnęła śmiechem. Czy to, co robiła, można nazwać uwodzeniem?

– Jesteś pierwszy.

– A ilu w życiu?

– Paru by się znalazło. Mam zdrowy popęd płciowy. Nie zamierzam za niego przepraszać.

– Słusznie. Teraz ty.

– Dobra. Jestem naga. Co najpierw robisz?

– Padam na kolana i płaczę ze szczęścia. Chcesz wiedzieć, co robię potem?

Tak, Matt zdecydowanie jej się podobał. Lubiła mężczyzn, którzy potrafią ją rozśmieszyć.

– Owszem, a także co jeszcze potem i potem po tym potem.

– Czy wcześniej byliśmy na kolacji?

– Jakie to ma znaczenie? Jestem naga. Zapomniałeś?

– Ależ skądże, mój śliczny motylku. Po prostu chcę mieć w głowie pełen obraz.

Ponownie leciutko musnął jej usta. Zrobiło jej się gorąco. Hm, nie planowała, że szybka randka zamieni się w grę wstępną, ale czemu nie?

– Czy leżysz naga na łóżku? – szepnął jej do ucha. – Czy stoisz pod prysznicem? A może śpisz naga, a ja powoli zaczynam cię budzić?

– Ale z ciebie oszust! Na pewno już w to grałeś!

Przeciągnął usta po jej policzku.

– Szybko się uczę. No, czekam na odpowiedź.

Zawahała się. Kto kogo tu uwodzi? I jak daleko jest gotowa się posunąć?

– Łóżko, prysznic czy sen? Muszę wiedzieć, zanim powiem ci, co zamierzam zrobić potem i potem po tym potem. A może wolisz, żebym ci zademonstrował?

Wolałaby, ale nie była w stanie wydobyć głosu, kiedy Matt objął ją w talii. Zacisnęła ręce na jego ramionach. Ależ są twarde i umięśnione!

– Na tarasie nie ma prysznica.

– To prawda. Alarm dzwoni.

Nie słyszała. Zmiażdżył jej usta w pocałunku. Mrucząc zmysłowo, rozchyliła wargi. Na ich językach był smak szampana. Mało. Przylgnęła całym ciałem do Matta. On też pragnął więcej, mocniej. Pragnął jej, Angie, a nie Evy.

– Dotknij… Wsuń rękę – poprosiła.

Z wahaniem przytknął dłoń do jej okrytej zwojami materiału piersi. Evangeline jęknęła. Nie! Nie o to jej chodziło. Zniecierpliwionym gestem podciągnęła sukienkę, wsunęła ją za pasek w talii, po czym przeniosła rękę Matta na swój pośladek. Teraz Matt jęknął.

– Stringi? Mmm…

– Twoja ręka też mmm – szepnęła, kiedy zaczął ją gładzić. Nogi miała jak z waty. – Nie przestawaj…

Wsunął palce pod skrawek jedwabiu. Evangeline wstrzymała oddech, po czym przywarła do niego mocniej. Jej ciało było wyraźnie żądne doznań. Lecz w tym momencie Matthew cofnął rękę i wzdychając ciężko, poprawił Angie sukienkę.

– Muszę ci coś powiedzieć – oznajmił.

– Jesteś żonaty? – Zaskoczyło ją, że poczuła zawód. Pożądanie znikło. Psiakrew, mogła się tego domyślić.

– Ależ nie! – Potrząsnął głową. – Chodzi o to…

– Że ci się nie podobam? – Nie, to bez sensu. Ciało nie kłamie, a jego ciało, a przynajmniej ta część, która przed chwilą wbijała się jej w brzuch, mówiło, że zdecydowanie mu się podoba.

– Nie żartuj! W życiu nie byłem tak podniecony. Ale jest pewien problem. Otóż nigdy dotąd nie kochałem się z kobietą na tarasie, więc…

– Wiem! Nie masz prezerwatywy!

Zaczęła chichotać. Nie zdołała się powstrzymać. Był uroczy, gdy z zafrasowaną miną przeczesywał włosy…

ROZDZIAŁ TRZECI

– Tak cię bawi mój brak przygotowania?

Nim miotały sprzeczne emocje: wściekłość na samego siebie, a jednocześnie radość i ulga, że Angie nie jest na niego zła. Ciągle porównywał ją do kobiet z jego teksaskiego kręgu znajomych. Tamte były wprawdzie eleganckie i wyrafinowane, ale brakowało im pasji, ognia. Wydawały się spięte, sztywne, pełne zahamowań.

– Nie bawi. – Przyciągnęła go za klapy i złożyła na jego ustach słodki pocałunek. – To za brak prezerwatywy.

– Nie rozumiem.

Wzruszyła ramionami.

– Spotkałam w życiu wielu napalonych drani. Miło wreszcie trafić na kogoś, kto nie myśli wyłącznie o jednym. Poza tym żyjemy w dwudziestym pierwszym wieku. Ja też mogłam pomyśleć o zabezpieczeniu.

– Ale nie pomyślałaś?

Potrząsnęła głową.

– A tabletek antykoncepcyjnych nie używam, bo miewam po nich straszne bóle głowy. Ale podejrzewam, że w sypialni Vincenza bez trudu coś znajdziemy.

– Może to znak?

– Że nie powinniśmy się kochać?

Matthew Wheeler nie uprawiał seksu z kim popadnie. Poślubił cudowną kobietę i gdyby nie umarła na skutek pęknięcia tętniaka, nadal byłby jej mężem.

Dzisiejsze spotkanie z Angie to był przypadek, zbieg okoliczności. Czy naprawdę miał ochotę przeżyć przygodę erotyczną z kobietą, którą poznał na balu karnawałowym? To nie było w jego stylu.

Mógł wrócić do swojego pustego palazzo, zaszyć się w kącie, lizać rany. Mógł położyć się do wielkiego łoża, śnić o Amber i obudzić zlany zimnym potem. O ile zdołałby zasnąć, bo czasami przez całą noc przewracał się z boku na bok, targany wyrzutami sumienia, że porzucił pracę i zostawił rodzinę.

Tam, w Dallas, było jego prawdziwe życie. Przygoda z kobietą motylem poznaną na balu to fantazja zrodzona z desperacji i osamotnienia. Nie chciał skrzywdzić Angie. Kiedy trzymał ją w ramionach, miał wrażenie, że po miesiącach uśpienia jego dusza i ciało się wreszcie budzą.

Prosiła, by przez jeden wieczór udawał jej narzeczonego. Entuzjastycznie na to przystał. Nie zastanawiał się, jakie cierpienie musiało nią powodować.

Nie, nie może odejść, zostawić jej samej. Musi ochłonąć, przemyśleć wszystko na spokojnie.

Może więc…

– Zatańczmy – powiedział.

Zdziwiona zmrużyła oczy.

– Tam? W sali balowej?

– Tak. Pokaż byłemu, że za nim nie wzdychasz. Że masz nowego faceta. Będziemy mieli czas ochłonąć.

– Okej. Wiesz co? Wstąpię po drodze do sypialni Vincenza, upcham garść prezerwatyw do torebki i… zatańczymy. Jeśli w tańcu radzisz sobie równie dobrze jak podczas szybkiej randki, wymkniemy się na górę.

Garść prezerwatyw? Czeka ich upojna noc. Potrząsnął głową, próbując pozbyć się erotycznych myśli. Nie poskutkowało.

– Zatem do zobaczenia.

Po minucie czy dwóch spotkali się przy schodach. Na parterze panował jeszcze większy tłok niż wcześniej. Sala taneczna dosłownie pękała w szwach. Pary kołysały się w rytm wolnej muzyki. Matthew przeciskał się, pilnując, aby nikt nie potrącił Angie i nie uszkodził jej skrzydeł. Od dawna nie tańczył, ale dzięki lekcjom, na które Amber go namówiła, błyskawicznie przypomniał sobie kroki.

Przyjął postawę do walca, licząc, że może w tym ścisku uda im się wykonać parę obrotów. Zaczęli wirować. Biodra Angie ocierały się o jego biodra. Starając się dostosować do jej ruchów, cały czas myślał o wąskim skrawku jedwabiu pod jej sukienką. Oraz o prezerwatywach, które skradła z pokoju Vincenza. Nogi mu się plątały.

Ucho Angie znajdowało się tuż przy jego ustach. Korciło go, aby zacisnąć na nim wargi, zamiast tego odchrząknął, próbując pozbyć się napięcia erotycznego, jakie w nim narastało.

– Może byśmy kontynuowali szybką randkę, ale tym razem ograniczyli się do grzecznych pytań?

Oparła głowę na jego ramieniu. Pióra zdobiące jej fryzurę łaskotały go w szyję.

– Mm, słucham.

– Twój ulubiony kolor?

– Nie mam takiego. Uwielbiam całą tęczę. A twój?

Zapach jej włosów działał na niego upajająco.

– Czarny. Ze wszystkim współgra.

– Co za praktyczny umysł. To mi się podoba u mężczyzny. Gdzie się urodziłeś?

– W Dallas. I błagam, nie pytaj, czy znam R.J. Ewinga. – Europejczykom Dallas kojarzyło się z serialem, którego powtórki stale leciały w telewizji. – A ty?

– W Toronto. Kiedy byłam niemowlęciem, mama przeniosła się do Detroit i otrzymała obywatelstwo amerykańskie. Tam się wychowywałam.

Hm, czyli jednak ich światy trochę na siebie zachodzą.

– Jesteś Amerykanką?

Nastała cisza. Matthew przestraszył się, czy nie powiedział czegoś, co uraziło Angie. Ale chyba zdawała sobie sprawę, że chrypka w jej głosie utrudnia rozpoznanie akcentu?

– Sama nie wiem – rzekła w końcu. – Zwykle mówię, że pochodzę z francuskiej części Kanady, ale od lat nie byłam w Toronto. Zresztą w Detroit też nie.

– Twoja mama nadal tam mieszka?

– Nie, w Minneapolis. Z czwartym mężem. Ale w Detroit mam krew… bliskich.

Słysząc nutę bólu w jej głosie, nie zapytał kogo. Gdyby chciała, żeby wiedział, sama by powiedziała.

– Czyli korzenie zapuściłaś w Europie?

– Nigdzie nie zapuściłam korzeni. Przemieszczam się z miejsca na miejsce. – Prawdę mówiąc, nigdzie nie czuła się jak w domu. – A ty wciąż mieszkasz w Dallas?

– Nie. – „Bezdomność” to coś, co ich łączy. Sprzedał dom, samochód, wszystko sprzedał. Zostawił sobie dosłownie kilka pamiątek z dzieciństwa. – Też przenoszę się z miejsca na miejsce.

Przystanęła, powodując kolizję na parkiecie. Po chwili przeszła na bok, ciągnąc Matthew za sobą.

– Przykro mi – szepnęła, spoglądając na niego ze współczuciem.

– Z powodu…?

– Tego, co cię spotkało – oznajmiła. O nic nie pytała, ale najwyraźniej potrafiła wiele wyczytać z jego głosu.

Wytworzyła się między nimi dziwna nić porozumienia. Oboje czegoś szukali, oboje byli poranieni i samotni. Oboje strzegli swych tajemnic.

Wcale się tak bardzo nie różnili.

– Dobrze, że nasze drogi się zeszły.

Zakończyli zabawę w szybką randkę. Mieli świadomość, że dzieje się coś ważnego.

– Ja też się cieszę.

Serce mu pękło, kiedy Amber umarła. Załamał się. Nie wyobrażał sobie, aby kiedykolwiek mógł kogoś tak bardzo pokochać. Przez wiele miesięcy żył wyjałowiony, bał się, że już nigdy nic nie poczuje, nie zazna radości. I wtedy pojawiła się piękna eteryczna istota o chropawym głosie.

Była niczym dar z niebios, który pragnął zatrzymać. Nie należał do mężczyzn, którzy szukają przygody na jedną noc, ciekaw jednak był, co może wyniknąć ze spotkania dwóch poranionych dusz.

Ujmując dłoń kobiety, uśmiechnął się.

– Mam lepszy pomysł. Zamiast iść na górę, chodźmy do mnie do domu.

Dom… Obce pojęcie. Co kilka lat Evangeline miała nowego ojczyma, miała również siostrę przyrodnią, którą ojciec wyraźnie wolał od niej, skoro poślubił jej matkę.

Brakowało jej swojego miejsca na ziemi, do którego wraca się z pracy, z podróży. Odkąd dorosła, „domem” były pokoje hotelowe oraz samoloty. Przeszył ją dreszcz podniecenia i lęku. Co będzie, jeśli zdejmie maskę i odsłoni się przed Mattem, a on okaże się draniem?