Poprzednie życie Antoniny ebook i audiobook

Mojej kochanej Mamie, Wiesławie Kluczewskiej

Wychodzimy z bloku w niedzielę o świcie i całą trójką kierujemy się w stronę auta. Początkowo tylko tata zamierzał jechać, ja i mama miałyśmy zostać w domu, ale nie zdążył wytrzeźwieć po sobotnim przyjęciu. Kiedy idziemy obok siebie, czuję dolatujący od niego nieprzyjemny zapach strawionego alkoholu.

– Nie nadajesz się do prowadzenia samochodu – mówi mama. – Ja poprowadzę.

– Kochanie, przecież wiesz, że nie lubię jechać z tobą, gdy jesteś kierowcą.

– Dziwne, że nigdy ci to nie przeszkadza, kiedy razem wracamy po zakrapianej imprezie – parska mama.

– Właśnie o to chodzi, kochanie. Kiedy jestem mocno podpity, nie obchodzi mnie, co się ze mną stanie. Dziś jestem na tyle trzeźwy, że nie mogę patrzeć, jak prowadzisz.

– Nie denerwuj mnie. Chcesz stracić prawo jazdy?!

– Mama ma rację. Tato, śmierdzi od ciebie na kilometr – wtrącam.

– Okej, słoneczko. Jeśli ty tak uważasz, ustąpię. – Patrzy na mamę. – Siadaj za kierownicą, kochanie – mówi.

– Tatuńciu, pamiętasz, co mi wczoraj obiecałeś?

– Słońce, tyle różnych rzeczy różnym ludziom obiecuję, że nie jestem w stanie wszystkiego zapamiętać.

– Obiecałeś, że będę mogła poprowadzić samochód.

– Tak, ale moim autem, a nie tym gratem mamy.

– Ten grat ma dopiero cztery lata. Tato, czy twoje słowo nic nie znaczy? Tak się nie robi. Specjalnie wstałam o świcie. Przecież od kilku miesięcy mam już prawko, a wy wciąż nie pozwalacie mi siadać za kierownicą.

– Bo mama i ja potrzebujemy na co dzień swoich samochodów. Jeśli się dostaniesz na studia, kupię ci auto i będziesz mogła sama nim jeździć.

– Ale wcześniej muszę nabrać wprawy. Jak mam to zrobić, skoro nie dajecie mi takiej możliwości?

– No dobrze, poprowadzisz, gdy wyjedziemy za miasto – mówi tata i dodaje stanowczo: – Bez dyskusji. Przesiądziesz się, gdy będzie mniejszy ruch. Na razie siadaj z tyłu.

Niezadowolona gramolę się na tylne siedzenie. Jedziemy już ponad godzinę, a ja niecierpliwię się coraz bardziej. Ojciec zasnął i lekko pochrapuje.

– Kiedy mnie wreszcie wpuścicie za kierownicę? – pytam mamę.

– No nie wiem, auto jakoś dziwnie się zachowuje.

– Wiedziałam! Oczywiście znowu coś wymyślicie, żeby tylko nie pozwolić mi prowadzić – podnoszę głos. – Tato, oszukałeś mnie!

Ojciec się budzi, ale nadal jest trochę zamroczony.

– Kochanie, zatrzymaj się. Niech nasze słoneczko cię zmieni.

Kiedy wreszcie zajmuję miejsce kierowcy, czuję przypływ radości.

– Przesiądę się do tyłu, muszę się trochę zdrzemnąć – mówi ojciec. – Mama będzie twoim instruktorem.

– Nie potrzebuję instruktora, mam już prawko.

– No to będzie pilotem.

Jedziemy już jakiś czas, tata ponownie zasnął, ale mama kręci się niespokojnie.

– Słyszysz, że coś stuka w lewym kole? – pyta.

– Ależ skąd – odpowiadam, chociaż mam podobne wrażenie. Wolę jednak nie potwierdzać obaw mamy, bo każe mi się przesiąść.

– Wczoraj sprawdzałem i wszystko było okej – mruczy z tyłu ojciec.

Jestem taka podekscytowana, że wreszcie prowadzę samochód. Jeśli nie dostanę się na studia, zostanę kierowcą taksówki. Podgłaśniam radio, bo akurat puszczają moją ulubioną piosenkę.

– Trzymaj obie ręce na kierownicy – mówi mama.

– Mamuniu, przestań mnie pouczać – odpowiadam poirytowana, odwracając twarz w jej stronę.

Nagle coś dziwnego dzieje się z samochodem. Nie mogę utrzymać kierownicy. Kątem oka widzę ruch po mojej lewej stronie. Co to jest? Koło? Skąd się tu wzięło? Przecież jesteśmy sami na jezdni.

– O Boże, odpadło nam koło! – słyszę rozpaczliwy krzyk mamy.

– O kurwa, ktoś z nich musiał poluzować śruby! – To przerażony głos ojca.

Auto gwałtownie skręca w lewo, nie mogę nad nim zapanować. Widzę przed sobą pień wysokiego drzewa. „To sosna” – przelatuje mi przez głowę. Chwilę później słyszę głośny huk, a moje ciało przeszywa okropny ból. Przed oczami pojawiają się czerwone jęzory ognia. A potem wszystko znika i pochłania mnie ciemność.

Bogdan Belski idzie w stronę ławeczki. Ma dość chodzenia po galerii; niech Urszula sama zadecyduje, jaki prezent kupić ich synowi. On najchętniej wręczyłby Emilowi kartę podarunkową, ale Ula uparła się na konkretny upominek. Mężczyzna spogląda na zegarek. Za cztery godziny przyjdą goście, a oni wciąż nie mają prezentu. Dziś wieczorem zbierze się cała najbliższa rodzina, żeby uczcić dwudzieste ósme urodziny Emila. Tak się dziwnie złożyło, że jest jedynym synem, wnukiem i siostrzeńcem, bo zarówno Bogdan, jak i Urszula nie mają rodzeństwa.

– Bogdan, to ty? – usłyszał nad sobą kobiecy głos.

Podniósł głowę. Przed nim stała młoda kobieta, na oko dwudziestoletnia. Była wysoką, ładną brunetką o wspaniałej figurze, którą eksponowały obcisłe wąskie dżinsy. Zdziwiony zmarszczył brwi.

– Niewiele się zmieniłeś. Wciąż jesteś przystojnym facetem – powiedziała.

– Czy my się znamy? Przepraszam, ale chyba zaszła pomyłka. Musiała mnie pani z kimś pomylić.

– Raczej nie. Ciebie wszędzie bym poznała. Bogdan Belski, tak?

– Tak, ale nie przypominam sobie, żebyśmy się kiedyś spotkali – odrzekł. Korciło go, by powiedzieć, że tak ładnych dziewczyn się nie zapomina, ale na szczęście zdążył ugryźć się w język.

– Pamiętasz Anitę?

Mężczyzna zbladł, a jego czoło przecięła głęboka zmarszczka.

– Jaką Anitę?

– Anitę Górską. Już o niej zapomniałeś?

– Czy to jakiś żart?! – zdenerwował się. – O co pani chodzi?

Dziewczyna nie zdążyła odpowiedzieć, bo w tym momencie podeszła do nich Urszula. Obrzuciła nieznajomą nieprzeniknionym spojrzeniem i zwróciła się do męża:

– Kochanie, kupiłam już prezent.

Słowo „kochanie” nie zabrzmiało ciepło – wręcz przeciwnie. Spojrzała wyzywająco na dziewczynę, która również zmierzyła ją wzrokiem, zatrzymując go na dłużej na obrączce.

– To jednak udało się jej zaciągnąć cię do ołtarza. Bogdan, a co zrobiłeś z tamtymi srebrnymi obrączkami?

Urszula pobladła.

– Bogdan, kim jest ta kobieta? Może wam przeszkadzam? – W głosie żony wybrzmiało oburzenie.

– Ula, nie znam jej. Nie mam pojęcia, o co chodzi. Proszę zostawić mnie w spokoju – warknął i ponownie zwrócił się do małżonki: – Albo mnie z kimś pomyliła, albo to wariatka.

Dziewczyna pokręciła głową.

– Nie dotrzymałeś przysięgi – powiedziała i odeszła.

Belska spojrzała twardo na męża.

– Czy to jedna z twoich kochanek? – zapytała przez zęby.

– Ależ skąd! Pierwszy raz widzę ją na oczy. Naprawdę.

– To skąd znała twoje imię?

– Nie wiem – mruknął. – Chodźmy do domu, musimy przygotować się do wieczornego przyjęcia. I przestań mi wreszcie wypominać to głupstwo, którego się dopuściłem trzy lata temu.

– Głupstwo? Od kiedy to romans, który o mało nie rozbił naszego małżeństwa, kwalifikujesz do kategorii głupstw? Ile podobnych błahostek masz na swoim koncie?

– Ula, przestań – warknął gniewnie. – Obiecałaś, że nie będziemy nigdy więcej do tego wracać.

– Ale wtedy nie przypuszczałam, że miałeś więcej kochanek. Zapewniałeś, że to był tylko jeden raz.

– Bo to był tylko jeden raz.

– Nie rób ze mnie idiotki. To skąd ta dziewczyna cię zna?

– Nie mam pojęcia.

Nie powiedział żonie, że znała nie tylko jego imię, ale i nazwisko. A co w tym wszystkim najdziwniejsze, znała również osobę, o której już nikt nie pamiętał.

Powieści obyczajowe, kryminały, thrilleryWciągające i niebanalneZaczytaj się!

www.prozami.pl

Księgarnia wysyłkowawww.literaturainspiruje.pl