Podróż przez wolnomularstwo ebook

David Harrison

A Journey Through Freemasonry

Copyright © David Harrison

Copyright © Fosforos Ltd, 2025

Tłumaczenie: Marek Wrona, Aleksandra Szymkiewicz

Redakcja: Joanna Górska-Milewska

Korekta: Wiktoria Zacharz

Skład i oprawa graficzna: Damian Velkan Mełgieś

Wydanie I

ISBN 978-1-995773-24-7

Wydawnictwo Fosforos

www.fosforos.pl

Lydney 2026

Wszystkie pieczęcie masońskie wykorzystane w niniejszej publikacji pochodzą z książki The History of Freemasonry i znajdują się w domenie publicznej.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Seria Ars Magna Latomorum

Tadeusz Cegielski

Sekrety masonów.

Pierwszy stopień wtajemniczenia po raz wtóry

David Harrison

Podróż przez wolnomularstwo

Bożena Mirosława Dołęgowska-Wyscoka

Do mnie, dzieci wdowy.

Wolnomularze na Kielecczyźnie od XVIII do XXI wieku

Bożena Mirosława Dołęgowska-Wyscoka

Masonka

Julian Rees

Masońskie serce, wolnomularski rozum.

Fragmenty dziennika ezoterycznego

Bogumił M. Woźniakowski

Gdy stukają młotki...

Szkice masońskie wtóre

Spis treści

Przedmowa

Część I Wolnomularskie osobistości

Edward Jenner — wolnomularz

Pokonanie ospy prawdziwej

Filozofia naturalna

Joseph Brant — Legenda wolnomularska

Sir Thomas Stamford Raffles — Singapur i wolnomularstwo

Elizabeth Aldworth — Pierwsza Dama Masonerii

Kobieta o imieniu Hon

Wicehrabia Combermere — Bohater wojenny, wolnomularz i tajemnica poruszających się trumien

Conan Doyle, Kipling, Rider Haggard, Jerome K. Jerome i Loża Pisarzy

Seks, uwodzenie i tajne stowarzyszenia — Byron, karbonariusze i masoneria

Niegodziwy lord

Lord Byron, Don Juan, karbonariusze i rewolucja

Newstead Abbey

Wniosek

Część II Loże masońskie, stowarzyszenia masońskie i ich miejsca spotkań

Sir Francis Dashwood, Hellfire Club (Klub Piekielnego Ognia) i jaskinie West Wycombe

Sir Francis Dashwood, Piekielny Ogień, Pokój Masoński i West Wycombe

Woolton Hall, Liverpool

Tunele Josepha Williamsona i zagadka masońska

Lord Leverhulme, Port Sunlight i masoneria

Wolnomularstwo, ukryte tajemnice natury i nauki oraz Oświecenie Midlands

Loże, które spotykają się w plenerze, w jaskiniach i kamieniołomach

Część III Rewolucja i bunt

Thomas Paine — wolnomularz?

Wielka Loża Stockport

Utajnienie i represje — Wolnomularstwo w świetle Ustawy o nielegalnych stowarzyszeniach

Rewolucja amerykańska, masoneria i powiązania transatlantyckie

Wolnomularstwo i rewolucja francuska

Louis Philippe II, książę Orleanu

Markiz de Lafayette

Jean-Paul Marat

Masoneria i rewolucja w Ameryce Łacińskiej

Francisco de Miranda

José de San Martín

Simón Bolívar

Bernardo O’Higgins

„Starożytni” i „Nowocześni”

Pojednanie

Przypisy końcowe

O autorze

Ars Magna Latomorum

Nawigacja

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Początek książki

Strony wydania źródłowego

5

6

7

9

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

43

44

45

46

47

48

49

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

65

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

77

79

80

81

82

83

84

85

87

88

89

90

91

92

93

94

95

96

97

98

99

100

101

103

105

106

107

108

109

110

111

112

113

114

115

116

117

118

119

120

121

122

123

124

125

126

127

128

129

130

131

132

133

134

135

137

138

139

140

141

142

143

145

146

147

148

149

150

151

152

153

154

155

156

165

166

Przedmowa

Odkąd w 2000 roku rozpocząłem na Uniwersytecie w Liverpoolu badania do mojej pracy doktorskiej dotyczącej początków i rozwoju angielskiego wolnomularstwa1, zacząłem pisać artykuły do masońskich czasopism w Wielkiej Brytanii i USA, takich jak: „MQ”, „Freemasonry Today”, „The Ashlar”, „Philalethes”, „Knight Templar Magazine” oraz „The Square”. Wszystkie te znakomite czasopisma zajmowały się historią, filozofią oraz aktualnościami ze świata wolnomularstwa, ciesząc się dużym uznaniem międzynarodowego, w większości, grona czytelników.

W ciągu ostatnich dwudziestu lat napisałem około stu artykułów, a kiedy zaproponowano mi, bym zebrał moje ulubione teksty w formie kompendium, otrzymałem możliwość, by wybrać nie tylko artykuły mi najbliższe, lecz także te, które spotkały się z najbardziej pozytywnym odzewem ze strony czytelników. Każde czasopismo miało swój własny styl redakcyjny — niektóre z nich wymagały przypisów, inne nie, jedne oczekiwały dostarczenia zdjęć, inne robiły to we własnym zakresie. Dzięki temu zdobyłem doświadczenie w redakcji i publikacji tekstów oraz poznałem innych znanych autorów i redaktorów, np. Michaela Baigenta.

Wywodząc się ze środowiska akademickiego i będąc wykładowcą historii lokalnej, dużą część poruszanych przeze mnie zagadnień czerpię właśnie z tego obszaru zainteresowań — na przykład temat Rebelii Masońskiej w Liverpoolu czy moje prace dotyczące Wielkiej Loży Yorku.rpoolu, czy moich prac dotyczących Wielkiej Loży Yorku. Obydwa zagadnienia zaowocowały artykułami w rozmaitych czasopismach, stając się podstawą przyszłych publikacji książkowych. Niektóre teksty, jak choćby „Masoneria i rewolucja francuska”, które również znalazły się w tej książce, powstały na specjalne zamówienie. Inne odzwierciedlają moje zainteresowania i badania (na przykład prace o Thomasie Painie i Josephie Brancie) albo moją pasję do archeologii, jak artykuły o tunelach Josepha Williamsona, jaskiniach Hellfire sir Francisa Dashwooda oraz o, dziś już zrujnowanej, Woolton Hall w Liverpoolu. Wszystkie jednak pozostają zakorzenione w tematyce masońskiej. Jako pracownik naukowy prowadziłem również badania i pisałem artykuły dotyczące wolnomularstwa, które publikowano w wielu czasopismach naukowych. Część z nich również została włączona do niniejszej książki. Niektóre z moich prac ukazały się w renomowanych czasopismach masońskich takich jak „Heredom”, „AQC”, „The Journal for Research into Freemasonry and Fraternalism” i były przedstawiane na różnych konferencjach i na uczelniach wyższych. Większość artykułów zawartych w tej kolekcji łączy wspólny motyw — przedstawiają wolnomularzy jako ludzi zmieniających świat na lepsze: czy to poprzez postęp w medycynie (Edward Jenner), rozwój nauki i rewolucyjnej polityki (Benjamin Franklin), czy stanowczą walkę z handlem niewolnikami (Thomas Stamford Raffles). Moim celem przy tworzeniu tej książki było nie tylko zebranie najpopularniejszych tekstów w jednym miejscu, ale również danie możliwości zapoznania się z ich treścią zarówno masonom, jak i osobom spoza zakonu.

Dr David Harrison,

historyk i Mistrz Masoński

Edward Jenner — wolnomularz

Edward Jenner jest jednym z moich ulubionych wolnomularzy, głównie dlatego, że jego praca nad szczepionką przeciwko ospie prawdziwej uratowała miliony ludzi. Zafascynowała mnie także epoka oświecenia w XVIII wieku oraz to, jak wolnomularstwo splecione było z jej duchem. Artykuł ten ukazał się w piśmie „Freemasonry Today” jesienią 2010 roku.

Mówi się, że odkrycie szczepionki przeciwko ospie pod koniec XVIII wieku przez wolnomularza Edwarda Jennera, ocaliło więcej istnień ludzkich, niż praca jakiegokolwiek innego człowieka. Jennera słusznie nazywa się „ojcem immunologii”. Publikacja w 1798 roku wyników jego badań dowodzących, że ospa krowia może chronić przed budzącą strach i zazwyczaj śmiertelną chorobą — ospą prawdziwą — spowodowało, że szybko zyskał poparcie środowiska naukowego.

Uznanie dla jego pracy znalazło odzwierciedlenie w założeniu przez wielbicieli Jennerian Society w Londynie w 1803 roku, które miało na celu promowanie szczepień wśród osób ubogich, i w którego sprawy aktywnie angażował się również Jenner. Otrzymał on dotacje rządowe i prowadził dalsze prace eksperymentalne nad swoją szczepionką. Jego zainteresowanie nauką doprowadziło do założenia kilku towarzystw naukowych, a sam został członkiem2 Royal Society (Towarzystwa Królewskiego). Jenner był aktywnym wolnomularzem — w 1812 roku pełnił funkcję Czcigodnego Mistrza w Royal Lodge of Faith and Friendship (Królewskiej Loży Wiary i Przyjaźni) nr 270 w Berkeley, w hrabstwie Gloucestershire. Lożę tę regularnie odwiedzał ówczesny książę Walii — w przyszłości król — George (Jerzy) IV — a sama loża była ściśle związana z rodziną JennerówI.

Pokonanie ospy prawdziwej

Jenner urodził się w Berkeley w 1749 roku i został zaszczepiony przeciwko ospie prawdziwej, będąc jeszcze uczniem w szkole. Inokulacja lub wariolacja, jak ją nazywano, była metodą celowego zakażania pacjenta ospą prawdziwą w celu wytworzenia u niego odporności na nią. Była to praktyka, która wiązała się z ryzykiem zakażenia innych osób, ale uznano ją za bezpieczniejszą niż zarażenie się chorobą podczas epidemii. Szczepienie negatywnie odbiło się na jego późniejszym, ogólnym stanie zdrowia, co bez wątpienia stało się dla niego bodźcem do poszukiwania skuteczniejszej i bezpieczniejszej metody uodpornienia na tę chorobę.

W wieku trzynastu lat Jenner został uczniem miejscowego chirurga, następnie wyjechał do Londynu, gdzie studiował anatomię i chirurgię pod kierunkiem Johna Huntera, który stał się jego przyjacielem na całe życie. W 1773 roku powrócił do rodzinnego Berkeley i założył własną, dobrze prosperującą praktykę lekarską. To właśnie tutaj w 1796 roku Jenner zaobserwował, że kobiety dojące krowy, które zachorowały na łagodniejszą chorobę zwaną ospą krowią — objawiającą się wysypką w postaci pęcherzy umiejscowionych głównie na dłoniach — wydawały się odporne na agresywniejszą i śmiertelnie niebezpieczną ospę prawdziwą.

Aby sprawdzić swoją teorię, Jenner musiał przeprowadzić eksperyment, podając ospę krowią komuś, kto nie przechodził ospy prawdziwej. Wykonał go na Jamesie Phippsie, ośmioletnim synu swojego ogrodnika. Jenner zrobił kilka zadrapań na ramieniu chłopca i wtarł w nie trochę zakażonego materiału z rąk dojarki, Sarah Nelmes, chorej na ospę krowią. Po pewnym czasie Jenner za pomocą tradycyjnej techniki wariolacji wprowadził do organizmu chłopca ospę prawdziwą. Tak jak przewidział, chłopiec nie zachorował. Jenner przetestował następnie swoją szczepionkę na wielu innych osobach, udowadniając, że ospa krowia zapewnia większą odporność na ospę prawdziwą.

Filozofia naturalna

Edward Jenner został wybrany członkiem Royal Society w 1789 roku nie za swoje osiągnięcia w dziedzinie medycyny, ale za badania nad wówczas niezrozumiałymi zwyczajami gniazdowania kukułki. W rzeczywistości Jenner zajmował się studiami nad naturą w szerszym kontekście, badając wiele aspektów świata przyrody w celu głębszego zrozumienia tego, co uważał za Dzieło Boże. Był również zapalonym łowcą skamieniałości i geologiem: w 1819 roku znalazł skamieniałość zwierzęcia, które stało się później znane jako plezjozaur. W owym czasie popularność zyskiwała teoria, która uznawała skamieniałości za pozostałości wymarłych gatunków. Jenner zaczął ją popierać, mawiając, że „Skamieniałości są… pomnikami minionych światów”.

Zafascynowany nowymi ideami dotyczącymi wszelkich form filozofii naturalnej, Jenner zainteresował się baloniarstwem, wypuszczając w 1784 roku swój własny balon, który z powodzeniem przeleciał wiele mil. Z entuzjazmem studiował również hibernację zwierząt w zimie, a także tajemnicę migracji ptaków. Zasugerował, że niektóre ptaki opuszczają Wielką Brytanię na zimę i wracają na lato, co stało w opozycji do powszechnego przekonania, że ptaki przesypiają zimę w błocie.

Utrzymywał ożywioną korespondencję z innymi wybitnymi masonami tamtego okresu, którzy podzielali jego teorie i idee, takimi jak Sir Joseph Banks, członek Royal Somerset House and Inverness Lodge nr 4 (Królewska Loża Sommerset House i Inverness) pełniący funkcję prezesa Royal SocietyII oraz Erasmus Darwin, inicjowany w 1754 roku do Lodge St. Davids Nr 36 (S.C.)3, która była związana z działającym w Birmingham Lunar Society4 (Towarzystwem Księżycowym), a wielu jego członków było masonamiIII.

The Royal Lodge of Faith and Friendship zorganizowała Science Select Lodge (dosł. Loża Wyboru Nauki), w której członkowie loży musieli przygotować pracę na określony temat naukowy — przypominało to spotkania Lunar Society. Inne wykłady odbywały się w lożach masońskich w całym kraju, np. w Old Kings Arms Lodge nr 28 w Londynie (w wolnym tłumaczeniu — Loża Herbu Królewskiego, Old Kings Arms to również działająca w Londynie gospoda, w której odbywały się spotkania założonej tam loży — przyp. tłum.), gdzie wykłady były ściśle powiązane ze spotkaniami loży. Inny przykład odbywającego się w lożach nauczania o naukowym zacięciu można znaleźć w Lodge of Lights (w wol. tłum. Loża Oświecenia) nr 148 w Warrington, która prowadziła w latach 1800-1801 wykłady na temat astronomii grawitacyjnej Newtona. Wszystkie trzy loże działają do dziśIV.

Po śmierci Edwarda Jennera w 1823 roku Royal Lodge of Faith and Friendship nadal upamiętniała jego życie i dzieło, a inni członkowie rodziny Jennera, tacy jak jego siostrzeńcy Henry Jenner i duchowny William Davies, zostali jej członkami. Emblemat loży, używany do dziś, upamiętnia przekazanie Jennerowi pasa wampum5 przez Pięć Narodów Ameryki Północnej po tym, jak osobiście przesłał im próbkę wirusa ospy krowiej oraz kopię swojej pracy na temat szczepień. Jenner założył ten pas podczas ostatniego spotkania masońskiego, w którym uczestniczył. W 1825 roku członkowie Provincial Grand Lodge of Gloucestershire ufundowali pomnik ku jego czci w katedrze w GloucesterV.

Jenner z oddaniem studiował wiele aspektów „ukrytych tajemnic natury i nauki”, a wolnomularstwo zdawało się pełnić dla niego rolę medium, za pomocą którego mógł dzielić się swoimi naukowymi przekonaniami, wartościami duchowymi i moralnymi. Jego badania nad naturą harmonijnie współgrały z jego wiarą w boski porządek świata. W liście do swojego przyjaciela, pastora Thomasa Pruena, Jenner napisał:

Pogoda może być niedogodna dla planów człowieka, ale zawsze musi być w harmonii z planami Boga, który ma nie tylko tę planetę, naszą Ziemię do zarządzania, ale i cały wszechświat. Całe stworzenie jest dziełem rąk Boga. Nie może zarządzać samo sobą. Człowiek również nie może nim zarządzać, dlatego zarządza nim BógVI.

Joseph Brant — Legenda wolnomularska

Masońska historia Josepha Branta od zawsze mnie fascynowała. Gdy w październiku 2007 roku pisałem artykuł na ten temat dla „MQ Magazine”, pamiętam, że pokazałem jego zarys Haraldowi Braunowi — jednemu z moich promotorów doktoratu na Uniwersytecie w Liverpoolu. Namawiał mnie on, żebym go dokończył, ponieważ również uważał historię Branta za fascynującą. Dla mnie historia Branta ukazuje prawdziwą istotę braterskiej miłości, która wykracza poza granice wojny i konfliktu.

Historia Josepha Branta, Mohawka (amerykańskiego Indianina) walczącego po stronie lojalistów podczas amerykańskiej wojny o niepodległość przez stulecie była opowiadana przez ludy Irokezów z Sześciu Narodów i amerykańskich masonów. Do dziś Brant pojawia się w licznych masońskich historiach i jest bohaterem wielu stron internetowych. Brant, wódz Mohawków, stał się znany w wyniku ujmującego zdarzenia, gdy, widząc masoński znak wykonany przez amerykańskiego więźnia, wstawił się za tym mężczyzną i ocalił jego życie. Wydarzenie to przeszło do historii, a Brant stał się w wiktoriańskiej Anglii uosobieniem „szlachetnego dzikusa”. Artykuł ten przybliża wydarzenia, które do tego doprowadziły oraz kontrowersje narosłe wokół legendy Branta po jego śmierciVII. Brant urodził się w 1742 roku w okolicach brzegów rzeki Ohio. Jego indiańskie imię brzmiało Thayendanegea, co oznacza „stawia dwa zakłady”. Jako dziecko uczył się w Moor’s Charity School for Indians w Lebanon, w stanie Connecticut, gdzie uczył się angielskiego i historii Europy. Stał się ulubieńcem Sir Williama Johnsona. Siostra Branta, Molly, została kochanką Johnsona, ostatecznie wychodząc za niego po śmierci jego małżonki. Johnson był brytyjskim superintendentem ds. Indian w rejonie północnym, który zbliżył się do ludu Mohawków, pozyskując ich do udziału w tzw. Wojnie Francusko-Indiańskiej6 w latach 1754-1763, z młodym Brantem walczącym w ich szeregach po stronie Brytyjczyków.

Po wojnie Brant podjął pracę jako tłumacz dla Johnsona. Już wcześniej zajmował się przekładami — współpracował przy opracowaniu modlitewnika i Ewangelii Marka w języku Mohawków. Przełożył również Dzieje Apostolskie oraz krótką historię Biblii. Brant nawrócił się na chrześcijaństwo. Około 1775 roku, po mianowaniu go sekretarzem Guya Johnsona, następcy sir Williama, Brant otrzymał stopień kapitana w armii brytyjskiej i wyruszył do Anglii, gdzie został masonem i potwierdził swoje przywiązanie do Korony Brytyjskiej. Na początku 1776 roku Brant został inicjowany w Hiram’s Cliftonian Lodge nr 814 w Londynie, na co wpływ mógł mieć jego związek z Johnsonami, mającymi powiązania masońskie. Guy Johnson towarzyszył Brantowi podczas jego wizyty w Anglii. Hiram’s Cliftonian Lodge została założona w 1771 roku W owym czasie spotykała się w Falcon na Princes Street w Soho. Została zlikwidowana w 1782 roku Według legendy masoński fartuch Branta został mu podarowany przez samego Jerzego III. Po powrocie do Ameryki Brant stał się kluczową postacią w pozyskiwaniu lojalności innych plemion Irokezów w walce po stronie Brytyjczyków przeciwko „rebeliantom” i to właśnie podczas tej wojny Joseph Brant wszedł do masońskiej legendy. Po kapitulacji sił „rebeliantów” w bitwie pod Cedars nad rzeką Świętego Wawrzyńca w 1776 roku Brant uratował życie kapitanowi Johnowi McKinstry’emu, członkowi Hudson Lodge Nr 13 w Nowym Jorku, który miał zostać spalony na stosie. McKinstry, pamiętając, że Brant był masonem, dał mu masoński znak zagrożenia7, który Brant rozpoznał, co zapewniło uwolnienie McKinstry’ego i jego późniejsze dobre traktowanie. McKinstry i Brant pozostali przyjaciółmi na całe życie, a w 1805 roku wspólnie odwiedzili lożę masońską w Hudson w stanie Nowy Jork, gdzie Brant spotkał się ze znakomitym przyjęciem. Portret Branta wisi tam do dziś.

Kolejna historia powiązana z uczestnictwem Branta w wojnie opowiada o innym „rebelianckim” jeńcu — poruczniku Boyd, który dał Brantowi masoński znak, co zapewniło mu ułaskawienie od egzekucji. Jednak tym razem Brant zostawił swojego masońskiego jeńca pod opieką Brytyjczyków, którzy następnie torturowali i stracili Boyda. Po wojnie Brant wraz ze swoim plemieniem przeniósł się do Kanady, ustanawiając Rezerwat Grand River dla Indian Mohawk. Został przyłączony do Loży nr 11 w wiosce Mohawków w Grand River, której był pierwszym Mistrzem, następnie przyłączył się do Barton Lodge Nr 10 w Hamilton w Ontario. Brant powrócił do Anglii w 1785 roku, w celu rozstrzygnięcia sporów prawnych dotyczących Rezerwatu, gdzie został ponownie dobrze przyjęty przez Jerzego III i Księcia Walii.

Po śmierci Branta w 1807 roku jego legenda nadal rosła, spisane zostały też liczne relacje z jego życia i śmierci. Jedna z takich opowieści, zatytułowana The Life of CaptainJoseph Brant with An Account of his Re-internat at Mohawk,1850, and of the Corner Stone Ceremony in the Erection of theBrant Memorial, 1886 („Życie kapitana Józefa Branta z relacją z jego ponownego pochówku w Mohawk w 1850 roku oraz ceremonii wmurowania kamienia węgielnego pod budowę Pomnika Branta w 1886 roku”), oddawała hołd jego dokonaniom i ze szczegółami informowała, że podczas wojny ocalił również Jonathana Maynarda, późniejszego członka Senatu Massachusetts, który rozpoznał go w ostatniej chwili, widząc znak masoński. Brant został ponownie pochowany w 1850 roku w Chapel of Mohawks8. Podczas ceremonii kilku wojowników na zmianę niosło jego szczątki do kaplicy zlokalizowanej w wiosce Mohawk, która jest obecnie częścią miasta Brantford. Obecnych było wielu miejscowych wolnomularzy, a jego grób odrestaurowano i ufundowano na nim inskrypcję.

Legenda Branta ratującego swoich towarzyszy masonów została wzięta pod lupę przez Alberta C. Mackeya w jego AnEncyclopedia of Freemasonry („Encyklopedii wolnomularstwa”), w której odwołał się do pozycji zatytułowanej Indian Masonry („Indiańska masoneria”) autorstwa brata Roberta C. Wrighta. W książce tej Wright stwierdza, że „znaki podawane przez Indian mogą być przez entuzjastycznych wolnomularzy łatwo mylone ze znakami masońskimi”. Bazując na tym stwierdzeniu, Mackey wysunął argument, że historie spotkań z „masońskimi” Indianami są nie do końca wiarygodne. Następnie Mackey postawił pytanie „czy Indianie to masoni?”. Badając szereg historii rdzennych amerykańskich Indian, którzy byli masonami, w tym Josepha Branta i generała Eli S. Parkera, wodza Seneków, który walczył w amerykańskiej wojnie secesyjnej, Mackey podsumował, że „W ten sposób od prymitywnych i starożytnych obrzędów pokrewnych masonerii, które miały swój początek w cieniu odległej przeszłości, Indianin amerykański przechodzi do Wolnej i Przyjętej Masonerii9, tak, jak nas uczono. Jest to pouczający przykład uniwersalności ludzkiej wiary w braterstwo, moralność i nieśmiertelność”. Mackey stwierdził, że Indianie, uznając uniwersalny etos masonerii w swojej własnej kulturze, zostali w sposób naturalny przyciągnięci do Rzemiosła10. Poszukiwano w ten sposób zrozumienia moralistycznego podejścia Branta do wolnomularzy będących jeńcami wojennymi, a jego działania fascynowały historyków masońskich aż do XX wieku.

Brant stał się symbolem wolnomularstwa, a jego historia była używana jako metafora więzi masońskiej — więzi, która w czasie wojny stała się silniejsza niż więź przynależności narodowej. Brant stał się również symbolem szacunku dla rdzennych Amerykanów w czasach, gdy Stany Zjednoczone promowały „objawione przeznaczenie”, etos, który rząd Stanów Zjednoczonych uważał za dane przez Boga prawo do zasiedlania ziem indiańskich na zachodzie11. Mit Branta przerósł nawet tradycyjny, wiktoriański obraz „szlachetnego dzikusa”, co spotęgowały podczas wizyty w Londynie jego spotkania z innymi masonami, takimi jak pisarz James Boswell, czy członkami dynastii hanowerskiej, takimi jak Książę Walii. Brant powiedział kiedyś: „Moje zasady opierają się na sprawiedliwości, a sprawiedliwość jest wszystkim, czego pragnę”, co w pełni oddaje jego moralistyczny i masoński etosVIII.

Sir Thomas Stamford Raffles — Singapur i wolnomularstwo

Ten artykuł, który ukazał się w „Freemasonry Today” latem 2010 roku, poruszał temat antyniewolnictwa, co odzwierciedlało mój wcześniejszy artykuł na temat tego, jak niektórzy masoni zaangażowali się w ruch abolicjonistyczny. Niektórzy masoni, szczególnie w wielu ówczesnych lożach w Liverpoolu, bezpośrednio korzystali z pracy niewolników, co pokazuje, że postawy wolnomularzy w tej kwestii z pewnością nie były jednoznaczne. Zbadałem te kwestie głębiej w mojej książce The Transformationof Freemasonry („Transformacja wolnomularstwa”), która została opublikowana w 2010 roku.