Opis

Daemon zrobi wszystko, by odzyskać Katy.

Po udanej, lecz katastrofalnej w skutkach wyprawie do Mount Weather, będzie musiał zmierzyć się z brutalnym faktem. Katy już nie ma. Została porwana. Odnalezienie jej staje się jego głównym celem. Czy pozbędzie się każdego, kto stanie mu na drodze? Bez problemu. Czy zrówna z ziemią cały świat, by ją odnaleźć? Bardzo chętnie. Czy zdemaskuje kosmitów? Z przyjemnością.

Katy musi tylko przeżyć.

Wśród wrogów, by się wydostać, Katy musi się przystosować. W końcu nie wszystkie słowa grupy Daedalus brzmią jak szaleństwo. Mimo to, ich cele są przerażające, a wszystko, co mówią, jest bardzo niepokojące. Kto tak naprawdę jest zły? Daedalus? Ludzie? Czy Luksjanie?

Jednak najbardziej niebezpiecznym wrogiem jest ten, kogo znali od zawsze. Gdy prawda wyjdzie na jaw, po której stronie staną Daemon i Katy?

Czy w ogóle będą razem?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)

Liczba stron: 424

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Dla mojej mamy, która była moją największą fanką

i zawsze mnie wspierała.

Będę tęsknić i nigdy nie zapomnę.

Rozdział 1

Katy

Znowu płonęłam. Było gorzej, niż gdy przechodziłam mutację, gorzej, niż gdy spryskano mi twarz onyksem. Czułam się, jakby zmutowane komórki mojego ciała drgały, próbując uwolnić się przez skórę. Może tak było. Miałam wrażenie, że jakaś siła rozrywa moje ciało na strzępy. Policzki miałam mokre. Dopiero po chwili zrozumiałam, że płakałam z bólu.

Łzy bólu i gniewu – furii tak silnej, że smakowała krwią. A może to rzeczywiście była krew. Może tonęłam we własnej krwi.

Wspomnienia tego, co stało się po zamknięciu drzwi, były niewyraźne. Słowa Daemona nawiedzały mnie co chwila. Kocham cię, Katy. Zawsze kochałem i zawsze będę. Rozległ się syk zamykanych drzwi i zostałam sama z Arumianami.

Chyba próbowali mnie zjeść.

Wszystko zrobiło się czarne, a potem obudziłam się w świecie, w którym każdy oddech bolał. Trochę mniej cierpiałam, gdy przypominałam sobie jego głos, jego słowa. Jednak potem ożywał w pamięci uśmiech Blake’a trzymającego naszyjnik z opalem. Mój naszyjnik z opalem – ten, który dostałam od Daemona. Mój gniew zapłonął jeszcze bardziej. Zostałam porwana, ale nie wiedziałam, czy Daemonowi udało się uciec, czy reszcie udało się uciec.

Nic nie wiedziałam.

Otworzyłam oczy z wysiłkiem i zamrugałam, porażało mnie ostre światło. Przez chwilę nic poza nim nie widziałam. Wszystko miało świecącą aurę. W końcu wzrok mi się wyostrzył i dostrzegłam biały sufit.

– Dobrze, że już się obudziłaś.

Pomimo palącego bólu moje ciało napięło się na dźwięk męskiego, obcego głosu. Próbowałam znaleźć w sobie Źródło, ale przeszyła przeze mnie kolejna fala bólu. Nie mogłam się poruszyć.

Krew zamarzła mi w żyłach. Na szyi, nadgarstkach i kostkach dostrzegłam onyksowe opaski, które trzymały mnie nieruchomo. Panika ścisnęła mi płuca. Pomyślałam o siniakach, które Dawson widział na szyi Beth. Zalały mnie strach i odraza.

Usłyszałam zbliżające się kroki, a potem światło przesłoniła czyjaś twarz. Był to starszy mężczyzna – mógł mieć jakieś pięćdziesiąt lat. Jego ciemne włosy, obcięte krótko, były przyprószone na skroniach siwizną. Miał na sobie ciemnozielony mundur wojskowy. Nad lewą piersią dostrzegłam trzy rzędy kolorowych guzików i skrzydlatego orła na prawej. Mimo otępiającego bólu i zdezorientowania wiedziałam, że ten facet jest kimś ważnym.

– Jak się czujesz? – zapytał niskim głosem.

Zamrugałam powoli, zastanawiając się, czy żartował.

– Wszystko… mnie boli – wychrypiałam.

– To przez te opaski, chyba o tym wiesz. – Wskazał na coś lub na kogoś za sobą. – Musieliśmy przedsięwziąć wszelkie środki bezpieczeństwa, gdy cię przenosiliśmy.

Przenosili mnie? Moje serce zaczęło bić szybciej. Gdzie ja, u diabła, byłam? Czy ciągle w Mount Weather?

– Jestem sierżant Jason Dasher. Wypuszczę cię, żebyśmy mogli porozmawiać. Potem cię zbadają. Widzisz te czarne punkty na suficie? – zapytał. Podążyłam za jego wzrokiem. Dostrzegłam prawie niewidoczne punkty. – To mieszanina onyksu i diamentu. Wiesz, co może ci zrobić onyks. Gdy zaczniesz z nami walczyć, pokój się nim wypełni. Nieważne, jak bardzo się na niego uodporniłaś – będziesz cierpieć.

Cały pokój? W Mount Weather to było tylko psiknięcie w twarz, a nie niekończący się strumień.

– Czy wiesz, że diament najlepiej załamuje światło? Nie ma takich właściwości jak onyks, ale w wystarczających ilościach w połączeniu z onyksem ma zdolność osłabiania Luksjan, dzięki czemu nie są w stanie korzystać ze Źródła. Na ciebie zadziała tak samo.

Dobrze wiedzieć.

– Pokój jest wypełniony onyksem dla bezpieczeństwa – kontynuował, skupiwszy na mnie spojrzenie brązowych oczu. – W razie gdybyś jakimś cudem skorzystała ze Źródła lub zaatakowała kogoś z mojej załogi. Jeśli chodzi o hybrydy, nigdy nie mamy pewności co do rozpiętości waszych umiejętności.

W tej chwili nie byłam nawet w stanie usiąść bez czyjejś pomocy, nie wspominając już o zaatakowaniu kogoś.

– Rozumiesz? – Uniósł podbródek wyczekująco. – Nie chcemy cię zranić, ale unieszkodliwimy cię, jeśli zaczniesz sprawiać kłopoty. Rozumiesz, Katy?

Nie chciałam odpowiedzieć, ale jednocześnie chciałam pozbyć się tych onyksowych opasek.

– Tak.

– Dobrze. – Jego uśmiech był wyćwiczony, nieprzyjazny. – Nie chcemy, byś cierpiała. Nie o to chodzi w idei Daedalusa. Może jeszcze teraz tego nie rozumiesz, ale mamy nadzieję, że wkrótce zrozumiesz, jakie są nasze cele. Że pojmiesz prawdę o tym, kim jesteśmy i kim są Luksjanie.

– Jakoś trudno… mi w to teraz uwierzyć.

Sierżant Dasher chyba nie miał nic przeciwko takiej odpowiedzi. Sięgnął pod zimny stół. Rozległo się głośne kliknięcie i opaski same się otworzyły, po czym zsunęły się z mojej szyi i kostek.

Odetchnęłam z trudem i powoli uniosłam drżące ramię. Całe moje ciało było albo otępiałe z bólu, albo superwrażliwe. Skrzywiłam się, gdy położył rękę na moim ramieniu.

– Nie skrzywdzę cię – powiedział. – Ja tylko chcę ci pomóc usiąść.

Biorąc pod uwagę, że nie miałam zbyt wielkiej kontroli nad moimi trzęsącymi się kończynami, nawet nie próbowałam protestować. W jednej chwili sierżant posadził mnie do pionu. Chwyciłam za brzegi stołu dla stabilizacji i odetchnęłam kilka razy. Nie mogłam nawet utrzymać głowy prosto. Sama się pochyliła, a włosy na chwilę przesłoniły mi widok.

– Pewnie będzie ci się kręcić w głowie, ale to powinno minąć.

Gdy uniosłam głowę, dostrzegłam niskiego, łysiejącego mężczyznę w laboratoryjnym fartuchu, który stał przy drzwiach. Były one tak czarne i błyszczące, że odbijał się w nich cały pokój. W jednej ręce trzymał papierowy kubek, a w drugiej coś, co wyglądało na przyrząd do pomiaru ciśnienia krwi.

Rozejrzałam się po pokoju. Przypominał gabinet szalonego doktora. Były tu małe stoliki z różnymi przyrządami na blatach, szafki i czarne węże zwisające ze ściany.

Mężczyzna w fartuchu, przywołany gestem przez sierżanta, zbliżył się do mnie i ostrożnie przytrzymał kubek przy moich ustach. Wypiłam wodę łapczywie. Jej chłód łagodził podrażnione gardło, ale wypiłam ją tak szybko, że dopadł mnie kaszel, głośny i bolesny.

– Jestem doktor Roth. Jestem jednym w wielu lekarzy w bazie. – Odłożył kubek i wyciągnął z kieszeni stetoskop. – Posłucham bicia twojego serca, dobrze? Potem zmierzę ciśnienie krwi.

Podskoczyłam lekko, gdy przycisnął chłodny metal do mojej skóry.

– Oddychaj głęboko. – Gdy to zrobiłam, przysłuchiwał się mojemu sercu jeszcze przez chwilę. – Dobrze. Wyciągnij rękę.

Posłuchałam go i od razu zobaczyłam czerwony ślad wokół nadgarstka. Kolejny znajdował się na mojej drugiej ręce. Przełknęłam ślinę z trudem i odwróciłam wzrok, bo zaraz bym się rozkleiła. Szczególnie, gdy spojrzałam w oczy sierżanta. Jego wzrok nie był wrogi, ale nie znaliśmy się. Byłam kompletnie sama, pomijając obcych ludzi, którzy wiedzieli, kim jestem, i którzy porwali mnie w jakimś celu.

Musiałam mieć wysokie ciśnienie, bo czułam szybki puls. Ucisk w klatce piersiowej również nie mógł być dobrą rzeczą. Gdy opaska uciskowa się zsunęła, odetchnęłam głęboko kilka razy, a potem zapytałam.

– Gdzie jestem?

Sierżant Dasher złączył dłonie za plecami.

– Jesteś w Nevadzie.

Popatrzyłam na niego, oszołomiona. Miałam wrażenie, jakby ściany – wszystkie białe, z wyjątkiem tych czarnych punktów – zaczęły się kurczyć.

– Nevada? Ale to… po drugiej stronie kraju. W innej strefie czasowej.

Cisza.

I wtedy to do mnie dotarło. Zaśmiałam się.

– Jestem w Strefie 51?

Cisza się przeciągała, jakby nie mogli potwierdzić istnienia takiego miejsca. Chrzaniona Strefa 51! Nie wiedziałam, czy powinnam się śmiać, czy płakać.

Doktor Roth zdjął mi opaskę.

– Jej ciśnienie jest nieco podwyższone, ale to normalne. Chciałbym przeprowadzić dokładniejsze badania.

W moim umyśle pojawiły się wizje probówek, igieł i wszystkich nieprzyjemnych rzeczy tego rodzaju. Szybko ześlizgnęłam się ze stołu i wycofałam się na chwiejnych nogach.

– Nie. Nie możecie tego zrobić. Nie możecie…

– Możemy – wtrącił się sierżant Dasher. – Jak zakłada akt USA PATRIOT, mamy prawo schwytać, przemieszczać i przetrzymywać każdego, człowieka lub nie, który zagraża bezpieczeństwu narodowemu.

– Co? – Uderzyłam plecami o ścianę. – Nie jestem terrorystą.

– Ale stanowisz niebezpieczeństwo – odpowiedział. – Mamy nadzieję to zmienić, ale, jak widzisz, twoje prawo do wolności zostało ci odebrane wraz z mutacją.

Moje nogi się poddały i osunęłam się gwałtownie na podłogę.

– Nie… – Mój mózg nie chciał przetrawić tych faktów. – Moja mama…

Sierżant nic nie powiedział.

Moja mama… o mój Boże, mama oszaleje. Spanikuje i będzie zdruzgotana. Nie przeżyje tego.

Przycisnęłam rękę do czoła i zamknęłam mocno powieki.

– To nie w porządku.

– A myślisz, że co innego się stanie? – zapytał Dasher.

Otworzyłam oczy, oddychając płytko.

– Włamałaś się na teren ośrodka będącego własnością rządu. Naprawdę myślałaś, że tak po prostu stamtąd wyjdziesz i wszystko będzie dobrze? Że nie będzie konsekwencji za takie akcje? – Pochylił się nade mną. – Albo że grupa dzieciaków, kosmitów i hybryd, będzie w stanie dojść tak daleko bez naszego pozwolenia?

Poczułam chłód na całym ciele. Dobre pytanie. Co my sobie myśleliśmy? Podejrzewaliśmy, że to pułapka. Byłam na to mentalnie przygotowana, ale nie potrafiliśmy odejść i zostawić tam Beth. Żadne z nas by tego nigdy nie zrobiło.

Popatrzyłam na mężczyznę.

– Co się stało z… resztą?

– Uciekli.

Poczułam ogromną ulgę. Przynajmniej Daemon był wolny. To mi trochę poprawiło samopoczucie.

– Wystarczyło złapać jednego z was. Albo ciebie, albo tego, który cię zmutował. Mamy ciebie, więc ten drugi sam przyjdzie. – Zamilkł na moment. – Jak na razie Daemon Black zniknął z naszego radaru, ale jesteśmy pewni, że nie na długo. Badania pokazały, że więź między taką parą jak wy jest dość silna, szczególnie między osobnikiem męskim i żeńskim. A z naszych obserwacji wynika, że wy jesteście bardzo… blisko.

Mój spokój zniknął. Zastąpił go strach. Nie ma sensu udawać, że nie wiem, o czym mówił. Nigdy jednak nie przyznam, że Daemon mnie zmutował. Nigdy.

– Wiem, że jesteś przestraszona i zła.

– Tak, obie te emocje odczuwam dość intensywnie.

– To zrozumiałe. Ale nie jesteśmy tak źli, jak myślisz, Katy. Mieliśmy wszelkie prawo użyć tak skrajnych metod, gdy cię złapaliśmy. Mogliśmy zabić twoich przyjaciół. Nie zrobiliśmy tego. – Wstał i klasnął w dłonie. – Jeszcze zobaczysz, że nie my jesteśmy tymi złymi.

Nie są tymi złymi? Wręcz przeciwnie – są gorsi niż cała zgraja Arumian, bo mieli na skinięcie palca cały rząd. Bo mogli tak po prostu porwać ludzi, zabrać im wszystko – rodzinę, przyjaciół, całe życie – i uchodzi im to na sucho.

Miałam przerąbane.

Gdy dotarła do mnie powaga całej sytuacji, mimo wcześniejszego postanowienia, nie wytrzymałam już dłużej i kompletnie straciłam nad sobą kontrolę. Niewymowne przerażenie zamieniło się w panikę. Całość podsycała adrenalina i w końcu instynkt wziął górę – nie ten instynkt, z którym się urodziłam, tylko ten, który otrzymałam w darze, gdy Daemon mnie uleczył.

Zerwałam się na równe nogi. Napięte mięśnie protestowały, a w głowie zakręciło się od nagłego ruchu, ale nie upadłam. Pobladły doktor przesunął się pod ścianę. Sierżant nawet nie mrugnął. Nie bał się mnie.

Biorąc pod uwagę targające mną emocje, przywołanie Źródła powinno być łatwe… ale niczego we mnie nie było. Nie czułam nawet napięcia elektrycznego na skórze.

Nic.

Przez mgłę strachu i paniki otaczającą mój umysł przedarło się trochę zdrowego rozsądku. Przypomniałam sobie, że nie jestem w stanie używać tu Źródła.

– Doktorze? – odezwał się sierżant.

Potrzebowałam broni, więc ruszyłam do szafki z jakimiś przyrządami. Nie wiedziałam, co zrobię, jeśli uda mi się wyjść z tego pomieszczenia. Drzwi mogą być przecież zamknięte, ale w tej chwili nie myślałam jasno. Po prostu musiałam coś zrobić.

Zanim dosięgnęłam szafki, doktor uderzył dłonią w ścianę. Usłyszałam okropny, znajomy dźwięk rozpryskującego się onyksu. Nie było żadnego ostrzeżenia. Żadnego zapachu. Mimo to z małych punktów na suficie i ścianach wydostał się onyks. Nie było ucieczki. Przeszył mnie strach. Gdy odetchnęłam, poczułam pożerający mnie ból, zaczynający się w głowie i rozchodzący się po całym ciele. Jakbym została oblana benzyną i podpalona. Moje nogi się poddały, kolana uderzyły o podłogę. Powietrze wypełnione onyksem drapało mnie w gardło i paliło w płucach.

Zwinęłam się w pozycję embrionalną i zaczęłam drapać paznokciami po podłodze. Otworzyłam usta w niemym krzyku. Moje ciało trzęsło się spazmatycznie, gdy onyks atakował każdą komórkę. Nie było końca. Żadnej nadziei, że ogień minie dzięki przypominaniu sobie Daemona. Zawołałam go po imieniu bezgłośnie, powtarzałam to ciągle, ale nie było odpowiedzi.

Nie było nic poza bólem i nic więcej nie będzie.

***

Daemon

Trzydzieści jeden godzin, czterdzieści dwie minuty i dwadzieścia sekund minęło, odkąd drzwi się zamknęły i rozdzieliły mnie i Kat. Trzydzieści jeden godzin, czterdzieści dwie minuty i dziesięć sekund, odkąd ostatni raz ją widziałem. Od trzydziestu jeden godzin i czterdziestu dwóch minut Kat była w rękach Daedalusa.

Każda kolejna sekunda, minuta i godzina doprowadzały mnie do obłędu.

Zamknęli mnie w domku, który tak naprawdę był celą dla wkurzonych Luksjan, ale to mnie nie powstrzymało. Wysadziłem te przeklęte drzwi i posłałem strażnika do innej galaktyki. Czułem gorzki gniew, gdy mijałem kolejne domki i mieszkania, biegnąc prosto do linii drzew otaczających kolonię Luksjan pod górami Seneca Rocks. Nawet nie w połowie drogi dostrzegłem biały rozmazany kształt, biegnący wprost na mnie.

Chcą mnie zatrzymać? Niech próbują.

Zrobiłem unik. Światło mnie minęło i szybko okręciło. Miało kształt człowieka, znajdowało się dokładnie przede mną. Było tak jasne, że rozświetlało mroczny las za nim.

My tylko staramy się ciebie chronić, Daemonie.

Dawson i Matthew myśleli, że schwytanie mnie wtedy w Mount Weather i zamknięcie tu mnie ochroni. Ja im jeszcze pokażę, jak bardzo się mylili.

Nie chcemy cię skrzywdzić.

– A to szkoda. – Rozluźniłem mięśnie szyi. Tuż za mną pojawiło się kilku nowych. – Bo ja bez problemu mogę zrobić wam krzywdę.

Luksjanin przede mną wyciągnął ręce. Tak nie musi być.

Nie ma innego rozwiązania. Gdy moja ludzka forma się rozpłynęła, poczułem się, jakbym ściągnął z siebie za ciasne ubrania. Na trawie pojawiła się czerwona poświata, która wyglądała jak krew. Miejmy to już za sobą.

Żaden z nich się nie zawahał.

Ja też nie.

Luksjanin wystrzelił do przodu. Był jak rozmazana plama światła. Zanurkowałem pod jego ramionami i stanąłem za nim. Chwyciłem go za ramiona i kopnąłem w plecy. Gdy jeden zniknął, na jego miejscu pojawił się kolejny.

Odsunąłem się na bok i posłałem na ziemię kolejnego biegnącego Luksjanina. Ledwo uniknąłem kopnięcia. Podobała mi się ta walka. Przelałem w nią całą furię i frustrację. Pozwoliłem, by napędzały mnie, gdy pokonywałem kolejną trójkę.

Przez cienie przebił się pocisk światła lecący prosto na mnie. Pochyliłem się i uderzyłem pięścią w ziemię, która wyleciała w powietrze razem ze stojącym na niej Luksjaninem. Skoczyłem i chwyciłem jego intensywne światło. Przez moment noc zmieniła się w dzień.

Obróciłem się i rzuciłem nim jak dyskiem.

Uderzył w drzewo, a następnie opadł na ziemię, ale szybko się podniósł. Rzucił się przed siebie, promieniując białoniebieskim światłem. Był jak kometa. Rzucił w moim kierunku kulę energii z ogromną siłą i nieludzkim okrzykiem.

Ach, więc tak chciał się bawić?

Odskoczyłem na bok w chwili, gdy kula mnie minęła. Skorzystałem z mocy Źródła i również rzuciłem kulą światła. Tupnąłem aż zrobił się w ziemi krater. Wstrząs zachwiał Luksjaninem. Wyciągnąłem ręce przed siebie i uwolniłem Źródło. Kula energii uderzyła go prosto w klatkę piersiową.

Upadł – żył, ale nie mógł opanować drżenia.

– Co ty robisz, Daemonie?

Odwróciłem się, słysząc głos Ethana Smitha. Starszy w ludzkiej formie stał wśród pokonanych. Moim ciałem wstrząsnął przypływ mocy. Nie powinni byli mnie zatrzymywać.

Ethan klasnął w dłonie.

– A ty nie powinieneś poświęcać swoich dla ludzkiej dziewczyny.

Istniała spora szansa, że zaraz jego też pokonam. Nie mam zamiaru z tobą o niej rozmawiać.

– Jesteśmy tacy jak ty, Daemonie. – Zrobił krok w moją stronę. – Musisz zostać z nami. Jeśli pójdziesz po tę dziewczynę, to tylko…

Wyciągnąłem rękę i chwyciłem za szyję Luksjanina, który się do mnie podkradał. Odwróciłem go w swoją stronę i oboje przybraliśmy ludzką postać. Jego oczy błysnęły przerażeniem.

– Poważnie? – warknąłem.

– Cholera – wymamrotał.

Uniosłem go w powietrze, a potem rzuciłem nim o ziemię. Piach i kamienie wyleciały w powietrze. Wyprostowałem się i wróciłem wzrokiem do Ethana.

Starszy zbladł.

– Walczysz z własną rasą, Daemonie. To niewybaczalne.

– Nie proszę cię o wybaczenie. O nic cię nie proszę.

– Zostaniesz wygnany – zagroził.

– Wiesz co? – Cofnąłem się, zatrzymując wzrok na Luksjaninie, którym rzuciłem o ziemię. Już zaczął się podnosić. – Mam to gdzieś.

Ethanem wstrząsnął gniew i zniknął cały jego dotychczasowy spokój.

– Myślisz, że nie wiem, co zrobiłeś tej dziewczynie? Co twój brat zrobił tej drugiej? Sami się w to wpakowaliście. To dlatego nasza rasa nie może się zadawać z ludźmi. Przysporzysz nam problemów, sprawisz, że skupią na nas swoją uwagę. Nie potrzebujemy tego, Daemonie. Sporo ryzykujesz dla tego człowieka.

– To ich planeta – powiedziałem. Zaskoczyły mnie własne słowa, ale to była prawda. Kiedyś Kat to powiedziała i miała rację. – Jesteśmy tu gośćmi.

Ethan zmrużył oczy.

– Na razie.

Słysząc te dwa słowa, przechyliłem głowę na bok w zaciekawieniu. Nie trzeba geniusza, by wiedzieć, że to ostrzeżenie, ale nie to było teraz moim priorytetem. Kat była najważniejsza.

– Nie idźcie za mną.

– Daemon…

– Mówię poważnie, Ethan. Jeśli ty lub ktokolwiek inny pójdzie za mną, nie będę tak delikatny jak przed chwilą.

Starszy parsknął.

– Czy ona naprawdę jest tego warta?

Po moim kręgosłupie przeszedł dreszcz. Bez wsparcia Luksjan będę sam. Nie przyjmą mnie w żadnej kolonii. Ethan zadba o to, żeby wieść szybko się rozniosła. Mimo to nie zawahałem się z odpowiedzią.

– Tak – powiedziałem. – Jest warta wszystkiego.

– A więc niech tak będzie.

Odwróciłem się i zniknąłem między drzewami, biegnąc w stronę mojego domu. Miałem pustkę w głowie, żadnego planu. Wiedziałem tylko, że będę potrzebował kilku rzeczy. Pieniędzy. Samochodu. Bieg w stronę Mount Weather nie wchodził w grę. Powrót do domu będzie trudny, bo wiedziałem, że Dee i Dawson będą chcieli mnie powstrzymać.

Niech tylko spróbują.

Gdy mijałem kolejne pagórki, przypomniały mi się słowa Ethana. „Sami się w to wpakowaliście”. Czy to prawda? Odpowiedź była prosta i druzgocząca. Ja i Dawson naraziliśmy dziewczyny na niebezpieczeństwo tylko dlatego, że się nimi zainteresowaliśmy. Nie chcieliśmy zrobić im krzywdy, nie wiedzieliśmy, że uzdrowienie je zmutuje, ale znaliśmy ryzyko.

Przede wszystkim ja je znałem.

To dlatego od początku odpychałem od siebie Kat, robiłem najgorsze rzeczy, byle tylko trzymała się ode mnie i od Dee z daleka. Po części z powodu tego, co stało się z Dawsonem, ale głównie dlatego, że było to ryzykowne. A mimo to wciągnąłem Kat w ten świat. I co się z nią stało?

Nie tak powinno być.

Jeśli ktoś powinien zostać złapany, gdy nas nakryto w Mount Weather, to powinienem być ja. Nie Kat. Nie ona.

Zakląłem pod nosem i potknąłem się, wychodząc z lasu. Nieświadomie zwolniłem.

Spojrzałem na dom Kat i poczułem ucisk w klatce piersiowej.

W domu nadal było ciemno, jakby nigdy się tu nie wprowadziła. Był bez życia, pusty, jak muszla.

Zatrzymałem się przy aucie jej matki i odetchnąłem głęboko, ale nie poczułem ulgi. Wiedziałem, że w ciemności nie było mnie widać, ale jeśli DOD lub Daedalus mnie obserwowali, mogli mnie schwytać. To by mi bardzo ułatwiło życie.

Kiedy zamknąłem oczy, widziałem Kat wychodzącą ze swojego domu w tej głupiej koszulce z napisem „Mój blog jest lepszy niż twój vlog”. I w tych szortach. Co za nogi…

Ludzie, jakim ja byłem dupkiem. A mimo to nie wycofała się. Ani na chwilę.

W moim domu zapaliło się światło. Sekundę później odtworzyły się drzwi i na schodach pojawił się Dawson. Usłyszałem jego ciche przekleństwo.

Muszę przyznać, że Dawson wyglądał tysiąc razy lepiej, niż gdy widziałem go po raz ostatni. Cienie pod oczami prawie zniknęły. Trochę przybrał na wadze. Wyglądał prawie tak jak przed porwaniem przez DOD. Nie można nas było wtedy rozróżnić, choć jego włosy były dłuższe i bardziej zmierzwione. Wyglądał tak dobrze, bo odzyskał Beth.

Wiem, że wydaję się zgorzkniały, ale nie obchodzi mnie to.

Gdy tylko moje stopy dotknęły schodów, energia ze mnie wystrzeliła. Wstrząsnęła deskami podłogi na ganku i fundamentem.

Mój brat się cofnął. Krew odpłynęła mu z twarzy. Ogarnęło mnie chore poczucie satysfakcji.

– Nie spodziewałeś się mnie tak szybko?

– Daemon. – Dawson uderzył plecami o drzwi. – Wiem, że jesteś wkurzony.

Uleciała ze mnie kolejna porcja energii i uderzyła w sufit ganku. Drewno pękło. Gdy Źródło mnie wypełniło, świat pokryła biel.

– Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo, bracie.

– Chcieliśmy zapewnić ci bezpieczeństwo do chwili, gdy będziemy wiedzieć… jak odzyskać Kat. To wszystko.

Odetchnąłem głęboko i stanąłem oko w oko w Dawsonem.

– I myślałeś, że zamknięcie mnie w kolonii będzie dobrym rozwiązaniem?

– Myśleliśmy…

– Myśleliście, że możecie mnie powstrzymać? – Wystrzeliła ze mnie moc, która uderzyła w drzwi za Dawsonem. Posypały się w drzazgi. – Spalę cały świat, by ją uratować.

Rozdział 2

Katy

Byłam przemoknięta do suchej nitki i przemarznięta. Uniosłam się nad podłogę. Nie mam pojęcia, ile czasu minęło od pierwszej dawki onyksu i od ostatniej porcji lodowatej wody, którą zostałam oblana.

Na początku nie miałam ochoty się poddać. Na początku ból był tego warty. Nie zamierzałam im ulec. Gdy już onyks został zmyty z mojej skóry i znowu mogłam się ruszać, biegłam do drzwi. Nie robiłam żadnych postępów i po czwartej porcji onyksu byłam wykończona.

Kiedy mogłam już stać, nie przewracając się, posunęłam się powoli do stołu, cała obolała. Byłam pewna, że stół pokrywała cienka warstwa diamentu. Przygotowanie tego pokoju musiało kosztować fortunę, nie wspominając już o całym budynku. To by wyjaśniało dziurę budżetową naszego kraju. Nie powinnam nawet o czymś takim myśleć, ale chyba onyks otępiał mi mózg.

W trakcie całego procesu opiekował się mną sierżant Dasher. Czasem zastępowali go żołnierze. Berety zakrywały ich twarze, ale z tego, co widziałam, nie wyglądali na wiele starszych ode mnie.

W pokoju było dwóch uzbrojonych żołnierzy. Część mnie była zaskoczona, że jeszcze jej nie użyli, ale onyks najwyraźniej spełniał swoją rolę. Żołnierz w ciemnozielonym berecie stał przy panelu kontrolnym i obserwował mnie, opierając dłoń na pistolecie, a drugą na przycisku do rozpylania onyksu. Ten drugi, którego twarz była skryta za beretem w kolorze khaki, stał przy drzwiach.

Położyłam dłonie na stole. Gdy patrzyłam przez mokre strąki włosów, moje palce wydawały mi się zbyt blade i chude. Było mi zimno – drżałam tak bardzo, że martwiłam się o swoje zdrowie.

– Już… skończyłam – wycharczałam.

Na twarzy Faceta w Berecie Khaki drgnął mięsień.

Usiłowałam podnieść się na stole. Próbowałam usiąść na nim, ale drżenie moich mięśni sprawiło, że przechyliłam się na bok. Przez sekundę pokój wirował. Możliwe, że doszło do jakiejś nieodwracalnej zmiany w mózgu. Prawie się zaśmiałam. Jaki będzie ze mnie pożytek, jeśli Daedalus mnie złamie?

Doktor Roth przez cały ten czas siedział nieruchomo w kącie pokoju, ale teraz wstał z opaską do pomiaru ciśnienia w ręce.

– Pomóżcie jej usiąść.

Facet w Berecie Khaki podszedł do mnie z miną desperata. Próbowałam cofnąć się instynktownie. Moje serce zaczęło bić szybciej. Nie chciałam, żeby mnie dotykał. Nie chciałam, by którykolwiek z nich mnie dotykał.

Cofnęłam się na trzęsących się nogach, ale moje mięśnie po prostu przestały działać. Upadłam na podłogę, ale byłam tak otępiała, że ledwo zarejestrowałam ból.

Facet w Berecie Khaki popatrzył na mnie z góry. Teraz widziałam całą jego twarz. Miał niesamowicie niebieskie oczy. I chociaż wydawało się, że już przywykł do takiej pracy, w jego oczach widziałam odrobinę współczucia.

Bez słowa pochylił się i mnie podniósł. Pachniał proszkiem do prania, tym, ktorego używała moja mama. Łzy stanęły mi w oczach. Zanim zaczęłam się bronić, co i tak by było bezcelowe, posadził mnie na stole. Gdy się wycofał, chwyciłam się mocno stołu; miałam wrażenie, że sytuacja się powtarza.

Bo tak było.

Podano mi kolejny kubek wody, który przyjęłam łapczywie. Doktor westchnął głośno.

– Czy walka jest teraz twoim sposobem działania?

Odłożyłam papierowy kubek na stół i zmusiłam język do pracy. Był spuchnięty i ciężko mi było go kontrolować.

– Nie chcę tu być.

– Oczywiście, że nie chcesz. – Umieścił zimny przyrząd pod moją koszulką, tak jak zrobił to wcześniej. – Nikt w tym pokoju czy nawet budynku nie oczekuje tego od ciebie. Walka z nami, gdy jeszcze nie wiesz, o co nam chodzi, tylko pogorszy twój stan. A teraz oddychaj głęboko.

Odetchnęłam, ale powietrze utknęło mi w płucach. Linia białych szafek po drugiej stronie pokoju się rozmyła. Nie będę płakać. Nie będę płakać.

Doktor dokończył badanie, sprawdził ciśnienie krwi i oddech, zanim znowu przemówił.

– Katy… Czy mogę ci mówić po imieniu?

Zaśmiałam się krótko i ochryple. Jaki on uprzejmy…

– Jasne.

Uśmiechnął się, odłożył opaskę do mierzenia ciśnienia na stół i cofnął się, zakładając ramiona na piersi.

– Muszę przeprowadzić kompletne badanie, Katy. Zapewniam, że nic ci nie grozi. Będzie tak jak przy normalnych badaniach u lekarza.

Poczułam ogromny strach. Otoczyłam się ramionami w talii i zadrżałam.

– Nie chcę.

– Możemy z tym jeszcze poczekać, ale to nieuniknione. – Odwrócił się i podszedł do szafek, żeby z jednej z nich wyciągnąć brązowy koc. Wrócił i mnie nim okrył. – Gdy już odzyskasz siły, przeniesiemy cię do twojego pokoju. Tam będziesz mogła się umyć i przebrać w czyste ubrania. Jest tam też telewizor, jeśli będziesz chciała coś obejrzeć, lub po prostu możesz sobie odpocząć. Jest już dość późno, a jutro przed tobą wielki dzień.

Owinęłam się ciaśniej kocem, drżąc. Mówił tak, jak bym była w hotelu.

– Jaki wielki dzień?

– Musimy ci dużo pokazać. Mamy nadzieję, że zrozumiesz ideę Daedalusa.

Zwalczyłam śmiech.

– Wiem, o co wam chodzi. Wiem…

– Wiesz tylko to, co ci powiedziano – przerwał doktor. – A to, co wiesz, tylko w połowie jest prawdą. – Przechylił głowę na bok. – Wiem, że myślisz o Dawsonie i Bethany. Nie znasz całej ich historii.

Zmrużyłam oczy i poczułam rozgrzewający wnętrze gniew. Jak śmie o nich wspominać?

– Wiem wystarczająco.

Doktor Roth spojrzał na Faceta w Zielonym Berecie i skinął głową. Facet w Zielonym Berecie wyszedł z pokoju.

– Katy…

– Wiem, że tak naprawdę ich torturowaliście – wtrąciłam się, czując narastającą furię. – Wiem, że sprowadzaliście tu ludzi i zmuszaliście Dawsona, by ich leczył, ale gdy się nie udawało, ludzie umierali. Wiem, że trzymaliście ich oddzielnie i wykorzystywaliście Beth, żeby Dawson robił to, czego chcieliście. Jesteście gorsi niż sam diabeł.

– Nie znasz całej historii – powtórzył spokojnie. Spojrzał na Faceta w Berecie Khaki. – Archer, byłeś tu, gdy Dawson i Bethany zostali sprowadzeni?

Odwróciłam się w stronę Archera, a on skinął głową.

– Po sprowadzeniu obiekty nie były skłonne do jakiejkolwiek współpracy, ale po mutacji żeński obiekt stał się jeszcze bardziej agresywny. Obiekty mogły przebywać razem, dopóki nie zaczęły sprawiać problemów i zagrażać bezpieczeństwu. To dlatego zostały rozdzielone i w końcu przeniesione do innych ośrodków.

Pokręciłam głową, mocniej ściskając koc. Chciałam wydrzeć się na nich ile sił w płucach.

– Nie jestem głupia.

– Nie uważam, że jesteś – powiedział doktor. – Hybrydy bardzo często są niezrównoważone, nawet te, które przeszły mutację pomyślnie. Beth była i nadal jest niestabilna.

Poczułam ucisk w żołądku. Z łatwością mogłam sobie przypomnieć zachowanie Beth w domu Vaughna. Gdy znaleźliśmy ją w Mount Weather, wydawało się, że wszystko z nią w porządku. Nie zawsze tak było. Czy Dawson i reszta są w niebezpieczeństwie? Czy w ogóle mogę wierzyć tym ludziom?

– To dlatego muszę przeprowadzić pełne badanie, Katy.

Spojrzałam na doktora.

– Twierdzi pan, że jestem niestabilna?

Nie odpowiedział od razu. Gdy to zrobił, poczułam się, jakbym miała zaraz upaść.

– Możliwe – powiedział. – Nawet gdy mutacja przebiegnie pomyślnie, pojawia się problem niestabilności za każdym razem, gdy hybryda używa Źródła.

Jeszcze mocniej chwyciłam koc, aż knykcie mi zbielały. Chciałam zmusić serce, by przestało bić tak szybko, ale nie potrafiłam.

– Nie wierzę panu. Nie wierzę w nic, co tu mówicie. Dawson był…

– Dawson to beznadziejny przypadek – przerwał mi. – W końcu to zrozumiesz. To, co stało się z Dawsonem, nie było celowe. I tak w końcu byśmy go wypuścili, gdy już zyskalibyśmy pewność, że potrafi się ponownie zasymilować. A Beth…

– Proszę przestać – warknęłam. Ton mojego głosu zaskoczył nawet mnie. – Nie chcę już słyszeć więcej kłamstw.

– Panno Swartz, nie masz pojęcia, jak niebezpieczni są Luksjanie i jakie zagrożenie stanowią jednostki przez nich zmutowane.

– Luksjanie nie są niebezpieczni! I hybrydy też by nie były, gdyby zostały zostawione w spokoju. Nic wam nie zrobiliśmy. I bez powodu też wam nic nie zrobimy. To wasza wina, że…

– Czy wiesz, dlaczego Luksjanie przybyli na Ziemię? – zapytał.

– Tak. – Knykcie już zaczęły mnie boleć. – Arumianie zniszczyli ich planetę.

– Czy wiesz, dlaczego ich planeta została zniszczona? Czy znasz pochodzenie Arumian?

– Była wojna. Arumianie chcieli przejąć zdolności Luksjan i ich zabić. – Byłam na bieżąco z podstawową historią obcych. Arumianie to przeciwieństwo Luksjan, byli jak mrok i światło, żywili się na nich. – Pracujecie z potworami.

Doktor Roth skinął głową.

– Jak w przypadku każdej wielkiej wojny, Arumianie i Luksjanie walczyli od tak długiego czasu, że wątpię, by któraś ze stron wiedziała, co było przyczyną walk.

– Więc chce pan powiedzieć, że Arumianie i Luksjanie mają podobną sytuację do naszej Strefy Gazy?

Archer parsknął.

– Nawet nie wiem, dlaczego o tym rozmawiamy – powiedziałam, nagle zbyt zmęczona, by myśleć logicznie. – To w ogóle nie ma znaczenia.

– Ma znaczenie – powiedział doktor. – To ma ci pokazać, jak mało tak naprawdę wiesz o tym wszystkim.

– No cóż, a pan zamierza mnie dokształcić?

Uśmiechnął się, a ja zapragnęłam zetrzeć mu ten uśmieszek z twarzy. Szkoda, że musiałabym najpierw puścić koc, by to zrobić.

– Dawniej Luksjanie byli najpotężniejszymi i najinteligentniejszymi formami życia w całym wszechświecie. Tak jak w przypadku każdego gatunku, ewolucja doszła do głosu, ich naturalnym wrogiem byli Arumianie.

Popatrzyłam na mężczyznę.

– Co chce pan przez to powiedzieć?

Spojrzał mi prosto w oczy.

– Luksjanie nie byli ofiarami wojny. To oni ją wywołali.

***

Daemon

– Jak się wydostałeś? – zapytał Dawson.

Z trudem pohamowałem ochotę, by uderzyć go w twarz. Już uspokoiłem się wystarczająco, a nie chciałem jeszcze przez przypadek zburzyć fundamentów tego domu. Istniała taka możliwość.

– Lepszym pytaniem jest, ilu pokonałem, żeby się tu dostać. – Spiąłem się i poczekałem. Dawson blokował przejście. – Nie walcz ze mną, bracie. Nie zatrzymasz mnie i wiesz o tym.

Przez chwilę patrzył mi w oczy, a potem zaklął i odszedł na bok. Prześlizgnąłem się obok niego, patrząc na schody.

– Dee śpi – powiedział i przeczesał włosy ręką. – Daemon…

– Gdzie jest Beth?

– Tu – odpowiedział miękki głos z jadalni.

Odwróciłem się. Cholera, miałem wrażenie, że dziewczyna zmaterializowała się z mgły i cieni. Zapomniałem, jaka jest drobna. Smukła jak elf, z burzą brązowych włosów i spiczastym, zadziornym podbródkiem. I bledsza, niż pamiętałem.

– Hej. – Nie miałem zamiaru skupiać się na niej ani chwili dłużej. Spojrzałem znowu na brata. – Myślisz, że to mądre trzymać ją tu?

Podszedł do niej i otoczył dziewczynę ramieniem.

– Mamy zamiar wyjechać. Matthew chce nas ulokować w Pensylwanii, blisko South Mountain.

Skinąłem głową. Był to obszar, na którym znajdowało się sporo beta-kwarcu, ale z tego, co nam wiadomo, nie było tam żadnej kolonii.

– Nie chcemy jeszcze wyjeżdżać – dodała szybko Beth. Przepatrywała pokój, a jej wzrok nie mógł się skupić na niczym konkretnym. Miała na sobie koszulkę Dawsona i dresowe spodnie Dee. Obie te rzeczy po prostu na niej wisiały. – Jeszcze nie pora. Ktoś powinien zostać z Dee.

– Ale nie jesteście tutaj tak naprawdę bezpieczni – wytknąłem. – Matthew może zostać z Dee.

– Tak jest na razie dobrze. – Dawson pochylił się i pocałował Beth w czoło, a potem uraczył mnie poważnym spojrzeniem. – Nie powinieneś być poza kolonią. Umieściliśmy cię tam dla bezpieczeństwa. Jeśli policja cię zobaczy…

– Policja mnie nie zobaczy. – To miało sens. Odkąd ja i Kat zostaliśmy uznani za zaginionych lub uciekinierów, moje pojawienie się mogłoby wywołać nawałnicę pytań..

Nie wyglądał na przekonanego.

– Nie martwisz się DOD?

Nic nie powiedziałem.

Pokręcił głową.

– Cholera.

Beth przeniosła ciężar z jednej nogi na drugą.

– Idziesz po nią, prawda?

– Za cholerę nie pójdzie – wtrącił się mój brat, a gdy nic nie powiedziałem, wyrzucił z siebie tyle przekleństw, że sam byłem zaskoczony. – Ja pierniczę, Daemon, spośród wszystkich ludzi ja jeden doskonale wiem, jak się czujesz, ale to, co chcesz zrobić, jest szalone. I poważnie pytam, jak udało ci się wydostać z domku?

Ruszyłem do kuchni, mijając go po drodze. Dziwnie było znowu tu przebywać. Nic się nie zmieniło – szare, granitowe blaty, białe meble, okropne wiejskie dekoracje, które Dee zawiesiła na ścianach, i duży, dębowy stół.

Na brzegu tego stołu siedziała kiedyś Kat. Poczułem rozrywający ból w piersiach. Boże, jak ja za nią tęsknię. Dobijało mnie to, że nie wiedziałem, gdzie jest lub co z nią robią.

Nie miałem pojęcia. Wiedziałem tylko, co robili Beth i Dawsonowi i na samą myśl czułem się chory.

– Daemon? – Dawson podążył za mną.

Odwróciłem się w jego stronę.

– Nie musimy o tym rozmawiać, a ja nie jestem w nastroju, by stwierdzać oczywistości. Wiem, co robię. To dlatego zamknąłeś mnie w kolonii.

– Nie wiem nawet, jak się wydostałeś. Tamto miejsce jest pokryte w całości onyksem.

Każda kolonia miała domki, w których zamykano Luksjan stanowiących zagrożenie dla naszego gatunku lub dla ludzi.

– Jeśli są chęci, znajdzie się i sposób. – Uśmiechnąłem się, gdy zmrużył oczy.

– Daemon…

– Jestem tu, by wziąć kilka rzeczy, a potem się zmywam. – Otworzyłem lodówkę i chwyciłem butelkę wody. Wziąłem łyk i obróciłem się w jego stronę. Byliśmy tego samego wzrostu, więc mogliśmy spojrzeć sobie prosto w oczy. – Mówię poważnie. Nie naciskaj.

Skrzywił się, ale odwzajemnił spojrzenie.

– I nic, co powiem, nie zmieni twojego zdania?

– Nie.

Cofnął się, pocierając szczękę. Beth usiadła za nim na krześle, otoczyła się ramionami w talii i patrzyła wszędzie, tylko nie na nas.

Dawson oparł się o szafkę.

– Chcesz, żebym siłą zmusił cię do poddania się?

Beth uniosła głowę, zaskoczona, a ja się zaśmiałem.

– Możesz spróbować, młodszy bracie.

– Młodszy – prychnął, ale uśmiechnął się lekko. Na twarzy Beth dostrzegłem wyraźną ulgę. – O ile sekund? – zapytał.

– Wystarczająco. – Wrzuciłem butelkę do kosza.

Minęło kilka chwil, a potem powiedział:

– Pomogę ci.

– Mowy nie ma. – Założyłem ramiona na piersi. – Nie chcę twojej pomocy. Nie chcę, żeby którekolwiek z was brało w tym udział.

Zacisnął szczękę.

– Gówno prawda. Ty nam pomogłeś. To zbyt niebezpieczne, sam sobie nie poradzisz. Więc jeśli dalej będziesz taki uparty i będziesz udawał, że nie pamiętasz, że trzymałeś mnie na smyczy przez tyle czasu, to tym bardziej nie pozwolę ci zrobić tego w pojedynkę.

– Przepraszam, że cię powstrzymywałem. Teraz wiem dokładnie, jak się czułeś. Gdybym wiedział to wtedy, ruszylibyśmy zaraz po twoim powrocie. Mimo to nie pozwolę, byś mi pomógł. Zobacz, co się stało, gdy wszyscy wzięliśmy w tym udział. Nie chcę się o was martwić. Chcę, byście z Dee trzymali się od tego z daleka.

– Ale…

– Nie będę się z tobą o to kłócił. – Położyłem mu dłonie na ramionach i uścisnąłem. – Wiem, że chcesz pomóc. Doceniam to, ale pomożesz mi tylko wtedy, gdy mnie nie zatrzymasz.

Dawson zamknął oczy i odetchnął głęboko.

– Pozwolenie ci na to jest bardzo złym pomysłem. Ty mi nie pozwoliłeś.

– Wiem. Nic mi nie będzie. Mnie nigdy nic nie jest. – Pochyliłem się i ująłem jego twarz, mówiąc cicho. – Właśnie odzyskałeś Beth, więc taka wycieczka nie jest dobrym pomysłem. Ona cię potrzebuje. Ty potrzebujesz jej, a ja potrzebuję…

– Potrzebujesz Katy. – Otworzył oczy i po raz pierwszy od powrotu z Mount Weather zobaczyłem w jego oczach zrozumienie. – Rozumiem. Naprawdę.

– Ona też cię potrzebuje – wyszeptała Beth.

Dawson i ja skończyliśmy rozmowę, a on się odwrócił w jej kierunku. Ciągle siedziała przy stole, zaciskając wokół siebie ramiona.

– Co powiedziałaś, skarbie? – zapytał.

– Kat cię potrzebuje. – Uniosła wzrok i skupiła go na nas, chociaż tak naprawdę na nas nie patrzyła. – Najpierw powiedzą jej różne rzeczy. Podstępem przekonają do siebie, a rzeczy, które jej będą robić…

Poczułem, jakby powietrze ulotniło się z pokoju.

Dawson od razu znalazł się przy niej i uklęknął. Chwycił jej dłoń i pocałował.

– Już dobrze, Beth.

Obserwowała jego ruchy z niebywałą uwagą, ale w jej oczach było coś dziwnego, jakby coraz bardziej popadała w obłęd. Włoski na moim ciele stanęły dęba. Zrobiłem krok do przodu.

– Nie będzie jej w Mount Weather – powiedziała Beth, wodząc wzrokiem ponad ramieniem Dawsona. – Zabiorą ją daleko i zmuszą do robienia różnych rzeczy.

– Jakich rzeczy? – zapytałem.

Dawson rzucił mi wrogie spojrzenie ponad ramieniem, ale go zignorowałem.

– Nie musisz o tym mówić, jeśli nie chcesz, skarbie. Dobrze?

Minęła chwila, nim cokolwiek powiedziała.

– Gdy zobaczyłam go z wami, od razu wiedziałam, ale wydawało mi się, że wy też wiedzieliście. Z nim zawsze są problemy. On też był tam ze mną.

Zacisnąłem dłonie w pięści, gdy przypomniałem sobie reakcje Beth na jego widok i to, że kazaliśmy się jej wtedy uciszyć.

– Blake?

Skinęła głową powoli.

– Oni wszyscy są źli. Ale nie robią tego celowo. – Skupiła wzrok na Dawsonie i wyszeptała: – Ja też nie robię tego celowo.

– Och, skarbie, nie jesteś zła. – Przyłożył dłoń do jej policzka. – Nie jesteś ani trochę zła.

Jej dolna warga zadrżała.

– Robiłam straszne rzeczy. Nawet nie masz pojęcia. Zabi...

– To nie ma znaczenia. – Przyklęknął przy niej. – Nic nie ma już znaczenia.

Zadrżała, a potem uniosła wzrok i skupiła go na mnie.

– Nie pozwól, by robili te wszystkie rzeczy z Katy. To ją zmieni.

Nie mogłem się ruszyć ani oddychać.

Zrobiła smutną minę.

– Mnie zmienili. Gdy zamknę oczy, widzę ich twarze. Nie mogę się pozbyć ich widoku. Oni żyją we mnie.

Dobry Boże…

– Spójrz na mnie, Beth. – Dawson obrócił jej twarz w kierunku swojej. – Jesteś tu ze mną. Wiesz o tym, tak? Patrz na mnie. Nie ma w tobie niczego złego.

Pokręciła głową energicznie.

– Nie. Nie rozumiesz. Ty…

Wycofałem się i pozwoliłem bratu zająć się nią w spokoju. Mówił do niej niskim, kojącym głosem, ale gdy ucichła, spojrzała przed siebie i wolno kręciła głową na boki. Jej oczy były szeroko otwarte, usta rozwarte. Nie mrugała. Wydawało się, że nawet nie zauważała jego obecności.

Jakby nikogo w jej ciele nie było, pomyślałem.

Gdy Dawson próbował do niej dotrzeć, poczułem prawdziwe przerażenie, które zmroziło mnie od środka. Doskwierał mi ból w oczach brata, który teraz odgarniał włosy z jej bladej twarzy. W tej chwili wyglądał, jakby pragnął zamienić się z nią miejscami.

Chwyciłem się mocno blatu, nie mogąc odwrócić wzroku.

Z łatwością mogłem wyobrazić sobie, jak robię to samo. Tylko ja nie trzymałbym w ramionach oderwanej od rzeczywistości Beth – lecz Kat.

***

W sypialni szybko przebrałem się w czyste ubrania. Przebywanie w tym miejscu w dziwny sposób przybliżało mnie do Kat. Może to dlatego, że dzieliliśmy razem to łóżko i z tym miejscem wiąże się wiele wspomnień. Jednocześnie rozrywało mnie od środka, że nie mogłem jej objąć i nie była bezpieczna.

Nie wiem, czy ona kiedykolwiek będzie bezpieczna.

Włożyłem przez głowę czystą koszulkę i nagle wyczułem moją siostrę, zanim się w ogóle odezwała. Odetchnąłem powoli i odwróciłem się do niej. Stała w przejściu, ubrana w różową piżamę, którą dałem jej w prezencie na zeszłoroczne święta.

Wyglądała tak koszmarnie, jak ja się czułem.

– Daemon…

– Jeśli masz zamiar wygłosić mi kazanie o tym, że powinienem zostać i wszystko przemyśleć, to nawet nie zaczynaj. – Usiadłem na łóżku i przeczesałem dłonią włosy. – Nie zmienię zdania.

– Wiem, że nie, i rozumiem cię. – Weszła ostrożnie do pokoju. – Ale nie chcemy, żeby stała ci się krzywda… lub gorzej.

– Gorsze jest to, przez co Katy teraz przechodzi. Jest twoją przyjaciółką. Albo była. I pasuje ci to czekanie? Kiedy wiesz, co mogą jej zrobić?

Skrzywiła się, a jej oczy zaczęły błyszczeć jak szmaragdy.

– To nie fair – wyszeptała.

Może i nie. Gdyby to była inna sytuacja, może czułbym się jak dupek, stosując ten cios poniżej pasa, ale teraz jakoś nie potrafiłem zmusić się do empatii.

– Nie możemy cię stracić – powiedziała po kilku chwilach piekielnie niezręcznej ciszy. – Musisz zrozumieć, że zamknęliśmy cię, bo cię kochamy.

– A ja kocham ją – powiedziałem bez wahania.

Jej oczy się powiększyły, pewnie dlatego, że po raz pierwszy słyszała, jak mówię te słowa – cóż, po raz pierwszy w stosunku do osoby spoza naszej rodziny. Szkoda, że nie mówiłem tego częściej, szczególnie Kat. To zabawne, że do takich wniosków dochodzi się najczęściej na końcu, gdy sytuacja jest najgorsza. Gdy twoje uczucia są najsilniejsze, nie powiesz o tym na głos, nie zrobisz tego, co trzeba. Dopiero po fakcie, gdy jest już za późno, zauważa się, co trzeba było zrobić lub powiedzieć.

Nie może być za późno. Ja ciągle żyłem, więc to jeszcze nie koniec.

Łzy napłynęły do oczu mojej siostry, gdy zaczęła cichym głosem:

– Ona też cię kocha.

Palące uczucie, które chciało eksplodować w moim brzuchu, teraz zaczęło palić mnie w gardło.

– Wiesz, ja od początku wiedziałam, że ona cię lubi, nawet gdy nie chciała się jeszcze do tego przyznać.

Uśmiechnąłem się lekko.

– Tak, mam tak samo.

Dee zaczęła bawić się kosmykiem włosów.

– Wiedziałam, że ona będzie… dla ciebie idealna. Nie pozwalała, by twoje debilne zachowanie miało na nią wpływ. Potrafiła się postawić. – Dee westchnęła. – Znam Kat i chociaż miałyśmy… problemy z powodu Adama, to ja też ją kocham.

Nie byłem w stanie mówić o Kat. Zbyt wiele mnie to kosztowało.

Odetchnęła lekko, co świadczyło, że ma zamiar się rozgadać.

– Żałuję, że byłam dla niej taka podła. Potrzebowała pewności, że może mi całkowicie zaufać, ale gdybym potrafiła wcześniej się pozbierać, to… no wiesz, o co mi chodzi. Byłabym dla wszystkich lepsza. Nie cierpię tego, że mogę już nigdy… – Przerwała pospiesznie, ale wiedziałem, co chciała powiedzieć. Że może więcej nie zobaczyć Kat. – Zapytałam ją przed balem, czy bała się powrotu do Mount Weather.

Poczułem napięcie w piersi, jakby ktoś zamknął mnie w niedźwiedzim uścisku.

Dee przestała bawić się włosami.

– Powiedziała, że się boi, ale, Daemon, była bardzo odważna. Nawet się zaśmiała, a ja powiedziałam jej… – Ze zbolałą miną skupiła spojrzenie na swoich dłoniach. – Powiedziałam jej, żeby była ostrożna i nie pozwoliła, by coś się stało tobie lub Dawsonowi. I wiesz, w pewien sposób dotrzymała słowa.

Chryste!

Potarłem ręką pierś w miejscu, gdzie czułem, że mam dziurę wielkości pięści zamiast serca.

– Zanim ją o to poprosiłam, próbowała porozmawiać ze mną o Adamie i o wszystkim, ale przerwałam jej, bo nie chciałam o tym rozmawiać. Próbowała dalej, ale ja ją odpychałam. Pewnie mnie znienawidziła…

– Nie o to chodzi. – Spojrzałem na Dee śmiertelnie poważnie. – Ona cię nie znienawidziła. Kat rozumiała. Wiedziała, że potrzebujesz czasu i… – Wstałem, bo nagle poczułem, że muszę się wyrwać z tego pokoju i z tego domu.

– Nasz czas się nie skończył – powiedziała cicho, prawie błagalnym głosem. Niech to szlag, poczułem ukłucie w sercu. – Nie skończył się.

Narósł we mnie gniew, ale ostatkiem sił nie wyładowałem się na Dee. Tak naprawdę trzymanie mnie w tamtym domku było stratą czasu. Odetchnąłem kilka razy i zadałem pytanie, choć nie byłem pewny, czy rzeczywiście chcę znać odpowiedź.

– Widziałaś się z jej matką?

Jej dolna warga zadrżała.

– Tak.

Pochwyciłem wzrok siostry.

– Opowiedz mi o tym.

Wyraz jej twarzy mówił, że to ostatnia rzecz, na jaką ma ochotę.

– Policja była w jej domu przez cały dzień następnego dnia… po naszym powrocie. Rozmawiałam z nimi, a następnie z jej mamą. Policja uważa, że wy dwoje uciekliście. A przynajmniej tak powiedzieli jej mamie, ale myślę, że jeden z nich jest wtyką. Był znacznie bardziej nieustępliwy niż reszta.

– No jasne… – wymamrotałem.

– Ale jej mama w to nie wierzy. Zna Katy. A Dawson jak do tej pory nie powiedział wszystkim, że Beth wróciła. Każdy głupi uznałby to za podejrzane. – Usiadła, a jej ręce opadły na kolana. – To było naprawdę trudne – widzieć jej mamę w takim stanie. Jestem pewna, że zakłada najgorsze, szczególnie po tym, jak „zniknęli” Will i Carissa – powiedziała Dee, zaznaczając w powietrzu znaki cudzysłowu palcami. – Jest z nią naprawdę kiepsko.

Pochłonęło mnie poczucie winy. Mama Kat nie powinna przez to przechodzić, martwić się o córkę, tęsknić za nią, obawiać się najgorszego.

– Daemon? Nie zostawiaj nas. Znajdziemy sposób, by ją wydostać, ale proszę, nie zostawiaj nas. Błagam.